Америка Азамат Соғысындағы Солтүстік Вирджиния Армиясы

Армия Солтүстік Вирджиния: АҚШ Азамат соғысындағы Конфедерация армиясының негізгі күші. Тарихы, құрамы, және Одақ армиясымен шайқастары туралы ақпарат.

20 мин оқу

100%

Дереккөз: Army of Northern Virginia — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Конфедерация әскері бөлімшесі – Америка Азамат соғысының Шығыс майданында Америка Конфедерациясы Штаттарының басты әскери күші. Бұл сонымен қатар Солтүстік Вирджиния департаментінің негізгі басқару құрылымы болды. Көбінесе Потомак одақтық армиясына қарсы тұрды.

Шығу тегі

Солтүстік Вирджиния армиясы деген атау оның негізгі операциялық аймағына сілтеме жасайды, бұл Конфедерация штаттары армиясының көптеген атауларына тән еді. Армия 1861 жылғы 20 маусымда Солтүстік Вирджиниядағы барлық жедел әскерлерден құрылған Потомак армиясы ретінде пайда болды. 20 және 21 шілдеде Шенандоа армиясы және Харперс-Ферри ауданының күштері қосылды. 1862 жылғы 14 наурыз бен 17 мамыр аралығында Солтүстік-Батыс армиясының бөлімдері Потомак армиясына біріктірілді. Потомак армиясы 14 наурызда Солтүстік Вирджиния армиясы деп қайта аталды. 1862 жылғы 12 сәуірде оған Ярым арал армиясы қосылды. Роберт Лидің өмірбаян авторы Дуглас С. Фриман армияның соңғы атын Ли 1862 жылғы 1 маусымда қолбасшылыққа өтіп, бұйрық берген кезде алғанын айтады. Алайда, Фриман Ли осы күнге дейін әскер қолбасшысы болған Джозеф Джонстонмен хат алмасып, Джонстонның жасағын Солтүстік Вирджиния армиясы деп атағанын мойындайды. Шатасудың бір себебі – Джонстонның 1861 жылғы 22 қазандағы Солтүстік Вирджиния департаментіне басшылық еткендігі және Солтүстік Вирджиния армиясы атауы оның бас департаменті атауының ресми емес салдары ретінде қарастырылуы мүмкін. Джефферсон Дэвис пен Джонстон бұл атауды қабылдамады, бірақ 14 наурыздағы бөлімдердің құрамы Ли 1 маусымда алған құраммен бірдей болғаны анық, сондықтан бүгінде оны Солтүстік Вирджиния армиясы деп атайды, тіпті бұл тек кейіннен дұрыс болса да. Вирджиниядан басқа, оған Конфедерацияның барлық аймақтарынан, тіпті Джорджия, Техас және Арканзас сияқты алыс штаттардан келген полктер кірді. Ең танымалдарының бірі – 1-ші, 4-ші және 5-ші Техас және 3-ші Арканзас полктерінен құралған Техас бригадасы, олар Гетисбург шайқасындағы «Ібіліс ордасы» үшін болған шайқас сияқты көптеген шайқастарда өзін көрсетті. 1863 жылы Вирджинияның батыс округтерінен құрылған, Одаққа адал штат ретінде жаралған Батыс Вирджиния армияға 20 22 000 адамнан үлес қосты. Олар Гетисбургтегі одақтас әскерлерінен көп есе басым болды, бірақ соңғылары Батыс Вирджиниядан төрт ескерткіш алды. Миссури штаты да 1-ші Миссури кавалериясы, А ротасы деп аталатын атты әскер ротасымен ANV құрамында өкілдік етті. Олар 1864 жылы Нью-Маркет шайқасында ауыр шығынға ұшырады.

The name Army of Northern Virginia referred to its primary area of operation, which was typical of most Confederate States Army names. The Army originated as the Army of the Potomac, which was organized on June 20, 1861, from all operational forces in Northern Virginia. On July 20 and July 21, the Army of the Shenandoah and forces from the District of Harpers Ferry were added. Units from the Army of the Northwest were merged into the Army of the Potomac between March 14 and May 17, 1862. The Army of the Potomac was renamed the Army of Northern Virginia on March 14. The Army of the Peninsula was merged into it on April 12, 1862. Robert E. Lee's biographer, Douglas S. Freeman, asserts that the army received its final name from Lee when he issued orders assuming command on June 1, 1862. However, Freeman does admit that Lee corresponded with Joseph E. Johnston, his predecessor in army command, prior to that date and referred to Johnston's command as the Army of Northern Virginia. Part of the confusion results from the fact that Johnston commanded the Department of Northern Virginia (as of October 22, 1861) and the name Army of Northern Virginia can be seen as an informal consequence of its parent department's name. Jefferson Davis and Johnston did not adopt the name, but it is clear that the organization of units as of March 14 was the same organization that Lee received on June 1, and thus it is generally referred to today as the Army of Northern Virginia, even if that is correct only in retrospect. In addition to Virginians, it included regiments from all over the Confederacy, some from as far away as Georgia, Texas, and Arkansas. One of the most well known was the Texas Brigade, made up of the 1st, 4th, and 5th Texas, and the 3rd Arkansas, which distinguished themselves in numerous battles, such as during their fight for the Devil's Den at the Battle of Gettysburg. Although created as a loyal Union state in 1863 from Virginia's western counties West Virginia contributed between 20 22,000 men to the army. They greatly outnumbered their Union counterparts at Gettysburg, though the latter received four monuments from West Virginia. Missouri was also represented in the ANV by a company of cavalry known as the 1st Missouri Cavalry, Co. A. They suffered heavy casualties at the Battle of New Market in 1864.

Борегардтың бұйрығы

Солтүстік Вирджиния армиясының алғашқы қолбасшысы генерал П. Г. Т. Борегард болды, оның бұрынғы атауы Потомак Конфедеративтік армиясы, 1861 жылдың 20 маусымынан 20 шілдесіне дейін. Оның құрамында алты бригада, сондай-ақ бұрынғы Александрия департаментінен әртүрлі милиция және артиллерия болды. Борегард командирлік кезінде армияның жауынгерлік туын жасағанымен белгілі, ол Солтүстік Вирджиния армиясының барлық корпустары мен күштері үшін басты жауынгерлік туға айналды. Бұл ту Конфедерацияның жұлдыздары мен сызықтары мен Америка Құрама Штаттарының туы арасындағы шайқастағы шатасудың нәтижесінде пайда болды. Борегард генерал Дж. Е. Джонстон басшылығымен жаңа Бірінші корпус ретінде осы әскерге басшылық етуді жалғастырды, және 1861 жылдың 20 шілдесінде Шенандоа армиясы қосылды, сосын қолбасшылық генерал Дж. Е. Джонстонға берілді. Келесі күні бұл армия алғашқы ірі шайқасы – Манассас шайқасында күш сынасты.

Джонстонның командасы

Шенандоа армиясы қосылғаннан кейін генерал Джозеф Джонстон 1861 жылдың 20 шілдесінен 1862 жылдың 31 мамырына дейін басқаруды өз қолына алды.

Джонстонның басшылығымен корпустың ұйымдастырылуы 1861

Бірінші корпус – генерал П. Г. Т. Борегард басқарады.
Екінші корпус – генерал-майор Г. В. Смит басқарады.

Джонстонның басқаруындағы қанатты ұйым 1862

Сол қанаты – генерал-майор Д. Х. Хиллдің басқаруында
Орталық қанаты – генерал-майор Джеймс Лонгстриттің басқаруында
Оң қанаты – генерал-майор Джон Б. Магрудердің басқаруында
Қор резерві – генерал-майор Г. В. Смиттың басқаруында

Джонстонның басқаруымен армия бірден Манассастың бірінші шайқасына қатысты. 1861 жылдың 22 қазанында Солтүстік Вирджиния департаменті ресми түрде құрылып, Потомак армиясының ресми таратылуына әкелді. Департамент үш округтен тұрды: Аквиа округі, Потомак округі және Долина округі. 1862 жылдың сәуір айында департамент Норфолк және Вирджиния түбегі (Жарты арал) департаменттерін қосу арқылы кеңейтілді. Джонстон, ақырында, Жарты арал науқаны басталғанда армияны Ричмонд қорғанысына оңтүстікке қарай маневрлеуге мәжбүр болды, онда ол Джонстон Жеті қарағай шайқасында ауыр жарақат алғанға дейін кешіктіру және қорғану тактикасын жүргізді. Бірінші Булл-Ран шайқасынан кейінгі айларда Джонстон өзінің Шенандоа армиясын және Борегардтың Потомак армиясын біріктіріп, Густав Смит пен Джеймс Лонгстритті дивизия командирлері етіп тағайындап, біртұтас басқаруға көшті. Борегард Джонстонмен келіспей, қыс айларында Батыс театрына ауыстырылды. Джексон 1861 жылдың қазан айында Шенандоа аңғарына жіберілді, бастапқыда өзінің ескі Стоунволл бригадасымен, кейін Батыс Вирджиниядан келген екі бригадамен бірге. 1861 жылдың соңында және 1862 жылдың басында Джонстон армиясына бірнеше жаңа бригадалар қосылды. Жарты арал науқаны басталғанда Джонстон армиясын Ричмонд маңындағы бірнеше кіші Конфедерациялық құрамалармен біріктірді, оның ішінде Д. Х. Хилл басқарған дивизия, Бенджамин Хьюгердің Норфолк департаменті, Джон Магрудердің Жарты арал армиясы және Оңтүстік штаттарынан шақырылған түрлі бригадалар мен полктер. Ричард Юэлл 1862 жылдың көктемінде дивизия командиріне көтеріліп, Джексонға қосылу үшін жіберілді. 27 мамырда А. П. Хилл басқаратын қосымша жаңа дивизия құрылды, ол Каролина, Джорджия және Вирджиниядан келген бірнеше жаңа бригадалардан тұрды, жақын арада Смит дивизиясынан Джеймс Арчер бригадасымен күшейтілді. Сейвен Пайнста Лонгстрит пен Смит уақытша қанат командирлері болып тағайындалды, ал олардың дивизияларының операциялық басқаруы бригада генералдары Уильям Х. К. Уайтинг пен Ричард Х. Андерсонға жүктелді.

Under the command of Johnston, the Army immediately entered into the First Battle of Manassas. On October 22, 1861, the Department of Northern Virginia was officially created, officially ending the Army of the Potomac. The department comprised three districts: Aquia District, Potomac District, and the Valley District. In April 1862, the department was expanded to include the Departments of Norfolk and the Peninsula (of Virginia). Johnston was eventually forced into maneuvering the Army southward to the defenses of Richmond during the opening of the Peninsula Campaign, where it conducted delay and defend tactics until Johnston was severely wounded at the Battle of Seven Pines. During the months after the First Battle of Bull Run, Johnston organized his Shenandoah Army and Beauregard's Potomac Army into two divisions under a unified command with Gustavus Smith and James Longstreet as division commanders. Beauregard quarreled with Johnston and was transferred to the Western theater over the winter months. Jackson was sent to the Shenandoah Valley in October 1861, initially with his own old Stonewall Brigade and later with two other brigades from Western Virginia. Several newly arrived brigades were added to Johnston's army in late 1861 early 1862. When the Peninsula Campaign began, Johnston took his army down to the Richmond environs where it was merged with several smaller Confederate commands, including a division led by D. H. Hill as well as Benjamin Huger's Department of Norfolk, John Magruder's Army of the Peninsula, and miscellaneous brigades and regiments pulled from various Southern states. Richard Ewell was elevated to division command in the spring of 1862 and sent to join Jackson in the Valley. On May 27, an additional new division was created and led by A. P. Hill consisting of several new brigades from the Carolinas, Georgia, and Virginia, soon augmented with James Archer's brigade from Smith's division. At Seven Pines, Longstreet and Smith served as temporary wing commanders, and operational control of their divisions went to Brig. Gen William H. C. Whiting and Brig. Gen Richard H. Anderson.

Смиттің уақытша командалығы

Генерал-майор Густав Вудсон Смит 1862 жылдың 31 мамырында, Жеті қарағай шайқасында генерал Дж.Е. Джонстон жарақат алғаннан кейін, ANV әскерлеріне қолбасшылық етті. Смит әсершілдікке ұшырағандықтан, президент Джефферсон Дэвис ертесіне генерал Роберт Лиге басшылық тағайындау туралы бұйрық дайындады.

Лидің бұйрығы

1 маусым күні 1862 жылы, оның соңғы және тарихтағы ең танымал басшысы генерал Роберт Ли, Джонстон жараланғаннан және Смит жеті сосна шайқасында, мүмкін, жүйкелік құлауға ұшырағаннан кейін қолбасшылықты қабылдады. Уильям Уайтинг Смит дивизиясының тұрақты басқаруын алды, ал Ричард Андерсон бригада басқаруына қайта оралды. Лонгстрит жеті күндік шайқастың бір бөлігінде қанат командирі болды, ал Андерсон Глендейлде дивизияның операциялық басқаруын жүзеге асырды. 1862 жылдың 17 тамызында дивизияға, ал 1863 жылдың 9 қыркүйегінде корпусқа біріктірілген кавалерия, 1864 жылдың 11 мамырына дейін (оның қаза болған күні) генерал-майор Дж.Е.Б. Стюарт басқаруында болды. Кавалерия корпусы уақытша дивизияларға бөлінді, бірақ 1864 жылдың 11 тамызында генерал-лейтенант Уэйд Хэмптон III басқаруымен қайта біріктірілді. Резервтік артиллерияның көп бөлігінде генерал Уильям Н. Пендлтон басшылық етті. Джексонның дивизияларында Д.Х. Хилл, А.П. Хилл, Джубал Эрли және Элиша Пакстон болды. Роберт Рэнсомның дивизиясы Фредериксбургтен кейін Солтүстік Каролинаға қайтып келді. Д.Х. Хилл де Лимен дауласқаннан кейін кетіп қалды. Канселорсвилл науқанында Лонгстрит Пикетт пен Худпен бірге Ричмонд аймағына жіберілді. Оның қалған екі дивизиясы негізгі армияда қалды және осы уақыт аралығында Ли тікелей басқарды. Роберт Родс Д.Х. Хилл дивизиясын қабылдады. Джексон Канселорсвилл шайқасында қаза болды. Кейін Ли армияны әрқайсысы үш дивизиядан тұратын үш корпусқа бөлді. Лонгстритке Пикетт, МакЛоус және Худ дивизиялары берілді; А.П. Хиллге Гарри Хет, Уильям Д. Пендер және Ричард Андерсон дивизиялары; ал Ричард Ивеллге (Екінші Булл-Ран шайқасында аяғын жоғалтқаннан кейін шамамен бір жылдық үзілістен кейін қайта әрекетке кіріскеннен кейін) Роберт Родстың, Джубал Эрлидің және Эдвард "Аллегени" Джонсонның дивизиялары берілді. 1864 жылдың 19 қазанында генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсон басқаруымен төртінші корпус құрылды. 1865 жылдың 8 сәуірінде ол екінші корпусқа біріктірілді. Алғашқы үш корпус командирлері 1864 және 1865 жылдары жиі ауысты. Пенсильванияға жорық кезінде Ли армияның ерте науқандарында болған ұйымдастырушылық кемшіліктерді жойды және Мэриленд науқанының қиындықтары қайталанбады. 1862 жылдың ортасында қолбасшылықты қабылдағаннан кейін Ли Солтүстік Вирджиния армиясын алғаш рет басқаруға дайындалды. Алайда, Одаққа шабуыл жасаудағы оның агрессивтілігі, әсіресе Антиэтам шайқасында көптеген әскерлердің жоғалуына әкелді, бұл Одақ үшін соғыстың шешуші нүктесі болды. Жеті күндік шайқаста және 1862 жылдың тамызындағы Екінші Манассастағы қымбат жеңістерден кейін Ли Конфедерацияның бас генералы болғаннан кейін үш ай ішінде шамамен 92 000 әскерінің 30 000-ын жоғалтты. Ли сол кезде өз әскерлерін солтүстікке, Мэрилендке, Харисбургте Сускехана өзені арқылы өтетін маңызды теміржол көпірін жоюға алып баруды жоспарлады, бұл туралы Президент Дэвисқа жазған хатында айтты. Ли тіпті өзінің жоспарына күмән келтірді, ол былай деп жазды: "Мен бұл жорықтың үлкен тәуекелмен байланысты екенін білемін, бірақ мен сәттілікті мүмкін емес деп есептемеймін". Сонымен қатар, тарихшылар Лидің әскерін Мэрилендке жылжытудағы агрессивтілігіне күмән келтіреді. "Лидің Екінші Манассадан кейін әскерінің шаршағанын бағаламағаны сөзсіз. Шын мәнінде, Мэриленд операциясының басты сын-пікірі: ол Potomac өзенінің арғы жағына тозған адамдарды алып өтті". Оның әскерлері де жеткіліксіз қаруланған және тамақтанбағандықтан, Мэрилендке сапар жалпы шаршауды күшейтті. Ли Мэрилендке келгеннен кейін және Антиэтамға дайындалып жатқанда тағы бір дау туғызған шешім қабылдады. Генерал Лонгстрит пен Джексонның кеңесіне қарсы Ли өз әскерін төрт бөлікке бөліп, Одаққа әр түрлі бағыттан шабуыл жасады. Лидің жоспарына қарсы шыққан және саны жағынан басым болған Лонгстрит: "Генерал, біз тыныш тұрып, сол ескі янкилердің бізге келуіне жол берсек екен!" - деді. 1862 жылдың 17 қыркүйегінде болған шайқас Америка тарихындағы ең қанды бір күндік шайқас ретінде танылған, Дункер шіркеуіндегі және Бернсайд көпіріндегі шайқастар Ли мен оның Конфедерация әскеріне тым ауыр болды. Ли үшін бақытты жағдай, А.П. Хиллдің әскерлерінің келуі және Макклеллан мен Бернсайдтың баяулығы Лидің Солтүстік Вирджиния армиясын құтқарып, Мэрилендте Одақтың шабуылын тоқтатуға мүмкіндік берді.

On June 1, 1862, General Robert E. Lee, its final and best known leader historically, took command after Johnston was wounded and Smith suffered what may have been a nervous breakdown at the Battle of Seven Pines. William Whiting received permanent command of Smith's division, while Richard Anderson reverted to brigade command. Longstreet served as a wing commander for part of the Seven Days Battles and Anderson had operational command of the division at Glendale. The cavalry, organized into a division on August 17, 1862, and into a corps on September 9, 1863, was commanded by Maj. Gen. J. E. B. Stuart until May 11, 1864 (the day he was mortally wounded). The cavalry corps was then temporarily split into divisions, but was merged again on August 11, 1864, under command of Lt. Gen. Wade Hampton III. The Reserve Artillery was commanded by Brig. Gen. William N. Pendleton for most of the war. Jackson had the divisions of D. H. Hill, A. P. Hill, Jubal Early, and Elisha Paxton. Robert Ransom's division returned to North Carolina after Fredericksburg. D. H. Hill also departed after quarreling with Lee. In the Chancellorsville Campaign, Longstreet was sent with Pickett and Hood to the Richmond area. His other two divisions remained with the main army; they were directly commanded by Lee during this time. Robert Rodes took over D. H. Hill's division. Jackson was mortally wounded during the Battle of Chancellorsville. Afterwards, Lee divided the army into three corps with three divisions each. Longstreet got the divisions of Pickett, McLaws, and Hood; A. P. Hill got the divisions of Harry Heth, William D. Pender, and Richard Anderson; and Richard Ewell (returning to action after almost a year of recovering from the loss of a leg at Second Bull Run) got the divisions of Robert Rodes, Jubal Early, and Edward "Allegheny" Johnson. A Fourth Corps, under Lt. Gen. Richard H. Anderson, was organized on October 19, 1864; on April 8, 1865, it was merged into the Second Corps. The commanders of the first three corps changed frequently in 1864 and 1865. By the time of the Pennsylvania invasion, Lee had fixed the organizational defects that plagued the army during its early campaigns and the straggling problems of the Maryland Campaign did not repeat themselves. After taking over command in mid 1862, Lee began preparing to lead the Army of Northern Virginia for the first time. However, his aggressiveness to attack the Union led to the loss of many troops especially at the Battle of Antietam, which ended up being a turning point in the war for the Union. After the costly victories during the Seven Days Battles and at Second Manassas in August 1862, Lee had now lost a total of 30,000 of his approximately 92,000 troops within three months of becoming the Confederate's top general. Lee then planned to take his troops north into Maryland to destroy a critical railroad bridge across the Susquehanna River at Harrisburg in a letter written to President Davis. Lee even questioned his own plan, as he wrote, "I am aware that the movement is attended with much risk, yet I do not consider success impossible " In addition, historians question Lee's aggressiveness to move his army to Maryland. "There can be no sort of doubt that Lee underestimated the exhaustion of his army after Second Manassas. That is, in reality, the major criticism of the Maryland operation: he carried worn out men across the Potomac." His men were also underarmed and underfed, so the journey to Maryland added to the overall exhaustion. Once Lee arrived in Maryland and was preparing for Antietam, he made another controversial decision. Against the advice from General Longstreet and Jackson, Lee split his troops into four parts to attack the Union from different fronts. Clearly outnumbered and opposed to Lee's plan, Longstreet stated, "General, I wish we could stand still and let the damned Yankees come to us!" As the fighting played out on September 17, 1862, known as the bloodiest single day battle in American history, the battles at Dunker Church and Burnside's Bridge proved to be too much for Lee and his Confederate army. Luckily for Lee, the arrival of A. P. Hill's troops and the mixture of McClellan's and Burnside's sluggishness, saved Lee's Army of Northern Virginia and allowed them to barely hold off the Union in Maryland.

Солтүстік Вирджиния департаменті, 1861 жылғы 22 қазан

1861 жылғы 22 қазанда Солтүстік Вирджинияның әскери департаменті қиын жағдайға түсті. Департамент бастапқыда генерал Джозеф Э. Джонстонның басқаруымен үш аймақтан тұрды. Қорғаныс аймағы/Бөлім командирлері/бас офицерлері Потомак генералы П. Г. Т. Борегард 1. Бөлім генерал-майор Эрл Ван Дорн 2. Бөлім генерал-майор Густав В. Смит 3. Бөлім генерал-майор Джеймс Лонгстрит 4. Бөлім генерал-майор Эдмунд Кирби Смит Акия генерал-майор Теофилус Х. Холмс Француз бригадасы бригадир генерал Сэмюэл Гиббс Француз 2. Бригада бригадир генерал Джон Г. Уокер Вэлли генерал-майор Томас Дж. Джексон Гарнетт бригадасы бригадир генерал Ричард Б. Гарнетт Эшби кавалериясы полковник Тернер Эшби 1862 жылғы 28 ақпанда әскери аймақта қызметке 47 617 әскер болды. Кавалерия бригадасы Потомак әскери аймағынан берілді және Қорғаныс аймағының тікелей бақылауында болды. Артиллерия 109 зеңбірекпен Артиллерия корпусын құрды.

Ұйымдастыру 1862 жылғы 30 сәуір

Солтүстік Вирджиния армиясы 1862 жылдың 14 наурызында, тағы да Джонстон басшылығымен құрылды. Әскери департамент өміршең болғанымен, соғыстың көп бөлігінде оның рөлі әкімшілік бөлімге айналды. Армияның қанаты/Бригада командирі/жауапты офицерлер Сол қанаты генерал-майор Джон Б. Магрудер МакЛаустың дивизиясы бригада генералы Лафайет МакЛаус Тумбстың дивизиясы бригада генералы Роберт А. Тумбс Эуэлл бригадасы полковник Б. С. Эуэлл Орталық генерал-майор Джеймс Лонгстрит А. П. Хилл бригадасы бригада генералы Амброз П. Хилл Андерсон бригадасы бригада генералы Ричард Х. Андерсон Колстон бригадасы бригада генералы Ралей Э. Колстон Пикет бригадасы бригада генералы Джордж Э. Пикет Вилкокс бригадасы бригада генералы Кадмус М. Вилкокс Прайор бригадасы полковник Г. А. Уинстон Сол жақтан орналасу генерал-майор Дэниел Х. Хилл Эрли дивизиясы бригада генералы Джубал А. Эрли Эрли бригадасы бригада генералы Джубал А. Эрли Роудс бригадасы бригада генералы Роберт Э. Роудс Рейнс дивизиясы бригада генералы Габриэль Дж. Рейнс Рейнс бригадасы бригада генералы Габриэль Дж. Рейнс Федерстон бригадасы бригада генералы Уинфилд С. Федерстон Глостер Пойнт полковник Крамп Резерв генерал-майор Густав В. Смит Уайтинг бригадасы бригада генералы В. Х. К. Уайтинг Худ бригадасы бригада генералы Джон Б. Худ Колстон бригадасы бригада генералы Ралей Э. Колстон Хамптон бригадасы полковник Уэйд Хамптон Андерсон бригадасы бригада генералы Сэмюэл Р. Андерсон Петтигрю бригадасы бригада генералы Джеймс Дж. Петтигрю Кавалерия бригадасы бригада генералы Дж. Е. Б. Стюарт

Жарым арал кампаниясының басында Солтүстік Вирджиния армиясында 55 633-тен астам әскер болды. Артиллерия бригадаларға, сондай-ақ Резервтің артиллериясына бекітілді. Шартты түрде, Шенноа аңғарындағы Джексон корпусы армияға бағынышты болды. Бірақ Джексон осы уақытта өз кампаниясын жүргізіп жатқандықтан және Лидің тікелей бағынысында болмағандықтан, бұл шолуда оның үш дивизиясы көрсетілмейді. Армияның ұйымдастырылуы жарым арал кампаниясы барысында тиімсіз болып шықты. Жеті күндік шайқастан бұрын корпус сияқты құрылым нақты басқару талаптарына сәйкес қайта ұйымдастырылды. Бұл шайқаста армияда екі корпус болды: Джексон және Магрудер, тиісінше төрт және үш дивизиясы бар, сондай-ақ бес-алты бригадасы бар үш нақты дивизия. Сонымен қатар Солтүстік Каролинаның қорғаныс округі де армияға тікелей бағынышты болды, алты батальоннан тұратын Резервтік артиллерия және алты полкпен атты әскер де армияға бағынышты болды. Армияның жалпы саны шамамен 90 000 әскерді құрады. Нақты санын анықтау мүмкін емес, өйткені нақты жабдықтау туралы небары бірнеше жазба ғана сақталған. Күштердің бағаланған саны, егер нақты көрсетілмесе, шайқас хабарламаларынан алынған.

Солтүстік Вирджиния кампаниясының тұсында ұйымдастырылуы

Жеті күндік шайқас армияның әлі де әскер басқарудағы жеткіліксіз ұйымдастырылудан зардап шегіп жатқанын көрсетті. Генерал Ли армияны тағы да бөлді, бірақ бұл жолы тек жеке басқарумен. Ол корпус сияқты басқару құрылымын енгізді, ал аралық армия басқаруы ретінде оң және сол қанаттарды атады. Армия 1862 жылдың 28 тамызында келесідей ұйымдастырылды: Армия қанаты/Армия әскерлері Дивизия Бригада/Жауынгерлік қолдау Командир/Жатқызылған офицерлер Оң қанат 3 артиллерия батальоны генерал-майор Джеймс Лонгстрит Андерсонның 3-ші дивизиясы 3 бригада генерал-майор Ричард Х. Андерсон Джонстың 3-ші дивизиясы 3 бригада бригада генерал-майор Дэвид Рэмп Джонс Уилкокстың 3-ші дивизиясы 3 бригада / 2 артиллерия батареясы бригада генерал-майор Кадмус М. Уилкокс Худтың 2-ші дивизиясы 2 бригада / 1 артиллерия батальоны бригада генерал-майор Джон Б. Худ Кемпердің 3-ші дивизиясы 3 бригада бригада генерал-майор Джеймс Л. Кемпер Эванның бригадасы / 1 артиллерия батареясы бригада генерал-майор Натан Джордж Эванс Сол қанат генерал-майор Томас Дж. Джексон Джексонның 4-ші дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия полкі бригада генерал-майор Уильям Б. Талияферро Хиллдің жеңіл дивизиясы 6 бригада / 1 артиллерия полкі генерал-майор Амброз П. Хилл Эуэллдің 4-ші дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия полкі генерал-майор Ричард С. Эуэлл Кавалерия дивизиясы 3 бригада / 1 артиллерия батареясы генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарт

Армияның резервтік артиллериясы бір полк және екі батальоннан тұрды. Олар Солтүстік Вирджиния науқанының барлық кезеңінде Ричмонд ауданында қалып, тек 1862 жылдың 3 қыркүйегінде армияға оралды. Генерал-майор Хилл дивизиясы да Макклелланның назарын мүмкіндігінше ұзақ уақытқа дейін аударуға бұйрықпен Ричмондтың шығыс бөлігінде қалды. Потомак армиясының Поупты қолдау үшін жақын арада ауыстырылатыны болжамдалғандықтан, Ли дивизияны солтүстікке қарай бағыттады. Хилл науқанда ешқашан шайқасқа қатыспады. Науқанда барлығы шамамен 54 000 сарбаз қатысты.

Мэриленд кампаниясының басындағы ұйым

Екінші Манасса шайқасынан бұрын және кейін армияның жоғалтқандары Мэриленд кампаниясы басталғанға дейін толықтырылуы керек еді. Армияның басқару құрылымында түбегейлі өзгерістер қажет болмаса да, генерал Ли дивизиялар мен бригадаларды ауыстырды немесе кейбіреулеріне қосымша күш қосты. Армияның қанаттары енді ресми түрде «Корпус» деп аталды. Мэриленд кампаниясында армия келесідей бөлінді: Корпус / Армия тобыБірлікБригада / Жауынгерлік қолдауКоммандер / Жауапты офицерлер Лонгстриттің корпусы 2 Артиллерия батальоны генерал-майор Джеймс Лонгстрит Андерсонның дивизиясы 6 Бригада / 1 Артиллерия батальоны генерал-майор Ричард Х. Андерсон Джонстың дивизиясы 6 Бригада / 4 Артиллерия батареясы бригадир генерал Дэвид Рэмп Джонс МакЛоустың дивизиясы 4 Бригада / 1 Артиллерия батальоны генерал-майор Лафайетт МакЛоусс Худтың дивизиясы 2 Бригада / 1 Артиллерия батальоны бригадир генерал Джон Б. Худ Уокер дивизиясы 2 Бригада / 2 Батарея бригадир генерал Джон Г. Уокер Эванстың бригадасы / 1 Артиллерия батареясы бригадир генерал Натан Джордж Эванс Джексон корпусы генерал-майор Томас Дж. Джексон Джексонның дивизиясы 4 Бригада / 1 Артиллерия полкі бригадир генерал Джон Р. Джонс Хиллдің жеңіл дивизиясы 6 Бригада / 1 Артиллерия полкі генерал-майор Амброз П. Хиллдің дивизиясы 5 Бригада / 1 Артиллерия батальоны генерал-майор Дэниел Хилл Эуэллдің дивизиясы 4 Бригада / 1 Артиллерия полкі бригадир генерал Александр Р. Лоутон кавалерия дивизиясы 3 Бригада / 3 Артиллерия батареясы генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарт Резервтік артиллерия 4 Батальон / 5 Батарея бригадир генерал Уильям Н. Пендлтон

Корпустың ұйымдастырылуы жалпы алғанда сенімді деп табылса да, корпустың төрт немесе бес дивизияға бөлінуі басқаруды қиындатты. Генерал Ли Антиэтам шайқасынан бұрын жалпы құрылымды қысқартуды қарастырған, бірақ басшылықта өзгеріс жасауды жоспарламаған. Конфедерация Конгресі Корпустың құрылуына рұқсат берді, ал президент Дэвис командирлерді тағайындады және генерал-майорлар Лонгстрит пен Джексонды генерал-лейтенанттарға өкілеттік берді. Генерал Ли бұл туралы 1862 жылғы 6 қарашадағы 234-ші арнайы бұйрығында жариялады. Мэриленд кампаниясында шамамен 60 000 әскер қызмет етті.

Фредериксбург және Чанселлорсвилл

Канцельорсвилл шайқасынан кейінгі күндері армияның басқару құрылымы мен иерархиясында ешқандай өзгеріс болған жоқ. Армия өз шығындарын жаңа рекруттармен және қызметке оралған сарбаздармен толықтырды. Ли барлық полктерді тек олардың туған штаттарынан алынған рекруттармен толықтыруды талап етті. Фредериксбург шайқасынан кейін Солтүстік Вирджиния армиясы 72 497 сарбазды санауға мүмкіндік алды, басқа қызметкерлер есепке алынбады. Бұл жалпы санына Лидің сол кезде қорғау үшін Шенандоа алқабына толық дивизия мен бір кавалерия бригадасын орналастыру туралы шешімі кірмейді, және бұл әскерлер жалпы бағалаудан тыс қалды. 1862 жылдың күзінен басталып, келесі қыс бойы армия Раппаханнокта Потомак армиясымен бетпе-бет келді. Осыдан жаңа мәселе туды: жауға үнемі өзінің күшін көрсету қажеттілігі болғандықтан, армия үшін айналасындағы ауылдар мен қалалардан шектеулі ғана азық-түлік қол жетімді болды. Кез келген армия сол кезде соғыс театрында жылжу барысында өзінің жабдықталуын қамтамасыз ететін. Тіпті теміржол арқылы жабдықтарды тапсыру, егер ол мүмкін болса, көп уақыт пен күш-жігерді қажет етті, ал вагонмен жабдықтарды тасымалдау жаудың шабуылына ұшырау қаупі бар еді. Бұл Лиге азау мүмкіндіктерді қалдырды, сондықтан ол 1862 жылдың 24 желтоқсанында аттарының жақсы қамтамасыз етілуі үшін артиллериясының жартысын ішкі аймаққа көшіру туралы арнайы бұйрық берді. Ол барлық аттарды тек ресми тапсырмалар үшін ғана пайдалануға тыйым салды. 1863 жылдың 15 ақпанында Ли өзінің артиллериясын қайта құрды. Екі корпустың әрқайсысына алты батальон бекітілді, ал резерв тағы екі батальоннан тұрды. Конфедерация Соғыс министрлігі 1862 жылдың 18 ақпанындағы ұсыныс қағаздарында Лиге Атлант мұхитының жағалауында екі дивизияны орналастыруды ұсынды. Ли мұндай талаптарға қарсы болған жоқ, тіпті керісінше, жалпы жабдықталудың жетіспеушілігіне байланысты қиын жағдайда болғандықтан, генерал Лонгстритке оны орындауға бұйрық берді. Екі дивизия да тек Канцельорсвилл шайқасынан кейін Солтүстік Вирджиния армиясына қайта қосылды. Бұл шайқаста армияда 61 500-ден астам сарбаз болды.

In the days following the Battle of Chancellorsville there were no changes in the army's command structure or hierarchy. The army replaced its own losses with new recruits and soldiers returning to duty. Lee made demands that all regiments had to be consolidated solely with recruits originating from their corresponding home states. Following the Battle of Fredericksburg the Army of Northern Virginia could muster over 72,497 soldiers not counting other personnel. Not figuring into this overall number is the fact that Lee had made the decision to station a whole division and a single cavalry brigade at Shenandoah Valley for protection at this time and these troops are missing from the total estimates. During the autumn of 1862 lasting throughout the following winter the army faced the Army of the Potomac at Rappahannock. Thereout arose a new problem: Because of the necessity to always show its presence to the enemy there were only limited supplies available for the army from the surrounding villages and towns. Any army at these times supplied itself along the way while moving across the theater of war. Even ordering supplies through the use of the rail, if it was an available option at all, took up considerable time and efforts and supply treks by wagons were potentially prone to enemy assaults. This left Lee with few options and therefore he gave the special order on December 24, 1862, to move half of his artillery into the hinterlands to have his horses better supplied. He forbade to assign all of the horses to any other task than official assignments. On February 15, 1863, Lee rearranged his artillery. Six battalions were assigned to both corps, and the reserve was composed out of two more battalions. The Confederate War Department strongly suggested in position papers to Lee dating from the February 18th, 1862 to station two divisions at the Atlantic coast. Lee was not averse to any such demands, probably very much on the contrary, because of the tight position he was in with the general lack of provisions, so he gave orders to General Longstreet to have it done so. Both of the assigned divisions only returned to join the Army of Northern Virginia again following the Battle of Chancellorsville. The army was composed at this battle out of over 61.500 soldiers.

Ұйымдастыру 1863 жылдың 30 мамырынан 1865 жылдың 9 сәуіріне дейін

Ли Джексонның өлімін Солтүстік Вирджиния корпусын тағы да бөлу мүмкіндігі ретінде пайдаланды. Президент Джефферсон Дэвис бұл бөлуге келісіп, №146 арнайы бұйрығымен Лиге армияны қайта ұйымдастыруды тапсырды. Корпус/Армия тобы Дивизия Бригада/Жауынгерлік қолдау Басшы/Жұмыс істейтін офицерлер I корпус генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит Пикет дивизиясы 3 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Джордж Е. Пикет Маклоустың дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Лафайетт Маклоус Худ дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Джон Б. Худ II корпус генерал-лейтенант Ричард С. Эуэлл Ерли дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Джубал А. Ерли Джонсон дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Эдвард Джонсон Роудс дивизиясы 5 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Роберт Э. Роудс III корпус генерал-лейтенант А. П. Хилл Андерсон дивизиясы 5 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Ричард Х. Андерсон Хет дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Генри Хет Пендер дивизиясы 4 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор В. Дорси Пендер Кавалерия дивизиясы 6 бригада / 1 артиллерия батальоны генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарт Резервтік артиллерия 6 батальон Бригад генералы Уильям Н. Пендлтон Имбоденнің жасағы Бригада / 1 артиллерия батареясы Бригад генералы Джон Д. Имбоден Ли резервтік артиллерияның артиллерия батальондарын Геттисбург науқанының барысында корпуспен тікелей жұмыс істеуге бұйырды. Солтүстік Вирджиния армиясы Геттисбург шайқасында барлығы 75 054 сарбаздан тұрды. Геттисбург шайқасынан кейін армия 241-нен астам зеңбірекке ие болды. 9 қыркүйекте генерал Лиге Брэкстон Брэггтың Теннесси армиясына Бірінші корпусты жіберуге тура келді. Осыдан кейін армия қайтадан бағыныштылыққа ие болды. Өзгерістер маңызды болған жоқ, тек кавалерияда ғана маңызды қайта ұйымдастыру болды. Корпус / Армия тобы Дивизия Бригада / Жауынгерлік қолдау Басшы / Жұмыс істейтін офицерлер II корпус 5 артиллерия батальоны генерал-лейтенант Ричард С. Эуэлл Ерли дивизиясы 4 бригада генерал-майор Джубал А. Ерли Джонсон дивизиясы 4 бригада генерал-майор Эдвард Джонсон Роудс дивизиясы 5 бригада генерал-майор Роберт Э. Роудс III корпус 5 артиллерия батальоны генерал-лейтенант А. П. Хилл Андерсон дивизиясы 5 бригада генерал-майор Ричард Х. Андерсон Хет дивизиясы 4 бригада генерал-майор Генри Хет Вилкокс дивизиясы 4 бригада генерал-майор Кадмус М. Вилкокс Кавалерия корпусы 1 артиллерия батальоны генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарт Хэмптон дивизиясы 2 бригада генерал-майор Уэйд Хэмптон Ли дивизиясы 3 бригада генерал-майор Фитцхью Ли Резервтік артиллерия 2 батальон генерал-майор Уильям Н. Пендлтон Шенноа аңғарының қорғаныс округі Бригада / 1 артиллерия батареясы Бригад генералы Джон Д. Имбоден Кук бригадасы Бригад генералы Джон Р. Кук Армияның күші сол кезде 55 221 сарбазды құрады. 1863 жылдың 31 желтоқсанына дейін басқарудағы өзгерістер ұсақ болды. Кук бригадасы Хет дивизиясымен бірге қызмет етуге тағайындалды, Хэмптон дивизиясы кавалерия бригадасымен толықтырылды, ал Үшінші корпустың құрамына қосымша артиллерия батальоны қосылды. Имбоденнің жасағы Шенноа аңғарында қалды және генерал-майор Эрли оны Шенноа аңғарының қорғаныс округі ретінде қабылдады. 31 желтоқсанда армияның саны 54 715 адамды құрады. Солтүстік Вирджиния армиясының ұйымы соғыс аяқталғанға дейін өзгерген жоқ. Армияда бірнеше корпус, корпуста бірнеше дивизия және артиллерия корпустар арасында бөлінген. Армияның күші алғашқы алты айда 46 380-ден 62 230 сарбазға дейін өсті. Шілде айында армия Солтүстік Каролина және Ричмонд қорғаныс округіне тағайындалды. Ричмонд-Петерсбург науқаны барысында әскерилердің саны уақытша 82 633-ке дейін өсті, ал армияның бір бөлігі Шенандоа аңғарында генерал-лейтенант Эрлидің басқаруында болды. 1864 жылы Солтүстік Вирджиния армиясы Гранттың құрлықтағы науқанында, Эрлидің Балтимор және Огайо темір жолына жасаған шабуылында, Ричмонд-Петерсбург науқанында және Шенандоа аңғарындағы Шенандоа науқанында Потомак, Джеймс және Шенандоа армиясынан екі есе көп күшпен шайқасты. 1865 жылдың 31 қаңтарында армия қайта ұйымдастырылды, өйткені 69 659 сарбаз соғысқа дайын болды, бірақ 4 500-ден астамы мылтықсыз болды. Корпус / Армия тобы Дивизия Бригада / Жауынгерлік қолдау Басшы / Жұмыс істейтін офицерлер I корпус 6 артиллерия батальоны генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит Пикет дивизиясы 4 бригада генерал-майор Джордж Е. Пикет Филд дивизиясы 5 бригада генерал-майор Чарльз У. Филд Кершоу дивизиясы 4 бригада генерал-майор Джозеф Б. Кершоу II корпус 4 артиллерия батальоны генерал-майор Джон Б. Гордон Ерли дивизиясы 3 бригада Бригад генералы Джон Пеграм Гордон дивизиясы 3 бригада Бригад генералы Клемент А. Эванс Роудс дивизиясы 4 бригада Бригад генералы Брайан Граймс III корпус 7 артиллерия батальоны генерал-лейтенант А. П. Хилл Махон дивизиясы 5 бригада генерал-майор Уильям Махон Хет дивизиясы 4 бригада генерал-майор Генри Хет Вилкокс дивизиясы 4 бригада генерал-майор Кадмус М. Вилкокс Андерсон корпусы 4 артиллерия батальоны генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсон Джонсон дивизиясы 4 бригада генерал-майор Бушрод Раст Джонсон Шенноа аңғарының қорғаныс округі 6 артиллерия батальоны генерал-лейтенант Джубал А. Ерли Уортон дивизиясы 3 жаяу әскер / 1 кавалерия бригадасы Бригад генералы Джон А. Уортон Кавалерия корпусы 3 артиллерия батальоны генерал-майор Уэйд Хэмптон Ли дивизиясы 3 бригада генерал-майор Уильям Х. Ф. Ли Резервтік артиллерия 2 батальон генерал-майор Уильям Н. Пендлтон

Lee took Jackson's death as an opportunity to subdivide the North Virginia Corps again. President Jefferson Davis agreed to the subdivision and ordered Lee in his Special Order Nr. 146 to reorganize the Army. Corps/Army groupDivisionBrigade/Combat supportCommander/Officers in charge I Corps Lieutenant General James Longstreet Pickett's Division 3 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General George E. Pickett McLaws's Division 4 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General Lafayette McLaws Hood's Division 4 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General John B. Hood II Corps Lieutenant General Richard S. Ewell Early's Division 4 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General Jubal A. Early Johnson's Division 4 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General Edward Johnson Rodes's Division 5 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General Robert E. Rodes III Corps Lieutenant General A. P. Hill Anderson's Division 5 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General Richard H. Anderson Heth's Division 4 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General Henry Heth Pender's Division 4 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General W. Dorsey Pender Cavalry Division 6 Brigades / 1 Artillery Battalion Major General J. E. B. Stuart Reserve Artillery 6 Battalions Brig. General William N. Pendleton Imboden's Command gem. Brigade / 1 Artillery Battery Brigadier General John D. Imboden
Lee ordered the artillery battalions of the Reserve Artillery to serve directly with the Corps for the duration of the Gettysburg Campaign. The Army of Northern Virginia now comprised a total of 75,054 soldiers at the Battle of Gettysburg. The army fielded more than 241 cannons following the Battle of Gettysburg. On September 9, General Lee had to dispatch the First Corps to Braxton Bragg's Army of Tennessee. Following this the army was resubordinated again. Changes were not significant; only the cavalry saw important reorganization. Corps / Army groupDivisionBrigade/Combat supportCommander/Officers in charge II Corps 5 Artillery Battalions Lieutenant General Richard S. Ewell Early's Division 4 Brigades Major General Jubal A. Early Johnson's Division 4 Brigades Major General Edward Johnson Rodes's Division 5 Brigades Major General Robert E. Rodes III Corps 5 Artillery Battalions Lieutenant General A. P. Hill Anderson's Division 5 Brigades Major General Richard H. Anderson Heth's Division 4 Brigades Major General Henry Heth Wilcox's Division 4 Brigades Major General Cadmus M. Wilcox Cavalry Corps 1 Artillery Battalion Major General J. E. B. Stuart Hampton's Division 2 Brigades Major General Wade Hampton Lee's Division 3 Brigades Major General Fitzhugh Lee Reserve Artillery 2 Battalions Major General William N. Pendleton Defense District of Shenandoah Valley gem. Brigade / 1 Artillery Battery Brigadier General John D. Imboden Cooke's Brigade Brigadier General John R. Cooke
The Army's strength was then 55,221 soldiers. The changes in command until December 31, 1863, were only minor. Cooke's Brigade was assigned to serve with Heth's Division, Hampton's Division grew by a cavalry brigade and the Third Corps gained an additional artillery battalion. Imboden's Command remained at Shenandoah Valley and was taken over by Major General Early as the Defense District of Shenandoah Valley. The strength of the army was 54,715 men on December 31. The organization of the Army of Northern Virginia did not change until the end of the war. The Army featured several corps, the corps featured several divisions, and the artillery was divided between the corps. The strength of the Army grew in the first six months from about 46,380 to 62,230 soldiers. The army was assigned in July to the Defense District of North Carolina and Richmond. In the course of the Richmond Petersburg Campaign the number of soldiers temporarily grew to 82,633 while parts of the Army were under the command by Lieutenant General Early in Shenandoah Valley. In 1864, the Army of Northern Virginia fought forces over twice as strong as that of the Potomac, James and Shenandoah Army in Grant's Overland Campaign, Early's Raid against the Baltimore and Ohio Railroad, the Richmond Petersburg Campaign, and Shenandoah Campaign in the Shenandoah Valley. The Army reorganized on January 31, 1865 because 69,659 soldiers were fit for battle, but 4,500 or more had no rifles. Corps / Army groupDivisionBrigade/Combat supportCommander/Officers in charge I Corps 6 Artillery Battalions Lieutenant General James Longstreet Pickett's Division 4 Brigades Major General George E. Pickett Field's Division 5 Brigades Major General Charles W. Field Kershaw's Division 4 Brigades Major General Joseph B. Kershaw II Corps 4 Artillery Battalions Major General John B. Gordon Early's Division 3 Brigades Brigadier General John Pegram Gordon's Division 3 Brigades Brigadier General Clement A. Evans Rodes's Division 4 Brigades Brigadier General Bryan Grimes III Corps 7 Artillery Battalions Lieutenant General A. P. Hill Mahone's Division 5 Brigades Major General William Mahone Heth's Division 4 Brigades Major General Henry Heth Wilcox's Division 4 Brigades Major General Cadmus M. Wilcox Anderson's Corps 4 Artillery Battalions Lieutenant General Richard H. Anderson Johnson's Division 4 Brigades Major General Bushrod Rust Johnson Defense District of Shenandoah Valley 6 Artillery Battalions Lieutenant General Jubal A. Early Wharton's Division 3 Infantry / 1 Cavalry Brigades Brigadier General John A. Wharton Cavalry Corps 3 Artillery Battalions Major General Wade Hampton Lee's Division 3 Brig Major general William H. F. Lee

Жеңіліс және берілу

1865 жылы 2 сәуірде генерал-лейтенант А. П. Хилл қаза болғаннан кейін Үшінші корпус таратылып, Бірінші корпустың құрамына қосылды. 1865 жылы 9 сәуірде генерал Ли бас берді. Одан бір күн өткен соң ол өзінің әскерлеріне және офицерлеріне батылдығы мен қайраттылығы үшін алғыс айтып, №9 жалпы бұйрығымен барлық әскерлерді сөздерімен босату туралы жариялады. Солтүстік Вирджиния армиясының тізімінде 1865 жылы 10 сәуірде 28 231 әскер сөздерімен босатылды деп көрсетілген.