Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
EMD SD50 – General Motors Electro Motive бөлімшесінде құрастырылған дизельдік-электрлік локомотив. Ол 1981 жылдың мамыр айында EMD-нің "50 сериясының" бір бөлігі ретінде пайда болды; өндіріс 1986 жылдың қаңтарында тоқтатылды. SD50 – 1970 жылдары өндірілген EMD Dash 2 сериясы мен микропроцессормен жабдықталған SD60 және SD70 локомотивтері арасындағы көпірлік модель. Барлығы 431 данасы салынды.
The EMD SD50 is a diesel electric locomotive built by General Motors Electro Motive Division. It was introduced in May 1981 as part of EMD's "50 Series"; production ceased in January 1986. The SD50 was a transitional model between EMD's Dash 2 series which was produced throughout the 1970s and the microprocessor equipped SD60 and SD70 locomotives. A total of 431 were built.
Тарих
SD50 локомотивтері GE Transportation компаниясының күшейіп келе жатқан бәсекесіне жауап ретінде жасалды, олардың Dash 7 желісі теміржолдарда өте табысты болды. EMD-нің SD40 2 моделі сенімді және жақсы танымал өнім болғанымен, GE-нің желісіне заманауи технологиялармен жабдықталған локомотивтер, сондай-ақ өте бәсекеге қабілетті қаржы және техникалық қызмет көрсету шарттары кірді. EMD SD50 бағдарламасы аясында ірі тапсырыстарға жеңілдіктер ұсынды. SD50 локомотивтеріне дейін шығарылған GM EMD локомотивтері – SD45 және SD45 2 – үлкен, 20 цилиндрлі қозғалтқыштарды пайдаланды, олар көп мөлшерде отын тұтынды және алғашқыда сенімділік мәселелеріне тап болды. 1970 жылдардағы отын дағдарысынан кейін 45 сериясына деген сұраныс күрт төмендеді. SD50, SD40 2 локомотивтерінен жаңартылған V16 645 қозғалтқышын пайдаланды, оның қуаты 900 айналымнан 950 айналымға дейін арттырылды, ал 1984 жылдың қарашасында одан да арттырылды. Бұл қадам тым батыл болды; 50 сериялы модельдер қозғалтқыш пен электр жүйесіндегі мәселелерге байланысты EMD-нің сатылымын және беделін жоғалтты. Алдыңғы модельдермен салыстырғанда SD50 ұзын рамаға және айтарлықтай ұзын капотқа ие болды. Сонымен қатар, динамикалық тежегіш торларына арналған резисторлар бұрынғы модельдердегі негізгі қозғалтқыштың үстінен орналасқан жерінен қозғалтқыш бөлімінің ауа түсірілетін терезесінің алдындағы жаңа, салқын жерге, электрлік коммутациялық жабдыққа жақын жерге көшірілді. Бұл оларды басқа жүйелерден оқшаулап, негізгі қозғалтқыш пен электр жүйесіне техникалық қызмет көрсетуді жеңілдетті. SD50 локомотивтерінің бұрынғы инженері дөңгелектердің тайғанауын бақылау жүйесі мен динамикалық тежегіш қуатын жоғары бағалады, "олар SD40 2-ден гөрі жақсы жабысуға ие болды" деді. SD50 сериясынан қысқарақ болған олар Пилбара аймағындағы ыстық австралиялық шөлдің күнінен қорғану үшін арнайы екі кабиналы шатырмен жабдықталды. 1995 жылдың қарашасында пайдаланудан алынып, Ұлттық теміржол жабдықтары компаниясына сатылды және 1999 жылдың ақпанында АҚШ-қа экспортталды, содан кейін ұлттық лизинг қызметінде қолданылды. 2001 жылдың маусымында Юта теміржолына сатылды. 2017 жылдың маусымында 6063 және 6064 Чикаго, Форт-Уэйн және Шығыс теміржолына сатылды, ал 6064 Genesee & Wyoming компаниясымен Индиана және Огайо теміржолына көшіріліп, 5016 және 5017 болып қайта нөмірленді.
The SD50 was produced in response to increasingly tough competition from GE Transportation, whose Dash 7 line was proving quite successful with railroads. While EMD's SD40 2 was a reliable and trusted product, GE's line included locomotives up to with more modern technology, as well as very competitive finance and maintenance deals. EMD responded throughout the SD50 program by offering discounts on large orders. The GM EMD locomotives that immediately preceded the SD50, the SD45 and SD45 2, used huge, 20 cylinder engines that consumed large amounts of fuel and suffered from reliability problems when first introduced. Demand for the 45 series dropped sharply after the 1970s fuel crisis. The SD50 used an updated version of the V16 645 from the SD40 2, uprated to at 950 rpm from at 900 rpm, and uprated again in November 1984 to This proved to be a step too far; the 50 series models were plagued by engine and electrical system problems which harmed EMD's sales and reputation. Compared with their predecessors, the SD50 had a longer frame and a substantially longer long hood. In addition, the resistors for the dynamic brake grid were moved from their location on previous models above the prime mover to a new, cooler location in front of the engine compartment air intakes, closer to the electrical switchgear. This increased their separation from other systems, simplifying maintenance for the prime mover and the electrical system. One former SD50 engineer praised the locomotives' wheel slip control system and dynamic braking power, stating "they were able to give more adhesion than a SD40 2". Shorter than production SD50s, they were equipped with a special double cab roof for insulation against the hot Australian desert sun in the Pilbara region. Withdrawn in November 1995, they were sold to National Railway Equipment Company and exported to the United States in February 1999 and used in national lease service. They were subsequently sold to the Utah Railway in June 2001. In June 2017, 6063 and 6064 were sold to the Chicago, Fort Wayne & Eastern Railroad, 6064 was relocated by Genesee & Wyoming to the Indiana & Ohio Railway and renumbered 5016 and 5017.
SD50F
SD50F – кабинасының артқы жағында шектеулі артқы көрініс үшін "Драпер конусы" (кабинадан кейін орналасқан кірінді бөлік) бар канадтық локомотивтің нұсқасы. Оның 60 данасы Канаданың Ұлттық темір жолы үшін 5400–5459 борты номерімен салынды. Алғашқы қозғалтқыш проблемалары уақытша қуатын төмендетуге әкелді. Кейіннен локомотивтердің қуаты қайта арттырылды; алайда, АҚШ-тағы ұқсас локомотивтер сияқты, олар да салыстырмалы түрде сенімсіз болды және жиі қозғалтқыш, қуат жинағы және коленвалдың бұзылуына ұшырады.
The SD50F was a Canadian cowl unit version equipped with a "Draper taper" (inset section aft of cab for limited rear visibility). Sixty were built for the Canadian National Railway as road numbers 5400–5459. Early engine problems resulted in a temporary down rating to Eventually the units were re rated to ; however, like their U. S. cousins, they continued to suffer from relatively low reliability, frequently suffering engine, power assembly, and crankshaft failures.