Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильгельм Франц Йозеф Бейгльбок (10 қазан 1905 - 22 қараша 1963) - нацистік дәрігер, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның Люфтваффе (Әуе күштері) консультант дәрігері болған. 1947 жылғы дәрігерлер сотында ол Дахау концлагеріндегі тұтқындарға теңіз суын қолданып адамдармен тәжірибе жасағаны үшін соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстар жасады деп танылды және 15 жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ оның жазасы 10 жылға қысқартылып, 1951 жылы босатылды. Ол 1963 жылы баспалдақта өлген күйде табылған.
Wilhelm Franz Josef Beiglböck (10 October 1905 – 22 November 1963) was an internist Nazi physician and held the title of Consulting Physician to the German Luftwaffe (Airforce) during World War II. In the 1947 Doctors' Trial, he was tried and convicted of war crimes and crimes against humanity for conducting human experimentation involving seawater on prisoners at Dachau concentration camp; he was sentenced to 15 years imprisonment, but his sentence was commuted to 10 years and he was released in 1951. He was found dead in a stairwell in 1963.
Білім беру және соғыс қылмыстары
Бейгльбок Мелктің Стифтсгимназиясында оқыды және Вена университетінде медицинаны оқыды. Оқу кезінде ол Wiener Burschenschaft Moldavia ұйымында белсенді болды. Алдымен ол Венадағы Медициналық университет клиникасында Франц Швостек кішінің, кейіннен Ханс Эппингердің ассистенты болып жұмыс істеді. 1933 жылдан бастап ол нацистік партияға мүше болды, ал 1934 жылдан бастап SA қатарына кірді, Obersturmbannführer (лейтенант-полковник) шеніне дейін көтерілді. 1939 жылы ол хабилитациясын қорғады және 1940 жылы Ханс Эппингердің басшылығымен бас дәрігер болды. 1941 жылдың мамыр айынан бастап Бейгльбок Люфтваффеде штабсарц (әскери дәрігер) қызметін атқарды. 1944 жылы Вена университетінде штаттан тыс профессор атанды. Соғыс жылдары ол Дахау концлагеріндегі тұтқындарға теңіз суын қолданып медициналық тәжірибелер жүргізді.
Beiglböck attended Stiftsgymnasium Melk and studied medicine at the university of Vienna. During his studies there he became active in Wiener Burschenschaft Moldavia. First he worked as an assistant at the Medical University Clinic in Vienna for Franz Chvostek junior and afterwards for Hans Eppinger. From 1933 he was a member of the Nazi Party and from 1934 of SA, promoted to the rank of Obersturmbannführer (Lieutenant Colonel). In 1939 he made his habilitation and in 1940 he became top doctor under Hans Eppinger. From May 1941 Beiglböck worked as Stabsarzt (medical officer) of the Luftwaffe. In 1944, he became an extrabudgetary professor at the Vienna University. During the war he performed medical tests involving seawater on inmates at Dachau concentration camp.
Сот
Соғыстан кейін Бейглбок британдықтар тарапынан тұтқындалды, содан кейін ол АҚШ-тың қамқорлығына берілді. Ол Нюрнбергтік дәрігерлер ісінде айыпталушы болды. Сот барысында оның аман қалған құрбандарының бірі Карл Хёлленрайнер оған пышақпен шабуыл жасады. Хёлленрайнер сотқа деген құрметсіздігі үшін 90 күнге түрмеге кесілді, бірақ төрт күннен кейін мерзімі толуға дейін босатылды. Бейглбок соғыс қылмыстары және адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны үшін кінәлі деп танылып, 15 жылға бас бостандығынан айырылды. 1951 жылдың қаңтарында Бейглбоктың жазасы 10 жылға қысқартылды және ол сол жылдың желтоқсан айында түрмеден босатылды. 1947 жылдың басында Вена прокуратурасы Бейглбокқа қарсы соғыс қылмыстары, зорлық-зомбылық және адам құқықтарын бұзу фактілері бойынша қудалау шараларын бастады. Венадағы сот процесі 1947 жылдың қазан айында аяқталды.
After the war, Beiglböck was arrested by the British, who then transferred him to U. S. custody. He was a defendant in the Nuremberg Doctor's Trial. During his trial, one of his surviving victims, Karl Höllenreiner, rushed at him with a knife. Höllenreiner was sentenced to 90 days in prison for contempt of court, albeit he was released on probation four days later. was sentenced Beiglböck was convicted of war crimes and crimes against humanity, and sentenced to 15 years in prison. Beiglböck's sentence was commuted to 10 years in January 1951, and he was released from prison that December. In early 1947, the Vienna prosecution initiated proceedings against Beiglböck because of war crimes, mistreatment, and violating human rights. The Vienna proceedings were finished in October 1947.
Бостандыққа шығу және соғыстан кейінгі мансап
Бейгльбоктың медицинамен айналысу лицензиясы жойылмағандықтан, оған дәрігер ретінде қайта жұмыс істеуге рұқсат берілді. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Фрайбург университетінің ауруханасында даулы түрде уақытша жұмысқа орналасты. Содан кейін Бейгльбок Букстехуде ауруханасына жұмысқа тұрып, ішкі медицина бөлімінің бас дәрігері болды. Германияның ішкі медицина қоғамы (DGIM) Бейгльбокты ақтау үшін күш-жігер жұмсады. Бейгльбоктың ісін қарау үшін үш мүшеден тұратын комиссия құрылды. DGIM-нің тағы да бірнеше көрнекті мүшелері сараптамалар мен мәлімдемелер арқылы оны ақтауға тырысты. Сараптамалар Нюрнберг процесінде белгіленген стандарттарға сүйенді. Алайда, сарапшылардың барлығынан біреуі ғана сынаққа тартылғандардың еріктілер болғанын жорамалдады. Сарапшылар сынаққа тартылғандардың арасында өлім-жітім немесе ұзақ мерзімді зақымдар болмағанын, ал Бейгльбок ең жақсы медициналық ниетпен әрекет еткенін мәлімдеді. Бұл пікірлер Бейгльбоктың адвокаты ұсынған құжаттарға толығымен негізделген. Сарапшылардың ешқайсысы сынаққа тартылғандарды жеке көрген жоқ, ал көпшілігі Бейгльбокпен ешқашан кездеспеген. 1956 жылы Бейгльбок DGIM комитетіне сайланды және 1962 жылға дейін онда қызмет етті. 1959 жылы Бюкебургтегі прокурор Бейгльбокқа қарсы жаңа тергеу ашты, бірақ 1960 жылы іс тоқтатылды. 1962 жылы Австрияның медицина қауымдастығы Бейгльбокті Венада медициналық лекция оқуға шақырды. Бұл Австрияның Социал-демократиялық партиясы мен жергілікті еврей қауымының қарсылығына ұшырады. Букстехуде қаласының әкімшілік комитеті Бейгльбокті қолдап, оның айыпталып сотталған қылмыстарға кінәлі еместігін мәлімдеді. Бірақ, шақыруы кері қайтарылды.
Since Beiglböck's license to practice medicine had not been revoked, he was allowed to resume working as a doctor. After his release, he was controversially given a temporary job at the University of Freiburg hospital. Beiglböck then got a job at the Buxtehude Hospital, where he became the head physician of the internal medicine department. The German Society of Internal Medicine (DGIM) campaigned for Beiglböck's rehabilitation. A three member commission was formed to address Beiglböck's conviction. Multiple other prominent DGIM members sought to exonerate him via expert opinions and statements. The expert opinions relied on the standards established by the Nuremberg trials. However, all but one of the experts assumed that the test subjects had been volunteers. The experts claimed no deaths or long term damage had occurred among the test subjects, and that Beiglböck had acted with the best medical intentions. The opinions were based entirely on files submitted to the experts by Beiglböck's attorney. None of the experts had seen any of the test subjects themselves, and most of them had never met Beiglböck. In 1956, Beiglböck was elected to the DGIM committee, where he served until 1962. In 1959, the public prosecutor in Bückeburg opened a new investigation against Beiglböck, but dropped the case in 1960. In 1962, the Austrian Medical Association invited to Beiglböck to give a medical lecture in Vienna. This was met with opposition from the Social Democratic Party of Austria and the local Jewish community. The administrative committee of the city of Buxtehude supported Beiglböck, and said he was not guilty of the crimes for which he had been convicted. However, his invitation was rescinded.
Өлім
1963 жылы Бейгльбок баспалдақ қуысында өлі күйде табылған. СС қызметкерлеріне көмек көрсететін "Стиль Хельпе" (Stille Hilfe) ұйымы оның заңды мұрагері атанды. Бейгльбоктың қазасының мән-жайы әлі де ашық емес. Ол қаза болмас бұрын қорқыту хаттары алғандықтан, оның өлтірілгені туралы әңгімелер тарады. Бейгльбоктың қолдаушылары тұтқындар оның тәжірибелеріне өз еркімен қатысқандарын және DGIM оны толық ақтағанын жариялады. Бейгльбоктың жерлеу рәсімінде мемлекеттік дәрігердің өкілі: «Соғыстан кейін ол әділетсіздік пен жеккөрудің аясында қалды» деді. 1964 жылы Висбаденде өткен жиында DGIM өкілі: «Вильгельм Бейгльбок – Эппингердің нағыз шәкірті. Ұзақ ойларға толы, шығармашыл еді. Оның Вена клиникасындағы керемет өрлеуі, теңіз суымен тәжірибелер жүргізуге жіберілгенінің нәтижесінде күрт және себепсіз тоқтатылды. Осы орайда қайтадан айту қажет, осы тәжірибелерді Deutsche Gesellschaft für innere Medizin комиссиясы, төрағасы мырза Оем тексеріп, оны барлық кінәден ақтап тастады. Бейгльбок – адам, дәрігер және ғалым ретінде біздің толық құрметімізге және қадірлеуімізге лайық».
In 1963, Beiglböck was found dead in a stairwell. Stille Hilfe, a relief organization for the SS, was his official heir. The circumstances of Beiglböck's death remain unclear. It is rumored that he was murdered, as he had received threatening letters prior to his death. Beiglböck's supporters continued to claim that the prisoners had volunteered for his experiments, and that he had been completely exonerated by the DGIM. During Beiglböck's funeral, a state physician representative said that "after the war he was caught up in a wheelwork of hatred that knew no justice." During a meeting in Wiesbaden in 1964, a DGIM official declared that "Wilhelm Beiglböck was a true student of Eppinger. Rich in fruitful thoughts. His brilliant rise at the Vienna Clinic was abruptly and undeservedly interrupted by the misfortune of his detachment to carry out the so called seawater experiments. It must be said again at this point that the review of these experiments by a commission of the Deutsche Gesellschaft für innere Medizin, chaired by Mr. Oehme, absolved him of any guilt. Beiglböck deserves our full recognition and veneration as a human being, physician, and researcher."