Нацистік дәуірдегі евгениканы зерттеген институт

Кіріспе

Нацистік кезеңде евгениканы зерттеген институт. Кайзер Вильгельм антропология, адам генетикасы және евгеника институты 1927 жылы Германияның Берлин қаласында құрылды. Рокфеллер қоры институттың салынуына жартылай қаржы жұмсады және Ұлы экономикалық дағдарыс кезінде институттың жұмысын сақтап тұруға көмектесті.

Эвгеника

Алғашқы жылдары және нацистік дәуірде институт өзінің жетекші теоретиктері Фриц Ленц (бірінші директоры), Юген Фишер және оның екінші директоры Отмар фон Версхуер ұсынған нацистік евгеника және нәсілдік гигиена теорияларымен тығыз байланысты болды. 1937–1938 жылдары Фишер және оның әріптестері нацистік Германияда 600 баланың зерттеуін жүргізді, олар Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияның батыс аймақтарын басып алған француздық африкалық әскерлердің ұрпақтары еді. Бұл балалар, «Рейнландтың заңсыз туғандары» деп аталды, кейін стерилизацияға ұшырады. Фишер 1940 жылға дейін нацистік партияға ресми түрде қосылмады. Дегенмен, ол ерте кезеңдерде-ақ ұлттық социалистерге ықпал етті. Адольф Гитлер 1923 жылы түрмеде отырғанда, Эрвин Баур мен Фриц Ленцпен бірлесіп жазған, алғаш рет 1921 жылы жарық көрген «Адамның мұрагерлік принциптері және нәсілдік гигиена» атты екі томдық еңбегін оқыды және оның идеяларын «Менің күресімде» пайдаланды. Ол сондай-ақ «Рехоботтың заңсыз туғандары және адамдар арасындағы араласу мәселесі» (1913) (Die Rehobother Bastards und das Bastardierungsproblem beim Menschen) атты зерттеудің авторы болды. Бұл зерттеу кейінгі нәсілдік пікірталастарға негіз салды, неміс колониялық заңнамасына әсер етті және Нюрнберг заңдарына ғылыми тұрғыдан қолдау көрсетті. Нацистік режим кезінде Фишер нәсілдік текті анықтау үшін қолданылатын физиологиялық сипаттамаларды және «Фишер–Саллер шкаласын» жасады. Ол және оның командасы рома және африкалық немістер, әсіресе Намибиядан келгендермен тәжірибелер жүргізді, олардың теорияларын ғылыми тұрғыдан растау үшін қан алды және бас сүйектерін өлшеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде институт үнемі адам дене мүшелерін, соның ішінде көздер мен бас сүйектерін, көз түсін зерттеген нацистік партия мүшесі Карин Магнуссеннен және Йозеф Менгеледен (Аушвиц концлагерінде) алды. Бұл мүшелер нацистік нәсілдік теорияларды дәлелдеу және нәсілге байланысты әлеуметтік саясатты ақтау мақсатындағы зерттеулерде пайдаланды. 1945 жылдың мамыр айында Германия капитуляциялағаннан кейін институттың мыңдаған файлдары мен зертханалық материалдарының көп бөлігі белгісіз жерге көшірілді немесе жойылды. Одақтастар бұл материалдарды соғыс қылмыстары бойынша сот процестерінде дәлел ретінде пайдалану үшін және Еуропадағы жаппай геноцидтің себебі болған нацистік нәсілдік идеологияны дәлелдеу немесе жоққа шығару үшін ешқашан ала алмады. Институттың көптеген қызметкерлері соттан құтыла алды, ең танымалдарының бірі Менгеле Бразилияға қашып кетті және 1979 жылы жүзу кезінде инсульттан қайтыс болды. Фишердің алып кеткен намибиялық бас сүйектерін қайтару жөніндегі жұмыстар 2011 жылы Фрайбург университетінің жүргізген тергеуімен басталды және 2014 жылдың наурыз айында бас сүйектер Намибияға қайтарылды.

In its early years, and during the Nazi era, it was strongly associated with theories of Nazi eugenics and racial hygiene advocated by its leading theorists Fritz Lenz, (first director) Eugen Fischer, and by its second director Otmar von Verschuer. In the years of 1937–1938, Fischer and his colleagues analysed 600 children in Nazi Germany descending from French African soldiers who occupied western areas of Germany after First World War; the children, the so called Rhineland Bastards, were subsequently subjected to sterilization. Fischer did not officially join the Nazi Party until 1940. However, he was influential with National Socialists early on. Adolf Hitler read his two volume work, Principles of Human Heredity and Race Hygiene (first published in 1921 and co written by Erwin Baur and Fritz Lenz) while incarcerated in 1923 and used its ideas in Mein Kampf. He also authored The Rehoboth Bastards and the Problem of Miscegenation among Humans (1913) (Die Rehobother Bastards und das Bastardierungsproblem beim Menschen), a field study which provided context for later racial debates, influenced German colonial legislation and provided scientific support for the Nuremberg laws. Under the Nazi regime, Fischer developed the physiological specifications used to determine racial origins and developed the so called Fischer–Saller scale. He and his team experimented on Romani people and African Germans, especially those from Namibia, taking blood and measuring skulls to find scientific validation for his theories. During World War II, the Institute regularly received human body parts, including eyes and skulls, from Nazi party member Karin Magnussen who studied eye colors, and Josef Mengele (at Auschwitz concentration camp) to use in studies intended to prove Nazi racial theories and justify race related social policies. After the German capitulation in May 1945, most of the thousands of files and lab material of the Institute were moved to an unknown location or destroyed, and never obtained by the Allies to use as evidence in war crimes trials and to prove or disprove the Nazi racial ideology which had motivated mass genocide in Europe. Most of the staff of the Institute were able to escape trial, most notably Mengele who escaped to Brazil, where he died of a stroke while swimming in 1979. Efforts to return the Namibian skulls taken by Fischer were started with an investigation by the University of Freiburg in 2011 and completed with the return of the skulls in March 2014 to Namibia.

Қаржыландыру

Қаржылық қиындықтарға кезіккен кезде Рокфеллер қоры Кайзер Вильгельм психиатрия институтын және Кайзер Вильгельм антропология, адам генетикасы және евгеника институтын қолдады.