Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гранаттың өзі – жарылғыш заттармен толтырылған контейнер, сыртында темірден жасалған сынықтарды шашыратуға арналған лентасы бар. Оның қозғалтқышы соққыға сезімтал типтес, гранаттың жоғарғы жағы жерге тигенде жарылады. Шамамен 16 дюйм (40 см) ұзындығындағы ұзын таяқша тұтқасы, гранатаны жарылыс радиусынан әлдеқайда алысқа лақтыруға мүмкіндік берді. Гранаттың ұшымен жерге тиіп түсуін қамтамасыз ету үшін, тұтқаның соңына матадан жасалған таспа бекітілген. Лақтырылғанда, ол ашылып, ұшуды тұрақтандыратын құйрықша қызметін атқарады. Гранатқа әскери белбеуге ілуге арналған металл ілмек қосылған.
The grenade proper is a container of explosive material with an iron fragmentation band. The fuse was of the impact sort, detonating when the top of the grenade hit the ground. A long cane handle (approximately 16 inches or 40 cm) allowed the user to throw the grenade further than the blast of the explosion. To ensure that the grenade hit the ground nose first, a cloth streamer was attached to the end of the handle. When thrown, this unfurled and acted as a tail to stabilize flight. The grenade came with a metal loop so it could hang from a belt.
Қазбаларда
Соғыс майданы окоптармен шектелген кезде, ұзын тұтқасы қауіпті болып, бірнеше жазаға себеп болды. Лақтыру үшін артқа созғанда, оқшаулау құрылының қабырғасына тиюі мүмкін еді. No. 3, No. 1 нұсқасының өзгертілген түрі, окоптарда қолдануға ыңғайлы болу үшін қысқа тұтқаға ие болды. Бұл түзетулерге қарамастан, No. 1 және оның түрлері шайқаста жақсы нәтиже көрсетпеді. 1916 жылғы қаңтарда Ипрдегі тұтқындалған неміс әскерлерінің мәлімдемесіне сәйкес, No. 1 ағаш тақтайлармен бұрылып кетуі мүмкін еді. Кейбір жағдайларда, бұрылған гранатаны кері лақтыруға болатын. No. 1-ді өндіру қиын болды, себебі ол арнайы детонаторды қажет етті, оны тек қару-жарақ зауыттары ғана шығара алатын. Осы себепті, британдық экспедициялық корпусы бұйрық берілгеннен гөрі әлдеқайда аз No. 1 гранатасын алды. Көбірек таралған детонаторды қолданатын No. 18 нұсқасы жасалды, бірақ сол кездегі майдан тәжірибесі No. 1 үлгісінің конструкциясының тиімсіз екенін көрсетті. Окоптарда пайдаланудың қиындығы және арнайы детонатордың болуы Ұлыбританияны Миллс бомбасы қабылданғанға дейін, мысалы, банкадан жасалған граната сияқты бірнеше уақытша гранаталар жасауға итермеледі.
When the battlefield became confined to the trenches, the long handle became a liability, causing several accidents. Reaching back for the throw, the fuse could strike the trench side. The No. 3, a variant of the No. 1, had a shorter handle for easier use in trenches. Even with these adjustments, the No. 1 and its variants did poorly in battle. According to German prisoners captured at Ypres in January 1916, the No. 1 could be deflected by wooden boards. In some cases, the deflected grenade could be thrown back. Manufacturing the No. 1 was difficult, as it required a special detonator that could only be produced by the ordnance factories. Because of this, the British Expeditionary Force got far fewer No. 1s than were ordered. A version that used a more common detonator, the No. 18, was designed, but by then battlefield experience had shown that the No. 1's design was ineffective. The difficulty of operating it in trenches plus the special detonator caused Britain to create several stopgap grenades, such as the jam tin grenade, until the Mills bomb was adopted.