Гарольд Шонберг: Америкалық музыка сыншысы және жазушы өмірі мен қызметі
Harold C. Schonberg
Гарольд Шонберг (1915-2003) – американдық музыка сыншысы, «New York Times» газетінің бас музыка редакторы. Пулитцер сыйлығының иегері, романтикалық фортепиано музыкасын қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыка сыншысы және жазушы (1915–2003)
American music critic and author (1915–2003)
Харольд Чарльз Шонберг (29 қараша 1915 – 26 шілде 2003) – американдық музыка сыншысы және жазушы. Ол ең көп танымалдығы «The New York Times» газетінде 1960 жылдан 1980 жылға дейін бас музыка сыншысы қызметін атқарғандығымен. 1971 жылы ол сын туралы жазбалары үшін Пулитцер сыйлығын алған тұңғыш музыка сыншысы болды. Әсерлі сыншы болған ол, әсіресе романтикалық фортепиано музыкасын қолдауымен және дирижер Леонард Бернштейнді сынауымен белгілі. Ол сонымен қатар музыка туралы бірнеше кітап, ал шахмат туралы бір кітап жазды.
Harold Charles Schonberg (29 November 1915 – 26 July 2003) was an American music critic and author. He is best known for his contributions in The New York Times, where he was chief music critic from 1960 to 1980. In 1971, he became the first music critic to win the Pulitzer Prize for Criticism. An influential critic, he is particularly well known for his encouragement of Romantic piano music and criticism of conductor Leonard Bernstein. He also wrote a number of books on music, and one on chess.
Ерте өмір
Гарольд Чарльз Шонберг 1915 жылғы 29 қарашада Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің Вашингтон-Хайтс ауданында дүниеге келді. Оның ата-анасы Дэвид пен Минни (Кирш) Шонберг, ағасы (Стэнли) және қарындасы (Эдит) болды. Оның тәтесі Элис Фриска оның ерте кездегі ықпалы мен алғашқы музыка мұғалімі болды; ол бұрынғы концерттік пианист және Леопольд Годовскийден сабақ алған. Ол төрт жасында Фрискадан фортепиано сабағын бастады және «бір рет естігеннен кейін әуендерді толыққанды есте сақтауға мүмкіндік беретін керемет музыкалық жадысы бар екенін ерте түсінді». Шонберг өзі 12 жасында Метрополитен операсында көрген алғашқы қойылымды музыкалық тәрбиесіне ерекше әсер еткен деп еске алды. Ол 39 жыл өткен соң, операның ашылу акорды туралы ойларымен бөлісіп, «ол киім шеңберіне көтерілді, сосын оған қол жеткізіп, тие алатындай сезімде болды, оны ласкалап алуға талпынды. Ол бұрын да концерттерде болған, бірақ осы зор қараңғы залдың атмосферасында, акордың құрылымы мен ұйымдастырылуы өзгеше сезілді. Ол жылу мен жайлылық сыйлады, жамылғыдай орап алды» деді. Шонберг оқиғаны еске алғанда, осы оқиғаның музыка сыншысы болуға деген құштарлығын оятқанын айтты. Шонберг 1937 жылы Бруклин колледжінде өнер бакалавры дәрежесін алды, осы кезеңде «Musical Advance» журналында алғашқы музыкалық сын-пікірін жариялады. Содан кейін ол Нью-Йорк университетінде магистратурада оқыды, 1938 жылы композитор Марион Бауэрдің жетекшілігімен өнер магистрі дәрежесін алды. Оның диссертациясы Елизавета дәуірінің ән жинақтарына арналған, оларды музыкалық және әдеби контексте зерттеді. Шонбергтің жас кезінде бейнелеу өнеріне де қызығушылығы болды, ол Нью-Йорктегі Art Students League-де сурет салуды оқыды және кейде музыкалық сын-пікірлерін музыканттардың карикатураларымен көркейтіп бейнеледі. 1939 жылы Шонберг музыка сыншысы ретінде алғашқы қызметін атқарды: ол «American Music Lover» журналының редакторы және сыншысы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шонберг АҚШ армиясының Әуе десанттық сигнал корпусының бірінші лейтенанты болды. Ол ұшқышқа жазылуға ниеттенген, бірақ түс соқырлығы анықталды (ол түстерді ажырата алады, бірақ жарты тон мен түс айырмашылығын байқамайды) және Лондонға жіберілді, онда ол кодты бұзушы, кейін парашютист болды. D күніне дейін жаттығу секірісі кезінде аяғы сынды, сондықтан Нормандияға қонуға қатыса алмады; Францияға секірген оның взводының барлық мүшелері қаза тапты. 1946 жылға дейін армияда қызмет етті.
Harold Charles Schonberg was born in Washington Heights, Manhattan in New York City, New York on 29 November 1915. His parents were David and Minnie (Kirsch) Schonberg, and he had a brother (Stanley) and a sister (Edith). His aunt, Alice Frisca was an early influence and his first music teacher; she was a former concert pianist, and had studied with Leopold Godowsky. He started piano lessons with Frisca at four years old, and "discovered early on that he had a superb musical memory that allowed him to remember pieces in great detail after a single hearing". Schonberg himself cited the first performance he saw at the Metropolitan Opera around age 12 as particularly formative to his musical upbringing. A performance of Richard Wagner's Die Meistersinger von Nürnberg with the conductor Artur Bodanzky, he would later write on the experience 39 years later, reflecting on the opera's opening chord that it "rose to the dress circle, and he felt as though he could reach out, touch it, caress it. He had been to concerts before, but somehow, in this vast dark auditorium, there was a different feeling to the texture and even the organization of this chord. It sounded warm and cozy. It covered him like a blanket." In his recounting of the event, Schonberg claimed the experience as having inaugurated his desire to be a music critic. Schonberg received a Bachelor of Arts at Brooklyn College (1937), during which he published his first music criticism in the Musical Advance journal. He then studied as a graduate student at New York University, receiving a Master of Arts in 1938 while studying under the composer Marion Bauer. His dissertation concerned Elizabethan songbooks, which he studied in both musical and literary contexts. In his early life, Schonberg was also interested in the visual arts, studying drawing at the Art Students League of New York and sometimes illustrating his music criticism with caricatures of the musicians they featured. In 1939, Schonberg received his first post as a music critic: he was associate editor and critic at the American Music Lover. During World War II, Schonberg was a first lieutenant in the United States Army Airborne Signal Corps. He had hoped to enlist as a pilot, but was declared pastel blind (he could distinguish colors but not shadings and subtleties) and was sent to London, where he was a code breaker and later a parachutist. He broke his leg on a training jump before D Day and could not participate in the Normandy landings; every member of his platoon who jumped into France was ultimately killed. He remained in the Army until 1946.
"Нью-Йорк таймс" газетінде
Шонберг 1950 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетіне жұмысқа түсті. Он жыл өткен соң ол газеттің аға музыка сыншысы болып тағайындалды. Осы лауазымда ол күнделікті рецензиялар мен опера және классикалық музыка туралы егжей-тегжейлі мақалаларды жексенбі күндері жариялады. Сондай-ақ, ол «Таймс» газетінде музыка жарияланымдарын көбейту және жоғары деңгейдегі музыкалық құрамын дамыту үшін белсенді жұмыс істеді. 1980 жылы аға музыка сыншысы қызметінен зейнетке шыққаннан кейін ол газеттің мәдени тілшісі болды. Шонберг «Harper's» және «High Fidelity» журналдарына да мақалалар жазды. Шонберг – өте беделді музыка жазушысы болды. Музыкалық журналистикаға қосқан үлесінен бөлек, ол 13 кітап жариялады, олардың көпшілігі музыкаға арналған, соның ішінде «Ұлы пианистер: Моцарттан қазіргі уақытқа дейін» (1963, 1987 жылы қайта жаңартылды) – пианистер Шонбергтің ерекше мамандығы болды, – және «Ұлы композиторлардың өмірі» (1970; 1981, 1997 жылдары қайта жаңартылды), онда Монтевердиден бастап қазіргі заманға дейінгі көрнекті композиторлардың өмірі баяндалған. Шонберг ХХ ғасырдың ең әйгілі пианині Владимир Хоровицтің «Хоровиц: Өмірі мен музыкасы» (1992) атты өмірбаянын жазды.
Schonberg joined The New York Times in 1950. He rose to the post of senior music critic for the Times a decade later. In this capacity he published daily reviews and longer features on operas and classical music on Sundays. He also worked effectively behind the scenes to increase music coverage in the Times and develop its first rate music staff. Upon his retirement as senior music critic in 1980, he became cultural correspondent for the Times. Schonberg also wrote articles for Harper's and High Fidelity magazine, among others. Schonberg was an extremely influential music writer. Aside from his contributions to music journalism, he published 13 books, most of them on music, including The Great Pianists: From Mozart to the Present (1963, revised 1987)—pianists were a specialty of Schonberg—and The Lives of the Great Composers (1970; revised 1981, 1997) which traced the lives of major composers from Monteverdi through to modern times. Schonberg wrote a biography of Vladimir Horowitz, one of the most famous pianists of the 20th century, entitled Horowitz: His Life and Music (1992).
Бернштейнді сынға алу
Шонберг композитор-дирижер Леонард Бернштейнді Нью-Йорк филармониясының бас дирижері қызметін атқарган он бір жыл (1958–69) ішінде қатты сынады. Ол Бернштейнді сахнада әртүрлі қимыл-қозғалыстармен өзін көрсетуге тырысқандығы үшін, сондай-ақ шығарманың құрылымын тым анық көрсеткендігі үшін айыптады (мысалы, бір басты тақырыптан екіншісіне өтетін кезде темпті баяулату арқылы). Шонбергтің Бернштейнді сынаған ең әйгілі сөздерінің бірі 1962 жылғы 6 сәуірдегі концерттен кейін жазылған. Бернштейн концерт алдында пианист Гленн Гулдтың Брамстың №1 фортепиано концертіне жасаған интерпретациясымен келіспейтінін мәлімдеген, бірақ оны қызықты санағандықтан осылай орындауға рұқсат берген. Шонберг баспа беттерінде Бернштейнді сынап, ол өзінің келіспеушілігін жарияламауы керек, концерттен бас тартуы керек немесе Гулдқа өз пікірін таңуы керек еді деп жазды. Шонберг Бернштейнді «музыканың Питер Пэні» деп атады. Бірақ Нью-Йорк филармониясында Бернштейндің бас дирижер ретіндегі қызметі аяқталғаннан кейін Шонберг оған деген көзқарасын жұмсартты және тіпті оның дирижерлік өнерін мақтады. «The Glorious Ones» кітабында ол «жасы ұлғайған сайын өзінің дұрыстығын дәлелдеу қажеттілігі азайды» және «оның түсінігінде даңқты сәттер болды» деп жазды.
Schonberg was highly critical of Leonard Bernstein during the composer conductor's eleven year tenure (1958–69) as principal conductor of the New York Philharmonic. He accused Bernstein of showing off by using exaggerated gestures on the podium and of conducting a piece in a way that made its structure overly obvious to audiences (e. g., slowing down during the transition from one main theme to another). One of Schonberg's best remembered criticisms of Bernstein was written after the famous 6 April 1962, performance before which Bernstein announced that he disagreed with pianist Glenn Gould's interpretation of Brahms' Piano Concerto No. 1 but was going to conduct it anyway because he found it fascinating. Schonberg chided Bernstein in print, suggesting that he should have either refrained from publicizing his disagreement, backed out of the concert, or imposed his own will on Gould; Schonberg called Bernstein "the Peter Pan of music". After Bernstein's regular tenure at the New York Philharmonic ended, however, Schonberg seemed to mellow in his attitude toward him and actually began to praise his conducting, stating in his book The Glorious Ones that "with age, came less of a need to prove something", and that "there were moments of glory in his conceptions."
Кейінгі өмір және өлім
1984 жылы Шонберг Канаданың Гамильтон қаласындағы Макмастер университетінде музыка туралы сын-пікір айтуды оқытты. 1987 жылы Шонберг Владимир Хоровицке пианисттің естеліктерін дайындауда көмектесетіні жарияланды. Жоба аяқталмаса да, Шонбергтің Хоровиц туралы биогафиясы 1992 жылы жарық көрді. Сондай-ақ 1987 жылы ол Палома О’Шиа Сантандер халықаралық фортепиано конкурсының төрешілер алқасында жұмыс істеді. Шонберг 2003 жылғы 26 шілдеде Нью-Йорк қаласында 87 жасында, себебі белгісіз аурудан қайтыс болды. Аллан Козинн "Нью-Йорк Таймс" газетіндегі келесі күнгі некрологында Шонбергтің "сын бағалау және журналистік тұжырымдылықтың стандартын белгілегенін" жазды. Мэриленд университетінің кітапханаларында Мэрилендтегі Халықаралық фортепиано мұрағатында Харольд С. Шонбергтің қоры сақталған; онда Шонберг және басқа сыншылар, музыканттар мен оқырмандар арасындағы көптеген хаттар жинақталған.
In 1984, Schonberg taught music criticism at McMaster University in Hamilton, Canada. In 1987, it was announced that Schonberg was assisting Vladimir Horowitz in the preparation of the pianist's memoirs. Although the project was never completed, Schonberg's biography of Horowitz was published in 1992. Also in 1987, he served on the jury of the Paloma O'Shea Santander International Piano Competition. Schonberg died in New York City on 26 July 2003, at the age of 87, of an unspecified cause. In his obituary notice in The New York Times the next day, Allan Kozinn wrote that Schonberg "set the standard for critical evaluation and journalistic thoroughness." The University of Maryland Libraries have a Harold C. Schonberg collection in their International Piano Archives at Maryland; it contains a substantial collection of correspondences between Schonberg and fellow critics, musicians and readers.
Басқа қызығушылықтар
Шахматқа берілген, білікті ойыншы Шонберг 1972 жылы Рейкьявик қаласында Борис Спасский мен Бобби Фишер арасында өткен чемпионат матчын баяндады. Шонбергтің музыкалық емес кітаптарының бірі – «Шахматтың ұлы шеберлері» (Grandmasters of Chess) болды. Ол сонымен қатар 1972 жылдан 1995 жылға дейін «Нью-Йорк Таймс» газетіне «Ньюгейт Каллендер» псевдонімімен детективтер мен триллерлерге шолу жасады. Шонберг өзінің мойындауынша, нашар ойнағанымен, гольф ойнады. Ол 1975 жылы «Қос богимен гольф қалай ойнауға болады» (How To Play Double Bogey Golf) кітабын Ұлттық киносыншылар қоғамының негізін қалаушы Холлис Альпертпен және автор Айра Моттнермен бірге жазды. Кітапта айтылғандай, Шонберг, Моттнер және Альперт жиі бірге гольф ойнаған.
A devoted and skilled chess player, Schonberg covered the 1972 championship match between Boris Spassky and Bobby Fischer held in Reykjavík, Iceland. One of Schonberg's books not on music was Grandmasters of Chess. He also reviewed mysteries and thrillers for The New York Times under the pseudonym Newgate Callender from 1972 to 1995. Schonberg was an avid golfer, though a poor one by his own estimation. He co authored the book How To Play Double Bogey Golf (1975) along with Hollis Alpert, founder of the National Society of Film Critics, and fellow author Ira Mothner. Schonberg, Mothner and Alpert frequently played golf together, according to the book.