Америкалық теңіз корпусының Батырлық ордені иегері Кристиан Франк Шильт

Кіріспе

АҚШ Теңіз жаяу әскерінің Құрмет медалімен марапатталған иесі

Кристиан Франк Шильт (19 наурыз 1895 – 8 қаңтар 1987) – АҚШ Теңіз жаяу әскеріндегі американдық генерал. Ол Теңіз жаяу әскерінің алғашқы авиаторларының бірі және АҚШ-тың ең жоғары әскери наградасы – Құрмет медалінің иегері. Ол Никарагуадағы атыс кезінде жарақат алған теңіз жаяу әскерлерін эвакуациялау үшін бипланымен жасаған батылдығы үшін медаль алды. Никарагуадағы әрекеттерінен басқа, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста, Гаити және Никарагуа науқандарында, Екінші дүниежүзілік соғыста және Корея соғысында қатысты. Ол шамамен 40 жыл активті қызметтен кейін зейнетке шықты және зейнетке шыққанда төрт жұлдызды генерал шеніне көтерілді.

Ерте өмір және білім

Кристиан Франк Шилт 1895 жылдың 19 наурызында Иллинойс штатының Ричленд округінде дүниеге келді. Одан кейін ол Индиана штатының Тер-Хот қаласындағы Роуз Политехникалық институтында оқығаннан соң, 1917 жылдың 23 маусымында Теңіз корпусына қатысты.

Әскери мансап

Әскери қызметші ретінде ол Азор аралдарындағы Понта-Делгадада 1-ші теңіз авиациялық ротасында, су асты кемелеріне қарсы патрульге тағайындалған гидроұшақ эскадрильясында қызмет етті. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде шетелге аттанған кез келген қызметтегі алғашқы ұйымдастырылған американдық әуе бөлімшесі болды. Америка Құрама Штаттарына капрал ретінде оралған соң, Флорида штатының Майами қаласындағы теңізшілер ұшу алаңында ұшуға жаттығудан өтті. 1919 жылдың 5 маусымында авиатор болып тағайындалды, бес күннен кейін екінші лейтенант болып тағайындалды. Сол жылдың қазан айында Санто-Домингодағы 2-ші уақытша бригаданың "D" эскадрильясының мүшесі ретінде экспедициялық міндетін бірінші рет бастады. 1920 жылы ақпанда Америка Құрама Штаттарына қайтып келді, Вирджиния штатының Куантико базасындағы теңіз офицерлері оқу мектебіне оқуға түсті. 1920 жылдың тамызында курсты аяқтағаннан кейін келесі айда Гаитидегі Порт-о-Пренс қаласында 1-ші Уақытша бригаданың "Е" эскадрильясына қосылды. Келесі наурыз айында 2-бригадаға Доминикан Республикасының жағалауын әуеден зерттеу және мозаикалық карта жасау үшін ауыстырылды. Осы тапсырманы орындап болған соң, ол 1922 жылдың қазан айында Куантикоға қайта оралды. 1923 жылдың қаңтар-шілде айларында Флорида штатының Пенсакола қаласындағы Әскери-теңіз әуе станциясында қызмет етуді және 1925 жылы Иллинойс штатының Чанут-Филд қаласындағы Әскери-теңіз техникалық мектебінде үш айлық фотосурет курсын аяқтауды қоспағанда, Шилт келесі бес жыл бойы Куантикода қалды. Сол лауазымда жүріп, ол 1926 жылдың қарашасында Норфолкте өткен Шнайдер халықаралық су ұшағы жарысында екінші орынды иеленді. Ол арнайы Куртисс жарыскерін үшбұрышты 50 км трассаның жеті айналымында сағатына 372,2 км жылдамдықпен ұшырды. 1927 жылдың қарашасында Шилтті Никарагуаның Манагуа қаласына жіберді, онда ол 7 М байқау эскадрильясына қосылды. Ол 1928 жылдың 6-8 қаңтарында Никарагуаның Куиали қаласында екі теңізші патрульді Сандино күштерінің қоршауына алып, кесіп тастаған ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. Кейін лейтенант болған ол өз өмірін қатерге тіге отырып, қамауға алынған қалаға он рет ұшып барып, 18 жарақаттанған адамды эвакуациялады, сондай-ақ орнына басқа бір командирді және өте қажетті медициналық заттарды алып келді. Ауылдың қиыр, дөңгелек, басты көшеде қону жолағын жасау үшін жердегі теңіз жауынгерлері қаланың бір бөлігін өртеп, тегістеу керек болды, ал оның O2U Corsair бипланында тежегіш жоқ болғандықтан, олар оны тоқтатуы керек еді. Ұшып-қону мен ұшып-қону кезінде жаудың атысы, төменнен аспалы бұлттар, таулар және қиын ауа ағыны ұшудың қиындықтарын арттырды, бұл цитата "адамнан жоғары дағдылармен, ең жоғары деңгейдегі жеке батылдықпен біріктірілген" деп сипатталады. Ол 1929 жылы тамызда АҚШ-қа оралды және Куантикода 5 N ұшқыштар эскадрильясына қолбасшылық еткеннен кейін Филадельфиядағы әскери-теңіз ұшақ фабрикасының бас сынақ ұшқышы және ұшу және аэрологиялық офицері болып тағайындалды. Ол екі жыл бойы осы қызметте болды, 1932 жылы маусымда Куантикоға қайтып оралғаннан кейін, теңізшілер корпусының мектептеріндегі компания офицерлерінің курсына түсті. Ол бұл курсты 1933 жылдың шілдесінде аяқтады, ал бір айдан кейін Монтгомеридегі (Алабама штаты) Әуе корпусының тактикалық мектебіне оқуға түсті. 1934 жылы маусымда тактикалық мектепті бітірген Шилт тағы төрт жыл Куантикода қызмет етті, онда ол флоттық теңіз күштері командирінің штабында әуе офицері болды, ал кейіннен флоттық теңіз күштері 1-ші ұшағының эскадрилья командирі болды. Содан кейін ол 1938 жылдың мамыр айынан 1940 жылдың маусымына дейін Виргин аралдарындағы Сент-Томас теңізшілер корпусының әуе станциясында атқарушы офицер болып қызмет етті. Содан кейін ол Куантикоға қайта оралып, теңізшілер корпусы мектептеріндегі аға курсты аяқтады және 1-ші әуе базасының бөлімшесінде қызмет етті. Ол 1941 жылы мамыр айында Куантикодан Лондонға, Ұлыбританияға, әуе жөніндегі әскери атташе көмекшісі ретінде тағайындалғанда кетті. Сол қызметінде ол Англия мен Шотландияны аралап, Солтүстік Африка мен Таяу Шығыста әскери бақылаушы болып қызмет етті. Ол 1941 жылдың тамызында АҚШ-қа оралды және Куантикоға 1-ші теңіз авиация қанатының инженері және жабдықтаушы офицері болып тағайындалды. 1942 жылдың қыркүйегінде Гуадалканалға 1-ші теңіз әскерінің әуе қанатының штаб меңгерушісінің көмекшісі болып келді. Бұдан кейін ол 11-ші әскери-әуе кемелері тобының командирі, 1-ші қанаттың штаб меңгерушісі және Соломон аралдарындағы шабуыл және іздеу патрульдік командаларының командирі болды. Ол 1943 жылдың қыркүйегінде АҚШ-қа оралды және Солтүстік Каролина штатының Черри-Пойнт теңізшілер корпусының әуе станциясына қолбасшылық етті, келесі жылдың наурыз айына дейін. 1944 жылдың сәуір-маусым айларында Шилт 9-шы теңіз авиация қанатын ұйымдастыру кезінде басқарды. Содан кейін ол жарты жыл қанат штабының меңгерушісі болып, тағы бір ай оның командирі болды, содан кейін 1945 жылдың ақпанында Тынық мұхитына қайта оралды. Ол сол кезде 1945 жылдың наурыз-тамыз айларында Пелелиу аралының командирі, ал 1945 жылдың қазанына дейін Окинавадағы 2-ші теңіз авиация қанатының Әуе қорғаныс командирі болды, содан кейін ол 2-ші қанатқа қолбасшылық етті. 1946 жылдың наурызында Окинавадан оралған генерал келесі айда Иллинойс штатының Гленвью қаласындағы Әскери-теңіз әуе станциясына баяндады. Ол онда 1949 жылдың шілдесіне дейін Теңіз әуе резервінің оқу командасын басқарды, содан кейін Атлант мұхитындағы Теңіз әскерлерінің штаб меңгерушісі болып Норфолк әскери-теңіз станциясына жіберілді. Ол осы қызметте 1951 жылдың шілдесіне дейін, Кореядағы 1-ші теңіз авиация қанатына қолбасшылық еткенге дейін болды. 1952 жылдың сәуірінде Шилт Кореядан Тынық мұхитындағы Теңіз әскерлерінің орынбасары командирі болып қызмет ету үшін Гавайиге оралды, 1953 жылдың ақпанына дейін ол Калифорния штатының Эль-Торо теңізшілер корпусының әуе станциясындағы Тынық мұхитындағы Теңіз әскерлерінің әуе күштерінің бас командирі болды. Ол 1955 жылдың шілдесінде Эль-Тородан кетіп, 1955 жылдың 1 тамызында Теңізшілер корпусы штаб-пәтерінде Әуе күштері директоры болып лауазымына кірісті, лейтенант-генерал шындығында. Ол 1957 жылдың 1 сәуірінде Теңізшілер корпусынан зейнетке шыққанға дейін осы қызметте болды, содан кейін ол толық генерал шеніне көтерілді. Генерал Шилт 1987 жылдың 8 қаңтарында 91 жасында Вирджиния штатының Норфолк қаласында қайтыс болды және толық әскери салтанатпен Арлингтон ұлттық зираттарына жерленді. Оның қабірі 2E бөлімінде, 151–2 учаскесінде орналасқан.

As an enlisted man he served at Ponta Delgada, in the Azores, with the 1st Marine Aeronautical Company, a seaplane squadron assigned to anti submarine patrol. This was the first organized American air unit of any service to go overseas during World War I. Returning to the United States as a corporal, he entered flight training at the Marine Flying Field, Miami, Florida. He was designated an aviator June 5, 1919, and commissioned a second lieutenant five days later. That October, he began his first tour of expeditionary duty as a member of Squadron "D," Marine Air Forces, 2nd Provisional Brigade, in Santo Domingo. He returned to the United States in February 1920, to enter the Marine Officers Training School, Marine Corps Base Quantico, Virginia. Completing the course in August 1920, he went overseas again the following month, joining squadron "E" of the 1st Provisional Brigade, at Port au Prince, Haiti. He was transferred to the 2d Brigade the following March to make an aerial survey and mosaic map of the coast line of the Dominican Republic. After completing that assignment he returned to Quantico in October 1922. Except for service at Naval Air Station, Pensacola, Florida, from January to July 1923, and completion of a three month photographic course at the Air Service Technical School, Chanute Field, Illinois, in 1925, Schilt remained at Quantico for the next five years. While attached to that post, he won second place in the Schneider International Seaplane Race at Norfolk, in November 1926, flying a special Curtiss racer at a speed of 231.3 mph (372.2 km/h) over seven laps of a triangular 50 km course. In November 1927, Schilt was ordered to Managua, Nicaragua, where he joined Observation Squadron 7 M.
He was awarded the Medal of Honor for heroism from 6 to January 8, 1928, at Quilali, Nicaragua, where two Marine patrols were ambushed and cut off by Sandino forces. Then a lieutenant, he voluntarily risked his life to make ten flights into the besieged town, evacuating 18 casualties and carrying in a replacement commander and badly needed medical supplies. To make a landing strip on the village's rough, rolling, main street, the Marines on the ground had to burn and level part of the town, and since his O2U Corsair biplane had no brakes they had to stop it by dragging from its wings as soon as it touched down. Hostile fire on landings and take offs, plus low hanging clouds, mountains and tricky air currents, added to the difficulty of the flights, which the citation describes as feats of "almost superhuman skill combined with personal courage of the highest order." He returned to the United States in August 1929, and after commanding Fighter Squadron 5 N at Quantico, was named Chief Test Pilot and Flight and Aerological Officer at the Naval Aircraft Factory, Philadelphia. He served in that capacity for two years before returning to Quantico in June 1932, to enter the Company Officers' Course at the Marine Corps Schools. He completed that course in July 1933, and a month later entered the Air Corps Tactical School at Montgomery, Alabama. Graduating from the tactical school in June 1934, Schilt began another four years at Quantico, where he was air officer on the staff of the commanding general, Fleet Marine Force, and later a squadron commander with Aircraft One, Fleet Marine Force. He then served from May 1938 to June 1940, as executive officer of the Marine Corps Air Station St. Thomas, on the Virgin Islands. After that he returned to Quantico to complete the Senior Course in the Marine Corps Schools and serve with Base Air Detachment 1, Fleet Marine Force. He left Quantico in May 1941, when he was assigned to the American embassy in London, United Kingdom, as an assistant naval attache for air. In that capacity he traveled through England and Scotland and served as a naval observer in North Africa and the Middle East. He returned to the United States in August 1941, and was assigned to Quantico as engineer and supply officer of the 1st Marine Aircraft Wing. In September 1942, he arrived on Guadalcanal as assistant chief of staff, 1st Marine Air Wing. After that he was commander of Marine Aircraft Group 11, Chief of Staff of the 1st Wing and commanding officer of the Strike and Search Patrol Commands, Solomon Islands. He returned to the United States in September 1943, and commanded Marine Corps Air Station Cherry Point, North Carolina, until March of the following year. From April to June 1944, Schilt headed the 9th Marine Aircraft Wing during the organization of that unit. He then served for six months as chief of staff of the wing and for another month as its commander before returning to the Pacific theater in February 1945. This time he was Island Commander, Peleliu, from March to August 1945, and commanding general, Air Defense Command, 2d Marine Aircraft Wing, on Okinawa until October 1945, when he took command of the 2d Wing. Returning from Okinawa in March 1946, the general reported to the Naval Air Station Glenview, Illinois, the following month. There he headed the Marine Air Reserve Training Command until July 1949, when he was ordered to Naval Station Norfolk as chief of staff, Fleet Marine Force, Atlantic. He served in that capacity until he took command of the 1st Marine Aircraft Wing in Korea in July 1951. In April 1952, Schilt returned from Korea to serve in Hawaii as deputy commander, Fleet Marine Force, Pacific, until February 1953 when he became commanding general, Aircraft, Fleet Marine Force, Pacific, at the Marine Corps Air Station El Toro, California. He left El Toro in July 1955, and assumed his duties at Headquarters Marine Corps as Director of Aviation on August 1, 1955, as a lieutenant general. He served in this capacity until retirement from the Marine Corps on April 1, 1957, when he was promoted to full general. General Schilt died on January 8, 1987, at age 91, in Norfolk, Virginia, and was buried with full military honors in Arlington National Cemetery. His grave can be found in section 2E, lot 151–2.