Француз дирижеры және композиторы: Дезире Эмиль Ингельбрехт

Кіріспе

Француз дирижері және композиторы Дезире Эмиль Ингельбрехт (17 қыркүйек 1880 – 14 ақпан 1965) – француз композиторы, дирижері және жазушы.

Өмір және мансап

Ингельбрехт Париж қаласында туды, ол виолоншисттің ұлы болған. Ол Париж консерваториясында оқыды және 1908 жылы Театр де Артс театрында дирижер ретінде дебют жасады. Ингельбрехт жеті жасында консерваторияға түсіп, сольфег, гармония және скрипканы оқыды. 16 жасында жергілікті кафелерде скрипка ойнап тұрғаны үшін мектептен шығарылды. Бірақ көп ұзамай ол Concerts de l'Opéra оркестрінде екінші скрипкашы болып тағайындалды; оның досы Пьер Монте, содан кейін Berlioz концерттерінің дирижері, оны да алмастырушы ретінде пайдаланды – бұл оған маңызды тәжірибе берді. 1908 жылы ол Флорен Шмитттің «Саломе трагедиясы» операсының тұңғыш қойылымын жүргізді, бұл сәтті аяқталып, жетекші музыканттармен, соның ішінде Клод Дебюссидің «Сан-Себастьен шейіті» операсының тұңғыш қойылымы үшін хор шеберімен келісімшарттар жасады. 1913 жылы 2 сәуірде ашылған жаңа Шамп-Элизе театрының директоры болып тағайындалды. 1919 жылы Ингельбрехт Андре Каплеттің Дебюссидің «Жоюкс қорапшасы» әуенінің алғашқы қойылымын жүргізді; сонымен қатар, ол 16-дан 18-ға дейінгі ғасырлар музыкасына арналған Концерттер Плейелін құрды. 1921 жылы ол Les Six мүшелерінің бесінің балеті Les mariés de la tour Eiffel-дің премьерасын жүргізді. Ингельбрехт 1924-1925 жылдары Opéra Comique-тің музыкалық директоры болды, онда ол Массененнің «Манон», Вагнердің «Тристан мен Изольда», Дебюссидің «Пеллеас пен Мелисанде» және Фурдің «Маскалар мен Бергамаскалар» мен «Пенелопа» операларының жаңа қойылымын жүргізді; ол сонымен қатар бірнеше балеттерді, оның ішінде өзінің «Jeux de Couleurs» премьерасын қойды. 1928 жылдан 1932 жылға дейін Пасделюп концерттерін жүргізді, 1929 жылы қысқа уақытқа Алжир операсын басқарды. 1934 жылы Ингельбрехттен ұлттық радио оркестрін құруды сұрады. Келесі жылы ол көптен бері армандаған мақсатын жүзеге асырды: 1874 жылы Парижде Мусоргскийдің «Борис Годунов» операсының тұңғыш қойылымын жүргізді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ОНФ Реннеге, содан кейін Марсельге, 1943 жылы Парижге қайтып оралғанға дейін эвакуацияланды. Бірақ оркестрдің 1000-шы қойылымын жоспарлап жатқанда (ол сонымен қатар Дебюссидің қайтыс болуының 25 жылдығына арналған), Ингельбрехт оккупациялық неміс күштерінің музыкасына арналған бағдарламаны жүргізуден бас тартты және 1943 жылдың 18 шілдесінде президент Лавальдың бұйрығымен оның тағайындалуын тоқтата тұру туралы хабарлама алды. 1945 жылдан 1950 жылға дейін Ингельбрехт Париж операсының дирижері болды, 1947 жылы ONF-ке оралды. 1958 жылдан 1965 жылы қайтыс болғанға дейін ол апта сайын «Entretiens autour d'un piano» атты радио бағдарламаларын дайындады. Дирижерлік және жазушылық қызметінде ол Дебюсси, Равел, Руссель, Шабьер және Флорен Шмитті жақтады. Ол Дебюссимен 1911 жылдан бастап 1918 жылы қайтыс болғанға дейін хат алмасты. Ол Равел, Шмитт және басқалармен бірге «Апачи» тобының мүшесі болды. Ол үш рет тұрмысқа шықты: Колетт Штайнлен (1910, 1920 жылы ажырасқан), Карина Ари (1928) және Гермен Перрин, олармен бірге 1953 жылы Дебюссидің өмірбаянын жазды.

Inghelbrecht was born in Paris, the son of a violist. He studied at the Paris Conservatoire and made his debut as a conductor in 1908 at the Théâtre des Arts. Inghelbrecht entered the Conservatoire at only age seven and studied solfege, harmony and violin. When 16, he was expelled when caught playing violin in local cafes. But soon afterward, he was appointed second violin in the Concerts de l'Opéra orchestra; his friend Pierre Monteux, then conductor of the Concerts Berlioz, would also use him as a substitute – all of which gave him important experience. In 1908 he conducted the first performance of Florent Schmitt's La tragédie de Salomé which was a success and led to more engagements with leading musicians, including chorus master for the first performance of Claude Debussy's Le martyre de Saint Sébastien. In 1913 he was appointed as director of the new Théâtre des Champs Élysées, inaugurated on 2 April. In 1919 Inghelbrecht conducted the first performance of André Caplet's arrangement of Debussy's La boîte à joujoux; he also founded the Concerts Pleyel devoted to music of the 16th to 18th centuries. In 1921 he conducted the premiere of Les mariés de la tour Eiffel, a ballet by five of the members of Les Six. Inghelbrecht was music director of the Opéra Comique in 1924–25, where he conducted Massenet's Manon, a new production of Wagner's Tristan und Isolde, Debussy's Pelléas et Mélisande, and Fauré's Masques et bergamasques and Pénélope; he also conducted several ballets including the premiere of his own Jeux de Couleurs. From 1928 to 1932 conducted the Concerts Pasdeloup, and briefly directed the Opera d'Alger in 1929. In 1934, Inghelbrecht was asked to form a national radio orchestra – to become the Orchestre National de la Radiodiffusion Française (ONF). The following year, he fulfilled a long held ambition to conduct the first Paris performance of the 1874 edition of Musorgsky's Boris Godunov. During World War II, the ONF was evacuated to Rennes, then Marseilles before its return to Paris in 1943. But when planning the 1,000th performance of the orchestra (which was also to commemorate the 25th anniversary of Debussy's death), Inghelbrecht refused to conduct a program devoted to music of the occupying German forces and on 18 July 1943 received a note suspending his appointment by order of President Laval. From 1945 to 1950 Inghelbrecht was conductor of the Paris Opéra, and returned to the ONF in 1947. From 1958 to his death in 1965, he prepared weekly radio programs called 'Entretiens autour d'un piano'. Both in conducting and writing he championed Debussy, Ravel, Roussel, Chabrier and Florent Schmitt. He corresponded with Debussy – a close friend – from 1911 until the latter's death in 1918. He was a member of Les Apaches along with Ravel, Schmitt and others. He was married three times: to Colette Steinlen (1910, divorced in 1920), Carina Ari (1928) and Germaine Perrin, with whom he wrote a biography of Debussy in 1953.

Композициялар

Ингельбрехт өзіндігінен үйренген композитор болғанымен, шамамен 60 композиция қалдырды. Оның шығармаларының стилі көп түрлі. Тіпті стиль жағынан жаңалық болмаса да, оның ұсынылған, шебер оркестрлеуі оның туындыларын жақын зейінге лайық етеді. 1947 жылғы «Лейла» (немесе «Қанатыңда бұрылыс») операеттасы – қызық комедия және оңай ән салуға болатын көңілді ойын-сауық. 1960 жылғы «Емен мен Липа» опера-балеті (Ла Фонтеннен кейін) – композитордың шығармашылығының биігі, Дебюсси стиліндегі гармониялар, құлшынысқан билердің күшті ырғақты, еркекке тән қосымшасымен қарама-қарсы келеді. «Төрт қолға арналған балалар музыкасы» фортепианоға арналған 1905-1932 жылдар аралығында жазылған және кейінірек оркестрленген 36 қысқа пьесадан тұрады.