Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын органшысы және композиторы, органшы және композитор сэр Уильям Генри Харрис (28 наурыз 1883 – 6 қыркүйек 1973) – ағылшын органшысы, хор жетекшісі және композитор.
English organist and composer
the organist and composer
Sir William Henry Harris (28 March 1883 – 6 September 1973) was an English organist, choral trainer and composer.
Ерте өмір және білім
Харрис Лондонның Фулхэм қаласында дүниеге келді және Тулс-Хиллдегі Holy Trinity шіркеуінде хоршы болды. 14 жасында ол Герберт Моррис басшылығымен Уэльстегі Сент-Дэвид соборында органшының көмекшісі ретінде "үйлесімді" жұмыс істеді, ал 16 жасында Корольдік музыка колледжіне шәкіртақы алып оқуға түсті. Оның мұғалімдері сэр Уолтер Паррат, Чарльз Вуд және Генри Уолфорд Дэвис болды.
Harris was born in Fulham, London and became a chorister at Holy Trinity, Tulse Hill. At the age of 14, he took up a "flexible" position as assistant organist at St David's Cathedral in Wales under Herbert Morris, followed at 16 by a scholarship to the Royal College of Music. His teachers there were Sir Walter Parratt, Charles Wood, and Henry Walford Davies.
Мансап
Харрис 1911 жылдан 1919 жылға дейін Эджбастондағы Сент-Августин шіркеуінде органшы болды және сонымен бірге Личфилд соборында органшының көмекшісі болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол Гранвилл Бантокпен бірлесіп Корольдік Бирмингем консерваториясында оқытумен айналысты. 1919 жылы Оксфордқа көшкеннен кейін, ол Нью-Колледжде, ал 1929 жылы Оксфордтың Крайст-Черчінде органшы қызметін атқарды. Оксфордта жүргенде ол Оксфорд Бах хорын (1925–1933) басқарды және Опера клубын құруға және басқаруға белсенді үлес қосты. Аталған клуб 1925 жылы Джек Веструп қойған Монтевердидің «Орфео» операсының алғашқы қойылымын ұйымдастырды. 1933 жылы ол Виндзордағы Сент-Джордж шіркеуінің органшысы болып тағайындалды. Ол өзінің ең табысты кезеңін осы орында өткізді: Үш хор фестивалі үшін шығармалар жазды, 1937 және 1953 жылдардағы тәж кигізу салтанаттарында дирижерлік етті, ал «The Proms» фестивалінде екі оркестрлік туындысы тұңғыш рет орындалды: «Бір кездерде» (1940) және «Батырлық прелюдия» (1942). Соғыс жылдарында Виндзордағы хордың жетекші мүшесі болған Брюс Найтингейл «Доктор Х» туралы: «Жүздері көбінесе шатты, айналасында ақсүйек бас, шашы сирек» деп естелік қалдырған. Хорлық репетициялар көбінесе «жағымды атмосферада» өтті, бірақ Найтингейл Харрис кейде «жаман репетиция» деп шағымданатынын, ал өнерпаздық деңгейі төмен деп есептеген жағдайларда хоршыларды органшының галереясынан жоғары дауыспен сөккенін айтады. Харрис соғыс жылдарында Виндзор сарайында болған жас принцессалар Елизавета мен Маргарет Роуздың музыкалық біліміне үлес қосты. Әр дүйсенбіде ол Виндзордағы Қызыл зал ішінде мадригал репетицияларын өткізетін, онда екі ханшайым төрт жетекші хоршымен бірге ән шырқады, төменгі дауыстарды Итондықтар, Гренадерлер гвардиясы және Виндзор мен Итон хор қоғамының мүшелері толықтырып берді. Шетелден Виндзорға жіберілген аргентиналық балдың құмыраларын ханшайымдар хор мектебіне хоршыларға сыйлық ретінде табыстады. 1923 жылдан 1953 жылға дейін Харрис орган және гармония профессоры қызметін атқарды, сондай-ақ Корольдік музыка колледжінде оқытумен айналысты. Ол сонымен қатар Корольдік органшылар колледжінің президенті (1946–1948) және Корольдік шіркеу музыка мектебінің музыкалық зерттеулер директоры (1956–1961) болды. Харрис 1913 жылы Кэтлин Дорис Картерге үйленді және олардың екі қызы болды. 1961 жылы Сент-Джордж, Виндзордағы қызметінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін олар Гэмпширдегі Питерсфилдке көшіп барды. Кэтлин 1925 жылдан бері есту қабілеті нашарлаған, бірақ 1960 жылдардың басында оның есту қабілеті ішінара қалпына келді. Ол 1968 жылы қайтыс болды. Харрис бес жылдан кейін, 90 жасында дүние салды.
Harris was organist at St Augustine's Church, Edgbaston from 1911 to 1919 and concurrently assistant organist at Lichfield Cathedral. During this time he also taught at the Royal Birmingham Conservatoire in collaboration with Granville Bantock. A move to Oxford in 1919 saw him take up organist positions successively at New College and in 1929 Christ Church, Oxford. While at Oxford, he conducted the Oxford Bach Choir (1925 1933) and was instrumental in founding and conducting the Opera Club, which put on the pioneering production of Monteverdi's Orfeo staged by Jack Westrup in 1925. In 1933 he was appointed organist at St George's Chapel, Windsor in succession to Charles Hylton Stewart. There, he was at his most productive: composing for the Three Choirs Festival, conducting at both the 1937 and 1953 coronations, and producing two orchestral pieces premiered at The Proms: the overture Once Upon a Time (1940) and the Heroic Prelude (1942). Bruce Nightingale, who became senior chorister at Windsor during the wartime years, describes "Doc H" as having "a fat, usually jolly face with a few wisps of hair across an otherwise bald head." Although choir practice was normally conducted in a "benign atmosphere," Nightingale recounts that Harris would occasionally complain of a "batey practise" and, on the rare occasions he considered a performance mediocre, would scold the choirboys in a loud stage whisper from the organ loft. Harris was involved in the musical education of the teenage Princesses Elizabeth and Margaret Rose, who spent the wartime period at Windsor Castle. Every Monday he would direct madrigal practice in the Red Drawing Room at Windsor, where the two Princesses sang alongside four of the senior choristers with the lower voices augmented by Etonians, Grenadier Guards and members of the Windsor and Eton Choral Society. Jars of Argentinian honey, sent to Windsor by overseas subjects, were donated by the Princesses to the Choir School as a treat for the choristers. Between 1923 and 1953 Harris served as a professor of organ and harmony and the Royal College of Music. He was also president of the Royal College of Organists (1946–8), and director of musical studies at the Royal School of Church Music (1956–61). Harris married Kathleen Doris Carter in 1913 and they had two daughters. After retirement from St George's Windsor in 1961 the couple went to live in Petersfield, Hampshire. Kathleen had suffered from deafness since 1925, but in the early 1960s her hearing was partially restored. She died in 1968. Harris died at the age of 90 five years later.
Композициялар
Харрис қазіргі кезде англикан шіркеу музыкасымен танымал, бірақ өмірінде ол хорды дайындаушы ретінде белгілі болды. Оның ең әйгілі шығармалары – екі әнұран: «Faire is the heaven» (1925), Эдмунд Спенсердің «An Hymne of Heavenly Beautie» поэмасының музыкаға қойылған нұсқасы; және Джон Доннның өлеңіне жазылған «Бізді алып кел, О, Ием Құдай», алғаш рет 1959 жылдың 29 қазанында Виндзорда орындалды және 2022 жылдың 19 қыркүйегінде Виндзор қамалындағы Святого Георгия капелласында королева Елизавета II-нің қоштасу рәсімінде шырқылды. Харристің тағы бір танымал әнұраны – хор мен органға арналған «Әлсіз қолдарды күшейте беріңдер» (1949). Томас Браунның «Түн келді» («The Night is Come») поэмасының музыкаға қойылған нұсқасы «Кешкі гимн» (1961) әнұраны, әсіресе, оның күшті және көркем аяқталуы («Мен енді ешқашан ұйықтамаймын, бірақ мәңгілікке оянамын») сөздері «салқын, таза C мажорда», төртіншінің өзгеруімен ерекшеленеді. Оның F мажордағы қасиеттілік қызметтері 1970 жылдарға дейін көптеген англикан шіркеулерінде жиі орындалды. A және A минорындағы Харрис әндері әлі де көптеген англикан соборларындағы кешкі құлшылықта (Evensong) орындалады. «Альберта» әнұраны (көбінесе «Lead, Kindly Light» сөздерімен қолданылады) және әртүрлі англикан псалмдары әлі де таныс. Харрис сонымен қатар кантаталар мен органға арналған пьесалар да жазды. Оның ең ірі шығармасы – 1919 жылғы хорлық-оркестрлік кантата «Жаратушының күйреуі» (Фрэнсис Томпсонның діни аллегориясының музыкаға қойылған нұсқасы) көбінесе ұмытылып кеткен. Екінші кантата, «Майкл Анджелоның Иман білдіруі» (Морна Стюарттың поэмасы, Вордсворттан кейін), 1935 жылы Үш хор фестивалі үшін жазылды.
Harris is best remembered today for his Anglican church music, though during his lifetime he was mainly known for his achievements as a choir trainer. His most famous works are two anthems for unaccompanied double choir: Faire is the heaven (1925), a setting of Edmund Spenser's poem "An Hymne of Heavenly Beautie"; and Bring us, O Lord God, a setting of a poem by John Donne first heard in Windsor on 29 October 1959, and which was sung at the Committal Service of Queen Elizabeth II at St George's Chapel, Windsor Castle on 19 September 2022. Another popular anthem by Harris is Strengthen ye the weak hands (1949) for choir and organ. The late anthem Evening Hymn (1961), a setting of Thomas Browne's 'The Night is Come', is particularly notable for its intense and expressive ending (on the words 'when I shall never sleep again, but wake forever') set "in a cool, clear C major with the hint of a sharpened fourth". His Communion Service in F was frequently sung in a great many Anglican parish churches up until the 1970s. The canticles Harris in A and Harris in A minor are still sung at Evensong in a number of Anglican cathedrals. The hymn tune Alberta (often used for the words Lead, Kindly Light), and various Anglican psalm chants remain familiar. Harris also composed cantatas and organ pieces. His largest composition, the 1919 choral orchestral cantata The Hound of Heaven (a setting of the religious allegory by Francis Thompson), has been almost completely forgotten. A second cantata, Michael Angelo's Confession of Faith (to a poem by Morna Stuart, after Wordsworth), was composed for the Three Choirs Festival in 1935.