Америка Азамат Соғысындағы әскери қолбасшы Альфред Плезантон
Alfred Pleasonton
Альфред Плезантон: Американ азамат соғысының батыры, генерал. Бренди Стейшн, Майн Крик шайқастарындағы жеңістері, Миссуридегі соғысты аяқтады. Тарихы мен өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альфред Плесонтон (7 маусым 1824 – 17 ақпан 1897) – Америка Азаматтық соғысы кезіндегі Одақ әскерінің офицері және Одақ атқыштар корпусының генерал-майоры. Ол Геттисбург науқаны барысында Потомак армиясының кавалерия корпусына қолбасшылық етті, оның ішінде соғыстың ең ірі кавалериялық шайқасы – Брэнди Станциясы шайқасы да болды. 1864 жылы ол Транс-Миссисипи театрына ауыстырылып, онда Конфедерация генералы Стерлинг Прайсты екі маңызды шайқаста жеңіп, Миссуридегі соғысты тиімді аяқтады, оның ішіндегі Майн-Крик шайқасы соғыстың екінші ірі атқыштар шайқасы болды. Ол Стивен Плесонтонның ұлы және Август Плесонтонның інісі еді.
Union Army officer during American Civil War
Alfred Pleasonton (June 7, 1824 – February 17, 1897) was a United States Army officer and major general of volunteers in the Union cavalry during the American Civil War. He commanded the Cavalry Corps of the Army of the Potomac during the Gettysburg campaign, including the largest predominantly cavalry battle of the war, Brandy Station. In 1864, he was transferred to the Trans Mississippi theater, where he defeated Confederate General Sterling Price in two key battles, including the Battle of Mine Creek, the second largest cavalry battle of the war, effectively ending the war in Missouri. He was the son of Stephen Pleasonton and younger brother of Augustus Pleasonton.
Ерте өмір
Плезонтон 1824 жылдың 7 маусымында Вашингтон қаласында дүниеге келді. Ол Стивен мен Мэри Хопкинс Плезонтонның ұлы еді. Альфред туған кезде Стивен жақсы танымал болған. 1812 жылғы соғыс кезінде АҚШ Мемлекеттік департаментінің қызметкері ретінде ол Ұлттық мұражайдағы маңызды құжаттарды, соның ішінде Тәуелсіздік жариялағы мен АҚШ Конституциясын, Вашингтонды басып алған британдық әскерлерден сақтап қалды. АҚШ Қаржы министрлігінің бесінші аудиторы ретінде Стивен Плезонтон 1820 жылдан 1852 жылға дейін АҚШ маяктарының іс жүзіндегі басқарушысы болды. Оның консервативті көзқарасы мен үнемге баса назар аударуы маяктарды салу және технологияны дамытудағы прогресті тежеді және кейбір маяктардың тозуына әкелді. Ол бұл сала бойынша тәжірибесі болмағандықтан, көптеген жауапкершіліктерді жергілікті кеден инспекторларына жүктеді. 1852 жылы АҚШ Конгресі реформа қажет деп шешіп, АҚШ маяктарының қаржылық және әкімшілік міндеттерін өз мойнына алу үшін Маяк кеңесін құрды. Альфредтің үлкен ағасы Август АҚШ Әскери академиясына оқуға түсіп, Пенсильвания штатының көмекші адъютанты және жалақы төлеушісі қызметін атқарды. Оның мансаптық бағыты кіші ағасына әсер еткені анық, және екеуі де 1812 жылғы соғыста әкелерінің көрсеткен ерлігінің арқасында академияға қабылдануға сенімді болды. Альфред 1844 жылдың 1 шілдесінде Вест-Пойнтті бітіріп, 1-ші АҚШ драгун полкіне (ауыр кавалерия) брифетті екінші лейтенант болып тағайындалды. 1849 жылдың 30 қыркүйегінде ол бірінші лейтенант болып жоғарылатылды. 17 қыркүйекте Антиетам шайқасында артиллериялық оқтан келген соққыдан оң құлағы зардап шекті. Дегенмен, оның талаптары оған 1863 жылдың 22 маусымынан бастап еріктілердің генерал-майоры шеніне тағайындалуға мүмкіндік берді. Кавалерия корпусының қолбасшысы генерал-майор Джордж Стоунмен Канцельорсвиллден кейін қызметтен алынғаннан кейін Хукер Плезонтонды оның уақытша орнына тағайындады. Плезонтон тіпті осы жоғары лауазымды да лайықты түрде қабылдай алмады. Ол генерал Хукерге: «Мен бұл корпустың қанағаттандырмайтын жағдайына қатысты үнсіз қала алмаймын, оның қазіргі хал жауапкершілігі маған тиесілі емес» деп хат жазды.
Pleasonton was born in Washington, D. C., on June 7, 1824. He was the son of Stephen and Mary Hopkins Pleasonton. Stephen was well known at the time of Alfred's birth. During the War of 1812, as a U. S. State Department employee, he saved crucial documents in the National Archives from destruction by the British invaders of Washington, including the original Declaration of Independence and the U. S. Constitution. As Fifth Auditor of the U. S. Treasury, Stephen Pleasonton was the de facto superintendent of lighthouses of the United States from 1820 to 1852. His conservative approach and emphasis on the economy held back advancements in lighthouse construction and technology and led to the deterioration of some lighthouses. Since he had no technical knowledge of the field, he delegated many responsibilities to local customs inspectors. In 1852, the U. S. Congress decided reform was needed and established the Lighthouse Board to take over fiscal and administrative duties for U. S. lighthouses. Alfred's much older brother, Augustus, attended the United States Military Academy and served as Assistant Adjutant General and paymaster of the state of Pennsylvania; his career direction obviously affected his younger brother's and both boys were assured nomination to the Academy by their father's fame from the War of 1812. Alfred graduated from West Point on July 1, 1844, and was commissioned a brevet second lieutenant in the 1st U. S. Dragoons (heavy cavalry). He was promoted to first lieutenant on September 30, 1849. He was wounded in the right ear by the concussion of an artillery shell at the Battle of Antietam on September 17. Nevertheless, his claims earned him an appointment to the grade of major general of volunteers on and to rank from June 22, 1863, and when the inept Cavalry Corps commander, Maj. Gen. George Stoneman, was relieved after Chancellorsville, Hooker named Pleasonton as his temporary replacement. Pleasonton could not accept even this elevated role gracefully. He wrote to Gen. Hooker "I cannot remain silent as to the unsatisfactory condition in which I find this corps the responsibility of its present state does not belong to me."
Геттисбург
Плезонтонның жаңа лауазымындағы алғашқы шайқасы бір айдан кейін Геттисбург кампаниясында болды. Ол Брэнди-Стейшн шайқасында Одақ әскерлерінің кавалериясын басқарды, бұл соғыстың ең ірі кавалериялық шайқасы еді. Одақ кавалериясы негізінен Дж.Е.Б. Стюарттың Конфедерация кавалериясына кездесіп қалды, ал 14 сағаттық шайқас қанды, бірақ нәтижесіз аяқталды. Бірақ Стюарт күтпеген шабуылға ұшырағанына ұялғандықтан, ал Одақ атты әскерлері өздерінің қабілеттеріне жаңа сеніммен қарады. Плезонтонды Брэнди-Стейшн шайқасында Стюартты тиімді жеңбегені үшін төменгі шендегі офицерлер сынға алды. Генерал Хукер Плезонтонға Вирджиния штатының Калпепер маңындағы Конфедерация кавалериясын «таратып, жоюға» бұйрық берді, бірақ Плезонтон өзіне «Калпеперге күшпен барлау» жасау ғана бұйырылғанын айтып, өз әрекеттерін ақтады. Геттисбург кампаниясының қалған бөлігінде, шешуші шайқасқа дейін, Плезонтон қабілетті кавалерия қолбасшысы ретінде өзін көрсетпеді және жалпы алғанда, жау әскерлерінің орналасқан жері мен ниеттері туралы қолбасшысына хабарлай алмады. Генерал Роберт Лидің басқаруындағы Солтүстік Вирджиния армиясы Шенноа аңғары арқылы және солтүстікке қарай Пенсильванияға Одақ әскерлерінен жасырынып өте алды. Осы кезеңде ол өзінің штабының мүшесі, АҚШ конгрессменінің жүргені капитан Илон Дж. Фарнсвортты тікелей бригадир-генералға көтеруге тырысты. Плезонтон сондай-ақ капитан Уэсли Мерритті және бірінші лейтенант Джордж Армстронг Кастерді бригадир-генерал шеніне көтерді. Плезонтон конгрессменмен хат алмасып, Джеб Стюартпен салыстырғанда өзінің адамдары мен жылқыларының жетіспеушілігіне шағымданды; сонымен қатар, Вашингтон қорғанысындағы кавалерияға қолбасшылық еткен генерал-майор Джулиус Стахельдің кавалерия күштерін алу үшін саяси әрекеттер жасады. Бұл амал сәтті аяқталды. Стахель лауазымынан алынып, оның әскерлері Плезонтонға қайта бағындырылды. Хукер осы әрекеттерге ашуланды, және бұл, мүмкін, тек өзінің 28 маусым 1863 жылы қолбасшылық лауазымынан босатылуы ғана Плезонтонның мансабын ертерек тоқтатудан сақтап қалды. Геттисбург шайқасында Плезонтонның жаңа қолбасшысы генерал-майор Джордж Г. Мид оның (және оның әкесінің) беделін біліп, оны қатаң бақылауда ұстады. Шайқастың үш күні бойы Плезонтон жақын маңдағы кавалерия корпусы штабына емес, армия штабында Мидпен бірге болуға мәжбүр болды, ал Мид кавалерияны әдеттегідей армия қолбасшысы емес, тікелей басқарды. Соғыстан кейінгі жазбаларында Плезонтон өзінің шайқастағы рөлін маңызды деп көрсетуге тырысты, оның ішінде Геттисбург қаласының шешуші нүкте болатынын Мидке болжағандығын және Конфедерацияның Пикетт шабуылында жеңілгеннен кейін Мидке генерал Лиге шабуыл жасап, оны жеңуге шақырғандығын айтты. Ол бұл мәлімдемелерді Мид қайтыс болғаннан кейін жасады, дауласу мүмкін болмаған кезде. Алайда, 3 шілдеде Мид бригада дивизиясына генерал Джадсон Килпатрикке Конфедерация армиясының оң жақ қанатына шабуыл жасауға бұйрық берген кездегі бақытсыз кавалериялық әрекеті үшін Плезонтонды кінәлауға болмайды, бұл қамалданған жаяу әскерге қарсы өлімге алып келетін шабуылға және бригадир-генерал Илон Фарнсворттың бекер өліміне әкелді. Плезонтон майданнан алынғаннан кейін, Мид оның шайқас кезінде штаб бастығының міндетін атқарғанын жоғары бағалады.
Pleasonton's first combat in his new role was a month later in the Gettysburg campaign. He led Union cavalry forces in the Battle of Brandy Station, the largest predominantly cavalry battle of the war. The Union cavalry essentially stumbled into J. E. B. Stuart's Confederate cavalry and the 14 hour battle was bloody but inconclusive, although Stuart was embarrassed that he had been surprised and the Union horsemen had a newfound confidence in their abilities. Subordinate officers criticized Pleasonton for not aggressively defeating Stuart at Brandy Station. Gen. Hooker had ordered Pleasonton to "disperse and destroy" the Confederate cavalry near Culpeper, Virginia, but Pleasonton claimed that he had only been ordered to make a "reconnaissance in force toward Culpeper", thus rationalizing his actions. In the remainder of the Gettysburg Campaign up to the climactic battle, Pleasonton did not perform as a competent cavalry commander and was generally unable to inform his commander where the enemy troops were located and what their intentions were. The Army of Northern Virginia, under Gen. Robert E. Lee, was able to slip past Union forces through the Shenandoah Valley and north into Pennsylvania. During this period, he attempted to exercise political influence by promoting the nephew of a U. S. Congressman, Captain Elon J. Farnsworth, a member of his staff, directly to brigadier general. Pleasonton also promoted Captain Wesley Merritt and First Lieutenant George Armstrong Custer to brigadier general. Pleasonton corresponded with the congressman and complained about his lack of men and horses in comparison to Jeb Stuart's; he also politicked to acquire the cavalry forces of Maj. Gen. Julius Stahel, who commanded the cavalry in the defenses of Washington. The machinations worked. Stahel was relieved of his command and his troopers were reassigned to Pleasonton. Hooker was enraged by these activities and it was probably only his own relief from command on June 28, 1863, that saved Pleasonton's career from premature termination. In the Battle of Gettysburg, Pleasonton's new commander, Maj. Gen. George G. Meade, understood Pleasonton's reputation (and his father's) and kept him on a short leash. For the three days of the battle, Pleasonton was forced to remain with Meade at army headquarters, rather than with the Cavalry Corps headquarters nearby, and Meade exercised more direct control of the cavalry than an army commander normally would. In postwar writings, Pleasonton attempted to portray his role in the battle as being a major one, including predicting to Meade that the town of Gettysburg would be the decisive point and, after the Confederate defeat in Pickett's Charge, that he urged Meade to attack Gen. Lee and finish him off. He conveniently made these claims after Meade's death, when dispute was impossible. On the other hand, however, Pleasonton cannot be blamed for the unfortunate cavalry action on July 3, when Meade ordered the division of Brig. Gen. Judson Kilpatrick to attack the right flank of the Confederate army, which resulted in a suicidal assault against entrenched infantry and the futile death of Brig. Gen. Elon Farnsworth. After Pleasonton was removed the field, Meade was impressed with his performance from headquarters as an acting chief of staff during the battle.
Транс-Миссисиппи
Плезонтон Транс-Миссисипи театрына ауыстырылды және 1864 жылдың 4 шілдесінде Орталық Миссури округінің және Сент-Луис округінің басшылығына тағайындалды. 1866 жылдың 10 сәуірінде президент Эндрю Джонсон Миссуридегі науқандағы қызметі үшін Плезонтонды тұрақты армияда бригадалық генерал лауазымына ұсынды, оның шені 1865 жылдың 13 наурызынан бастап есептеледі. АҚШ Сенаты оны 1866 жылдың 4 мамырында (және 1866 жылдың 14 шілдесінде, далалық емес қызметке тағайындалғандардың шені өзгергеннен кейін) бекітті. 1866 жылдың 17 шілдесінде президент Джонсон Плезонтонды соғыстағы жалпы мінез-құлқы үшін тұрақты армияның генерал-майоры лауазымына ұсынды, оның шені 1865 жылдың 13 наурызынан бастап есептеледі. АҚШ Сенаты оны 1866 жылдың 23 шілдесінде бекітті.
Pleasonton was transferred to the Trans Mississippi Theater and commanded the District of Central Missouri and the District of St. Louis on July 4, 1864. On April 10, 1866, President Andrew Johnson nominated Pleasonton for appointment as a brevet brigadier general in the regular army for the campaign in Missouri, to rank from March 13, 1865, and the U. S. Senate confirmed the appointment on May 4, 1866 (and July 14, 1866, after changes in the date of rank for brevet appointments for non field service). On July 17, 1866, President Johnson nominated Pleasonton for appointment as a brevet major general in the regular army for his overall conduct in the war, to rank from March 13, 1865, and the U. S. Senate confirmed the appointment on July 23, 1866.
Соғыстан кейінгі мансап
Соғыстан кейін, Плезонтон тұрақты әскерде генерал-майордың құрметті атағына ие болғанымен, ерікті қызметтен кавалерия майорының тұрақты атағымен босатылды. Плезонтон кавалериядан кеткісі келмегендіктен, жаяу әскердегі подполковник ұсынысын қабылдамады және көп ұзамай бұрынғыдан жоғары тұрған офицерлерге бағынуына наразы болды. Плезонтон 1868 жылы отставкаға шықты, ал 1888 жылы майор атағымен Армияның зейнеткерлер тізіміне енгізілді. Плезонтон, идеолог немесе күшті басшы емес, көбінесе бюрократ болғандықтан, оңтүстіктің әскери күшін жеңіп, басқа штаттарға қауіп тудырмауды қалады, бірақ көтерілісшілерді «толық жеңу», құлдықты жою немесе Линкольнді қайта сайлауға жұмсалатын құнға сенбеді. Альфред Плезонтон 1897 жылдың 17 қаңтарында Вашингтонда ұйықтағанда қайтыс болды және әкесінің қасында Конгресс зиратында жерленді. Канзас штатындағы Плезантон қаласы 2007 жылы алғашқы «Генерал Плезонтон күндері» мерекесін өткізді. Геттисбург шайқасы алаңындағы үлкен Пенсильвания ескерткішінде генерал Плезонтонның мүсіні орнатылған. Дегенмен, бұл мүсін Альфредтің ағасы, Пенсильванияда туған Августты бейнелейтін болуы мүмкін, ол шайқас кезінде Пенсильвания ополчениесінде генерал болған.
After the war, although Pleasonton had achieved the honorary rank of brevet major general in the regular army, he was mustered out of the volunteer service with the permanent rank of major of cavalry. Because he did not want to leave the cavalry, Pleasonton turned down a lieutenant colonel in the infantry, and soon became dissatisfied with his command relationship to officers he once outranked. Pleasonton resigned his commission in 1868, and was placed on the Army's retired list as a major in 1888. Pleasonton, always more of a bureaucrat than an ideologue or strong leader, only wanted to defeat the South's military capabilities so that they could not threaten the rest of the states, but was not convinced that "crushing" the rebels, ending slavery, or reelecting Lincoln was worth the cost. Alfred Pleasonton died in his sleep in Washington, D. C., on January 17, 1897, and is buried in the Congressional Cemetery there, alongside his father. The city of Pleasanton, Kansas, also named for Pleasonton, held its first "General Pleasonton Days" celebration in 2007. On the huge Pennsylvania Memorial at the Gettysburg Battlefield stands a statue of General Pleasonton. However, it is possible that this represents Alfred's brother, Augustus, a native of Pennsylvania, who was a general in the Pennsylvania militia at the time of the battle.