Madeley Wood Company тарихы: 1756 ж. құрылған, Severn өзені жанындағы Bedlam пештері, көмір және темір кенін өндіру, Darby және Reynolds отбасыларының иелігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мадлей Вуд компаниясы 1756 жылы Блест Хиллден бір шақырым батысқа қарай, Северн өзенінің жанында Мадлей Вуд пештері, сондай-ақ Бедлам пештері салынғанда құрылды.
The Madeley Wood Company was formed in 1756 when the Madeley Wood Furnaces, also called Bedlam Furnaces, were built beside the River Severn, one mile west of Blists Hill.
Бедлам пештері
Мадлей ағаш пештері немесе Бедлам пештері осы компанияға тиесілі болды, ол Мадлей ауданында минералдық желісіне иелік етіп, көмір мен темір кенін өндіруге мүмкіндік алды. 1776 жылы бұл жұмысты Coalbrookdale компаниясының Абрахам Дарби III қабылдады. Компания 1797 жылы қайта ұйымдастырылғанда, Мадлей ағаш жұмысы Coalbrookdale-ден бөлініп, 1760 жылдан бері Coalbrookdale-де Дарби отбасымен серіктес болған Рейнольдс отбасының қолында қалды (Кетли темір зауытымен бірлесіп). Джозеф Рейнольдс өзінің банкіне көңіл бөлгеннен кейін, Мадлей ағаш компаниясының жұмыстары Анстис отбасына берілді, олардың бірі оны басқарған болатын, ал олардың бизнесі тағы бір Мадлей ағаш компаниясы атанды. Бедлам пештері деген аттың шығуына Джон Селл Котманның (1782–1842) 1803 жылы салған суреті себеп болуы мүмкін, ол пешті «Иронгейтке жақын Бедлам пеші, Шропшир» деп атады. Ол сол кездегі аса танылмаған суретші Пол Сэндби Муннмен (1773–1845) бірге саяхаттап, ол да осы суретті салып, «Бедлам пеші, Мадлей аңғары, Шропшир» деп атады. Бұл суретшілерге орын психиатриялық ауруханаға ұқсағандықтан туған метафора болды, сонымен қатар Мадлейдегі (1729–1785) сол кездегі танымал методист уағызшысы Флетчердің қылығын әжуалау мақсатында жасалған. Пештерді сол атаумен шамамен сол кезде суретші Эдвард Дейс (1804 жылы қайтыс болған) тағы да суреттеген. Бұл туынды қазір Тейт галереясының қорында сақталуда. 20 ғасырдағы осы орынның тарихы жеткілікті жарияланбаған. 1950 жылдардың соңына дейін қираған жерлерде тығыз өсімдіктер өсіп, олардың арасында топырақ жиналып, пештің негізін толығымен жауып тастады. 1970 жылдары Ironbridge Gorge Museum Trust болашақ музей жұмысты тазалап, қалпына келтіруге кірісті.
The Madeley Wood Furnaces or Bedlam Furnaces were owned by this company, which held mineral leases in Madeley Parish, enabling it to extract coal and iron ore. The works were taken over by Abraham Darby III of the Coalbrookdale Company in 1776. When the company was reorganised in 1797, the Madeley Wood Works became separate from Coalbrookdale, continuing (in conjunction with the Ketley Ironworks) in the hands of the Reynolds family who had been in partnership with the Darby family at Coalbrookdale since the 1760s. After Joseph Reynolds decided to concentrate on his bank, the Madeley Wood Company works passed to the Anstice family, one of whom had managed it, and their business became another Madeley Wood Company. The name Bedlam Furnaces may have originated with a painting by John Sell Cotman (1782–1842) who painted the furnace in 1803 and titled it Bedlam Furnace Near Irongate,[sic] Shropshire. He was on tour with a fellow less well known artist called Paul Sandby Munn (1773–1845) who also painted the same subject and titled it Bedlam Furnace, Madeley Dale, Shropshire. It was both a metaphor (the place appeared to the painters to resemble a lunatic asylum), and simultaneously a jest at the expense of Fletcher of Madeley (1729–1785) a then famous Methodist preacher in whose parish the ironworks were located. The furnaces were also painted, under the same name, by the painter Edward Dayes (d. 1804) at around the same time. This work is now part of the Tate Gallery. The site history through the 20th century is less well documented. Dense vegetation cover was allowed to establish itself amongst the ruins until the late 1950s when the site was subject to spoil dumping, which completely buried the furnace bases. In the 1970s what was to become the Ironbridge Gorge Museum Trust began clearing and restoring the works.
Блист тауы
1790 жылы ашылған кезде темір зауыты Шропшир каналына қол жеткізді, оның Блист Хилл бөлігі Блист Хилл зауытының орналасқан жеріне тікелей шығыстан жақын болды. Шикізаттың қолжетімділігі және дайын өнімді тасымалдау мүмкіндігі компанияны 1832 жылы Блист Хиллде домна пешін салуға ықпалдады. 1840 және 1844 жылдары қосымша пештер салынды, барлығы үш пеш болды, және бұл орын 1912 жылға дейін шойын өндірісімен айналысты, содан кейін екі пештің іске қосылуынан кейін темір зауыты өндірісті тоқтатты. Пештердің орналасқан жері мен үрлеу үйлері қазірде Блист Хилл Викториан қалашығының құрамында, Ironbridge Gorge мұражайларының бірі ретінде сақталған, бірақ әлі қалпына келтірілмеген.
Upon its opening in 1790, the ironworks had access to the Shropshire Canal, the Blists Hill section of which ran immediately to the east of the Blists Hill works site. Proximity of raw materials and the means of transporting the finished product persuaded the company to build a blast furnace at Blists Hill in 1832. Additional furnaces were added in 1840 and 1844, making a total of three, and the site remained active in the production of pig iron until 1912 when the ironworks ceased production, following the blowing in of two of the furnaces. The furnace settings and blowing houses are now preserved, but unrestored, as part of the Blists Hill Victorian Town, one of the Ironbridge Gorge Museums.