Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық «Гранада, Мылтық №68

Кіріспе

Граната, Мылтық № 68 / Танкіге қарсы – Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған британдық танкіге қарсы граната. Бұл қалыпты жарылыс принципін қолданған алғашқы қарулардың бірі болды.

Дизайн

Соғыстар аралығындағы британдық зерттеулер жасалған зарядтар саласында пайдалы прогресске әкелді, бірақ ешқандай қару жасалмады. Гранатты әзірлеу 1939 жылдың соңында басталды, бұл Генри Мохаупт жасаған, Швейцариядағы Тун қаласындағы Швейцария армиясының полигонында британдық әскери комиссиясына көрсетілген бірнеше танкіге қарсы мылтық гранаталары мен артиллериялық оқ-дәрілерінің демонстрациясынан кейін болды. Мохаупттың қарулары қуыс заряд принципін қолданғанын болжай отырып, британдықтар келіссөздерден бас тартып, өздерінің бұрынғы жұмыстарын негізге алған мылтық гранатасын әзірлеуді бастады. No. 68 жарылғыш танкіге қарсы (HEAT) құрылғының алғашқысы болғаны туралы айтылады. Оқ-дәрілік бөлігінің конструкциясы қарапайым болды және броняны тесіп өтуге қабілетті болды. Гранаттың қозғалтқышы сабындағы сақтандырғыш штифті алып тастау арқылы іске қосылды, ол соққы механизмінің алға жылжуына кедергі келтірді. Гранат мылтық ұңғысынан атылды. Қарапайым қанаттары оған ауада біршама тұрақтылық берді және егер гранат нысанаға дұрыс бұрышпен (90 градус) тисе, заряд тиімді болар еді. Жарылыс соққы кезінде, гранаттың артқы жағындағы соққы механизмі серіппеге қарсы күресіп, пышақ тәрізді жарғышқа бағытталды. Гранат, No. 36M Миллс бомбасы сияқты, арнайы бейімделген Lee Enfield мылтығы No. 1 EY арқылы атылды, көбінесе жалпы қолдануға жарамсыз және оқу мақсатында "DP" деп белгіленген мылтықтан қайта жасалған. "EY" қосымшасы ("EmergencY") тек төтенше жағдайда стандартты "доп" оқ-дәрілерін ату үшін қолдануға болатынын көрсетті. Қайта жасалған мылтықтар, қаптама механизмін бекіту үшін қосымша бұрандамен және ағаш бөлігінің айналасына оралған арқанмен нығайтылды. Гранатты итеру үшін арнайы Ballistite жарылғыш оқ-дәрісі қажет болды. Гранаттың өзі No. 1 разрядтағы ұңғымен бекітілді. Қару Ұлттық гвардияға енгізілгеннен кейін No. 1 адаптері мен No. 2 Mk I разрядтағысы енгізілді, бұл гранаталарды M1917 Enfield мылтығынан атуға мүмкіндік берді, бірақ сол кездегі нұсқаулықта бұл мақсатта қолданылатын мылтықтар "нақтылық қару ретінде нашарлауы мүмкін" екені ескертілді.

British research into shaped charges in the inter war period brought about some useful progress but did not result in any weapons. Development of the grenade started in late 1939, after a demonstration arranged for a British military commission of a series of anti tank rifle grenades and artillery warheads at the Swiss Army Proving Ground at Thun in Switzerland, which had been designed by Henry Mohaupt. Guessing that Mohaupt's weapons were using the hollow charge principle, the British abandoned negotiations and began development of a rifle grenade based on their own previous work. The No. 68 has some claim to have been the first high explosive anti tank (HEAT) device in use. The design of the warhead was simple and was capable of penetrating of armour. The fuze of the grenade was armed by removing a pin in the tail which prevented the firing pin from flying forward. The grenade was launched from a rifle cup. The simple fins gave it some stability in the air and, provided the grenade hit the target at the proper angle (90 degrees), the charge would be effective. Detonation occurred on impact, when a striker in the tail of the grenade overcame the resistance of a creep spring and was thrown forward into a stab detonator. The grenade was fired, as was the No. 36M Mills bomb, from a specially adapted Lee Enfield Rifle No. 1 EY, often converted from a rifle that was unfit for general use and had been marked "DP" for drill purpose. The "EY" suffix (for "EmergencY") indicated that it should be used to fire standard "ball" ammunition only in an emergency situation. The converted rifles were strengthened by adding an extra bolt to secure the breech mechanism to the stock, and by a cord binding which was fastened around the forestock. A special Ballistite high explosive cartridge was required to propel the grenade. The grenade itself was held in place by the discharger cup No. 1 Mk I. With the weapon's introduction into Home Guard use, the Adaptor No. 1 and the Discharger No. 2 Mk I were introduced, which allowed grenades to be launched from the M1917 Enfield rifle with which they were equipped, although a contemporary manual warned that rifles used for that purpose were likely to be "somewhat spoilt as a precision weapon".

Қызмет

Жоқ. 68 граната 1940 жылдың қараша айында Ұлыбритания армиясының қарулануына енгізілді. Оның тиімді қолданылуы үшін қажетті қашықтық туралы түсініксіздік болды. 1941 жылдың ақпан айында Отан қорғаушылар құрамында қолданысқа түсіріліп, 1944 жылы олар таратылғанға дейін қолданыста болды.