Ирландиядағы Скарриф ауылы

Кіріспе

Клэр округіндегі ауыл, Ирландия. Скарриф немесе Скаррифф – ірі ауыл.

Орналасқан жері

"Скарриф" атауы ирланд тіліндегі "scarbh" сөзінен келген, ол аязды жағалауды, тасты жағалауды немесе қиын өткелді білдіруі мүмкін. Бұлардың барлығы Грани өзені аузынан жоғары, Лох-Дергке қарай орналасқан ежелгі қаланың сипаттамасына сай келеді. 1831 жылы Скарриф қаласында 120 үй, сондай-ақ май және ұн диірмендері болған. Өзеннен басталатын бір ғана басты көше бар еді. Бұл шағын базар қалашығы Грейни, Шаннон және қаладан батысқа қарай екі шақырым жерде орналасқан О'Грейди көлінде балық аулайтын балықшыларға танымал. Скарриф қаласы Скарриф және Мойное католик приходтарының құрамында. Приход шіркеулері – Скаррифтегі Қасиетті Жүрек және Клонускердегі Әйен Мария шіркеуі. Скарриф Шығыс Клэр жолының бойындағы жаяу жолға жатады. Туамграни және Инис Сеалтра жақын жерде орналасқан.

Тарих

Христиандық дәуірге дейінгі Скариф аймағы туралы көп мәлімет жоқ. Дегенмен, Каппабанедегі кенелі қабірдің қалдықтары осы аймақта кем дегенде 4000 жылдан бері адамдар тұрғанын көрсетеді. Скариф атауы гаэль тіліндегі "Scairbh" сөзінен шыққан, ол тасты боға немесе өткелді білдіреді. Қазіргі қала құрылғанға дейін бұл аймақ аумақты бақылаған және оны бақылауға тырысқандар үшін маңызды стратегиялық орын болды. Үлкен Шеннон өзенінің және таулы жердің болуы осы Скарбты солтүстікке немесе оңтүстікке бару жолындағы маңызды өткелге айналдырды. Қала орталығынан бір минут қашықтықтағы Ұлттық мектеп приходтағы барлық балалардың мектебі болып табылады. Камоги және Хёрлинг командалары Феиль-на-Нгаль турнирінің жартылай финалына жетіп, үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Скариф атауы алғаш рет 1315 жылы сол кездегі азаматтық соғыстар кезінде болған шайқасқа байланысты айтылған. Бүгінде бұл жерде тақтайша фабрикасы орналасқан. Төртінші ғасырдың соңында Скариф аймағы О'Грейди руының бақылауында болды. Олардың үстемдігін сақтау үшін үш қамал немесе бекінілген үйлер салынды: біреуі Туамграниде (әлі де тұр), біреуі Скарбтағы көпірдің жанында (қазір жоқ), ал үшінші, кішкентай ғимарат Мойноэде. Скариф қамалы туралы ең алғашқы мәлімет 1564 жылға қатысты. 1633 жылы Корк графы Ричард Бойл Грейни өзенінің солтүстігіндегі 10 квартал жерді, соның ішінде Скарриф қамалын және темір зауытын сатып алды. Бұл жерлер ескі Мойноэ приходымен біріктіріліп, Скариф приходы құрылды. Бүгінде Скариф және Мойноэ Киллалое Рим-католик епархиясының приходы болып табылады. Скариф қала қамалдың төңірегінде дамыды және оның өсуіне сол жерде жұмыс істеген балқыту пешінің болуы көмектесті. Бұл 1655 жылғы жер зерттеу картасында көрсетілген. Қала келесі ғасырларда біртіндеп өсті, оның табысы елдің жалпы табысына сәйкес келді. Қылмыстық кезеңдерде Каппабанедегі Масса тасында діни қызметтер өткізілді. Скариф 19 ғасырдағы ашаршылық кезінде ауыр қасірет көрді. 1841 жылы Дрюсборо қаласында кедейлерге көмек көрсету үшін жұмыс үйі салынды және 1842 жылдың мамыр айында 600 адамды қабылдау үшін ашылды. 1845 жылы ашаршылық басталғаннан кейін, аштықтан және мұқтаждықтан зардап шеккен жергілікті тұрғындар жұмыс үйіне ағылып келді. 1846 жылға қарай жергілікті зират жұмыс үйінің тұтқындарымен толып, Туамграниден тыс жерде жаңа зират ашуға тура келді. Келесі жылы жұмыс үйінде тұтқындарға тамақ, су және киім жетіспеді, олар қызбадан және аштықтан күніне оншама адамнан қайтыс болды, сондай-ақ оларға күтім жасағандар да қайтыс болды. Жұмыс үйінің мейірімді медбикесі, оның балалары және приходтың діни қызметкері, басқа да күтушілер қызбадан қайтыс болды. Ашаршылық аяқталғаннан кейін де, 1851 жылы жұмыс үйінде 3212 тұтқын болды. 1851 жылы жұмыс үйі одағының ауданындағы халық саны ашаршылық кезінде 50% -дан астамға азайып, 23,057 адамды құрады. 1921 жылы ИРА-ның Шығыс Клэр бригадасы жұмыс үйінің қалдықтарын өртеп жіберді. Алайда 20 ғасырда қала өркендеуді бастады. Жаңа жолдар салынды. Қалада банк, полиция бөлімі, ұн диірмендері және базар үйі болды, бұл оның нарық қаласы ретінде маңыздылығын арттырды. Жол байланысының жақсаруымен қатар, док маңызды сауда байланыстарын қамтамасыз етті және Скариф солтүстік-шығыс Клэрдің бизнес орталығы ретінде өзінің позициясын нығайтты. Екі маңызды ғимарат – жұмыс үйі мен полиция бөлімі Тәуелсіздік соғысында қирады. Қазір Скаррифте үлкен тақтайша фабрикасы бар, бірақ қалада нан пісіретін орын жоқ, ал док бұрынғыдай жұмыс істемейді. Оның қазіргі рөлі – демалыс кемелері үшін тоқтау орны, бұл Скарифтің туристік орталық ретіндегі мүмкіндіктерін көрсетеді. Скариф ерекшелігі – қаланың көп бөлігі Грейни өзенінен арғы жағында, көршілес Бодике приходында орналасқан, оны кейде жақын маңдағы Туамгранимен шатастырады.

Little is known of the Scariff area in pre Christian times. However, the presence of the remains of a wedge tomb at Cappabane tells us that the area has been inhabited for at least 4,000 years. The name Scariff is derived from the Gaelic "Scairbh" which means a rocky ford or crossing place. Long before the present town came into being the area was of great strategic importance to those who held the territory about and to those who sought to hold it the presence of the great river Shannon on the one hand and the mountainous terrain on the other rendered this Scairbh a most important crossing point on a journey north or south. The National School about a minute away from the town centre is the school for nearly all the children in the parish. The Camogie and Hurling teams are hugely successful with both getting to the semi finals of the Feile Na nGael. The name Scariff is first mentioned in 1315 in connection with a battle fought there during the civil wars of the period. The chipboard factory now occupies the site of the conflict. By the end of the fourteenth century, the Scariff area was under the control of the O'Grady clan. To maintain their dominance three castles or fortified houses were built, one at Tuamgraney (which still stands), one near the bridge at the Scairbh which no longer exists and a third, smaller building, at Moynoe. The earliest account of Scariff castle is from 1564. In 1633 Richard Boyle, 1st Earl of Cork, bought ten quarters of land north of the Graney River, including the castle and ironworks of Scarriff. These lands were combined with the old Moynoe parish to form the Scariff parish. Today Scariff and Moynoe is a parish of the Roman Catholic Diocese of Killaloe. Scariff as a town developed around the castle and its growth was helped by the presence of a smelting furnace which operated there. It is shown on a map of the Down survey in 1655. The town grew gradually in the following centuries, its fortunes generally in line with those of the country as a whole. In penal times Mass was celebrated at the Mass Rock at Cappabane. Scariff suffered greatly during the Famine in the 19th century. A workhouse was built in 1841 at Drewsboro to provide some relief for the poor, and was opened in May 1842 to accommodate 600 persons. After the famine started in 1845 starving and destitute locals flocked to the workhouse. By 1846 the local graveyard was full with inmates from the workhouse and a new graveyard had to be opened outside Tuamgraney. The following year the workhouse ran out of food, water and clothing for the inmates, who were dying from fever and starvation at the rate of a dozen a day, along with those who were caring for them. The matron, her children and the parish priest, among other carers, died of fever. Even after the famine passed, in 1851, the workhouse had 3,212 inmates. The population in the Workhouse Union district in 1851 was reduced during the famine by more than 50% to 23,057. The East Clare Brigade of the IRA burned the remains of the workhouse down in 1921. The 20th century however saw the town begin to prosper. New roads were built. It had a bank, a police station, flour mills and a Market House reflecting its growing importance as a market town. As well as improved road connections, the Dock provided vital trade links and Scariff enjoyed its position as the business centre of north east Clare. Two of the more prominent buildings the workhouse and the police station were destroyed in the War of Independence. A large chipboard factory can now be found in Scarriff, but the town no longer has a bakery and the dock no longer operates as in former times. Its role now as a stopping point for pleasure crafts is perhaps indicative of the possibilities which exist for Scariff as a tourist centre. Scariff is unique in that much of the town is situated across the river Graney in the neighboring parish of Bodyke, which sometimes is confused for the nearby Tuamgraney.

Білім

Бастауыш білім беру деңгейінде аймаққа Скарифф ұлттық мектебі қызмет көрсетеді. Жергілікті орта білім беру мектебі – Скарифф қоғамдық колледжі.

Мекемелер

Scariff жергілікті сауда орталығы болып табылады және онда бірнеше дүкен, барлар мен тамақтандыру орындары бар. Мұнда Гарда Сихоананың да бөлімшесі орналасқан. Ирландия тұқым сақтаушылар қауымдастығы жақын жерде орналасқан.

Фестивальдар

Скаррифте әр жыл сайын көптеген фестивальдер мен қойылымдар өтеді, оның ішінде 1944 жылы басталған Скарриф Шоуы, 2003 жылы басталған Скарриф Харбор фестивалі және 1947 жылы басталған Клэр драма фестивалі.