Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Джон аралы (,) сондай-ақ Сент-Джон деп те аталады – Сингапур бұғазындағы арал. 6,5 км қашықтықта, Сингапурдің оңтүстік жағажайынан орналасқан. Жер ауданы – теңіз саябағы аралдарының ең ірісі, оған Сеңлілер аралдары мен Пулау Текукор да кіреді. Сент-Джон 19 ғасырда Сингапурмен бірге британдық колонияға айналды және колониялық карантин орталығы болып қызмет етті. 20 ғасырда арал тұтқынға алу орталығы, есірткіге қарсы емдеу орталығы және босқындар қонысы ретінде пайдаланылды. Сингапур 20 ғасырдың ортасында Сингапур үкіметі басшылығымен тәуелсіздік алды және Сент-Джон аралына қатысты егемендігін сақтап қалды. Қазіргі уақытта арал демалыс және ойын-сауық орындарына, сондай-ақ аквакультураны зерттеу және дамыту орталықтарына айналды. Аралда тропикалық жаңбырлы орман мен жағалаудағы тіршілік орталары бар, ол Сингапурдың су батпақ жерлерінің бірі. Британдық делегация мүшесі Джон Кроуфурдтың сөзіне сәйкес, 1819 жылы көршілес Сингапур аралында порт құруға тырысқан кезде олар аралдың жергілікті атын "Сент-Джон" деп жаңылыс түсіндірген. 1872 жылғы «Үнді теңізіндегі британдық иеліктері» сияқты басқа карталарда Сент-Джон «Сикажанг аралы» деп, ал Лазар аралы «Сент-Джон аралы» деп аталған. Соңында Сент-Джон аралының малайша атауы Секиджанг Бендера болып қалыптасты, мұндағы «Бендера» сөзі малай тілінде «ту» дегенді білдіреді, бұл 1823-1833 жылдар аралығында аралда болған ту тіреуіш қондырғысына байланысты. Лазар аралы қазір малай тілінде Пулау Секижанг Пелепах деп аталады, «пелепах» сөзі «пальма жапырақтары» дегенді білдіреді. Сол жылы порт құрылғаннан кейін Сент-Джон аралында сигнал станциясы және сигнал ту тіреуіш қондырғысы салынды. 1830 жылға қарай Сент-Джон аралындағы нысандар, соның ішінде ту тіреуіш қондырғысы, қоғамдық жұмыстарды басқаратын офицердің хабарлауынша, тозыққан күйде болды. Олар жөнделмеді, себебі үкімет Сент-Джон сигнал станциясын жалғастыруды жоспарламады.
Saint John's Island ( ) also known as St John's is an island in the Straits of Singapore located 6.5 km off the southern coast of Singapore. With an area of , it is the largest of the Marine Park islands which also include the Sisters' Islands and Pulau Tekukor. St John's was colonised by the British along with mainland Singapore in the 19th century and was the site of a colonial quarantine centre. In the 20th century, the island served as a detention centre, drug rehabilitation centre and refugee settlement. Singapore gained independence under the Government of Singapore in the mid 20th century and maintained sovereignty over St John's. In the present day, the island has doubled as grounds for recreational facilities and aquaculture research and development facilities. The island is part of the Jurong Rock Formation and contains both tropical rainforest and coastal habitats, and is one of the wetlands of Singapore. According to a member of the Stamford Raffles British delegation, John Crawfurd, they had misinterpreted the island's local name as 'St John' during their attempt to establish a port in the neighboring island of Singapore in 1819. In other maps like 1872 British Possessions In The Indian Seas, St John's was named 'Sikajang Island' and Lazarus Island was labelled 'St John's Island'. Eventually, St John's Island's Malay name became Sekijang Bendera, with the term Bendera meaning flag in Malay, which is attributed to a flagstaff that existed on the island from 1823 to 1833. Lazarus Island is now known as Pulau Sekijang Pelepah in Malay, with pelepah meaning 'palm leaves'. After the port was established that year, a signal station was constructed on St John's Island, along with a signal flagstaff. By 1830, the facilities on St John's Island, including the flagstaff, were reported by the officer in charge of public works to be in a dilapidated state. They were not repaired because the government did not plan to continue the St John's signal station.
Карантиндік орталық
Сингапурға иммигранттар саны 19 ғасырдың соңынан бастап артып, эпидемия қаупі күшейді, нәтижесінде Сент-Джонс аралында карантин орталығы құрылды. Алғашқыда 1868 жылғы №7 карантин ережесі барлық жұқтырған кемелердің портына кіруіне тыйым салды. Алайда, 1873 жылдың шілдесінде Бангкоктен келген қайықтан екі айға созылған холера эпидемиясы басталды, оның салдарынан 857 адам жұқты, 448 адам қайтыс болды. Бұл губернатор Гарри Ордтың Сиамнан келген барлық кемелерді карантинге алу туралы бұйрығына қарамастан болды. Сент-Джонс аралындағы карантин станциясы 1874 жылдың қарашасында ашылды және Сингапурға көшіп келгендерге ғана емес, сонымен қатар Меккеге қажылық сапардан оралған мұсылмандарға да қызмет көрсетті. Эллис полиция кемесі, Сент-Джонс аралындағы аурухана, бу кескіші және Кусу аралында карантин станциясын қолдау үшін зират салуды жоспарлағанмен, алғаш құрылғанда ол көбінесе ағаш шатырлардан тұрды. Ашылған айда станция холера жұқтырған SS Milton кемесіндегі 1000-нан астам қытай жолаушысын карантинге алды. Кеме Сватоудан Пенанг және Уэлсли провинциясы сияқты британдық колонияларға бағыт алған. 1890 жылы хаж сапарынан оралған "Королева Маргарет" кемесіндегі мұсылмандар Сент-Джонс аралында карантинге алынды. 1894 жылы Гонконгтағы бубондық обаның пайда болуы карантин станциясын осы аурудың құрбандарын қабылдауға дайындауға мәжбүр етті. Бубондық обаға арналған аурухана салынды және кемелер тексерілді, 1896 жылдың наурыз айында бубондық обаның бір жағдайы анықталды. 1903 жылдан бастап станцияны дамытуға 300 000 доллардан астам жұмсалды. Жаңа құрылыстарға жолаушылардың дезинфекция жасап, киім ауыстыруы үшін жиналатын орынжайлар, ал заттарды дезинфекциялауға арналған қазандық бөлмелері кірді. 20 ғасырдың басында карантин орталығы одан әрі жабдықталды және Британ империясындағы ең ірі карантин операцияларының біріне айналды. Карантин заңдарына және аралдағы емдеу мекемелеріне қарамастан, барлық жолаушылар карантинге жатқызылған жоқ және сыныптық айырмашылықтарға байланысты бірдей деңгейде күтім алған жоқ. Стьерж-класстағы жолаушылардан айырмашылығы, кабина класындағы (бірінші және екінші сыныптағы) жолаушылар карантинге жатпады. Теңізшілердің денсаулығын тексеру талаптары да азырақ болды. Керісінше, қытай жұмысшыларына жеткілікті тамақ пен төсек-орын берілмеді және олар мәжбүрлеп жұмыс істеуге тартылды. Шағымдар ешқандай нәтиже бермеді. Сент-Джонс карантин станциясы 1976 жылдың 14 қаңтарында ресми түрде жабылды, себебі әуе тасымалының кең таралуы кемемен келушілердің санын күрт азайтты.
As the number of immigrants to Singapore increased from the late 19th century onwards, the risk of epidemics heightened, leading to the establishment of a Quarantine Centre on St John's. Initially, the Quarantine Ordinance (No. 7 of 1868) was implemented to prohibit all infected ships from docking at port. However, in July 1873, a boat from Bangkok caused a cholera epidemic that lasted two months and resulted in 857 infections and 448 deaths, despite the orders of Governor Harry Ord to quarantine all ships from Siam. The St John's Island quarantine station opened in November 1874 and served not just immigrants to Singapore but also Muslims returning to Malaya after their pilgrimage to Mecca. Although Ellis had plans for a police ship, a hospital on St John's, a steam cutter, and a cemetery on Kusu Island to support the quarantine station, it consisted largely of attap huts when first completed. The month it opened, the station quarantined more than 1,000 Chinese passengers on the cholera infected SS Milton which was travelling from Swatow to the British colonies Penang and Province Wellesley. In 1890, Muslims on the Queen Margaret who were returning after their Hajj pilgrimage were quarantined on St John's. In 1894, the Hong Kong outbreak of bubonic plague prompted the Quarantine Station to prepare to receive bubonic plague victims. A plague hospital was constructed and ships were inspected, with one case of bubonic plague caught in March 1896. From 1903 onwards, more than 300,000 dollars was spent on the station's development. New facilities included muster sheds for passengers to disinfect and change clothes, and boiler houses for disinfecting belongings. In the early 20th century, the quarantine centre was further equipped and had become one of the largest quarantine operations in the British Empire. Despite the quarantine laws and the island's treatment facilities, not all passengers were quarantined nor received the same level of care due to classism. Unlike steerage class passengers, cabin class (first and second class) passengers were not required to undergo quarantine. Health examinations for sailors were also less demanding. By contrast, Chinese coolies were allegedly provided insufficient food, no bedding and used as forced labour. Complaints were made to no avail. The St John's quarantine station officially closed on 14 January 1976 because the popularisation of air travel had drastically reduced the number of arrivals by boat.
Қабылдау орталығы
Сент-Джон аралы Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде тұтқын лагері ретінде пайдаланылды. 1914 жылдың тамызында, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, Сингапурдағы көптеген неміс еркектері Сент-Джон аралы мен Танглин казармаларына, ал әйелдер мен балалар Куала-Лумпурға қамалды. 1916 жылға қарай 296 жау азаматы Сент-Джон аралынан Австралияға ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1939–1945), 1940 жылы Сент-Джон аралына жау шетелдік азаматтары – кейбіреулері нацизмнен қашып келгендер – тұтқындалды. Олардың ішінде соғыстан шығарылатын немістер Цейлонға қамалды. Ал қалғандары Шанхай сияқты бейтарап елдерге депортацияланды. Басқалары, соның ішінде неміс еврейі Вернер Баер (Музыкант) және оның отбасы Австралияға жіберілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Малайяны жапондықтар басып алған кезде, одақтас әскери тұтқындары Сент-Джон аралында ұсталды. 1947 жылы Малайя Коммунистік партиясы Малайя Федерациясын және Сингапур Корольдік колониясын коммунистікке айналдыру мақсатымен британдық отаршылдық үкіметке қарсы партизан соғысын бастады. Бұл үкіметке кез келген адамды сотсыз тұтқындау және ұстау құқығын берді. Саяси тұтқындардың келуін күтіп, Сент-Джон аралы 1948 жылдың 3 шілдесінде жаңа қамау орталығы ретінде ресми түрде жарияланды және 10 қыркүйектен бастап қорғалатын аймаққа айналды. Сент-Джон аралында коммунистер ғана емес, сонымен қатар Малайя мен Сингапурдан келген саяси күдіктілер мен басқа да саяси көзқарастағы тұтқындар да болды, олар отаршылдық үкіметті құлатуға тырысты. Сент-Джон аралы 1948 жылдың 20 қыркүйегінде тұтқындардың алғашқы тобын қабылдады, оның ішінде Джохор-Бахрудан 200 саяси тұтқын болды. Коммунистік көзқарастары бар деген күдікпен кемемен саяхаттап келгендер де күдіктен тазаланғанға дейін Сент-Джон аралында "Төтенше жағдайларда саяхатты шектеу туралы ережелерге" сәйкес ұсталды. Екі жыл ішінде 600-дан астам адам төтенше жағдай ережелері бойынша ұсталды, олардың көпшілігі Сент-Джон аралында сақталды. Сент-Джон аралында тұтқындалған сингапурлық саяси тұтқындардың арасында университет студенттері, мұғалімдер, газет редакторлары, Сингапурдың болашақ саясаткерлері және басқалары болды. Тұтқындардың арасында Халықтық әрекет партиясының (ХАП) мүшелері Деван Найр, Фонг Суи Суан және Лим Чин Сионг болды. Мемлекеттің коммунизмге деген қорқынышы басылмады, нәтижесінде Сент-Джон аралы коммунизмге қарсы "Суық дүкен" операциясы кезінде тұтқындалған көптеген адамдар үшін қамау орталығы ретінде пайдаланылды. 1963 жылдың 2 ақпанында Сингапур үкіметінің Ішкі қауіпсіздік кеңесі "Суық дүкен" операциясын жүзеге асырды, ол қоғамдық қауіпсіздікті сақтау туралы жарлыққа сәйкес саяси экстремистер ретінде айыпталғандарды ұстады. Тұтқындалғандар сотсыз ұсталды, кейбіреулері "коммунист деп күдіктенгені" немесе олармен байланыста болғаны үшін. Сент-Джонға ауысудан бұрын тұтқындар Оутрам түрмесінде сақталды. 6 ақпанда "Суық дүкен" операциясының 113 тұтқынының 99-ы аралға көшірілетіндігі туралы хабарланды. Келесі жылы "Опиум және Чанду туралы" жарлық есірткі қызметін одан әрі шектеу үшін опиум тартуға және опиум тарту құралдарын иеленуге тыйым салды. Осы ережелерге қарамастан, 1949 жылы 1400-ден астам опиум шұңқыры болды. 1950 жылдары үкімет есірткі бизнесіне қарсы заңдық шаралар, қылмыскерлерді ұстау және Сент-Джон аралында опиумды емдеу орталығын құру арқылы күресті күшейтті. Олар 1953 жылы 1951 жылғы қауіпті есірткі туралы ережені қайта қарады, опиуммен байланысты қылмыстарды қудалау бойынша өкілеттігін арттырды және 1952 жылғы ірі опиумға қарсы операция сияқты қылмыстық операцияларды бастады. Опиумды емдеу орталығы 1954 жылы Қауіпті есірткі туралы заңға енгізілген түзету бойынша құрылды, бұл отаршылдық үкіметтің нашақорларды оңалтуға жасаған алғашқы әрекеті болды. Бұрын нашақорлар жай ғана түрмеге қамалған. Орталық ашылған кезде түрме комиссары майор Сочон Біріккен Ұлттар Ұйымының бұл туралы хабардар болғанын мәлімдеді. 1966 жылға қарай осы орталықта 4 мыңнан астам опиумға тәуелді адамдар емделді. Алайда, орталықтың табысты болуы ұзақ жылдар бойы есірткіге тәуелді болғандарға емдеуден бас тартуымен байланысты, оларды емдеуге болмайтын жағдай деп бағалады. Опиумға тәуелділіктің төмендеуіне қарамастан, есірткіге байланысты тұтқындалу саны 1971 және 1973 жылдар аралығында өсті.
St John's Island served as a World War I and World War II internment camp. In August 1914, right after World War I began, most German men in Singapore were interned on St John's Island and Tanglin Barracks while women and children were detained in Kuala Lumpur. By 1916, a total of 296 enemy nationals had been transferred from St John's to Australia During World War II (1939–1945), enemy foreign nationals—some of whom were fleeing Nazism—were interned at St John's Island in 1940. Of these, the Germans who were to be removed from the war were interned in Ceylon. As for the rest, some were deported to neutral grounds like Shanghai. Others were transported to Australia, including German Jewish Werner Baer (Musiker) and his family. When the Japanese occupation of Malaya during World War II began, Allied prisoners of war were detained on St John's. In 1947, the Communist Party of Malaya initiated a guerilla war against the British colonial government in hopes that it would be more effective in turning the Federation of Malaya and the Crown Colony of Singapore communist. This granted the government the authority to arrest and detain anyone without trial. Expecting an influx of political prisoners, St John's Island was officially announced as the site of the new detention centre on 3 July 1948 and became a protected area from 10 September onward. St John's housed not only communists but also political suspects and detainees of other political leanings, from both Malaya and Singapore, who sought to overthrow the colonial government. St John's received its first batch of detainees on 20 September 1948, comprising 200 political prisoners from Johore Bahru. Travellers via ship suspected of communist inclinations were also detained at St John's under the Emergency Travel Restrictions Regulations until they were cleared of suspicion. Within two years, more than 600 were detained under the Emergency Regulations, most of whom were held on St John's. Singaporean political prisoners detained on St John's Island were university students, teachers, newspaper editors, several future politicians of Singapore, and others. Among the detainees were Devan Nair, Fong Swee Suan and Lim Chin Siong, all People's Action Party (PAP) members. The state's fear of communism did not abide, resulting in St John's being used as a detention centre for most of the detainees arrested during the anti communist Operation Coldstore. On 2 February 1963, the Internal Security Council of the Singapore Government executed Operation Coldstore, which detained those charged as political extremists under the Preservation of Public Security Ordinance. Arrestees were detained without trial, some for being a "suspected communist" or for associating with them. Prior to the move to St John's, the detainees were held in Outram Prison. On 6 February, it was announced that 99 of the 113 Operation Coldstore detainees were to be moved to the island. The following year, the Opium and Chandu Proclamation further restricted drug activity by banning opium smoking and the possession of opium smoking devices. Despite these regulations, there were still more than 1,400 opium dens in 1949. In the 1950s, the government tackled drug activity more aggressively through legal means, vice operations, and the establishment of an Opium Treatment Centre on St John's. They revised the Dangerous Drugs Ordinance of 1951 in 1953 to increase their authority to prosecute opium related crimes, and initiated vice operations, such as the major opium crackdown of 1952. The Opium Treatment Centre was established under an amendment to the Dangerous Drugs Ordinance in 1954, marking the colonial government's first attempt to rehabilitate addicts. Formerly, addicts were simply imprisoned. During the centre's opening, the Commissioner of Prisons Major Sochon claimed that the United Nations Organisation had taken note. By 1966, more than 4,000 opium addicts had been rehabilitated at the centre. However, the apparent success of the centre must be prefaced by their denial of treatment to long time addicts whom they evaluated to be incurable. Despite the decline in opium addiction specifically, the number of arrests due to drug offences, in general, had increased between 1971 and 1973.
Босқындардың уақытша қоныстануы
Сент-Джон аралы 20-шы ғасырда босқындар үшін уақытша мекен болды. 1955 жылы карантиндік станция Лазар аралының тұрғындарын қабылдады, себебі сирек кездесетін күшті толқын олардың үйлерін қиратқан еді. 1970 жылдардың ортасында, Вьетнам соғысынан (1955–1975) келген 84 босқын аралға орналасқан кезде, есірткіге тәуелділер уақытша көшірілді. 1998 жылдың қаңтар-шілде айларында өткен жылдың барлық кезеңімен салыстырғанда, 2000-ға жуық заңсыз иммигрант және 1000-нан астам виза мерзімін өткізіп алған адам ұсталды. Дегенмен, бұл полицияның заңсыз иммигранттарға қарсы күшейтілген рейдтері мен патрульдеуіне байланысты болуы мүмкін. Алайда, күтілген индонезиялық босқындардың көптеп келуі болған жоқ, және уақытша ұстау орталығы құр бос тұр.
St John's Island was also a temporary settlement for refugees in the 20th century. In 1955, the quarantine station housed residents of Lazarus Island, after a rare high tide destroyed their homes. In the mid 1970s, the rehabilitating drug addicts were temporarily moved out when eighty four Vietnam War (1955–1975) refugees were settled on the island. From January to July 1998, there was an increase of almost 2000 illegal immigrants and 1000 overstayers arrested compared to the whole of last year. However, this may be due to more police raids and patrols targeting illegal immigrants. However, the expected influx of Indonesian refugees did not occur, and the temporary detention centre stands abandoned.
Демалыс лагері және аквакультуралық зерттеу орталықтары
1970 жылдардың ортасында Сингапурдің жағалаудағы аралдарын курорттық орталықтарға қайта дамытуды Sentosa Development Corporation жоспарлады. Алайда, Сент-Джонсты демалыс аралы ретінде, мейрамханалармен, гольф алаңдарымен және біріктірілген курорттық казиномен қайта дамыту туралы ұсыныстар іске аспады. Теңіз аквакультурасы орталығы (ТАО) 2003 жылдың маусымында аяқталған шайбау орталығы, ал Ұлттық теңіз зертханасы 2002 жылы құрылды. Аралдағы екі ұзақ мерзімді тұрғын эвакуацияланды және олардың денсаулығы жақсы екені анықталды.
In the mid 1970s, the Sentosa Development Corporation planned to redevelop Singapore's offshore islands into resort centres. However, proposals to redevelop St John's as a holiday island with restaurants, golf courses and an integrated resort casino fell through. The Marine Aquaculture Centre (MAC) is a hatchery completed in June 2003, and the National Marine Laboratory was established in 2002. The two long term residents on the island were evacuated and were assessed to be healthy.
Биологиялық әртүрлілік
Аралдың тропикалық орман және теңіздік орталары Сингапур бұғазындағы қыбыршақтылар мен киттерге, сондай-ақ құрлықтағы жануарларға мекендейді. Аралдың төңірегі коралл рифтерімен қоршалған. Сент-Джон аралының 32,0%-ы табиғи өсімдіктермен жабылған, оның көп бөлігі – 60,6% жағалау өсімдіктерімен басқарылады. Аралда 258-нен астам қантамырлы өсімдік түрі тіркелді, оның ішінде бірнеше ұлттық деңгейде жоғары қауіпті түрлер бар, мысалы, Podocarpus polystachyus R.Br (теңіз тегісі) және Xylocarpus rumphii (Мелия тұқымдасы). Сингапурдің жағалау аралдарының биоәртүрлілігін қорғау мақсатында 1997 жылғы Sentosa Development Regulations қабылданды. Бұл ережелердің ішінде кез келген жануарды, құсты, жәндікті немесе өсімдікті өлтіруге немесе ұстауға тыйым салынған.
The island's tropical forest and marine habitats are home to crustaceans and cetaceans in the Singapore Strait and land animals. The island is also surrounded by coral reefs. St John's Island is covered by natural vegetation (32.0%), the majority of which is managed coastal vegetation (60.6%). More than 258 species of vascular plants have been recorded on the island, including several nationally critically endangered species such as the Podocarpus Polystachyus R Br (Sea Teak) and the Xylocarpus rumphii (Meliaceae). The Sentosa Development Regulations (1997) were implemented to protect the biodiversity of Singapore's offshore islands. Among other regulations, it prohibits killing or capturing any animal, bird, insect, or plant.
Демография
1962-1963 жылдары аралда 400-ден астам адам тұрды. 1976-1977 жылдар аралығында Сент-Джонс аралы, Лазарус аралы және Серенгат аралының тұрғындары материкке көшірілді, ал Сент-Джонс аралында қалған төрт тұрақты тұрғын 2017 жылы аралды қалдырды. Аралдағы жалғыз мектеп – Сент-Джонс аралы ағылшын бастауыш мектебі 1976 жылы жабылды. Қазіргі уақытта Сент-Джонс аралында тұрақты тұрғындар жоқ.
From 1962 to 1963, there were more than 400 islanders. Between 1976 and 1977, the residents of St John's Island, Lazarus Island and Seringat Island were relocated to the mainland, and the remaining four permanent islanders on St John's left in 2017. St John's Island English Primary School, the only school on the island, was shut down in 1976. St John's Island currently has no permanent residents.