Америка Азамат Соғысындағы IX армия корпусы

Кіріспе

IX корпус (Тоғызыншы армия корпусы) – АҚШ армиясының 20-21 ғасырлардағы корпусы.

IX корпус (Тоғызыншы армия корпусы) – Америка Азаматтық соғысы кезінде Одақ армиясының корпусы болып табылды және Каролина, Вирджиния, Кентукки, Теннесси және Миссисипи сияқты бірнеше майданда шайқаста өзгеше көзге түсті.

Құрылым, Екінші бұқалар жүгіруі және Антиэтам

IX корпустың ресми құрамы 1862 жылдың 22 шілдесінде жарияланғанмен, оның тарихы 1862 жылдың ақпанында Амброз Э. Бернсайд басшылығымен Солтүстік Каролинаға жасалған экспедициядан және Оңтүстік Каролинадағы Хилтон-Хед аймағындағы операциялардан басталады. Себебі осы қимылдарға қатысқан әскерлер корпустың құрылуына негіз болды. Бернсайд корпусты Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс қаласында Солтүстік Каролинадан келген екі бригадасы мен Айзек Стивенстің Хилтон-Хедтен келген дивизиясынан құрды. Корпус үш дивизиядан тұрды, оларды генералдар Стивенс, Джесси Л. Рено және Джон Г. Парк басқарды. Ньюпорт-Ньюсте қысқа уақыт болғаннан кейін корпусқа генерал-майор Джон Поуптың Вирджиния армиясын күшейтуге бұйрық берілді. Екінші Булл-Ран шайқасында IX корпус алғашқы шайқасын өткізді. Бұл шайқасқа Стивенс пен Реноның екі дивизиясы ғана қатысты, олардың құрамында 12 полк және 2 батарея, 5000-нан аз әскер болды. Бернсайдтың болмауы кезінде екі дивизияны да генерал Рено басқарды. Бұл шағын шайқаста 204 адам қаза тапты, 1000 адам жараланды және 319 адам жоғалып кетті, барлығы 1523 адам. Кейбір полктер қатты атқышуға ұшырады, соның ішінде 28-ші Массачусетс полкі 234 әскерін жоғалтты. Генерал Стивенс Шантилли шайқасында қаза тапты. Генерал Рено Мэриленд кампаниясында корпустың басшылығын сақтап тұрды, ал генерал Бернсайд I және IX корпус құрамындағы Потомак армиясының оң жақ қанатын басқарды. Генерал Орландо Б. Уиллкокс Стивенстің (1-ші) дивизиясының басшылығына тағайындалды, ал 2-ші және 3-ші дивизияларды тиісінше генералдар Сэмюэл Д. Стержис және Исаак П. Родман басқарды. Осы кампания кезінде Батыс Вирджиниядан Джейкоб Д. Кокстың Канава дивизиясы уақытша корпусқа қосылды. Командалық сондай-ақ, жақында әскер жинау бойынша ұйымдастырылған бірнеше жаңа полктердің қосылуымен күшейтілді, және оның төрт дивизиясы қазір 29 полк пен 5 батареядан тұрды, олардың ішінде 13 819 адам қызметке қабілетті, соның ішінде жауыгерлер емес. Оңтүстік тау шайқасын Бернсайдтың екі корпусы толыққанды жүргізді, IX корпус 157 адам қаза тапты, 691 адам жараланды және 41 адам жоғалып кетті, барлығы 889 адам. I корпустағы шығын да шамамен осы деңгейде болды. Бұл шайқаста генерал Рено қаза тауып, оның орнына генерал Кокс басшылыққа келді. Антиетам шайқасында корпус 438 адам қаза тапты, 1796 адам жараланды және 115 адам жоғалып кетті, барлығы 2349 адам, ал шайқасқа қатысқандардың саны шамамен 8500 болды. Генерал Родман да қаза тапқандардың арасында болды. Қазан айында Кокс дивизиясы Батыс Вирджинияға оралды, соның салдарынан корпуспен болған байланысы аяқталды. Бұл дивизия Оңтүстік тау мен Антиетам шайқастарында көрсеткен батылдығымен ерекше көзге түсті. Генерал Кокс кеткеннен кейін корпустың басшылығы генерал Уилкоксқа жүктелді. 1-ші дивизиядағы бос орынды толтыру үшін генерал Уильям У. Бернс тағайындалды, ал бригаданың бас қолбасшысы Бриг. Генерал Джордж В. Гетти бұрынғы Родман дивизиясы болған 3-ші дивизияның басшылығына тағайындалды. 1862 жылдың 5 қарашасында генерал Бернсайд Потомак армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Фредериксбург шайқасындағы жарақат алу тізімдері көрсеткендей, корпус 31 полк пен 5 батареядан тұрды, олардың ішінде 111 адам қаза тапты, 1067 адам жараланды және 152 адам жоғалып кетті, барлығы 1330 адам. Бұл шайқастан кейін генерал-майор Джон Седжвик корпустың басшылығына тағайындалды, ал генерал Уиллкокс генерал Бернстің орнына дивизиясын басқарды.

Although the official order designating its number was not issued until July 22, 1862, the IX Corps organization dates from the expedition to North Carolina in February, 1862, under Ambrose E. Burnside and to the operations about Hilton Head, South Carolina, because the troops engaged in these movements were the only ones used in the formation of the corps. The corps was assembled by Burnside at Newport News, Virginia, from his two brigades from North Carolina and Isaac Stevens's division from Hilton Head. The corps consisted of three divisions, under Generals Stevens, Jesse L. Reno, and John G. Parke. After a short stay at Newport News the corps was ordered to reinforce Maj. Gen. John Pope's Army of Virginia, and at Second Bull Run it fought its first battle as the IX Corps. Only the two divisions of Stevens and Reno were engaged in this action; they numbered 12 regiments and 2 batteries, fewer than 5,000 men. General Reno was in command of both divisions in Burnside's absence. The losses in this small engagement amounted to 204 killed, 1,000 wounded, and 319 missing; total, 1,523. Some of the regiments encountered a severe fire, the 28th Massachusetts losing 234 men. General Stevens was killed at Chantilly. General Reno retained command of the corps on the Maryland Campaign, General Burnside having charge of the right wing of the Army of the Potomac, which was composed of the I and IX Corps. Brig. Gen. Orlando B. Willcox was appointed to the command of Stevens's (1st) Division, while the 2nd and 3rd Divisions were commanded, respectively, by Generals Samuel D. Sturgis and Isaac P. Rodman. During this campaign Jacob D. Cox's Kanawha Division from western Virginia was temporarily attached to the corps. The command had also been greatly strengthened by the accession of several new regiments, just organized under the recent call for troops, and its four divisions now numbered 29 regiments and 5 batteries, with 13,819 present for duty, including non combatants. The Battle of South Mountain was fought wholly by Burnside's two corps, the IX Corps losing 157 killed, 691 wounded, and 41 missing; total, 889. The loss in the I Corps was about the same. General Reno was killed in this action, upon which General Cox succeeded to his command. At Antietam the corps lost 438 killed, 1,796 wounded, and 115 missing; total, 2,349, out of about 8,500 in action. General Rodman was among the mortally wounded. In October, Cox's Division returned to western Virginia and its brief connection with the corps terminated. This division had made a brilliant record by its gallant services at South Mountain and Antietam. Upon the departure of General Cox the command of the corps fell to General Willcox. General William W. Burns was appointed to fill the vacancy thus caused in the 1st Division, and Brig. Gen. George W. Getty was placed in command of the 3rd Division, formerly Rodman's. On November 5, 1862, General Burnside was made commander in chief of the Army of the Potomac. At Fredericksburg, the casualty lists indicate that the corps took into action 31 regiments and 5 batteries, with a loss of 111 killed, 1,067 wounded, and 152 missing; total, 1,330. Not long after this battle Maj. Gen. John Sedgwick was assigned to the command of the corps, and General Willcox returned to the command of his division, relieving General Burns.

Батыс театры

1863 жылдың 5 ақпанында Седжвикке VI корпустың басқаруы жүктелді, ал оның орнына генерал-майор Уильям Ф. "Балди" Смит тағайындалды, содан кейін 12 ақпанда корпусқа Ньюпорт Ньюс қаласына бару бұйрығы берілді, онда ол бір ай бойы орналасты. Генерал Смит корпуста қысқа ғана уақыт болды, себебі келесі айда генерал-майор Джон Г. Парк оның орнын басты. Ньюпорт Ньюсте Геттидің (3-ші) дивизиясы бөлініп, Вирджиния штатының Саффолк қаласына жіберілді, мұнан соң ол VII корпустың құрамына кірді. Ол ешқашан бұрынғы басқаруына қайта қосылмады, бірақ 1864 жылы оның 4-ші Род-Айленд полкі IX корпустың құрамына қайта оралды. Осы уақытта генерал Бернсайд Кентукки және Теннессидің шығыс бөлігін қамтитын Огайо департаментінің басқаруына тағайындалды. Ол өзінің ескі корпусын осы операциялар аймағына ауыстыруға рұқсат алды, және 1863 жылдың 19 наурызында генерал Паркке оның қалған екі дивизиясы – Уилкокс пен Стержиспен бірге сол жерге бару бұйрығы берілді. Вирджиниядан аттанғанға дейін генерал Стержис қызметтен босатылды, ал бригада генералы Роберт Б. Поттер 2-ші дивизияның басқаруына тағайындалды. IX корпус Кентуккиде екі ай бойы орналасты, осы кезеңде ол оккупациялық армия ретінде қызмет етті. Маусым айында ол Виксбургті қоршап тұрған Улисс С. Грантке көмек көрсетуге жіберілді, және дереу сол жерге жетіп, қаланың қоршауына қатысты, бірақ атысқа түспеді. Виксбургтің капитуляциясынан кейін Парктің екі дивизиясы негізгі армияға қосылып, Джексон, Миссисипиге қарай жол тартты және ондағы шайқастарға қатысты, нәтижесінде 34 адам қаза тапты, 229 адам жараланды және 28 адам жоғалып кетті; барлығы 291 адам. 1-ші дивизия сол кезде бригада генералы Томас Уэлштің басқаруында болды, ал генерал Уилкокс Индиана штатындағы қызметке тағайындалды. Виксбург кампаниясы корпус үшін қымбатқа түсті, себебі жараланғандар емес, аурулар көп болды. Виксбург лагерлеріндегі қауіпті безгекке шалдыққандардың арасында генерал Уэлш те болды, ол көп ұзамай қайтыс болу үшін үйіне қайтты. Корпус 1863 жылдың тамызында Миссисипиден шығып, Кентуккиге оралды, онда қысқа демалыстан кейін ол Бернсайдтың Шығыс Теннессиге жасаған жорылысына қосылды, бұл жорылыс бұрыннан басталған еді. Екі дивизияның саны шамамен 6000 адамға дейін азайды. Генерал Парк Огайо армиясының штаб бастығы болғандықтан, генерал Поттер корпустың басқаруын өз қолына алды, ал бригада генералы Эдвард Ферреро және полковник Джон Ф. Хартранфт екі дивизияның басшылары болды. Ферреро дивизиясы 1863 жылдың 10 қазанында Теннесси штатының Блю-Спрингс қаласының жанында шағын шайқасқа қатысты, ал бүкіл корпус 16 қарашада Кэмпбелл станциясындағы шайқасқа қатысты. Одан кейін Ноксвилл қаласы басып алынды және Джеймс Лонгстриттің қоршау күштеріне қарсы батыл қорғаныс жасалды, ол 4 желтоқсанда жаудың жеңілісімен және шегінуімен аяқталды.

On February 5, 1863, Sedgwick was assigned command of VI Corps, and was succeeded by Maj. Gen. William F. "Baldy" Smith, and on February 12 the corps was ordered to Newport News, where it encamped for a month. General Smith's stay with the corps was of short duration, for he was succeeded in the following month by Maj. Gen. John G. Parke. While at Newport News, Getty's (3rd) Division was detached and ordered to Suffolk, Virginia, where it was subsequently incorporated into the VII Corps. It never rejoined its old command although, in 1864, one of its regiments, the 4th Rhode Island, was restored to the IX Corps. In the meantime, General Burnside had been assigned to the command of the Department of Ohio, a district that included Kentucky and eastern Tennessee. He obtained permission for the transfer of his old corps to this field of operations, and on March 19, 1863, General Parke was ordered to proceed there with his two remaining divisions, Willcox's and Sturgis's. Just prior to the departure from Virginia, General Sturgis was relieved, and Brig. Gen. Robert B. Potter was assigned to the command of the 2nd Division. The IX Corps was stationed in Kentucky for two months, during which it served as an army of occupation. In June it was ordered to the support of Ulysses S. Grant, who was then besieging Vicksburg, and proceeding there promptly, it participated in the investment of the city, although not under fire. Upon the surrender of Vicksburg, Parke's two divisions joined the main army in its movement on Jackson, Mississippi, and became engaged in the fighting there, with a loss of 34 killed, 229 wounded, and 28 missing; total, 291. The 1st Division was then under command of Brig. Gen. Thomas Welsh, General Willcox having been assigned to duty in Indiana. The Vicksburg Campaign had been a costly one for the Corps, not due to battle casualties, but to disease. Among those who succumbed to the deadly malaria of the Vicksburg camps was General Welsh, who, soon after, went home to die. The corps left Mississippi in August, 1863, and returned to Kentucky, where, after a short rest, it joined in Burnside's advance into East Tennessee, a movement that had already commenced. The two divisions were now reduced to about 6,000 men. General Parke having been made chief of staff of the Army of the Ohio, General Potter succeeded to the command of the corps, with Brig. Gen. Edward Ferrero and Col. John F. Hartranft in command of the two divisions. Ferrero's Division had a sharp little fight at Blue Springs, Tennessee, October 10, 1863, and the whole corps was engaged, November 16, at Campbell's Station. This was followed by the occupation of Knoxville and the gallant defense against James Longstreet's besieging forces, terminating December 4, in the defeat and withdrawal of the enemy.

Құрлықтық жорық

Генерал Уиллкокс 1864 жылдың 17 қаңтарында генерал Поттерді қызметтен босатып, корпустың басқаруын қайта алды; 26 қаңтарда Парк Уиллкоксты босатты, ол одан кейін 2-дивизияның басшылығын қабылдады. Генерал Бернсайд бұрынғы корпусының командирі ретінде қайта тағайындалды, ол қайта ұйымдастыру үшін Мэриленд штатының Аннаполис қаласына жіберілді. Сәуір айында корпус Томас Г. Стивенсон, Поттер, Уиллкокс және Феррероның төрт дивизиясынан құралды, соңғы дивизия толығымен афроамерикалық әскерлерден тұрды. Корпуста 19 331 адам тіркелді, 42 далалық артиллерия бөлімі болды; бірақ бұл көрсеткіш көп ұзамай артты, 10 мамыр күнігі есептерде 32 708 адам тіркелді. Төрт дивизиядан басқа, әрқайсысы екі батареядан тұратын алты батареядан құралған резервтік артиллерия бригадасы және ауыр артиллерия мен жаяу әскерге айналған атты әскердің уақытша бригадасы болды. Барлығы 42 жаяу әскер полкі және 14 жеңіл артиллерия батареясы болды. Феррероның афроамерикалық дивизиясы ешқашан атысқа түспеген, ал корпустағы көптеген ақ полктер жаңадан құрылған немесе бұрын тек гарнизондық міндеттерді орындаған. Ескі полктердің қатарында көптеген жаңа сарбаздар мен әскерге шақырылғандар болды. 1864 жылдың мамыр айынан бастап, құрлықтағы науқанда Улисс С. Грант Роберт Э. Лиге қарсы ірі шабуылға шықты. Оның Солтүстік Вирджиниядағы әскері генерал-майор Джордж Г. Мид басқаруындағы Потомак армиясынан және Грантқа тікелей бағынышты IX корпустан тұрды. Бернсайд Мидтен жоғары шенді болғандықтан, кіші офицерден бұйрық қабылдауға наразылық білдірді. Алайда, Солтүстік Анна шайқасы кезінде Грант бұл жағдайдың тиімсіз екенін мойындады және Бернсайдты, оның штаб бастығы генерал Паркпен бірге, Мидтен жоғары шенді екендігі туралы мәселені көтеруден бас тартуға көндірді. 25 мамырда IX корпус Потомак армиясына қосылды. Шөл дала шайқасында корпус 240 адамды қаза қылды, 1232 адам жараланды, 168 адам жоғалып кетті; барлығы 1640 адам; ал Спотсильванияда 486 адам қаза тапты, 2119 адам жараланды, 469 адам жоғалып кетті; барлығы 3146 адам; Спотсильвания сотының үйінде 12 мамырдағы шайқаста ең көп шығын тіркелді. Корпус "Есек тұяғы" шығыңқы бөлігінің оң, шығыс жағына шабуыл жасады. Генерал Стивенсон 10 мамырда Спотсильванияда қаза тапты, ал XXI корпустың бұрынғы командирі генерал-майор Томас Л. Криттенден Стивенсоннің (1-ші) дивизиясының басқаруына тағайындалды.

General Willcox resumed command of the corps on January 17, 1864, relieving General Potter; on January 26, Parke relieved Willcox, who then took command of the 2nd Division. General Burnside was again assigned to duty as commander of his old corps, which was ordered to Annapolis, Maryland, for reorganization. In April, the corps was composed of the four divisions of Thomas G. Stevenson, Potter, Willcox, and Ferrero, the latter division being composed wholly of African American troops. The corps numbered 19,331 present for duty, with 42 pieces of field artillery; but this number was soon increased, the morning reports of May 10 showing a strength of 32,708. In addition to the four divisions, with their two batteries each, there was a brigade of reserve artillery of six batteries and a provisional brigade of heavy artillerymen and dismounted cavalry. In all, there were 42 regiments of infantry, and 14 batteries of light artillery. Ferrero's Colored Division had never been under fire, while many of the white regiments in the corps were newly organized, or had served previously on garrison duty only. In the ranks of the old regiments were many recruits and conscripts. In the Overland Campaign, Ulysses S. Grant launched a major offensive against Robert E. Lee starting in May, 1864. His command in Northern Virginia consisted of the Army of the Potomac, under Maj. Gen. George G. Meade, and the IX Corps operating separately, reporting directly to Grant. Burnside technically outranked Meade and objected to receiving commands from a junior officer. By the time of the Battle of North Anna, however, Grant acknowledged that this arrangement was ineffective and he convinced Burnside, along with General Parke, his chief of staff, to waive the question of their superiority of rank over Meade. On May 25, the IX Corps was assigned to the Army of the Potomac. In the Battle of the Wilderness the corps lost 240 killed, 1,232 wounded, 168 missing; total, 1,640; and, at Spotsylvania, 486 killed, 2,119 wounded, 469 missing; total, 3,146; the heaviest loss at Spotsylvania Court House occurring in the action of May 12. The corps assaulted the right, eastern, flank of the "Mule Shoe" salient. General Stevenson was killed at Spotsylvania on May 10, and Maj. Gen. Thomas L. Crittenden, formerly commander of the XXI Corps, was assigned to the command of Stevenson's (1st) Division.

Петербург және кратер

9 маусымда Колд-Харборда генерал Критиден өзінің өтініші бойынша қызметтен босатылды, ал бригада генералы Джеймс Х. Ледли 1-ші дивизияның басқарушысы болып тағайындалды. Петерсбургке 17 маусымда жасалған алғашқы шабуылда корпус керемет шабуыл жасады, Поттер дивизиясы нығаймаларға ие болды; алайда, дивизия тиісті қолдау болмағандықтан, басып алған позициясын тастауға мәжбүр болды. Корпус келесі күні де ұқсас әрекет жасады, Поттер және Уиллкокс дивизияларындағы шығын үлкен болды, қатысқан әскерлер санына пропорционалды түрде. Жоғалғандар: 497 қаза тапты, 3232 жараланды, 262 хабарсыз жоғалып кетті; барлығы 2991 адам. Қаза тапқандардың арасында бұрынғы бригада генералы Джеймс Сент-Клэр Мортон, корпустың бас инженері де болды. Дұшпанның нығаймалары шабуылға тым мықты болып көрінгендіктен, армия он айға созылған қоршауға дайындық үшін бекініп алды. 19 маусымда Феррероның (4-ші) қара түсті әскерлер дивизиясы, бұрынғы науқанның барлық кезеңінде болмаған және тыл жұмыстарында болғаннан кейін, корпусқа қайта қосылды. Феррероның әскерлері енді басқа үш дивизиямен бірге окоптарға орналастырылды. IX корпус орналасқан желі бөлігі дұшпанның нығаймаларына өте жақын болды, қоршау кезінде үздіксіз атыс жүргізілді, нәтижесінде күн сайын адамдар қаза тауып немесе жараланып отырды. Басқа корпус позициялары салыстырмалы түрде тыныш болғанымен, IX корпустың әскерлері тұрақты күштілік пен қауіпті жағдайға ұшырады. Дұшпан Феррероның қара түсті дивизиясының қатысуына ынталандырылғандай болды. IX корпусының қоршауға қатысуы, оның атышулы Кратер шайқасындағы рөлімен байланысты болды, онда оның желісінен Конфедерация нығаймаларының астына ұзын шахта қазылды. Бұл шахта, 48-ші Пенсильвания штатының Поттер дивизиясының көміршілерімен қазылған, төрт тонна оқ-дәрімен сәтті жарылды, нәтижесінде үлкен кратер пайда болды, бірақ одан кейінгі шабуыл сәтсіз аяқталды. Шабуылға дейін Грант пен Мид Бернсайдқа Феррероның қара түсті дивизиясын Ледлидің ақ түсті дивизиясымен ауыстыруды бұйырды, қара түсті әскерлерді маңызды шабуылдың алғы шебінде пайдаланудың саяси салдарынан қорқып. Бірақ Ледлидің әскерлері шабуылға дайын болмады, ал Ледли өзі мас күйде тылға қалып қойды. Шабуыл сәтсіз аяқталды, Одақ әскерлері кратерге шабуыл жасады, онда тұтқынға түсіп, кратер жиегіндегі Конфедерация әскерлерінің оңай нысанасы болды. Феррероның қара полктері тылдан шайқасқа кірісіп, жақсы күресті, бірақ жеңіске жету мүмкіндігі болмады. IX корпусының Кратердегі шығыны: 473 қаза тапты, 1646 жараланды, 1356 хабарсыз жоғалып кетті; барлығы 3475 адам. Осы ұрыстан кейін генерал Ледли 1-ші дивизия басқарушысы қызметінен босатылды, ал XXIII корпустың бригада генералы Джулиус Уайт Ледлидің орнына тағайындалды. 1864 жылдың 13 тамызында генерал Бернсайдқа демалысқа шығуға рұқсат берілді; ол ешқашан корпусқа қайта оралмады, бірақ соғыс аяқталғанға дейін қолбасшылықты өз қолына алған генерал Парк оны алмастырды. Уэлдон теміржолы шайқасында, 1864 жылдың 19-21 тамызында, Уайт, Поттер және Уиллкокс дивизияларының үш дивизиясы айтарлықтай шығынға ұшырады, бірақ олардың жалпы саны 6000-нан аспады; қаза тапқандар мен жараланғандардың саны 60 қаза тапқан және 315 жараланған адамды құрады. Осы кезде дивизиялардың саны азайғандықтан, корпусты қайта ұйымдастыру қажет болды, сондықтан Уайт дивизиясындағы полктер Поттер және Уиллкокс дивизияларына ауыстырылды. Осы тәртіп бойынша Уиллкокс дивизиясы 1-ші, Поттер 2-ші, Феррероның қара түсті әскерлері 3-ші дивизия деп аталды. Бірақ желтоқсан айында Ферреро дивизиясы толығымен бөлінді, ал оның көптеген полктері жаңадан құрылған XXV корпусына көшірілді, ол толығымен қара түсті әскерлерден тұрды. Генерал Феррероның өзі Бермуда жүзінде уақытша басқарушылыққа тағайындалды.

On June 9, at Cold Harbor, General Crittenden was relieved at his own request, and Brig. Gen. James H. Ledlie was placed in command of the 1st Division. In the first assault on Petersburg, June 17, the corps made a brilliant attack, Potter's Division gaining possession of the works; unfortunately, the division was obliged to relinquish its foothold for want of proper support. The corps was engaged in a similar attempt on the following day, the losses in Potter's and Willcox's Divisions being unusually severe in proportion to the number engaged. Losses were 497 killed, 3,232 wounded, and 262 missing; total, 2,991. The dead included former Brig. Gen. James St. Clair Morton, chief engineer of the corps. The enemy's works proving too strong for assault, the army entrenched itself in preparation for the ten month siege that followed. On June 19, Ferrero's (4th) Division of black troops rejoined the corps, having been absent during the whole of the previous campaign, engaged on duty at the rear. Ferrero's men were now placed in the trenches with the other three divisions. The part of the line occupied by the IX Corps was very near the enemy's works, and an incessant firing was kept up during the siege, resulting in a daily loss of men, killed or wounded. While there was a comparative quiet in front of the other corps positions, the men of the IX Corps were subjected to the terrible strain of a constant watchfulness and deadly exposure. The enemy seemed to be excited to an undue activity by the presence of Ferrero's Colored Division. The IX Corps was prominently connected with the siege because of its role in the infamous Battle of the Crater, in which a lengthy mine shaft was dug from its line to under the Confederate works. This mine, which was excavated by the coal miners of 48th Pennsylvania, Potter's Division, was successfully exploded with four tons of gunpowder, resulting in an enormous crater, but the assault that followed was a failure. Just before the assault, Grant and Meade directed Burnside to replace Ferrero's black division with Ledlie's white division, fearful of the political consequences of using black troops at the forefront of a major assault. But Ledlie's troops were not trained for the assault and Ledlie himself remained in the rear area, inebriated. The assault was a fiasco, in which Union soldiers charged into the crater, becoming trapped there, easy targets for the Confederates along the crater's rim. Ferrero's black regiments went into action in the rear and fought well, but had no chance for success. The losses in the IX Corps at the crater were 473 killed, 1,646 wounded, 1,356 missing; total, 3,475. Immediately after this engagement, General Ledlie was relieved from command of the 1st Division, and Brig. Gen. Julius White, of the XXIII Corps, was assigned to Ledlie's place. On August 13, 1864, General Burnside was granted a leave of absence; he never rejoined the corps, but was succeeded by General Parke, who remained in command until the close of the war. At the battle of the Weldon Railroad, August 19–21, 1864, the three divisions of White, Potter, and Willcox were engaged with considerable loss, although the three combined numbered less than 6,000 muskets; casualties were 60 killed and 315 wounded. By this time the divisions had become so reduced in numbers that a reorganization of the corps became necessary, and so the regiments in White's Division were transferred to the divisions of Potter and Willcox. Under this arrangement Willcox's Division was numbered as the 1st; Potter's, as the 2nd; Ferrero's black troops were designated as the 3rd Division. But in December, Ferrero's Division was permanently detached, and most of his regiments were transferred to the newly organized XXV Corps, which was composed entirely of black troops. General Ferrero himself was assigned to a provisional command at Bermuda Hundred.

1865 жыл

Ферреро дивизиясының бөлінуінен туған бос орын бір жылдық мерзімге шақырылған Пенсильвания штатының алты жаңа полкімен толтырылды, олар екі бригададан тұратын дивизияға біріктірілді, ал дивизия басқаруы генерал Джон Ф. Хартранфтқа тапсырылды. Бұл дивизия Форт-Стэдманде батыл қызмет етті, ал Хартранфт сол қиын сәтте танытқан шеберлігімен өзінің беделін арттырды. 1865 жылдың 31 наурызындағы таңғы есепте корпустың құрамында 18 153 адам, "қызметке қабілетті, жабдықталған" және 36 дана жеңіл артиллерия болды. Осы күшпен IX корпус соңғы науқанға қадам басты, 1865 жылдың 2 сәуірінде Петербургты шабуылдауға белсенді қатысты, нәтижесінде Ричмонд эвакуацияланды және Конфедерация құлады. Корпус осы сәнді шабуылда ғана емес, сонымен қатар Петербург қаласының мемлекеттік ғимараттарында туларын бірінші болып көтеріп, көзге түсті. Бұл корпус қатысқан соңғы шайқас болды, ал 1865 жылдың 27 шілдесінде IX корпус ресми түрде таратылды.

Командалық журналы

Амброз Э. Бернсайд Потомак армиясы 22 шілде 1862 – 3 тамыз 1862 Амброз Э. Бернсайд Вирджиния департаменті 3 тамыз 1862 – 3 қыркүйек 1862 Джесси Л. Рено Потомак армиясы 3 қыркүйек 1862 – 14 қыркүйек 1862 Якоб Д. Кокс Потомак армиясы 14 қыркүйек 1862 – 8 қазан 1862 Орландо Б. Уилкокс Потомак армиясы 8 қазан 1862 – 16 қаңтар 1863 Джон Седжвик Потомак армиясы 16 қаңтар 1863 – 5 ақпан 1863 Уильям Ф. Смит Вирджиния департаменті 5 ақпан 1863 – 8 наурыз 1863 Орландо Б. Уилкокс Вирджиния департаменті 8 наурыз 1863 – 17 наурыз 1863 Амброз Э. Бернсайд Огайо департаменті 17 наурыз 1863 – 19 наурыз 1863 Джон Г. Парк Огайо департаменті 19 наурыз 1863 – 4 сәуір 1863 Орландо Б. Уилкокс Огайо департаменті 4 сәуір 1863 – 5 маусым 1863 Джон Г. Парк Теннесси департаменті 5 маусым 1863 – 25 тамыз 1863 Роберт Б. Поттер Огайо армиясы 25 тамыз 1863 – 15 қыркүйек 1863 Джон Г. Парк Огайо армиясы 15 қыркүйек 1863 – 17 қыркүйек 1863 Амброз Э. Бернсайд Огайо армиясы 17 қыркүйек 1863 – 9 желтоқсан 1863 Джон Г. Фостер Огайо армиясы 9 желтоқсан 1863 – 17 қаңтар 1864 Орландо Б. Уилкокс Огайо армиясы 17 қаңтар 1864 – 26 қаңтар 1864 Джон Г. Парк Огайо армиясы 26 қаңтар 1864 – 16 наурыз 1864 Орландо Б. Уилкокс Огайо армиясы 16 наурыз 1864 – 13 сәуір 1864 Амброз Э. Бернсайд Жеке қолбасшылық, тікелей генерал Грантка бағынышты 13 сәуір 1864 – 24 мамыр 1864 Амброз Э. Бернсайд Потомак армиясы 24 мамыр 1864 – 22 тамыз 1864 Джон Г. Парк Потомак армиясы 22 тамыз 1864 – 1 қыркүйек 1864 Орландо Б. Уилкокс Потомак армиясы 1 қыркүйек 1864 – 10 қыркүйек 1864 Джон Г. Парк Потомак армиясы 10 қыркүйек 1864 – 31 желтоқсан 1864 Орландо Б. Уилкокс Потомак армиясы 31 желтоқсан 1864 – 12 қаңтар 1865 Джон Г. Парк Потомак армиясы 12 қаңтар 1865 – 24 қаңтар 1865 Орландо Б. Уилкокс Потомак армиясы 24 қаңтар 1865 – 2 ақпан 1865 Джон Г. Парк Потомак армиясы 2 ақпан 1865 – 24 сәуір 1865 Джон Г. Парк Вашингтон департаменті 24 сәуір 1865 – 7 маусым 1865 Орландо Б. Уилкокс Вашингтон департаменті 7 маусым 1865 – 26 маусым 1865 Джон Г. Парк Вашингтон департаменті 26 маусым 1865 – 27 шілде 1865

Ambrose E. Burnside Army of the Potomac July 22, 1862 – August 3, 1862 Ambrose E. Burnside Department of Virginia August 3, 1862 – September 3, 1862 Jesse L. Reno Army of the Potomac September 3, 1862 – September 14, 1862 Jacob D. Cox Army of the Potomac September 14, 1862 – October 8, 1862 Orlando B. Willcox Army of the Potomac October 8, 1862 – January 16, 1863 John Sedgwick Army of the Potomac January 16, 1863 – February 5, 1863 William F. Smith Department of Virginia February 5, 1863 – March 8, 1863 Orlando B. Willcox Department of Virginia March 8, 1863 – March 17, 1863 Ambrose E. Burnside Department of the Ohio March 17, 1863 – March 19, 1863 John G. Parke Department of the Ohio March 19, 1863 – April 4, 1863 Orlando B. Willcox Department of the Ohio April 4, 1863 – June 5, 1863 John G. Parke Department of the Tennessee June 5, 1863 – August 25, 1863 Robert B. Potter Army of the Ohio August 25, 1863 – September 15, 1863 John G. Parke Army of the Ohio September 15, 1863 – September 17, 1863 Ambrose E. Burnside Army of the Ohio September 17, 1863 – December 9, 1863 John G. Foster Army of the Ohio December 9, 1863 – January 17, 1864 Orlando B. Willcox Army of the Ohio January 17, 1864 – January 26, 1864 John G. Parke Army of the Ohio January 26, 1864 – March 16, 1864 Orlando B. Willcox Army of the Ohio March 16, 1864 – April 13, 1864 Ambrose E. Burnside independent command, reporting directly to Gen. Grant April 13, 1864 – May 24, 1864 Ambrose E. Burnside Army of the Potomac May 24, 1864 – August 22, 1864 John G. Parke Army of the Potomac August 22, 1864 – September 1, 1864 Orlando B. Willcox Army of the Potomac September 1, 1864 – September 10, 1864 John G. Parke Army of the Potomac September 10, 1864 – December 31, 1864 Orlando B. Willcox Army of the Potomac December 31, 1864 – January 12, 1865 John G. Parke Army of the Potomac January 12, 1865 – January 24, 1865 Orlando B. Willcox Army of the Potomac January 24, 1865 – February 2, 1865 John G. Parke Army of the Potomac February 2, 1865 – April 24, 1865 John G. Parke Department of Washington April 24, 1865 – June 7, 1865 Orlando B. Willcox Department of Washington June 7, 1865 – June 26, 1865 John G. Parke Department of Washington June 26, 1865 – July 27, 1865