Америка Азамат Соғысындағы Конфедерация генералы Э. Джонсон
Edward Johnson (general)
Эдвард Джонсон: АҚШ армиясының офицері, Конфедерация генералы. Геттисберг шайқасындағы қателер үшін кінәлі деп саналады. Биографиясы мен рөлі туралы көбірек біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедерация әскерінің офицері, АҚШ Азамат соғысының қатысушысы
Confederate Army officer in the American Civil War
Эдвард "Аллегени" Джонсон (16 сәуір 1816 – 2 наурыз 1873) – Америка Құрама Штаттарының әскер офицері және АҚШ Азамат соғысындағы Конфедерация генералы. Роберт Ли жоғары бағалаған, ол Ричард С. Эуэллдің басшылығымен дивизия командирі болды. Геттисбург шайқасының алғашқы күнінің кешінде (1 шілде 1863) Эуэлл Зират төбесіне шабуыл жасау мүмкіндігін пайдаланбады, ал Джонсон дискрециялық бұйрығы болғанына қарамастан, Кулп төбесіне шабуыл жасаудан бас тартты, бірақ екінші және үшінші күндері осыған тырысты. Көптеген адамдар осы шешуші шайқастағы жеңіліске Эуэлл мен Джонсонды кінәлайды.
Edward "Allegheny" Johnson (April 16, 1816 – March 2, 1873) was a United States Army officer and Confederate general in the American Civil War. Highly rated by Robert E. Lee, he was made a divisional commander under Richard S. Ewell. On the first evening of the Battle of Gettysburg (July 1, 1863), Ewell missed his opportunity to attack Cemetery Hill, and Johnson opted against attacking Culp's Hill, for which he had a discretionary order, though he attempted this on the second and third days. Ewell and Johnson are blamed by many for the loss of this decisive battle.
Ерте өмір
Джонсон қазіргі Вирджиния штатының Честерфилд округіне қарасты Мидлотиан қаласының жанындағы Солсбери плантациясында дүниеге келді, бірақ оның отбасы көп ұзамай Кентуккиге көшіп кетті. Ол АҚШ Әскери академиясына оқуға түсіп, 1838 жылы бес жылдық оқудан кейін бітірді. Ол 6-шы АҚШ жаяу әскері құрамында екінші лейтенант болып тағайындалды және бір жылдың ішінде бірінші лейтенант болып жоғарылатылды. Ол Флоридадағы Семинол соғыстарында, содан кейін Батыста қызмет етті. Мексика-Америка соғысында Джонсон Веракрус, Серро Гордо, Чурубуско, Молино-дель-Рей және Чапультепектегі ерлігімен көзге түсті. Соғыс кезінде ол екі рет – капитан және майор шеніне көтерілді, сондай-ақ ерлігі үшін Вирджиния штатынан салтанатты қылышпен марапатталды. Джонсон Батыс шекарасына қайта оралып, Дакота аймағында, Калифорнияда, Канзаста және Юта экспедициясында қызмет етті.
Johnson was born on Salisbury Plantation near current day Midlothian in Chesterfield County, Virginia, but his family soon moved to Kentucky. He attended the United States Military Academy and graduated (after five years of study) in 1838. He was commissioned a brevet second lieutenant in the 6th U. S. Infantry and was promoted to first lieutenant in less than a year. He served in the Seminole Wars in Florida and then in the West. In the Mexican–American War, Johnson distinguished himself for action at Veracruz, Cerro Gordo, Churubusco, Molino del Rey, and Chapultepec. He received two brevet promotions, to captain and major, during the war and was awarded a ceremonial sword by the state of Virginia for his bravery. Johnson returned to duty on the Western frontier, serving in the Dakota Territory, California, Kansas, and on the Utah Expedition.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысы басталғаннан кейін Джонсон АҚШ армиясының қызметінен кетіп, 1861 жылдың 2 шілдесінде 12-ші Джорджия жұмыскерлік әскерінде полковник шеніне ие болды. 12-ші Джорджия генерал Роберт Лидің батыс Вирджиниядағы алғашқы науқанында, Гринбриер өзені шайқасында күшін сынады. 1861 жылдың 13 желтоқсанында бригадир генерал шеніне көтерілді. Ол Аллегей тауын қорғауға жіберілді, онда Чит тауынан оңтүстікке, содан кейін шығысқа қарай тау арқылы және Шенандоу аңғарына қарай жол өтетін еді. Оның позициясы күшті болғанмен, тым созылғандай сезілді. Соңында оған Valley Mountain-да жақсырақ позицияға шегінуге бұйрық берілді, бірақ орын аударуға үлкермес бұрын, оның әскерлеріне (алты полк) солтүстікке қарай, Чит тауында орналасқан одақтық күштердің күтпеген шабуылы тиді. Бұл күштерге Джонсонның өміріндегі жауы болатын одақтық генерал Роберт Милрой басшылық етті. (Бұл бригадалық топқа "Солтүстік-Батыс армиясы" деген сәнді атау берілді.)
After the outbreak of the Civil War, Johnson resigned his United States Army commission and received the rank of colonel in the 12th Georgia Infantry on July 2, 1861. The 12th Georgia fought in Gen. Robert E. Lee's first campaign in western Virginia, at the Battle of Greenbrier River. He was promoted to brigadier general on December 13, 1861. He was ordered to defend Allegheny mountain, where a route from Cheat Mountain passed southwards then east over the mountain and to Shenandoah valley. His position was strong but still overextended. He was eventually ordered to retreat to a better position on Valley Mountain, but before making the move his forces (six regiments) were struck on their position by a surprise attack of Union forces who were based on Cheat Mountain, some distance northwards. This force was commanded by union general Robert Milroy, who would become Johnson's nemesis. (This brigade sized force was given the grandiose name "Army of the Northwest".)
Өзендік жорық
1861–62 жылдың қысында Джонсонның әскері генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонның Шенандоа науқанының бастапқы кезеңдерінде оныңмен бірлесіп әрекет етті. Джексон өзінің әскерін Балтимор және Огайо темір жолына шабуылдар жасау үшін қазіргі Батыс Вирджиния штатының Шығыс Панхандл тауларына аттандырғанда, Джонсонға Вирджиния штатының Стаунтон қаласы маңындағы Шенандоа аңғарының "жоғарғы", көтеріңкі аймақтарына жасалатын Одақ әскерінің шабуылынан қорғау міндеті жүктелді. Оның Солтүстік-Батыс армиясы Шенандоа тауының үстінде бірнеше бекіністер мен окоптар салды, оларды жай ғана Эдвард Джонсон бекінісі деп атады. Макдауэлл шайқасында Джонсон тобыққа оқ тиіп, ауыр жарақат алды, ол ұзақ уақыт емделді. Ол Ричмондқа сауығу үшін оралды және шамамен бір жыл бойы әлеуметтік өмірге белсенді қатысты. Джонсон 47 жасында бойдақ, ірі денелі, қабақты, бейшара мінезді болғанымен, әйелдермен жақсы қарым-қатынаста болды деген репутациясы бар еді. Мексикада алған жарақатынан кейін ол бір көзін қабылдаусыз жыпылықтататын болды, соның салдарынан көптеген әйелдер оның оларға көңіл білдіріп жатыр деп ойлады. Ол Мэри Чеснуттың танымал күнделігінде еске алынарлықтай көп назар аударды.
In the winter of 1861–62, Johnson's army cooperated with Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson in the early stages of Jackson's Valley Campaign. While Jackson marched his army into the mountains of the present day Eastern Panhandle of West Virginia to conduct raids on the Baltimore and Ohio Railroad, Johnson was tasked with protecting against a Union invasion of the "upper," more elevated areas of the Shenandoah Valley near Staunton, Virginia. His Army of the Northwest constructed a series of breastworks and trenches atop Shenandoah Mountain which they named simply Fort Edward Johnson. At the Battle of McDowell, Johnson was severely wounded with a bullet to the ankle, which took a long time to heal. He returned to Richmond for his convalescence and remained there for nearly a year, active in the social scene. Although Johnson was a heavy set, rough looking, rude character who was still a bachelor at age 47, he had the reputation of a ladies' man. Due to a wound he received in Mexico, he was afflicted with an eye that winked uncontrollably, causing many women to believe he was flirting with them. He caused enough attention that he rated mentions in the famous diary of Mary Chesnut.
Стоунволл бөлімшесі
1863 жылы Чанселлерсвилл шайқасынан кейін болған Стоунволл Джексонның қазасына байланысты Солтүстік Вирджиния армиясы қайта ұйымдастырылғаннан кейін Джонсон генерал-майор болып тағайындалды және генерал-лейтенант Ричард С. Эуэллдің екінші корпусындағы "Стоунволл дивизиясының" басқарушысы болды. Роберт Ли бұрынғы командиріне көңілі толмағандықтан, Джонсонды медициналық демалыстан қайта шақырып, оған басшылықты тапсырды.
In 1863, following the reorganization of the Army of Northern Virginia to compensate for the death of Stonewall Jackson after the Battle of Chancellorsville, Johnson was promoted to major general and given command of the "Stonewall Division" in Lt. Gen. Richard S. Ewell's Second Corps. Robert E. Lee had become dissatisfied with the previous commander at the battle and summoned Johnson back from medical leave to take the command.
Геттисбург
1863 жылдың мамырына қарай Джонсон Гетисбург жорығында өз дивизиясын басқаруға жеткілікті күшке енді. Ол әлі де жаяу жүру үшін ауыр гиккори таяғын қажет етті (және шайқастан қашып жүргендерін ойлағандарға қарсы оны қолданғаны мәлім болды) және оның әскерлері оны "Ескі Таяқты" деп атады. Шеннода аңғары арқылы солтүстікке, Пенсильванияға қарай Эуэллдің басқаруымен өткен сол қанаттың құрамында Джонсонның жасағы Винчестер қаласындағы Уинчестердің екінші шайқасында генерал-майор Роберт Х. Милрой басқарған одақтық әскерлерді жеңуге қатысты. Джонсон 1863 жылдың 1 шілдесінде Гетисбург шайқасына келді. Даулы қадам ретінде Эуэлл Джонсонның дивизиясын сол кешкі уақытта, мүмкін шешуші болатын, Зират төбесіне шабуыл жасау үшін пайдаланбады. Джонсон сол күні кешке Кульпс-Хиллге шабуыл жасаудан бас тартты, оған дискрециялық бұйрық берілген болатын. Оның орнына Джонсонның дивизиясы екінші және үшінші күндері Кульпс-Хиллге шабуыл жасаған басты күш болды, бұл шабуылда көп шығынға ұшырады. 1863 жылдың күзінде Джонсон Майн Ран жорығында елеулі рөл атқарды.
By May 1863, Johnson had recovered enough to lead his division in the Gettysburg Campaign. He still needed a heavy hickory stick to move around on foot (and was known to use it against men he believed were shirking battle) and his men nicknamed him "Old Clubby". On the way north into Pennsylvania as part of the left wing (under command of Ewell) that passed across the Shenandoah valley, Johnson's command participated in defeating Union troops fortified at the city of Winchester, commanded by Johnson's old nemesis Maj. Gen. Robert H. Milroy at the Second Battle of Winchester. Johnson arrived at the Battle of Gettysburg on the evening of the first day, July 1, 1863. In a move that is still controversial, Ewell did not take advantage of Johnson's division and attack Cemetery Hill immediately that evening, when it might have been decisive. Johnson controversially declined to attack Culp's Hill that evening, for which he had a discretionary order. Instead, Johnson's division was the primary force that attacked Culp's Hill on the second and third days, suffering considerable casualties assaulting this impregnable position multiple times with no lasting success. In the fall of 1863, Johnson played a prominent role in the Mine Run Campaign.
Спотсильванияда тұтқындау
1864 жылғы құрлықтағы науқанда Джонсон Дала шайқасында жақсы шайқасты, және генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит қатысты түрде жарақат алғанда Роберт Ли Джонсонды корпустың командирі ретінде алмастыруды қарастырды. 1864 жылғы 12 мамырда Спотсильвания соты шайқасында, Конфедерацияның "Есекше аяқкиім" қорғаныс шебінің "Қанды бұрыш" бөлімінде Джонсон бригада генералы Джордж Х. Стюартпен және Джонсонның дивизиясының көп бөлігімен бірге тұтқындалды. Ол Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон жағалауындағы Моррис аралында бірнеше ай түрмеде отырды және 3 тамызда босатылды. Ол генерал-лейтенант Джон Белл Худтың Теннесси армиясына қосылу үшін батысқа жіберілді, онда генерал-лейтенант Стивен Д. Ли корпусының дивизиясын басқарды. Франклин-Нэшвилл науқаны кезінде Джонсон 1864 жылғы 16 желтоқсанда Нэшвилл шайқасында қайтадан тұтқындалды. Ол тағы да бірнеше айды Эри көліндегі Джонсон аралындағы Одақтың әскери тұтқын лагерінде өткізді. Соғыс аяқталғаннан кейін Джонсон Вашингтондағы Ескі Капитолий түрмесіне ауыстырылды, онда ол Авраам Линкольннің өлтірілуіне қатысы бар деп айыпталды. Айыптаудан ешқандай нәтиже шықпады және ол 1865 жылғы 22 шілдеде босатылды.
In the Overland Campaign of 1864, Johnson fought well at the Battle of the Wilderness and when Lt. Gen. James Longstreet was seriously wounded there, Robert E. Lee considered Johnson as a replacement corps commander. During the Battle of Spotsylvania Court House, on May 12, 1864, at the "Bloody Angle" section of the Confederate "Mule Shoe" defensive line, Johnson was captured along with Brig. Gen. George H. Steuart, and most of Johnson's division. He was imprisoned for months at Morris Island, off the coast of Charleston, South Carolina, and was exchanged on August 3, 1864. He was sent west to join Lt. Gen. John Bell Hood's Army of Tennessee, where he commanded a division in the corps of Lt. Gen. Stephen D. Lee. During the Franklin Nashville Campaign, Johnson was captured again at the Battle of Nashville on December 16, 1864. He again spent months in a Union prisoner of war camp at Johnson's Island, in Lake Erie. At the end of the war, Johnson was moved to the Old Capitol Prison in Washington, D. C., where he was accused of being somehow complicit in the assassination of Abraham Lincoln. Nothing came of the accusation and he was paroled on July 22, 1865.
Соғыстан кейінгі өмір
Соғыстан кейін Джонсон Вирджиния штатында фермерлікпен айналысты. Ол Конфедерация ветерандарының мәселелерімен белсенді түрде шұғылданды, соның ішінде Ричмонд қаласында Роберт Лиге ескерткіш орнатуға жасалған алғашқы тырабыстарға қатысты. Ол Ричмондта қайтыс болды, ал оның денесі Голливуд бейістігіне жерленгенге дейін штат астанасында сақтауға алынды.
After the war, Johnson was a farmer in Virginia. He was active in Confederate veterans affairs, including early efforts to construct a monument to Robert E. Lee in Richmond. He died in Richmond and his body lay in state in the state capital until he was buried at Hollywood Cemetery.