Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамдарды этикалық зерттеу қағидалары
Principles for ethical human research
Нюрнберг кодексі (Nürnberger Kodex) – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін өткен Нюрнберг соттарының бірінде, АҚШ-та Брандтке қарсы сотта адамдармен тәжірибе жасау үшін жасалған этикалық зерттеу қағидаларының жиынтығы. Кодекс бастапқы контекстінен тысқары да маңызға ие болды; Брандт үкімінің 50 жылдығына арналған шолуда Джей Катц «үкімді мұқият оқығанда, [авторлар] Кодексті адамдармен тәжірибе жүргізілетін кез келген жағдайда қолдану үшін жазғанын көрсетеді» деп жазады. Адамдарды этикалық емес тәжірибеге тартуға қатысты сынға жауап ретінде Веймар Республикасы (Германияның 1919-1933 жылдардағы үкіметі) «Жаңа терапия және адамдармен тәжірибе жүргізу жөніндегі нұсқаулар» шығарды. Нұсқаулар игілік пен зиян келтірмеу принципіне негізделген, сонымен қатар хабардар келісімнің құқықтық доктринасын да атап өтті. Нұсқауларда терапиялық және терапиялық емес зерттеулер арасындағы айқын айырмашылық көрсетілген. Терапевтік мақсаттар үшін, нұсқаулар тек қана төтенше жағдайларда ғана келісімсіз ем беруге рұқсат берді, ал терапевтік емес мақсаттар үшін келісімсіз кез келген ем беруге қатаң тыйым салынды. Алайда, Веймар нұсқауларын Адольф Гитлер күштен шығарды. 1942 жылға қарай, нацистік партияға 38 000-нан астам неміс дәрігерлері кірді, олар стерилизация заңы сияқты медициналық бағдарламаларды жүзеге асыруға көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, нацистік партия мүшелерін көптеген соғыс қылмыстары үшін жауапты деп тану үшін бірнеше сот процестері өтті. Сот процестеріне 1945 жылдың 2 мамырында президент Гарри Трумэн қол қойды, оларды АҚШ, Ұлыбритания және Кеңес Одағы басқарды. Бұл сот процестері 1945 жылдың 20 қарашасында Нюрнберг қаласында басталды. «Дәрігерлер соты» деп аталған АҚШ-та Брандтке қарсы сотта, соғыс кезінде адамдарға этикалық емес медициналық процедуралар жасаған неміс дәрігерлері сотталды. Олар концентрациялық лагерьлерде адамгершілікке жат және этикалық емес тәжірибелер жүргізген дәрігерлерге, сондай-ақ 3,5 миллионнан астам неміс азаматын стерилизациялауға қатысқандарға назар аударды. Айыпталушылардың кейбіреуі өз тәжірибелері соғысқа дейінгі тәжірибелерден көп ерекшеленбейтінін және заңды және заңсыз тәжірибелерді ажырататын заң жоқ екенін мәлімдеді. Бұл сот барысында прокурорлық тараппен жұмыс істеген Эндрю Айви мен Лео Александерді алаңдатты. 1947 жылдың сәуірінде Александр АҚШ-тың соғыс қылмыстары жөніндегі кеңесіне заңды медициналық зерттеулер үшін алты принципті баяндайтын меморандум ұсынды. Кодекстің 1947 жылдың 9 тамызында жазылған алғашқы нұсқасы, «Меморандум» деп аталды, онда адамдармен тәжірибе жүргізу үшін пациенттердің ерікті келісімі қажет екені айтылды. 1947 жылдың 20 тамызында судьялар Карл Брандт және тағы 22 адамға қатысты үкім шығарды. Үкімде «Меморандумның» принциптері қайталанды және прокурордың медициналық кеңесшілерінің сараптамасына жауап ретінде «Меморандумның» бастапқы алты принципі он принципке дейін қайта қарастырылды. Осы он принцип Кодекс ретінде танылды, ол хабардар келісім және мәжбүрлеудің болмауы, дұрыс құрылған ғылыми тәжірибелер және тәжірибеге қатысушыларға игілік жасау сияқты қағидаларды қамтиды. Кодекс негізінен Гиппократ антқа негізделген деп есептеледі, ол пациентті қорғаған кезде медицинаға тәжірибелік тәсілді қолдауға түсіндірілді.
The Nuremberg Code (Nürnberger Kodex) is a set of ethical research principles for human experimentation created by the court in U. S. v Brandt, one of the Subsequent Nuremberg trials that were held after the Second World War. Though it was articulated as part of the court's verdict in the trial, the Code would later become significant beyond its original context; in a review written on the 50th anniversary of the Brandt verdict, Jay Katz writes that "a careful reading of the judgment suggests that [the authors] wrote the Code for the practice of human experimentation whenever it is being conducted." In response to the criticism of unethical human experimentation, the Weimar Republic (Germany's government from 1919 to 1933) issued "Guidelines for New Therapy and Human Experimentation". The guidelines were based on beneficence and non maleficence, but also stressed the legal doctrine of informed consent. The guidelines clearly distinguished the difference between therapeutic and non therapeutic research. For therapeutic purposes, the guidelines allowed administration without consent only in dire situations, but for non therapeutic purposes any administration without consent was strictly forbidden. However, the guidelines from Weimar were negated by Adolf Hitler. By 1942, the Nazi party included more than 38,000 German physicians, who helped carry out medical programs such as the Sterilization Law. After World War II, a series of trials were held to hold members of the Nazi party responsible for a multitude of war crimes. The trials were approved by President Harry Truman on 2 May 1945, and were led by the United States, Great Britain, and the Soviet Union. They began on 20 November 1945, in Nuremberg, Germany, in what became known as the Nuremberg trials. In the trial of USA v. Brandt, which became known as the "Doctors' Trial", German physicians responsible for conducting unethical medical procedures on humans during the war were tried. They focused on physicians who conducted inhumane and unethical human experiments in concentration camps, in addition to those who were involved in over 3.5 million sterilizations of German citizens. Several of the accused argued that their experiments differed little from those used before the war, and that there was no law that differentiated between legal and illegal experiments. This worried Andrew Ivy and Leo Alexander, who worked with the prosecution during the trial. In April 1947, Alexander submitted a memorandum to the United States Counsel for War Crimes outlining six points for legitimate medical research. An early version of the Code known as the Memorandum, which stated explicit voluntary consent from patients is required for human experimentation, was drafted on 9 August 1947. On 20 August 1947, the judges delivered their verdict against Karl Brandt and 22 others. The verdict reiterated the Memorandum's points and, in response to expert medical advisers for the prosecution, revised the original six points of the Memorandum to ten points. The ten points became known as the Code, which includes such principles as informed consent and absence of coercion; properly formulated scientific experimentation; and beneficence towards experiment participants. It is thought to have been mainly based on the Hippocratic Oath, which was interpreted as endorsing the experimental approach to medicine while protecting the patient.
Авторлық "қақтығыстар"
Кодекс бастапқыда назардан тыс қалды, бірақ жазылғаннан кейін шамамен 20 жыл өткен соң маңыздырақ атанды. Осының салдарынан, Кодекстің жасалуына қатысты күшті таластар туды. Бірқатар адамдар дәрігерлер ісіне қатысқан үш судьяның бірі – Харольд Себрингтің авторы екенін айтты. Прокурордың бас медициналық сарапшылары, доктор Лео Александр және доктор Эндрю Айви де автор ретінде танылды. Эндрю Айви 1967 жылы "Адамдық теңіз шошқалары" атты кітаптың авторы, ағылшын дәрігері Морис Генри Папвортқа жолдаған хатында Кодекске өзі ғана автор екенін мәлімдеді. Лео Александр да, сот процесінен шамамен 30 жыл өткен соң, жалғыз автор екенін жеткізді. Дегенмен, дәрігерлер ісінің стенограммасын, қосымша құжаттарды және соңғы үкімдерді мұқият зерделегеннен кейін, авторлықтың бірлескен екендігі және Кодекс сот процесі барысында қалыптасқандығы көбірек қабылданады.
The Code was initially ignored, but gained much greater significance about 20 years after it was written. As a result, there were substantial rival claims for the creation of the Code. Some claimed that Harold Sebring, one of the three U. S. judges who presided over the Doctors' trial, was the author. Leo Alexander, MD and Andrew Ivy, MD, the prosecution's chief medical expert witnesses, were also each identified as authors. In his letter to Maurice Henry Pappworth, an English physician and the author of the 1967 book Human Guinea Pigs, Andrew Ivy claimed sole authorship of the code. Leo Alexander, approximately 30 years after the trial, also claimed sole authorship. However, after careful reading of the transcript of the Doctors' trial, background documents, and the final judgements, it is more accepted that the authorship was shared and the code grew out of the trial itself.
Маңыздылық
Бұл кодекс ешбір мемлекет тарапынан заң ретінде немесе ешбір қауымдастық тарапынан ресми этикалық нұсқаулар ретінде ресми түрде қабылданбады. Шын мәнінде, кодекстің жеке науқасқа қатысты Гиппократ міндеттемесіне және ақпарат беру қажеттілігіне сілтеме жасауы бастапқыда Америка медициналық қауымдастығы тарапынан қолдау алмады. Кац батыс әлемінің Нюрнберг кодексін "барбарларға арналған, бірақ қалыпты дәрігерлерге қажетсіз (немесе артық) кодекс" деп қарағанын айтады. Сонымен қатар, соңғы үкімде кодекс саяси тұтқындар, сотталған қылмыскерлер және сау еріктілер сияқты жағдайларда қолданылуы тиіс пе, әлде жоқ па, нақты көрсетілмеді. Анықтығының жетіспеуі, этикалық емес медициналық тәжірибелердің қатыгездігі және кодекстің қатаң тілі оның тек өте ауыр бұзушылықтарға арналған деген бейнені қалыптастырды. Дегенмен, кейбір мамандар бұл кодексті клиникалық зерттеулер этикасы тарихындағы ең маңызды құжат деп санайды, себебі оның адам құқықтарына тигізген әсері зор. Кодекс және оған байланысты Хельсинки декларациясы Америка Құрама Штаттарында адамдарға қатысты зерттеулерде этикалық ұстанымды қамтамасыз ету үшін Денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер департаментінің ережелерін жасауға ықпал етті, бұл ережелер «Жалпы ереже» деп аталады және қазір Федералды ережелер жинағының 45-тарауының 46-бөлігінде кодификацияланған. Бұл ережелерді институционалдық шолу кеңестері (IRB) жүзеге асырады. 1966 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымы Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық келісімді қабылдады, және жеткілікті мемлекеттер келісімді ратификациялағаннан кейін, ол 1976 жылдың 23 наурызында күшіне енді. Келісімнің 7-бабы нысанында «медициналық немесе ғылыми тәжірибелерге еркін келісімсіз» жүргізілетін тәжірибелерге тыйым салады. 1995 жылы судья Сандра Беквит «In Re Cincinnati Radiation Litigation» (874 F. Supp 1995) ісінде Нюрнберг кодексінің АҚШ Федералды соттарында қылмыстық және азаматтық сот ісінде қолданылуы мүмкін екенін шешті.
The Code has not been officially accepted as law by any nation or as official ethics guidelines by any association. In fact, the Code's reference to Hippocratic duty to the individual patient and the need to provide information was not initially favored by the American Medical Association. Katz observes that the Western world initially dismissed the Nuremberg Code as a "code for barbarians, but unnecessary (or superfluous) for ordinary physicians." Additionally, the final judgment did not specify whether the Code should be applied to cases such as political prisoners, convicted felons, and healthy volunteers. The lack of clarity, the brutality of the unethical medical experiments, and the uncompromising language of the Code created an image that it was designed for singularly egregious transgressions. However, the Code is considered by some to be the most important document in the history of clinical research ethics, because of its massive influence on global human rights. In the United States, the Code and the related Declaration of Helsinki influenced the drafting of regulations promulgated by the United States Department of Health and Human Services to ensure ethical treatment of human research subjects, known as the Common Rule, which is now codified in Part 46 of Title 45 of the Code of Federal Regulations. These regulations are enforced by Institutional Review Boards (IRBs). In 1966, the International Covenant on Civil and Political Rights was adopted by the United Nations, and after enough nations had ratified the Covenant, it came into force on 23 March 1976. Article Seven prohibits experiments conducted without the "free consent to medical or scientific experimentation" of the subject. In 1995, Judge Sandra Beckwith ruled in the case In Re Cincinnati Radiation Litigation (874 F. Supp 1995) that the Nuremberg Code may be applied in criminal and civil litigation in the Federal Courts of the United States.