Жыныс бойынша бөлінген білім беру

Кіріспе

Ерлер мен әйелдерді бөліп оқыту, сондай-ақ бір жынысты білім беру және жыныстық оқшауланған білім беру деп аталады, бұл ер балалар мен қыз балалар жеке-жеке сыныптарда, мүмкін жеке ғимараттарда немесе мектептерде оқитын білім беру практикасы. Бір жынысты оқу 20 ғасырға дейін, әсіресе орта және жоғары білім беруде кең таралған. Бір жынысты тәрбиелеу дәстүр мен дінге негізделген әлемнің көптеген елдерінде қолданылады; Бір жынысты тәрбиелеу Сингапур, Малайзия, Ирландия, Ұлыбритания, Гонконг, Оңтүстік Африка және Австралия сияқты ағылшын тілді елдерде (аймақтарда) ең көп таралған; сондай-ақ Чили, Израиль, Оңтүстік Корея және көптеген мұсылман халқы басым елдерде де кездеседі. Батыс әлемінде бір жынысты білім беру көбінесе жеке сектормен байланысты, ал мемлекеттік (мемлекеттік) секторда әдетте әртүрлі жынысты оқушылар білім алады; ал мұсылман әлемінде мемлекеттік және жеке мектептерде жыныстар бөлініп оқытылады. Бір жынысты білім беруге ынталандыратын себептер жыныстық бөлінудің діни көзқарастарынан бастап, әртүрлі жыныстардың әртүрлі үйренуге және әртүрлі мінез-құлық танытуға бейімділігіне дейін жетеді. Сондықтан олар бір жынысты ортада жақсы дамиды. 19 ғасырда Батыс елдерінде қыздарға арналған аяқтау мектептері мен әйелдер колледждері әйелдерге білім алу мүмкіндігін ұсынды, олар бұрынғыда негізгі білім беру мекемелеріне қабылданудан бас тартылған еді. Біріншісі Швейцарияда, екіншісі әйелдер білімінің алғашқы дамушылары болған АҚШ және Ұлыбританияда кең таралған.

Тарих

Батыс Еуропада 19 ғасырға дейін қыздардың білім алуының ең көп таралған жолы – мектепте емес, жеке репетиторлар арқылы үйде білім алу болды, себебі қыздардың мектепке қатысуына күшті қарсылық болды. Бұл көзқарас 17-18 ғасырларда өзгере бастады, сол кезде қыздар мектептері католик Еуропасында да, протестант Еуропасында да ашылды. Католик Еуропасында оларды монахтар басқарса, протестант Еуропасында – гувернанттар, қайырымдастар және жеке кәсіпкерлер басқарды. АҚШ-та да осыған ұқсас үрдіс болды, онда ерте феминистер әйелдер үшін білім беру мекемелерін сәтті құрды. Бұл мекемелер еркектер мекемелерінен ерекшеленіп, олардан төмен саналды. Дегенмен, олар батыс әлемінде әйелдерге жоғары білім берудің алғашқы мүмкіндіктерін жасады. «Жеті әпке» колледждері әйелдерге бесiлiмдік мүмкіндіктер ұсынды. Солтүстік Каролина штатының Уинстон-Салем қаласындағы Салем колледжі 1772 жылы бастауыш мектеп ретінде құрылды, кейіннен академияға (орта мектепке) айналып, соңында колледж болды. Нью-Инглэнд әйелдер медициналық колледжі (1848) және Пенсильвания әйелдер медициналық колледжі (1850) – әлемдегі әйелдерді медицина саласында оқыту және оларға медицина докторы (М.Д.) дәрежесін беру үшін құрылған алғашқы медициналық оқу орындары болды. 19 ғасырда білім беру туралы идеялар өзгере бастады: білім беруді тек шағын элитаға ғана қол жетімді артықшылық емес, құқық деп қарастыратын жаңа идеялар Солтүстік Америка мен Еуропада қолдау тапты. Жалпыға ортақ бастауыш білім беру енгізілді және аралас білім беретін мектептердің саны артты. Көптеген жерлерде жаппай білім берумен бірге аралас білім беру де кеңінен таралды. 20 ғасырда секуляризацияның күшеюі аралас білім беруді қабылдауға да ықпал етті. 1917 жылы Кеңес Одағында аралас білім беру міндетті болды. Корнелиус Риорданның сөзіне қарағанда, «19 ғасырдың соңына қарай Американың бастауыш және орта мектептерінде аралас білім беру кеңінен таралды (Қолесник, 1969; Білім беру бюросы, 1883; Батлер, 1910; Риордан, 1990). Сонымен қатар, 20 ғасырдың соңына қарай бұл дүние жүзінде де кеңінен орын алды. Ұлыбритания, Австралия және Ирландияда бір жынысты білім беру дәстүрі 1960 жылға дейін сақталды. 1960-1970 жылдар – қарқынды әлеуметтік өзгерістер кезеңі болды. Осы кезеңде кемсітушілікке қарсы көптеген заңдар қабылданды, мысалы, 1972 жылғы IX-тарау. Уайзман (2008) 2003 жылы әлемде бірнеше ғана елде бір жынысты мектептердің үлесі бір немесе екі пайыздан жоғары екенін көрсетті. Бірақ, кейбір елдерде бір жынысты мектептердің үлесі 10 пайыздан асады: Бельгия, Чили, Сингапур, Ұлыбритания, Гонконг, Израиль, Жаңа Зеландия, Австралия, Оңтүстік Корея және көптеген мұсылман елдері. Дегенмен, соңғы уақытта әлемдегі қазіргі қоғамдарда мемлекеттік және жеке секторларда бір жынысты мектептерге қызығушылық қайта оянды (Риордан, 2002). Сонымен қатар, бір жынысты білім беруді жақтаушылар жыныстарды бөліп оқыту оқушыларды сыныпта басқа жыныстың іс-әрекеттерінен алаңдатудан сақтайды деп санайды. Бір жынысты білім беруді жақтаушылар аралас білім беру орталарының мәдениеті кейбір оқушыларды академиялық жетістіктерге емес, әлеуметтенуге көбірек назар аударуына себеп болатынын айтады. Бір жынысты білім беруді қолдаушылар оқушылардың қатысуы, сабаққа қатысу деңгейі және тәртіптік мәселелерге осы әлеуметтенуге басымдық берудің себепкер екенін айтады.

In Western Europe before the 19th century, the most common way for girls to access education was at home, through private tutoring, and not at school, due to the strong resistance to women's involvement in schools. This attitude began to change in the 17th and 18th centuries, when girls' schools were established in both Catholic Europe, where they were managed by nuns, as well as in Protestant Europe, where they were managed by governesses, philanthropists, and private entrepreneurs. The development was similar in the U. S., where early feminists also successfully established women's educational institutions. These were different from and considered inferior to men's institutions. However, they created some of the first opportunities to formalized higher education for women in the Western world. The Seven Sisters colleges offered unprecedented emancipation for women. The pioneer Salem College of Winston Salem, North Carolina, was founded in 1772, originally as a primary school, later becoming an academy (high school) and finally a college. The New England Female Medical College (1848) and the Woman's Medical College of Pennsylvania (1850) were the first medical institutions in the world established to train women in medicine and offer them the M. D. degree. During the 19th century, ideas about education started to change: modern ideas that defined education as a right, rather than as a privilege available only to a small elite, started to gain support in North America and Europe. Mass elementary education was introduced, and more and more coeducational schools opened. Together with mass education, coeducation became standard in many places. Increased secularization in the 20th century also contributed to the acceptance of mixed sex education. In 1917 coeducation was mandated in the Soviet Union. According to Cornelius Riordan, "By the end of the nineteenth century, coeducation was all but universal in American elementary and secondary public schools (see Kolesnick, 1969; Bureau of Education, 1883; Butler, 1910; Riordan, 1990). Furthermore, by the end of the 20th century, this was largely true across the world. In the U. K., Australia, and Ireland, the tradition of single sex education remained quite strong until the 1960s. The 1960s and 1970s were a period of intense social changes. Many anti discrimination laws were passed during that era, such as the 1972 Title IX. Wiseman (2008) shows that by 2003, only a few countries globally have greater than one or two percent single sex schools. But there are exceptions where the percent of single sex schools exceeds 10 percent: Belgium, Chile, Singapore, the United Kingdom, Hong Kong, Israel, New Zealand, Australia, South Korea, and most Muslim nations. Recently, however, there has been a resurgence of interest in single sex schools in modern societies across the globe, both in the public and private sector (Riordan, 2002)." In addition, supporters of single sex education argue that by segregating sexes, students do not become distracted by another sex's actions in the classrooms. Supporters of single sex education also argue that the culture of coeducational settings causes some students to focus more on socialization, rather than prioritizing academics. Single sex education supporters blame this focus on socialization for causing problems in student participation, attendance levels, and disciplinary problems.

АҚШ 2005 жылғы жүйелі шолу және 2008 жылғы зерттеу

2005 жылы 2221 зерттеуді қамтитын жүйелі шолуды АҚШ Білім департаменті тапсырды. Оқушылардың әлеуметтік-экономикалық жағдайы мен мектептердің ресурстары сияқты факторлар бойынша статистикалық бақылау жасалған шолуда, бір жынысты оқудың әсеріне қатысты зерттеулерде:

"нәтижелер нақты емес. Бір жынысты оқудың пайдалы болуы мүмкін деген пікірге қандай да бір қолдау бар, әсіресе академиялық жетістіктерге және оң академиялық ұмтылыстарға қатысты. Көптеген жағдайларда, ешқандай пайда немесе зиянның дәлелі жоқ. Бір жынысты оқудың зиянды болуы мүмкін дегенге немесе әлде бір жынысты мектептердің оқушы үшін тиімдірек екеніне қолдау таппадық." "Оқушылар мен олардың ата-аналары үшін ең маңызды нәтижелерге қатысты, мысалы, академиялық жетістіктер, өзіне сенім және болашақ табыстылықтың көрсеткіштері бойынша [бір жынысты] оқуға қолдау бар." Жалпы алғанда, көптеген зерттеулер бір жынысты мектептердің барлық пәндер бойынша оқу үлгерімін жақсартуда оң әсер көрсеткенін, ал академиялық жетістіктер (қазіргі және болашақ) және бейімделу немесе әлеуметтік-эмоционалдық даму (қазіргі және болашақ) салаларындағы зерттеулер бір жынысты оқуды қолдайтын нәтижелер берді. Саналық деректер көрсеткендей, "бір жынысты мектептердегі оқу жетістіктері мен әлеуметтік-эмоционалдық дамуға қатысты оң нәтижелер екі жынысты мектептерге қарағанда үш-төрт есе көп кездеседі", - деді зерттеудің жетекшілерінің бірі Корнелиус Риордан. 2008 жылы АҚШ үкіметі тағы бір зерттеуді демеушілік етті, ол "Мемлекеттік бір жынысты мектептерді ерте енгізу: қабылдау және ерекшеліктері" деп аталды. Бұл зерттеуде бір жынысты мектептердің артықшылықтары тізімделді: (1) Оқу кезіндегі алаңдатушы факторларды азайту, (2) Оқушылардың мінез-құлқындағы мәселелерді азайту, (3) Көшбасшылыққа қатысу мүмкіндіктерін көбейту, (4) Оқушылар мен ұстаздар арасындағы бірлестік сезімін нығайту, (5) Оқушылардың өзіне сенімін арттыру, (6) Еркектер мен әйелдердің ерекше оқу стильдері мен қызығушылықтарын ескеру, (7) Ұстаздар мен оқушылардың арақатынасындағы жыныстық дискриминацияны азайту, (8) Оқушылардың үлгерімін жақсарту, (9) Төмен үлгерімді оқушылардың академиялық қиындықтарын азайту, (10) Оқушылар арасындағы сексуалдық мазақтауды азайту, (11) Оқушыларға оң үлгілер көрсету, (12) Әлеуметтік және рухани тәрбие беруге мүмкіндік жасау, (13) Мемлекеттік білім беруде таңдау жасау мүмкіндігін ұсыну.

"the results are equivocal. There is some support for the premise that single sex schooling can be helpful, especially for certain outcomes related to academic achievement and more positive academic aspirations. For many outcomes, there is no evidence of either benefit or harm. There is limited support for the view that single sex schooling may be harmful or that coeducational schooling is more beneficial for the student." "In terms of outcomes that may be of most interest to the primary stakeholders (students and their parents), such as academic achievement, self concept, and long term indicators of success, there is a degree of support for [single sex] schooling." In general, most studies reported positive effects for single sex schools on all subject achievement tests, and the preponderance of studies in areas such as academic accomplishment (both concurrent and long term) and adaptation or socioemotional development (both concurrent and long term) yields results lending support to single sex schooling. The quantitative data itself "finds positive results are three to four times more likely to be found for single sex schools than for coeducational schools in the same study for both academic achievement and socio emotional development," said Cornelius Riordan, one of the directors of the research. In 2008, the U. S. government sponsored another study, Early Implementation of Public Single Sex Schools: Perceptions and Characteristics, which listed the benefits of single sex schools: (1) Decreases distractions in learning, (2) Reduces student behavior problems, (3) Provides more leadership opportunities, (4) Promotes a sense of community among students and staff, (5) Improves student self esteem, (6) Addresses unique learning styles and interests of males or females, (7) Decreases sex bias in teacher student interactions, (8) Improves student achievement, (9) Decreases the academic problems of low achieving students, (10) Reduces sexual harassment among students, (11) Provides more positive student role models, (12) Allows for more opportunities to provide social and moral guidance, (13) Provides choice in public education.

Кейінгі зерттеулер

Австралиялық зерттеушілер 2009 жылы орта мектеп оқушыларының жеке қарым-қатынастары академиялық және академиялық емес жетістіктерімен оң байланысты екенін хабарлады, бірақ ұлдар мен қыздар арасындағы өзара әрекеттесу көп жағдайда үй тапсырмасын аз орындауға, мектепке деген қызығушылықтың төмендеуіне, сондай-ақ оқу және математика бойынша төмен нәтижелерге әкелді. Ұлттық қыздар мектептерінің коалициясы тапсырыс берген UCLA есебі АҚШ колледжінің бірінші курстарындағы студенттер арасында жүргізілген кең ауқымды ұлттық сауалнама деректерін пайдаланды және барлық қыздар орта білім беретін мектептерге қарағанда, академиялық бағыттылығы жоғары болған әйелдерді анықтады, бірақ бұл әсерлер шағын болды, ал авторлар «маргиналды пайдалар гендерлік теңдікке төнетін қауіптерді ақтамайды» деген қорытындыға келді. 2011 жылдың қыркүйегінде Science журналы жыныстық бөлінген мектептерде оқытуды қатаң сынаған зерттеуді жариялады. Онда бір жынысты білім беруге бағытталған қозғалыс «қате және көбінесе дұрыс ғылыми дәлелдерге емес, әлсіз, таңдап алынған немесе қате түсіндірілген ғылыми мәлімдемелермен ақталады» делінген. Зерттеудің қорытындысында «бір жынысты (SS) білім беру оқушылардың академиялық үлгерімін жақсартатынын көрсететін жақсы жоспарланған зерттеулер жоқ, бірақ жыныстық бөліну гендерлік стереотиптерді күшейтеді және институционалдық сексизмді заңдастырады деген дәлелдер бар» делінген. Ұлттық бір жынысты білім беру қауымдастығының президенті Леонард Сакс Science мақаласында келтірілген «теріс әсерлерге» қатысты барлық зерттеулердің шын мәнінде балабақшаға дейінгі мектепке баратын аз ғана балаларға қатысты зерттеулер екенін айтып, мақалаға қарсылық білдірді (түпнұсқадағы үлкен әріптер сақталды). Ол сондай-ақ «Бұл авторлар «СС ортасында гендерлік айырмашылықтар одан да айқын көрінеді» деген негізгі талаптарын дәлелдемейді. Шындығында, бұл болжам бірнеше зерттеуде сыналып, жалған екені дәлелденді» деді. Сакс «қыздар сыныбындағы қыздар өздерінің «қыз екендерін» және ғылымға қатысты гендерлік стереотиптерді аралас сыныптағы қыздарға қарағанда аз сезінеді» деген зерттеуді мысалға келтірді. 2014 жылы Э. Палке, Дж. С. Хайд және К. М. Эллисон Psychological Bulletin журналында бір жынысты және аралас білім беретін мектептердегі үлгерім мен көзқарастарды салыстырып, 1.6 миллион оқушыны қамтитын мета-талдама жариялады (К-12 сыныптары). Зерттеуде «қыздар мен ұлдар үшін SS білім берудің артықшылығын көрсететін айғақтар аз» деген қорытынды жасалды. Алайда, 2015 жылы осы зерттеуді қарастырған Корнелиус Риордан авторлар «бір жынысты білім берудің артықшылығы жоқ деген қорытындыға келу үшін 0,2 әсер ету шегін қолданады» деп атап өтті. Жоғарыдағы қорытындыға қарамастан, зерттеуде Америкада жүргізілген ең жақсы зерттеулердің (жақсы бақыланған) жеке талдауында математика бойынша әсердің мөлшері ұлдар мен қыздар үшін 0,14 болды. Білім беру зерттеулері көрсеткендей, орта мектептің екінші курсынан жоғары курсына дейінгі үлгерімдегі 0,10 стандартты әсер АҚШ-тағы орта мектеп оқушысының бір жылдық білімін алуымен тең. Осылайша, ол «Бұл стандартты қолданғанда, бір жынысты және аралас білім беретін мектептердегі оқушылар арасындағы 0,10 (немесе одан да көп) айырмашылық маңызды болар еді» деді. Басқа 21 елдің талдауы математика бойынша қыздар үшін 0,10 және ғылым бойынша ұлдар үшін 0,06 әсер (қыздар үшін 0,06 және ұлдар үшін 0,04) сияқты әлдеқайда аз әсерлерді көрсетті. Осылайша, халықаралық әсерлердің көпшілігі Риорданның статистикалық маңыздылығы үшін қатаң критерийіне сәйкес келеді. 2017 жылы Кристиан Дастман, Хьежин Ку және До Вон Квак «Өспірім ұлдар аралас жынысты мектеп ортасына қарағанда қыздарға қарағанда көбірек алаңдауы мүмкін (Кольман 1961, Хилл 2015), ал қыздар, мысалы, бұзылушылық мінез-құлықтың артуы (Фиглио 2007 талқылағандай) немесе мұғалімнің әлсіз оқушыларға назар аударуы (Лэви және басқалар ұсынғандай, 2012) салдарынан көбірек қиындықтарға тап болуы мүмкін» деп түсіндірді.

Australian researchers reported in 2009 that high school students' interpersonal relationships were positively associated with both academic and nonacademic achievement, although the interaction between boys and girls in a majority of cases resulted in less homework done, less enjoyment of school, and lower reading and math scores. A UCLA report commissioned by the National Coalition of Girls' Schools used data from an extensive national survey of U. S. college freshmen and found stronger academic orientations among women who had attended all girls, compared to coeducational high schools, but the effects were minor, and the authors concluded "that the marginal benefits do not justify the potential threats to gender equity brought on by academic sex segregation". In September 2011, the journal Science published a study deeply critical of gender segregated schooling, arguing that the movement towards single sex education "is deeply misguided, and often justified by weak, cherry picked, or misconstrued scientific claims rather than by valid scientific evidence". The study goes on to conclude that "there is no well designed research showing that single sex (SS) education improves students' academic performance, but there is evidence that sex segregation increases gender stereotyping and legitimizes institutional sexism." Leonard Sax, the President of National Association for Single sex Public Education or NASSPE, countered the Science article by saying that "ALL the studies cited in the SCIENCE article regarding 'negative impacts' were in fact studies involving a small number of PRE SCHOOL students attending a COED pre kindergarten" (capitalized letters in the original). He further said that "these authors provide no evidence for their substantive claim that 'gender divisions are made even more salient in SS settings.' In fact, this conjecture has been tested, and proven false, in multiple studies." Sax cited a study which said that "girls in the all girls classroom were less aware of 'being a girl' and less aware of gender stereotypes regarding science, compared to girls who were randomly assigned to the coed classroom." In 2014, E. Pahlke, J. S. Hyde, and C. M. Allison published a meta analysis in Psychological Bulletin comparing achievement and attitudes in single sex versus coeducational schools that included 1.6 million students in grades K 12. The study concluded that "there is little evidence of an advantage of SS schooling for girls or boys for any of the outcomes." In a 2015 review of this study, however Cornelius Riordan observed that the authors "employ a 0.2 effect size threshold in drawing these conclusions about there being no advantage to single sex schooling. Despite the above conclusion, the research found that, in a separate analysis of just the best studies (well controlled) conducted in America, the effect size in mathematics was 0.14 for both boys and girls. The verbal performance was 0.22 for girls and 0.13 for boys Educational research has shown that a standard effect size of 0.10 on gains from sophomore to senior year of high school is equivalent to one full year of learning by the average public school student in the United States." Thus, he says, that "Applying this standard, a difference of 0.10 (or greater) between students in single sex and in coeducational schools would be substantially important." The analysis of the 21 other countries yielded much smaller effects, such as a 0.10 effect on mathematics for girls and a 0.06 effect for boys and science (0.06 for girls and 0.04 for boys). Most of the international effects, then, would fall within Riordan's stricter criterion for statistical significance. In 2017, Christian Dustmann, Hyejin Ku, Do Won Kwak explained that "While teenage boys may be more likely to be distracted than girls by a mixed gender school environment (Coleman 1961, Hill 2015), girls may suffer more because of, for instance, an increase in disruptive behaviour (as discussed by Figlio 2007), or a diversion of the teacher's attention to weaker students (as suggested by Lavy et al. 2012).

Австралия

Австралияда көптеген жалғыз жынысты мектептер ақы төленетін жекеменшік немесе католик мектептері болып табылады. Мемлекеттік жалғыз жынысты мектептердің саны аз, ал жекеменшік секторда жалғыз жынысты мектептерге қатысатын оқушылардың үлесі 1985 жылғы 31%-дан 1995 жылы 24%-ға дейін төмендеді. Дегенмен, 2016 жылы Австралиядағы жалғыз жынысты білім беру АҚШ-қа қарағанда әлдеқайда танымал. 2001 жылы Австралия білім беру зерттеулер кеңесі 53 академиялық пән бойынша 6 жыл бойы 270 000-нан астам студентті зерттегеннен кейін, жалғыз жынысты сыныптарда оқыған ұлдар мен қыздардың "бірлес сыныптарда оқыған ұлдар мен қыздардан орташа есеппен 15-22 пайыздық рейтинг бойынша жоғары нәтиже көрсеткенін" көрсетті. Бұл есепте жалғыз жынысты мектептердегі ұлдар мен қыздардың мінез-құлқы жақсырақ, оқуды қызықтырақ және оқу бағдарламасын маңыздырақ деп санағаны да анықталды.

Бангладеш

Бангладеште университеттерден басқа көптеген мемлекеттік және мемлекеттік емес мектептер мен колледждер бір жынысты болып табылады. Әскерилер тікелей басқаратын барлық кантондық мектептер (жатақтары жоқ мектептер), Зила мектептері (үкімет тікелей басқаратын, алғашқылары колониялық дәуірде ашылған), кадет колледждері (әскерилер тікелей басқаратын жатақ мектептері) – бір жынысты мектептер. Бангладештегі консервативті ата-аналар көбінесе балаларын бір жынысты білім беру орындарына жібереді.

Канада

Канадада көптеген бір жынысты мектептер бар, әсіресе рим-католик жеке мектептер. Торонто қаласындағы мысалдар: Нотр-Дам жоғары мектебі, Нил МакНил жоғары мектебі, Шаминад колледж мектебі, Сент-Джозеф Морроу Парк католик жоғары мектебі, Мадонна католик жоғары мектебі, Бребеуф колледж мектебі, Сент-Джозеф колледж мектебі, Майкл Пауэр жоғары мектебі, Сент-Джозеф жоғары мектебі, Ислингтон, Сент-Эндрю колледжі, Сент-Майкл колледж мектебі, Жоғарғы Канада колледжі, Хавергал колледжі және Корольдік Сент-Джордж колледжі.

Франция

Еуропадағы католик елдерінде қабылданған дәстүр бойынша, қыздар монахинялар басқаратын қыздарға арналған мектептерде оқыды, мысалы, Париждегі Пентгемонт аббатханасында. 1684 жылы мадам де Ментенон құрған Сен-Луи корольдік үйі – сирек кездесетін ерекшелік еді. Француз революциясынан кейін, көбінесе гувернанттар басқаратын қыздар мектептері жиірек кездесе бастады, ал Жанна Луиза Генриетта Кампан – белгілі пионер мектептің негізін қалаушысы болды. Франция 1836 жылы қыздарды мемлекеттік бастауыш білім беру жүйесіне ресми түрде қосты, бірақ қыздар мен ұлдар тек төменгі сыныптарда біріктірілді, ал қыздардың орта білім беруі монахинялар немесе гувернанттар басқаратын қыздар мектептеріне тапсырылды, екеуі де қажетті біліктілікке ие болмады. Францияда әйелдерге 1861 жылы университеттерге қатысуға рұқсат берілгенімен, орта білімнің нашар сапасы олардың біліктілік алуын қиын етті. Қыздардың орта білім беруіндегі біліктілігі жоқ әйел мұғалімдер мәселесі әйелдерге арналған мемлекеттік мұғалімдер семинариясы мен қыздарға арналған мемлекеттік орта білім беру арқылы шешілді, бірақ екеуі де әлі де жыныс бойынша бөлінген. Протестанттық Германияда көрнекті пиетист мектеп реформаторы А.Германн Франке 1698 жылы Галледе Gynaeceum, алғашқы қыздар мектебін немесе 'Mädchenschule' құрды. Үнді халқының қыздарының көп бөлігі мектепке барады. Кейбір консервативті ата-аналар қыздарының жасөспірлік шағында оқуын тоқтатуға шешім қабылдауы мүмкін, себебі олардың назарының ауысуынан қорқады. Сондай-ақ, бір жынысты сыныптарда оқушылар білім алуға көбірек назар аудара алады, өйткені олар қарама-қарсы жыныстың ықпалынан ауыспайды деп есептеледі. Зерттеуге сәйкес, біріктірілген мектептер оқушыларға өзара әрекеттесуге мүмкіндік береді, бұл оқушылардың стрессін азайтады және оларға жағымды, серпіліс беретін орта жасайды.

Ирландия

Ирландияда батыс елдерімен салыстырғанда бір жынысты мектептерде оқитын оқушылардың саны айтарлықтай көп: екінші деңгейдегі мектептердің үштен бірінен астамы бір жынысты. Бір жынысты білім беру орта білім деңгейімен салыстырғанда бастауыш білім деңгейінде сирек кездеседі: бастауыш мектеп оқушыларының 17%-ы бір жынысты мектептерде оқиды. Косар университеті (Божнурд, Иран) және Наржес Рафсанжан университеті (Рафсанжан, Иран) – әйелдерге арналған университеттердің екі мысалы.

Израиль

Израильде мемлекеттік мектептер әдетте бірлесіп оқытылады. Көптеген, бірақ барлығы емес, ортодоксалды мемлекеттік мектептерде ұлдар мен қыздар бөлек оқиды; жекеменшік ультра-ортодоксалды мектептер көбінесе жыныс бойынша бөлінеді, әдетте бастауыш сыныптардан басталады.

Ливан

Ливандағы мектептердің көпшілігі бірлесіп оқытатын мектептер.

Сауд Арабиясы

Барлық мектептер жыныстық белгісі бойынша бөлінген, тек ұлдарға арналған немесе қыздарға арналған мектептер бар. Қыздарға арналған алғашқы жеке меншік формалды мектеп, "Мадрасат Аль-Банат Аль-Ахлиа" 1941 жылы құрылды.

Сирия

Сирияда жеке мектептер бірлесіп оқытады, ал мемлекеттік мектептер көбінесе, бірақ әрқашан емес, жыныс бойынша бөлінеді. Университеттердің бәрі бірлесіп оқыту жүргізеді.

Біріккен Араб Әмірліктері

Жеке мектептер барлық Әмірліктерде бірлесіп оқытады, бірақ Шаржада 4-сыныптан бастап жыныс бойынша бөлініп оқу міндетті.

Жаңа Зеландия

Жаңа Зеландияда барлық дерлік бастауыш мектептер аралас (1935 аралас, 7 ұлдар ғана, 4 қыздар ғана), ал орта мектептерде бір жынысты мектептер көбірек кездеседі. 2018 жылғы мәліметтер бойынша, 45 ұлдарға арналған орта мектеп, 53 қыздарға арналған орта мектеп және 274 аралас орта мектеп бар. 20-ғасырдың ортасында бірнеше мемлекеттік аралас орта мектептер екі бір жынысты мектепке бөлінді, олардың бірі тығыздықты азайту үшін жаңа орынға көшті. Олардың ішінде Гамильтон (1955), Гисборн (1956), Гастингс (1956), Тауранга (1958), Роторуа (1959), Вестлейк (1962), Келстон (1963) және Марлборо (1963) мектептері болды.

Нигерия

Нигерияда мектептердегі әр жыныстың оқуына қатысты қоғамдық пікірге оқушылардың жынысына қарай бөлініп оқулары тиімді деген идеядан гөрі, діни және мәдени сенімдер әлдеқайда күшті әсер етеді. Осы себепті, жыныстарды бөлу немесе біріктіруге қатысты көзқарас аймақтың этникалық құрамына байланысты өзгереді. Солтүстік Нигерияның халқының көп бөлігі мұсылман болғандықтан, діни нанымдарына сәйкес, аралас білім беруден гөрі әр жынысты бөлек білім беруді қалайды. Дегенмен, жалпы ел бойынша аралас білім беретін мектептер әр жынысты бөлек білім беретін мектептерге қарағанда көптеп кездеседі. Аралас білім беру мектептерінің көп болуына қарамастан, көптеген беделді білім беру орталықтары тек бір жынысты ғана қабылдайды, мысалы, Лагостағы Король колледжі мен Королева колледжі. Университеттерде оқу барысында жыныстарды бөлу практикасы болмаса да, университеттердің студенттік қалашықтарында, мысалы, Келісім университетінде бір жынысты жатақхана саясаты қолданылуы жиі кездеседі.

Пәкістан

Пәкістанның білім беру жүйесі жалпы алты деңгейге бөлінеді: мектепке дейінгі (3 жастан 5 жасқа дейінгі балаларға арналған), бастауыш (1-ден 5-сыныпқа дейін), орта (6-дан 8-сыныпқа дейін), жоғары (9-шы және 10-шы сыныптар, орта мектеп аттестатына немесе SSC әкелетін), аралық (11-ші және 12-ші сыныптар, жоғары орта мектеп аттестатына немесе HSSC әкелетін) және бакалавриат және магистратура дәрежелеріне әкелетін университеттік бағдарламалар. Қарачи, Лахор, Фейсалабад, Хайдарабад, Исламабад және Равалпинди сияқты ірі қалалардағы жеке мектептердің көпшілігі аралас білім беру жүйесін ұстанады, бірақ барлық мемлекеттік мектептер бір жынысты білім беруді ұстанады. Кейбір қалаларда, Пешавар мен Кветта сияқты, бір жынысты білім беруге басымдық беріледі, онда көптеген мектептер бір жынысты білім береді. Дегенмен, қалалық аймақтарда аралас білім беретін мектептер де бар. Көптеген колледждер де бітіруге дейін бір жынысты білім беру мекемелері болып табылады, бірақ көптеген жеке және мемлекеттік сектордағы университеттерде аралас білім беру жүйесі бар. Пешавар мен Равалпиндиде де әйелдерге арналған университеттер бар. Алайда, Пәкістандағы жоғары білім берудің көп бөлігі аралас білім беру болып табылады.

Швеция

1800 жылға таман қыздарға арналған орта білім беретін мектептер ашыла бастады және 19 ғасырда олардың саны көбейді. 1970 жылдардың ортасына қарай, олардың көпшілігі жабылып, аралас білім беруге ауыстырылды. 1570 жылдардағы заң бойынша (1571 жылғы Швеция шіркеуінің ережесі) қыздар да, ұлдар да бастауыш білім алуға тиіс болды. Қыздар мектебін ашу мәселесі әр қаланың билігіне жүктелді, ал 1632 жылға дейін Рудбекки фликсколасы құрылғанға дейін қыздарға арналған мектеп ашылмады, және бұл мектеп жекелеген мысал ретінде қана саналды. Дегенмен, ұлдарға арналған мектептер төменгі сыныптарда және кейде жоғары сыныптарда да қыз студенттерді қабылдады: Урсула Агрикола мен Мария Джона Палмгрен 1644 және 1645 жылдары Висинго гимназиясына қабылданды, ал Аврора Лильженрот 1788 жылы осы мектепті бітірді. 18 ғасырда көптеген қыздар мектептері ашылды, олар "Mamsellskola" ("Мәмсел мектебі") немесе "Franskpension" ("Француздық пансион") деп аталатын. Мұндай мектептер көбінесе аяқтау мектептері саналды, онда француз тілінде әдепті әңгімелесу, тігізгіштік, фортепианода ойнау және басқа да өнерлерге қатысты беткей білім берілді, мақсаты студенттерге әйел, жар және ана болу үшін қажетті минималды білім беру болды. Бір жынысты білім беру Ұлыбританияның көп бөлігіндегі орта мектептерде, әсіресе жеке, гимназия және орта мектептерде дәстүрлі саналды, бірақ қазіргі таңда Ұлыбритания мектептерінің көпшілігі аралас білім береді. Ұлыбритания білім беру жүйесінің мемлекеттік секторында бір жынысты мектептердің саны өте азайды. 40 жыл ішінде мемлекеттік бір жынысты мектептердің саны 2500-ден 400-ге дейін төмендеді. Бэкингем университетінің білім беру профессоры Алан Смитерстің айтуынша, бір жынысты мектептердің үнемі жақсырақ екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. 17000-нан астам адамды қамтитын ірі, ұзақ мерзімді зерттеуде бір жынысты білім берудің академиялық жетістіктер, табыс, неке, бала туу және ажырасу сияқты көптеген көрсеткіштерге әсері зерттелді. Зерттеу авторлары 16 жастағы қыздардың бір жынысты мектептерде емтихан нәтижелері жақсырақ екенін, ал ұлдардың бір жынысты немесе аралас білім беретін мектептерде бірдей нәтижелерге қол жеткізгенін анықтады. Қыздар математика және ғылым саласындағы қабілеттерін қыздар мектебінде оқығанда жоғары бағалады, ал ұлдар ағылшын тіліндегі қабілеттерін ұлдар мектебінде оқығанда жоғары бағалады, яғни бір жынысты білім беруде гендерлік стереотиптер әлсіз болды. Кейінгі өмірде бір жынысты мектептерде оқыған әйелдер аралас білім беретін мектептерде оқыған әйелдерге қарағанда жоғары жалақы алды.

Around 1800, girls' middle secondary schools began to appear, and become more common during the 19th century. By the mid 1970s, most of them had been scrapped and replaced with coeducation. By law from the 1570s (Swedish Church Ordinance 1571), girls, as well as boys, were expected to be given elementary schooling. The establishment for girls' schools was left to each city's authorities, and no school for girls was founded until the Rudbeckii flickskola in 1632, and that school was an isolated example. However, schools for boys did accept female students at the lowest levels and occasionally even at high levels: Ursula Agricola and Maria Jonae Palmgren were accepted at Visingsö Gymnasium in 1644 and 1645 respectively, and Aurora Liljenroth graduated from the same school in 1788. During the 18th century, many girls' schools were established, referred to as Mamsellskola ('Mamsell school') or Franskpension ('French pension'). These schools could normally be classified as finishing schools, with only a shallow education of polite conversation in French, embroidery, piano playing, and other accomplishments, and the purpose was only to give the students a proper minimum education to be a lady, a wife, and a mother. Single sex schooling was traditionally the norm for secondary schools in most parts of the United Kingdom, especially for private, grammar and secondary modern schools, but most UK schools are now coeducational. In the state sector of the U. K. education system very few single sex schools remain. The number of single sex state schools has fallen from nearly 2,500 to just over 400 in 40 years. According to Alan Smithers, Professor of Education at Buckingham University, there was no evidence that single sex schools were consistently superior. A major longitudinal study of over 17,000 individuals examined whether single sex schooling made a difference for a wide range of outcomes, including academic attainment, earnings, marriage, childbearing and divorce. The authors found that girls fared better in examinations at age 16 at single sex schools, while boys achieved similar results at single sex or co educational schools. Girls rated their abilities in maths and sciences higher if they went to a girls' school, and boys rated their abilities in English higher if they went to a boys' school, i. e. gender stereotyping was weaker in the single sex sector. Later in life, women who had been to single sex schools went on to earn higher wages than women who had been to co educational schools.

Америка Құрама Штаттары

19 ғасырға дейін АҚШ-та бір жынысты білім беру қалыпты жағдай болды, бірақ бұл аймақтар бойынша өзгешеліктерге ие болды. Жаңа Англияда Оңтүстікке қарағанда аралас жынысты білім беру жиі кездесті, сондай-ақ Жаңа Англиядағы қыздардың білім алуға қол жеткізу мүмкіндігі жоғары болды. 19 ғасырда бастауыш білім берудің кеңінен таралуымен аралас жынысты білім беру жылдам тарала бастады. Корнелиус Риорданның айтуынша, "19 ғасырдың соңына қарай Американың бастауыш және орта мектептерінде орта білім беру дерлік барлық жерде кең таралды (Қолесник, 1969; Білім беру бюросы, 1883; Батлер, 1910; Риордан, 1990). Дегенмен, жоғары білім көбінесе бір жынысты болды, ал ерлер мен әйелдер колледждері 20 ғасырдың басына дейін кең таралған. Көптеген католик мектептері бүгінде екі жынысты оқушыларды қабылдаса да, оларда жыныстық бөліну сақталады. Оқушыларды жынысына қарай түрліше оқыту идеясы, ресми немесе бейресми түрде, 1970 жылға дейін кең таралған. АҚШ-тағы бір жынысты білім беруге қатысты дау-дамай оның 1950 жылдардағы Американың Оңтүстігіндегі расистік идеологиялармен байланысы болып табылады. Brown v. Board of Education (1954) ісі білім берудегі нәсілдік бөлінуді конституциялық емес деп шешкеннен кейін, ақ және қара балаларды бірге оқытуға жағдай жасалды. Бұл жағдайға көптеген консерваторлар наразылық білдірді, өйткені қара ұлдар мен ақ қыздардың араласуы нәсілдер аралық махаббатқа әкелуі мүмкін деп сақтады. Осы себепті, сол дәуірде АҚШ-тың Оңтүстігінде мектептерде жыныстық бөліну кең таралды, көптеген бір жынысты білім беру мекемелері құрылды. АҚШ-та бір жынысты оқу жүйесіне әсер еткен маңызды оқиға – 1972 жылғы Білім беру түзетулерінің IX тарауына енгізілген түзетулер. Әйелдер мен гендерлік энциклопедия IX бөлімді былай түсіндіреді: "Тең мүмкіндіктер, тең қол жетімділік және толық интеграция принциптеріне негізделген, ол жынысына қарамастан, мектептің барлық функцияларына қатысуға толық мүмкіндік беруге бағытталған" (Білім берудегі жыныстық бөліну, 2001). Көптеген феминистер осы заңның қабылдануы үшін күресті. Мақсаты – мемлекеттік қаржылай көмек алатын білім беру бағдарламаларында жыныстық дискриминацияны жою. Білім беру департаментінің веб-сайтында былай делінген: "АҚШ-та ешбір адам жынысына байланысты федералды қаржылай көмек алатын білім беру бағдарламасына немесе қызметіне қатысудан шеттетілмейді, оның артықшылықтарынан айырылмайды немесе кемсітуге ұшырамайды". Бір жынысты сыныптар немесе мектептерде бір жынысты сыныптар бар мемлекеттік мектептердің көбеюіне себеп болған маңызды фактор – 1972 жылғы Білім беру түзетулерінің IX тарауына 2006 жылы енгізілген түзетулер. Бастапқыда IX бөлім жаңа өзгерістерге дейін мектептің кейбір салаларында ерлер мен әйелдерді бөлуге рұқсат берді. Мысалы, дене тәрбиесі және жыныстық тәрбие сабақтарында бір жынысты сыныптарға рұқсат етілді. Kasic (2008) жаңа ережелерге сәйкес, кәсіптік емес мемлекеттік мектептер бір жынысты сыныптар немесе бір жынысты мектептер ұсынса, қаржыландыруға құқылы, бірақ бұл бағдарламаларды бастау үшін олардың мемлекеттік немесе білім беру мақсаты болуы керек. Бұл бағдарламалар ерікті болуы керек, сондықтан мемлекеттік мектептер бір жынысты бағдарламаларды ұсынуға міндетті емес. Егер олар мұндай бағдарламаларды ұсынса, оқушыларды оларға қатысуға мәжбүрлей алмайды. Диана Шемо Нью-Йорк Таймс газетінде былай деп түсіндіреді: "Бұрын, бір жынысқа арналған мектеп ұсынған мемлекеттік мектеп аудандары, әдетте, екінші жыныстың оқушылары үшін ұқсас мектеп ұсынуы керек еді. Алайда, жаңа ережелер аудандарға осындай оқушыларға салыстырмалы аралас мектептерге бару мүмкіндігін ұсынуға рұқсат береді" (Schemo, 2006, 2 бет). Осы ережелер бекітілгеннен бері бір жынысты бағдарламаларды ұсынатын мемлекеттік мектептердің саны үнемі өсіп келеді, өйткені ережелер икемдірек. АҚШ-тағы Жоғарғы Сот 1996 жылы АҚШ Вирджинияға қарсы іс бойынша бір жынысты мемлекеттік білім берудің конституциялық заңдылығына қатысты шешім шығарды. Бұл шешімді судья Рут Бадер Гинзбург жазды, ол мемлекеттік сектордағы бір жынысты білім беру тек екі жынысқа тең курстар, қызметтер мен мүмкіндіктер ұсынылса ғана конституциялық болып табылады деген қорытындыға келді. "Балалар қалмасын" заңына (5131. а.23. және 5131c, 20 U.S.C. 7215(a)(23) және 7215(c) бөлімдері) сенаторлар Хиллари Клинтон (D NY) және Кей Бейли Хатчисон (R TX) авторлық құқығымен мемлекеттік мектептерде бір жынысты білім беруді жеңілдету үшін енгізілген ережелер кірді. Бұл ережелер 2006 жылдың қазанында бір жынысты мектептер мен сыныптар құруға аудандарға рұқсат беру үшін жаңа федералдық ережелерді қабылдауға әкелді, егер 1) қатысу ерікті болса және 2) екі жынысқа да тең курстар, қызметтер мен мүмкіндіктер ұсынылса. Ұлттық бір жынысты мемлекеттік білім беру қауымдастығының веб-сайты бойынша, 1998 жылы 4 болған бір жынысты сыныптарды ұсынатын мемлекеттік мектептердің саны 2010 жылы 540-қа жетті. Education Next және Гарвард университетінің Білім беру саясаты және басқару бағдарламасы Knowledge Networks жүргізген ұлттық сауалнаманы ұйымдастырды. Сауалнама бойынша, "американдықтардың үштен бірінен астамы ата-аналар балаларын бір жынысты мектепке жіберуге құқылы болуы керек деп санайды".

Until the 19th century, single sex education was the norm in the United States, although this varied by region. In New England, there was more mixed sex education than in the South, and girls in New England had more access to education in general. Mixed sex education started to spread rapidly with the generalization of elementary education in the 19th century. According to Cornelius Riordan, "By the end of the nineteenth century, coeducation was all but universal in American elementary and secondary public schools (see Kolesnick, 1969; Bureau of Education, 1883; Butler, 1910; Riordan, 1990). However, higher education was usually single sex, and men's colleges and women's colleges were common well into the 20th century. A form of education strongly associated with sex segregation is Catholic schools, although many Catholic schools today are coeducational. The idea of educating students differently by sex, formally or informally, was common until the 1970s. A controversy regarding single sex education in the United States is its association with racist ideologies in the 1950s in the American South. After the Brown v. Board of Education (1954) ruled racial segregation in education unconstitutional, therefore paving the way to educating together black and white children, many conservatives reacted very negatively to the idea of black boys and white girls socializing together, potentially leading to interracial romantic couples. As such, segregation by sex in schools became quite common during that era across the Southern US, with many single sex educational institutions being established. A major event that affected single sex schooling in the US was when the Title IX amendments of the Education Amendments of 1972 were passed. The Encyclopedia of Women and Gender explains Title IX as being "Founded on the premises of equal opportunity, equal access, and full integration, it focused on providing complete access to participation in all functions of schooling, regardless of gender" (Sex Segregation in Education, 2001). Many feminists fought for the passage of this law. The goal was to ban all sex discrimination in any education program which received financial aid from the government. It was stated specifically on the Department of Education website as, "No person in the US, on the basis of sex, can be excluded from the participation in, be denied the benefits of, or be subjected to discrimination under any education program or activity receiving Federal financial assistance". The leading cause which led to the start of more public schools having single sex classes or entire schools was when the reforms to the Title IX of the Education Amendments of 1972 were passed in 2006. Initially, Title IX had allowed the separation of males and females in certain areas in school before the new changes. For example, they were allowed to have single gender classes for physical education when contact sports were involved and sex education classes. Kasic (2008) indicates that the new regulations allow nonvocational public schools to receive funding if they offer single sex classes or entire single sex schools, but to start these programs, they have to have a governmental or educational objective. These programs must also be voluntary, so public schools cannot be required to offer these single sex programs. If they do, they cannot force students to participate in them. Diana Schemo explains in a New York Times article, "Until now, public school districts that offered a school to one sex generally had to provide a comparable school for students of the other sex. However, the new rules say districts can offer such students the option to attend comparable coeducational schools" (Schemo, 2006, p. 2). Since these regulations were approved, the number of public schools offering single sex programs has been steadily increasing because the rules are more flexible. In the United States, the Supreme Court ruled on the constitutionality of single sex public education in the 1996 case of United States v. Virginia. This ruling, written by Justice Ruth Bader Ginsburg, concluded that single sex education in the public sector is constitutional only if comparable courses, services, and facilities are made available to both sexes. The No Child Left Behind Act contains provisions (sections 5131. a.23. and 5131c, 20 U. S. C. section 7215(a)(23), and section 7215(c)) designed by their authors—senators Hillary Clinton (D NY) and Kay Bailey Hutchison (R TX)—to facilitate single sex education in public schools. These provisions led to the publication of new federal rules in October 2006 to allow districts to create single sex schools and classes provided that 1) enrollment is voluntary and 2) comparable courses, services, and facilities are available to both sexes. The number of public schools offering single sex classrooms rose from 4 in 1998 to 540 in 2010, according to the web site of the National Association for Single Sex Public Education. Education Next and the Program on Education Policy and Governance at Harvard University sponsored a nationwide survey conducted by Knowledge Networks in early 2008. According to the survey, "more than one third of Americans feel parents should have the option of sending their child to a single sex school".

Америка тарихындағы жыныстық бөліну

АҚШ-та мектептердегі жыныстық бөліну бастапқыда дәуірдің өнімі болды, онда дәстүрлі жыныстық рөлдер жынысқа негізделген оқу, кәсіби және әлеуметтік мүмкіндіктерді толыққанды анықтайтын. Мысалы, жетекші сарапшылар жоғары білім беруде жыныстық бөлінуді қолдады, себебі олар оны әйелдер үшін "қауіпті және тиімсіз" деп есептеді. Сарапшылар ғылыми дәлелдер әйелдердің физиологиялық және психологиялық ерекшеліктері академиялық талаптарға сай келмейтінін көрсеткенін мәлімдеді. Еркектер мен әйелдерге арналған жеке білім беру, олардың әлеуметтік өмірде атқаруға тиіс рөлдерімен үндес болды. Бұрын колледждер мен университеттер 19-ғасырдың екінші жартысына дейін әйелдерден өтініш қабылдамады, ол кезде әйелдер құқығы қозғалысы гендерлік теңдікті қамтамасыз етуді бастады. Әлеуметтік прогреске жауап ретінде, "20-ғасырдың басында, әсіресе Оңтүстіктегі білім берушілер, элиталық ерлер колледждерінде біртұтас білім беруге қарсы күшті қарсылық көрсетті, ал Айви Лигасының көптеген оқу орындары 20-ғасырдың басында біртұтас білім беруге көшуге ұзақ уақыт кешікті".

Бір жынысты білім берудің маңыздылығы

Мектептердегі қыздар мен ұлдарды бөліп оқыту – жынысқа негізделген жіктелудің нақты түрі болып табылады, демек, конституциялық талаптарға сай болуы үшін "өте сенімді негіздемемен" қолдау көрсетілуі керек. Осы талапты ескере отырып, бір жынысты білім беру мекемелерінің заңдылығы негізгі болжамдардың және қолдаудың дұрыстығына байланысты. Сондықтан, бір жынысты білім берудің артықшылықтарын дәлелдеу үшін қолданылатын зерттеулердің көп бөлігі күмәнді екенін білу маңызды. Атап айтқанда, "бір жынысты білім беруді қолдаушылар көбінесе бақылаусыз зерттеулерге, аз көлемді үлгілерге және жеке мысалдарға сүйенеді; оң нәтижелер қайталанады, бірақ талдау жасалмайды". Керісінше, бір жынысты білім беруге қарсылар басқа әлеуметтік контексттердегі гендерлік теңсіздіктің айқын үлгілерінен нақты дәлелдер таба алады. Білім беруде гендерлік бөлінуді қолдайтын түрлі пікірлер күрделі және фрагменттелген жағдайды тудырады. Осы мәселеге қатысты түрлі топтардың арасында: туа біткен гендерлік айырмашылықтарды баса назарлайтын консерваторлар, қатаң гендерлік рөлдерді жақтаған дәстүршілдер, бұрынғы кемсітушілікті жоюға тырысатын демократтар, академиялық таңдаулардағы әртүрлілікті қолдайтын прогрессивтер және әйелдерге арналған қолдау жүйелерін жақтаған феминистер бар. Осы қолдаушылар коалициясы әртүрлі мүдделерді білдіретін тараптардан тұратындықтан, "бір жынысты мектептердің тиімділігіне қатысты білім беру зерттеулері" ең жақсы жағдайда әртүрлі. Сонымен қатар, жақтаушылар өз ұстанымдарын нығайту үшін білім беру зерттеулерінің нақты аспектілерін баса көрсетуге бейім, бірақ гендер және теңдік туралы көзқарастарды қалыптастыратын институттар, құрылымдар мен процестерге қатысты қалған "дәлелдер жиынтығына" назар аудармайды. Қазіргі және болашақ білім беруде гендерлік бөлінудің орынды рөлін бағалау үшін бір жынысты мектептердің студенттерге тікелей, ішкі және дереу әсер етуінен тыс, ықтимал салдарларын қарастыру қажет. Қазіргі әлеуметтік, кәсіби және отбасылық иерархияларда немесе қарым-қатынастарда гендерлік теңсіздік бар екені даусыз. Шындығында, "[г]ендерлік бөліну соншалықты кең таралған, тіпті көзге көрінбейді. Ол біздің күнделікті әлеуметтік әдеттерімізге сіңіп кеткен". Бір жынысты білім берудің ықтимал әсерлері туралы пікірталастардың көпшілігі осындай мекемелердің болашақ студенттерін осының нәтижесінде пайда көретін жалғыз иегерлер ретінде сипаттайды. Алайда, дұрыс бағалау контексттік салдарларды ескереді және бір жынысты білім берудің дамуы сәтті болған жағдайда, әйел азаматтар тобының нақты пайда көретінін түсінеді. Егер бір жынысты білім беру дауын ықпалдастыратын көптеген әртүрлі мүдделерді жинақтасақ, талқылаудың негізгі мәселесі – бір жынысты білім беру өткен гендерлік кемсітушілікті жоюға көмектесе ме, жоқ па деген сұраққа жауап беру болады. Ұлттық тарихтағы гендерлік бөлінуді ескеруге алу барлық тараптарға болашақ студенттердің гипотетикалық пайдасын Америкадағы гендерлік теңдіктің ықтимал кері кетуімен салыстыруға мүмкіндік береді.

Girls and boys segregation in schools is definitive of a sex based classification, and, thus, it must be supported by an "exceedingly persuasive justification" to pass constitutional muster. In light of this requisite standard, the legality of single sex educational institutions depends on the accuracy of underlying assumptions and support. Accordingly, it is important to be aware that most research used to advocate the benefits of single sex education is cloaked in uncertainty. Specifically, proponents "who want to build a case for single sex education usually draw on uncontrolled studies, small samples, and anecdotal evidence; the positive findings are repeated but are not analyzed". Alternatively, opponents of single sex education can gather tangible support from observable patterns of pervasive gender inequality in other social contexts. The diversity of opinions that concurrently support gender segregation in education creates a complex and fragmented dynamic. The miscellany of proponents includes: conservatives emphasizing innate gender differences, traditionalists favoring rigid gender roles, democrats striving to remedy past discrimination, progressives promoting diversity in academic choices, and feminists championing exclusively female support systems. Because the coalition of proponents consists of parties with different interests, the body of "educational research regarding the efficacy of single sex schools is mixed at best". Moreover, advocates tend to bolster their respective positions by emphasizing specific aspects of educational research without addressing the remaining "array of evidence regarding institutions, structures, and processes that construct views on gender and equality". An informed assessment regarding the appropriate role of gender segregation in contemporary and future education developments requires contemplation of potential implications beyond the direct, internal, and immediate influences that single sex schools stand to exert on students. It is undeniable that gender inequality exists, consciously or not, in contemporary social, professional, and domestic hierarchies or relationships. Indeed, "[g]ender separatism is so pervasive that it is almost invisible. It is woven into the fabric of our daily social routines." Most discussions regarding the potential effects of single sex education characterize future students of such institutions as the sole beneficiaries of resulting impacts. However, an appropriate assessment considers contextual implications and realizes that female citizens as a class will be the true beneficiaries if single sex education developments reach fruition. If the multitude of diverging interests that influence the single sex education dispute was distilled, the core concern of the discussion asks whether single sex education will help remedy past gender discrimination or not. Incorporating the national history of gender segregation allows all sides to balance the hypothetical benefits of future students against the potential regression of gender equality in America.