Гарольд Сидней Хармсворт: Британдық газет өкілі және тарихы

Кіріспе

Британдық газет иесі (1868–1940)

Харольд Сидни Хармсворт, 1-ші виконт Ротермир, (26 сәуір 1868 – 26 қараша 1940) – жетекші британдық газет иесі, Associated Newspapers Ltd. компаниясына ие болған. Ол, ағасы Альфред Хармсворт, кейін Нортклифф виконты сияқты, Daily Mail және Daily Mirror газеттерін дамытумен ең танымал. Ротермир – танымал таблоидтық журналистиканың негізін қалаушы және Ұлыбритания мен нацистік Германия арасындағы жақым қатынастарды ынтамен қолдаған, оның көрнекті британдық жақтаушысы болған. Ротермирдің үш ұлының екеуі Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. 1930 жылдары ол Германия мен Ұлыбритания арасындағы бейбіт қарым-қатынасты жақтады және осы мақсатта бұқаралық ақпарат құралдарындағы ықпалын пайдаланды. Фашизмді ашық қолдауы және нацизм мен Британдық фашистер одағын мақтауы 1930 жылдары осы көзқарастардың танымалдылығына септігін тигізді. Ротермирдің ең танымал болған бұл мақсаты орындалмады және ол соғыстың басында Бермудада қайтыс болды.

Өмірбаян

Хармсворт Альфред пен Джеральдин Мэри Хармсворттың екінші ұлы болды. Оның он үш бауыры мен қарындасы Альфред Хармсворт, 1-ші виконт Нортклифф, Сесил Хармсворт, 1-ші барон Хармсворт, сэр Лестер Хармсворт, 1-ші баронет, және сэр Хилдебранд Хармсворт, 1-ші баронет болды. Хармсворт Санкт-Марилебон грамматикалық мектебінде оқыды, кейін Сауда кеңесінің кеңсе қызметкері болып жұмыс істеу үшін мектепті тастады. 1888 жылы ол үлкен ағасы Альфредтің газет компаниясына қосылды, ал 1894 жылы ол ағасымен бірге Evening News газетін 25 000 фунт стерлингке сатып алды.

Флит көшесіне кіру

1896 жылы Хармсворт ағасы Альфредпен бірге Daily Mail газетін құрды, содан кейін Daily Mirror газетін де жариялады. 1910 жылы Хармсворт Глазго рекорд және поштасын сатып алды, ал 1915 жылы «Жексенбілік суреттер» газетін иеленді. 1921 жылға қарай ол Daily Mirror, Sunday Pictorial, Glasgow Daily Record, Evening News және Sunday Mail газеттерінің иесі болды, ал 1918 жылы виконт Нортклифф атанған ағасы Альфредпен бірге Associated Newspapers компаниясының меншігін бөлісті. Оның ең үлкен жетістігі 1922 жылы үш миллион тиражға жеткен Daily Mirror газеті болды.

Гранд-Фолс, Ньюфаундленд

1904 жылы ағасы Альфред атынан, Хамсворт және Мейсон Битон, әйгілі автор Изабелла Битонның ұлы, «Шаруашылықты жүргізу кітабы» авторы, Ньюфаундлендке ағаш қорларын іздеу және целлюлоза-қағаз фабрикасын салуға және іске қосуға жарамды жер табу үшін сапар жасады. Экплойтс өзені бойында іздеу кезінде олар 1768 жылы Джон Картрайт атымен аталаған Гранд Фоллзға кездесті. Екі британдық ер адам жерді сатып алғаннан кейін, ағаш өңдеушілерді қолдау үшін компаниялық қалашық салдырды. Ол Grand Falls Windsor болып дамыды. Хармсворт Ньюфаундленд ағаштарын жинап, қағаз өндіру үшін Англо-Ньюфаундленд корпорациясын құрды, ол Ньюфаундлендтегі ең ірі корпорациялардың біріне айналды.

Әуе қатынасы

1903 жылы алғашқы ұшу орын алды, және 20-шы ғасырдың бірінші жартысында авиацияның жаңа технологиясы өте романтикалық және қызықты бейнеге ие болды. Хармсворт авиацияға қызығушылық танытқандардың қатарында болды және 1906 жылы Хармсворт газеттері арқылы Англия арнасын алғашқы болып кесіп ұшқан адамға 1000 фунт стерлинг сомасында сыйлық беруді ұсынды. Хармсворт осы шақыруды Лондоннан Манчестерге ұшқан бірінші адамға 10 000 фунт стерлинг сыйлық берумен жалғастырды.

Құрметтер

1910 жылы Хармсворт Норфолк графтығындағы Хорсиде барондыққа өкіл етілді. Хармсворт газеттерінің басты қарсыластарының бірі Макс Эйткенге (кейін Лорд Бивербрук) тиесілі Daily Express болғанына қарамастан, 1913 жылдың мамырында Хармсворт Эйткенмен бірге Батыс Канадаға ұзақ сапарға шықты. Канадаға жасаған сапар Эйткен мен Хармсворт отбасы арасындағы ерекше одақтың бастауын берді, бұл одақ Daily Mail мен Daily Express арасындағы бәсекелестікке қарамастан, сақталды. Эйткен Хармсвортты екі бауырдың ішіндегі жақынырақ деп есептеді, себебі Лорд Нортклиффпен қарым-қатынасы қиын болған. 1914 жылы Хармсворт Кент графтығындағы Хемстедтің бароны, Ротермир атанды. 1917 жылы Эйткен Барон Бивербрук титулын алғанда, Ротермир оның Лордтар палатасына алғаш рет кірген кезде қолдау көрсетушілерінің бірі болды.

Қоғамдық өмір

Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Роттермирге ең жақын саясатшы Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль болды. 1915 жылы Роттермир Черчилльге өзінің бұрынғы репортерлерінің бірі Джек Крузды Корольдік әскери-теңіз дивизиясының капитаны шеніне көтеруді сұрап хат жазды, және бұл өтініш қабылданды. Черчилль бастама көтерген Дарданелл жорысы олардың достығына жарық түсірді. 1915 жылдың күзіне қарай Галлиполи шайқасы тоқтап, одақтастар Галлиполи биіктіктеріне көтеріле алмай, ал Османдықтар одақтастарды теңізге итеруге күш жеткізбеді. Лорд Нортклифф өзінің газеттерін Дарданелл жорығындағы одақтастардың сәтсіздіктерін жариялау үшін пайдаланды және одақтастардың Галлиполиден кетуін талап етті. Дарданеллдегі жеңіліс Черчилльдің беделін күрт түсірді, ал Хармсворт ағасын қолдағандықтан, оның Черчилльмен қарым-қатынасы белгілі бір деңгейде суытылды. Дегенмен, Роттермир Черчилльмен байланысын үзбеді және оны Daily Mail газетіне авиация тақырыбында арнайы жазушы ретінде уақыт-уақыт жұмысқа тартатын болды. Роттермирдің ұлдарының бірі, Вер Хармсворт Корольдік әскери-теңіз дивизиясында қызмет етіп, 1916 жылдың 16 қарашасында Камбрейдің екінші шайқасында қаза тапты. Вивьян Хармсворт 1916 жылы алған жараларынан 1918 жылы көз жұмды. Оның қайғысын арттырған нәрсе – Роттермирдің әйелі Лилианның оның кіші інісі Сент-Джонмен байланысқа түскенінен оның некесі бұзылды. Британияда 1967 жылға дейін ажырасу туралы қатаң заңдар болды, және Роттермир әйелінің адалдығын сотта дәлелдемейінше ажыраса алмады, ал бұл жағдайды жұртқа жария етуге ол дайын болмады. Некесінің бұзылуы және үш ұлының екеуінің қазасы Роттермирді жалғыз және бақытсыз қалдырды. Роттермир Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дэвид Ллойд Джордж үкіметінде Әуе кеңесінің президенті болып қызмет етті, ал 1919 жылы Кент графтығындағы Хемстедтің виконты Роттермир атанды. Роттермир өзінің кәсіпкерлік өмірі мен баспасөз империясын диктаторлық түрде басқару тәжірибесімен кабинетке үйлеспеді, себебі кабинет мүшелерінің пікір білдіруіне және келісімге келуіне қабілетті болуы қажет еді, ал Роттермирде мұндай дағды болмады. Британдық тарихшы Пол Аддисон Роттермирдің "ақылды және шешімді" бизнес-лидер болғанын, бірақ ол өз ұсыныстарын кабинет арқылы өткізуге тырысқанда келіссөздер жүргізу және келісімге келу қабілетінің жетіспеушілігін айтты. Оның басты қызығушылығы – британдық армияның Корольдік ұшу корпусы мен Корольдік әскери-әуе қызметін біріктіріп, үшінші әскери қызмет – Корольдік әуе күштерін құру болды. Роттермир өзінің пікірлеріне келіспейтін кабинет әріптестеріне қарсы үнемі қастандық жасады, одақтас табуға тырыспады, нәтижесінде бес айдан кейін кабинеттен қуылды. 1921 жылы ол мемлекеттік шығындардың артық екенін анықтау үшін Anti Waste League (Қалдықтарға қарсы лига) ұйымын құрды.

The politician Rothermere was most close to prior to the First World War was Winston Churchill, the First Lord of the Admiralty. In 1915, Rothermere wrote to Churchill asking him to promote one of his former reporters, Jack Kruse, to the rank of captain in the Royal Naval Division, a request that was granted. The ill fated Dardanelles campaign, which Churchill had promoted, led to a break in their friendship. By the fall of 1915, the Battle of Gallipoli degenerated into a stalemate with the Allies unable to advance up the heights of Gallipoli while the Ottomans were unable to push the Allies back into the sea. Lord Northcliffe used his newspapers to document the failures of the Allies in the Dardanelles campaign, and demanded that the Allies leave Gallipoli. The defeat in the Dardanelles seriously damaged Churchill's reputation, and as Harmsworth supported his brother, his friendship with Churchill soured to a certain extent. However, Rothermere continued to stay in contact with Churchill and employed him from time to time as a special writer on aviation for the Daily Mail. One of Rothermere's sons, Vere Harmsworth served in the Royal Naval Division and was killed in action on 16 November 1916 during the Second Battle of Cambrai. Vyvyan Harmsworth died in 1918 of wounds he had taken in 1916. To add to his stress, Rothermere's marriage broke down as his wife, Lillian, had an affair with his younger brother, St. John. Britain had very strict divorce laws until 1967, and Rothermere did not want to admit to being cuckolded in public as proving his wife's adultery in court would have been the only way to dissolve his marriage. The effective break up of his marriage together with the deaths of two of his three sons was to leave Rothermere lonely and unhappy. Rothermere served as President of the Air Council in the government of David Lloyd George for a time during the First World War, and was made Viscount Rothermere, of Hemsted in the County of Kent, in 1919. Rothermere proved to an inept politician whose background as a businessman with a dictatorial control of a press empire made him ill suited to the cabinet which required the ability to reach a consensus with other cabinet ministers, a skill that Rothermere notably lacked. The British historian Paul Addison wrote that Rothermere was a "shrewd and decisive" business leader, but that he lacked the ability to negotiate and compromise as he tried to ram his proposals through the cabinet. His main interest was in having the Royal Flying Corps of the British Army and the Royal Naval Air Service combined to create a third service to be called the Royal Air Force. Rothermere proved to be a schemer whose incessant plotting against his cabinet colleagues who disagreed with him, combined with his inability to make allies led to his ejection from the cabinet after only five months. In 1921, he founded the Anti Waste League to combat what he saw as excessive government spending.

Баспасөз бароны

1922 жылы ағасы мұрагерсіз қайтыс болғаннан кейін, Хармсворт Associated Newspapers компаниясындағы бақылау үлесін 1,6 миллион фунт стерлингке сатып алды. Келесі жылы ол Hulton газеттерінің тізбегін сатып алып, үш ұлттық таңғы газетке, үш ұлттық жексенбілік газетке, екі лондондық кешкі газетке, төрт облыстық күнделікті газетке және үш облыстық жексенбілік газетке иелік етуге мүмкіндік алды. Нортклифтің мүлігі бойынша мұрагерлік салықты төлеу үшін Ротермир Associated Press және The Times газеттерін сатты. 1922 жылы Ротермир 780 миллион фунт стерлингке бағаланған байлығымен Ұлыбританиядағы үшінші бай адам болды. Оның замандасы оны "мақтаншы, қатал өнеркәсіп капитаны" деп сипаттап, оның кешірімсіз мінезіне тоқтады. Ротермирдің саясатқа қатысты элиталық көзқарасы болды, ол Ұлыбританияның табиғи көшбасшылары – өзі сияқты жоғарғы тапқа жататын адамдар деп сенді және 30 жастан асқан әйелдерге дауыс беру құқығын беру және төменгі тапқа жататын еркектердің сайлау құқығын жоғарлату шешіміне қарсы болды. Британдық әйелдер мен төменгі тапқа жататын еркектердің мәселелерді түсінуге қабілетсіз екенін сезінген Ротермир демократияға деген сенімін жоғалта бастады. Ротермирдің пікірлері Daily Mail газетінің бас редакторында жарияланды, онда 1918 жылғы демократиялық реформалар Ұлыбритания үшін апатқа ұшырады деп айтылды және "қазіргі уақытта дауыс беру құқығына ие болмауы керек болған бірнеше адам бар" делінді. Ротермир 1918 жылғы сайлаудан бастап Еңбек партиясының күшеуінен қорқып, бүкіл британдық жұмысшы табына дауыс беру құқығын берудің нәтижесінде Еңбек үкіметі құрылуы мүмкін екенін ойлады, бұл 1918 жылға дейін көзге көрінбейтін нәрсе еді. Ротермирдің ресми өмірбаяуын жазуға тағайындаған журналист Коллин Брукс: "Оның басым көңіл-күйі саяси тұрғыдан ең терең пессимизммен, ал жеке өмірінде – шулы әлеуметтік қуанышпен сипатталды. Ол Ұлыбританияның құлдырау кезеңіне енгеніне, бұрынғы күресші қасиеттерін жоғалтып алғанына және оның жұмсақтығында бейбітшілік, ұлтшылдық және өзін-өзі сендіруге кедерілтін нәрселерге құмарлық танытқанына сенімді болды. Оның отбасы бұрын либералды болған, бірақ олардың арасында ол Джонсон мектебінің темпераментті ториі болды" деп жазды. Ротермирде үнемі жалыққандық сезімі болды, ол оны әр таңертең Лондон көшелерінде жаңа нәрсе іздеуге немесе Лондоннан жалыққанда әлемді аралап саяхаттауға итерді. Сондай-ақ, ол көптеген әуесқойларымен, 1927 жылы принцесса Стефани фон Хохенлогемен танысқанға дейін, қысқа мерзімді қарым-қатынас жасаған әйелдерге құмар болды, себебі Ротермир оны жатынға алып жатқаннан кейін-ақ әуесқойлығына қызығушылық танытпайтын. Аддисон Ротермирдің психологиялық тұрғыдан қиын жағдайда болғанын, оның маниялық көңіл-күйінің өзгеруін, ұзақ қарым-қатынас жасай алмауын және истерияға бейімділігін дәлелдеді. Ротермирдің пессимизмдік көзқарасы оны түнгі уақытта корпоративтік қызметкері сэр Джордж Саттонға телефон соғып, оның байлығының нақты сомасы туралы ақпарат талап етуге мәжбүр етті, өйткені Ротермир келесі күні кем байлықпен ояну мүмкіндігінен түнгі уайымға ұшырады. Қаладағы қор нарығындағы бағалардың төмендеуі немесе әлемнің кез келген жеріндегі экономикалық қиындықтар туралы хабарлар Ротермирден дүрбелеңмен реакция жасады, ол өзінің Ұлыбританияның ең бай адамдарының бірі екеніне қарамастан кедейленетініне сенді және Саттоннан оның байлығын сақтау үшін шаралар қабылдануына дереу сендіруді талап етті. Саттон оған осындай қадамдар жасап жатқанын, оның байлығы қауіпсіз екенін айтып, қайтадан ұйықтайтын. 1921 жылдың қараша айында Ротермир Бивербрукқа жазған хатында: "Менің ойымша, біз әлемдік дағдарыстың алдында тұрмыз. Оның маңызды салдары Ұлы соғысты да шамалы етіп көрсететініне сенімдімін. Ресейдің, Австрияның, Венгрияның, Балқан мемлекеттерінің, Түркияның, Еуропаның және Азияның экономикалық құлдырауында және Германияның құлдырауының жақындауында біз адамзат тарихында жазылған кез келген оқиғадан да қауіпті салдарларға толы драманың өз көз алдымызда біртіндеп ашылып жатқанын көріп отырмыз" деді. Бұл хат Ротермирдің көзқарасын көрсетеді, онда қайталанатын тақырып – оның жақын арада болады деп сенетін өркениеттің құлдырауына деген сенімі. Ротермир газеттерінде тараған "ұлттық бүліну" туралы әңгіме Evening Standard газетінде "Сары жігіттер ақ қыздарды гипноздайды" деген тақырыппен жарияланды. Лондонның қытай ауданындағы "алаңдатарлық фактілер" туралы хабарламада "қытай жігіттерінің қолында ақ қыздардың төмендеуі" туралы егжей-тегжейлі айтылды. Хабарламада: "Ағылшын әйелдері қытайларға өздерін сатуда; олар бұрынғы соғысқа дейін ешқандай ақ әйелдің бармаған көшелерде азиялықтарды іздеп табуда. Бұл жағдай полиция мен әлеуметтік қызметкерлерге түсініксіз. "Құтқарылған" және жаңа өмір бастаған әйелдер қайтадан бұрынғы жағдайға оралып, тіпті бұрынғыдан да төмендеп кетті. Жартылай нәсілді баласы бар жалғыз ана – туындаған көптеген мәселелердің бірі ғана. Әрине, теңізге кемемен жүретін адамдар арасында ақ әйелдердің арзандауы Шығыста және ақ және түрлі-түсті нәсілдер қатар тұратын әлемнің кез келген бөлігінде әсер етеді" делінді. Британдық тарихшы Рафаэль Сэмюэл бұл хабарлама Ротермир газеттерінің "әдемі түрде расистік" екенін көрсетеді, олар әдетте демондық "өзге" бейнесін ұсынады, бұл жағдайда – Ұлыбританияның құлдырауына қауіп төндіретін қытай иммигранттары. 1922 жылдың қазан айында Daily Mail газеті Италиядағы фашистердің "Римге жорығын" мақұлдады, газет демократия Италияда сәтсіздікке ұшырағанын, сондықтан Бенито Муссолини әлеуметтік тәртіпті сақтау үшін фашистік диктатурасын құруға мәжбүр болғанын айтты. 1923 жылдың мамырында Ротермир The Daily Mail газетінде "Еуропа Муссолиниге не борышкер" деген мақала жариялады, онда ол Муссолиниге деген "шынайы құрметін" білдірді және Италияны құтқарып, Еуропаны қиратуға әкелер болған большевизмнің жолына тосқанын мақтады. Менің ойымша, ол бүкіл Батыс әлемін сақтап қалды. Муссолини Италияда большевизмді құлатқандықтан, ол Венгрияда құлап, Бавария мен Пруссияда жақтастарының қатары азайды". 1923 жылдың жазында Daily Mail газеті Италияның Корфуға басып кіруін қолдады және Грецияға қарсы итальяндық агрессияға қарсы риторикалық түрде қарсы шыққан Ұлыбритания үкіметін айыптады. 1924 жылдың 25 қазанында Daily Mail газеті Zinoviev хатын бас бетіне жариялады және газет Рэмзи Макдональдтың Еңбек үкіметіне қарсы күресті күшейтті, оны коммунизмге қарсы әлсіз деп есептеді. Zinoviev хаты Мәскеуде емес, Берлинде Владимир Григорьевич Орловпен, Кеңес Одағына қарсы сенімсіздік пен қорқыныш тудыруға арналған жалған ақпаратты жасаумен айналысатын ресейлік эмигрантпен жазылған. Хат MI6 арқылы Daily Mail газетіне берілген. MI6 Zinoviev хатының жалған екенін білгені әлі күнге дейін белгісіз. Ротермир Zinoviev хатының шынайылығына сенген сияқты (шетел істері министрлігі куәландырған), бұл оның Еңбек партиясы туралы барлық қорқыныштарын растады. Сайлаудан кейін Ротермир 1924 жылдың 1 қарашасында Бивербрукқа жазған хатында Zinoviev хаты Еңбек партиясына шамамен 100 орынды құрбан еткенін және консерваторлардың көпшілігіне шешуші үлес қосқанын мақтанды. 1923 жылы лорд Ротермир және Daily Mail газеті басқа ірі баспасөз магнаты лорд Бивербрукпен одақтасты. Олардың қарсыласы консервативтік саясаткер және көшбасшы Стэнли Болдуин болды. Ротермир Болдуиннің орталық-оң консерватизміне және консервативтік партияның үндеуін кеңейту туралы шешіміне ашуланды. Ротермир әйелдерге дауыс беру құқығын апат деп есептемеген Болдуиннан айырмашылығы, ол әйелдер дауыс берушілеріне үндеу жасауға тырысты, бұл саяси тактика...

When his elder brother died in 1922 without an heir, Harmsworth acquired his controlling interest in Associated Newspapers for £1.6 million, and the next year bought the Hulton newspaper chain, which gave him control of three national morning newspapers, three national Sunday newspapers, two London evening papers, four provincial daily newspapers, and three provincial Sunday newspapers. To pay the death duties on Northcliffe's estate, Rothermere sold the Associated Press and the Times. Rothermere was the third richest man in Britain with a fortune in 1922 worth £780 million. One contemporary who knew him called him "a proud, gruff captain of industry" with a tendency to be rude. Rothermere had a fundamentally elitist conception of politics, believing that the natural leaders of Britain were upper class men like himself, and he strongly disapproved of the decision to grant women over the age of 30 the right to vote together with the end of the franchise requirements that disfranchised lower class men. Feeling that British women and lower class men were incapable of understanding the issues, Rothermere started to lose faith in democracy. Rothermere's views were best expressed in a Daily Mail leader (editorial) that denounced the democratic reforms of 1918 as a disaster for Britain where it was declared: "that quite a few people now posses the vote who ought never to have been given it". Rothemere was appalled by the rise of the Labour Party starting with the 1918 election as he complained that giving the entire British working class the right to vote had made it conceivable that a Labour government might be formed, a possibility that was inconceivable before 1918. Collin Brooks, the journalist whom Rothermere had appointed as his official biographer wrote: "His prevailing mood was politically one of the deepest pessimism and personally of almost uproarious social mirth. He was convinced that Britain had entered a phase of decline, had lost her old militant virtues, and in her softness, was lusting after strange idols of pacifism, nationalisAtion, and everything which would sap self reliance His family had at one time all been nominal Liberals, but he among them was a temperamental Tory of the Johnsonian school". Rothermere had a strong streak of ennui, which led him to restlessly walk the streets of London every morning looking for something new or alternatively when he was bored with London to travel around the world. Likewise, he was a womaniser whose relationships with his numerous mistresses prior to meeting Princess Stephanie von Hohenlohe in 1927 were always very brief as Rothermere tended to lose interest in his current mistress almost as he soon as he took her to bed. Addision argued that Rothermere was a psychologically troubled man with his maniacal mood swings; an inability to have lasting relationships; and a tendency towards hysteria. Rothermere's pessimism led him to make repeated phone calls in the dead of night to his corporate officer, Sir George Sutton, to demand information about the precise amount of his wealth as Rothermere suffered nightly anxiety attacks about the prospect of waking up less wealthy the next day. Any fall in the stock market prices in the City or reports of economic trouble anywhere in the world induced a frantic reaction from Rothermere who believed he was going to be impoverished despite his status as one of Britain's richest men, and he demanded immediate reassurances from Sutton that steps were being taken to save his fortune. Sutton would tell him that he was taking such steps, that his fortune was secure and then go back to sleep. In a letter to Beaverbrook in November 1921, Rothermere wrote: "My own opinion is that we are on the threshold of the world slump. In its momentous consequences it is I am sure going to dwarf even the Great War. In the economic collapse of Russia, Austria, Hungary, the Balkan states, Turkey, Europe, and Asia and the approaching collapse of Germany we see steadily being unfolded before our eyes a drama fraught with more perilous consequences for the human race than anything recorded in history". The letter was typical OF Rothermere's views where a recurring theme was his belief in the coming collapse of civilization, which he believed would happen sometime in the near future. Typical of the 'national degeneration' narrative promoted by the Rothermere newspapers was a story in the Evening Standard whose headline in capital letters was "WHITE GIRLS 'HYPNOTIESED BY YELLOW MEN". The story about the "alarming facts" of London's Chinatown warned in lucid details about "the degradation of young white girls" at the hands of Chinese men. The story claimed: "Englishwomen are selling themselves to Chinamen; they are seeking out Asiatics in the streets where before the war no white women walked. The evil is baffling to the police and social workers. Women who have been 'rescued' and given a fresh start have relapsed and returned to their foreign masters, and have sunk even lower than before. The unmarried mother with a half caste child is only one of the several problems arising. And obviously this cheapening of the white women among men who go down to the sea in ships must have reactions in the East and in every part of the world where colored and white races dwell side by side". The British historian Raphael Samuel noted that this story was typical of the "ever racist" Rothermere newspapers, which usually presented a demonic Other, in this case Chinese immigrants, which posed an existential threat to a noble, but failing Britain. In October 1922, the Daily Mail approved of the Fascist "March on Rome" as the newspaper argued that democracy had failed in Italy, thus requiring Benito Mussolini to set up his Fascist dictatorship to save the social order. In May 1923, Rothermere published a leader in The Daily Mail entitled "What Europe Owes Mussolini", where he wrote about his "profound admiration" for Mussolini, whom he praised for "in saving Italy he stopped the inroads of Bolshevism which would had left Europe in ruins in my judgment he saved the entire Western world. It was because Mussolini overthrew Bolshevism in Italy that it collapsed in Hungary and ceased to gain adherents in Bavaria and Prussia". In the summer of 1923, the Daily Mail supported the Italian occupation of Corfu and condemned the British government for at least rhetorically opposing the Italian aggression against Greece. On 25 October 1924, the Daily Mail published the Zinoviev letter on its front page and the newspaper campaigned vigorously against the Labour government of Ramsay MacDonald as being weak against Communism. The Zinoviev letter had been written not in Moscow, but rather in Berlin by Vladimir Gregorivitch Orlov, a Russian émigré who specialised in forgeries designed to provoke distrust and fear of the Soviet Union who was in contact with MI6. The letter had been leaked to the Daily Mail by MI6. It remains unclear even today if MI6 was aware that the Zinoviev letter was a forgery or not. Rothermere seems to have believed in the authenticity of the Zinoviev letter (which the Foreign Office had vouched for), which confirmed for him all of his fears about the Labour Party. After the election, Rothermere boasted in a letter to Beaverbrook on 1 November 1924 that the Zinoviev letter had cost Labour about 100 seats, and were decisive in giving the Conservatives a majority. In 1923 Lord Rothermere and the Daily Mail forged an alliance with the other great press baron, Lord Beaverbrook. Their opponent was the Conservative Party politician and leader Stanley Baldwin. Rothemere was outraged by Baldwin's centre right style of Conservatism and his decision to respond to almost universal suffrage by expanding the appeal of the Conservative Party. Far from seeing giving women the right to vote as the disaster Rothermere believed that it was, Baldwin set out to appeal to female voters, a tactic that was politically successful, but led Rothermere to accuse Baldwin of "feminising" the Conservative Party. The Conservative Party had been characterised by an aggressively macho style up to 1918, and Baldwin quite consciously toned down the machismo during his time as a Conservative leader to appeal to women voters, a strategy that Rothermere was vehemently opposed to. Likewise, Baldwin championed "one nation" conservatism to appeal to the working class, which Rothermere was opposed to. Both Beaverbrook and Rothermere did not engage in objective journalism, and used their newspapers as platforms for promoting their own right wing views. Journalists at both the Beaverbrook and Rothermere newspapers were expected to write about the news in a way that promoted the views of their proprietors. However, Beaverbrook was to a certain extent prepared to allow some dissent in his newspapers, at least in part because he wanted to keep the best reporters working for him. Rothermere had a more dictatorial approach, and expected his journalists to always slant their coverage of the news in a way that promoted his views and sacked any reporter who tried to do otherwise. The British journalist John Simpson wrote the words that the journalists of The Daily Mail used were their own, but the views expressed were always Rothermere's. Brooks wrote about Rothermere's leadership: "I found R. [Rothermere] more sane and likable than ever I had anticipated. But the fact remains that a dictator of this kind, on whose whim thousands of men depend for their livelihoods, a great business is conducted like a Byzantium court and not an enterprise nominally for the honest dissemination of news and views. There are too many sycophants, the tendency is to staff the place with ignorant men who will not challenge a line of policy by their knowledge or principles the whole community degenerates into a funk ridden community of time servers". Rothermere used the Daily Mail to take a hawkish line with regard to the May Thirtieth Movement, which was presented in the context of Anglo Soviet rivalry. In its reporting of the protests in China, the Daily Mail made such statements as "the British empire is the prime object of Bolshevist hatred" and "the real evil doer in China is the Soviet government These dismal, long haired criminals who are holding Russia down by terrorism and murder make the mistake of their lives if they imagine the British empire is going to be frightened of their threats and grimaces". Rothermere also used the crisis in China as a way to criticise Baldwin as the Daily Mail declared in a leader: "The trouble in China is that there really is no government, and consequently nothing to protect that unhappy country against the Bolsheviks Are we much better off in this country?" In 1926 Harmsworth sold his magazine concern, Amalgamated Press, and moved into the field of provincial newspaper publishing. In 1928 he founded Northcliffe Newspapers Ltd and announced that he intended to launch a chain of evening newspapers in the main provincial cities. There then ensued the so called "newspaper war" of 1928–29, which culminated in Harmsworth establishing new evening papers in Bristol and Derby and gaining a controlling interest in Cardiff's newspapers. By the end of 1929, his empire had 14 daily and Sunday newspapers, with a substantial holding in another three. Rothermere in a leader conceded that Fascist methods were "not suited to a country like our own", but qualified his remark with the statement, "if our northern cities became Bolshevik we would need them". In a Daily Mail article in October 1927 that celebrated five years of Fascism in Italy, it was argued that there were parallels between modern Britain and Italy in the last years of the Liberal era as it was argued Italy went through a series of weak liberal and conservative governments that made concessions to the Italian Socialist Party such as granting universal male suffrage in 1912 whose "only result was to hasten the arrival of disorder". In the same article, Baldwin was compared to the Italian prime ministers of the Liberal era as the article argued that the General Strike of 1926 should never have been allowed to occur and the Baldwin government was condemned "for the feebleness which it tries to placate opposition by being more Socialist than the Socialists". The clear implication of the article was that concessions to socialists whatever in Italy or the United Kingdom only caused chaos, and Britain needed a leader like Mussolini who would presumably ban the Labour Party, just as Mussolini had banned the Italian Socialist Party. In 1928, the Daily Mail in a leader written by Rothermere praised Mussolini as "the great figure of the age. Mussolini will probably dominate the history of the twentieth century as Napoleon dominated the early nineteen century". Rothermere's descendants continue to control the Daily Mail and General Trust. Rothermere was an active member of the Sylvan Debating Club, founded by his father. He first attended as a visitor in 1882 and later served as treasurer. In 1930, Rothermere purchased the freehold of the old site of the Bethlem Hospital in Southwark. He donated it to the London County Council to be made into a public open space, to be known as the Geraldine Mary Harmsworth Park in memory of his mother, for the benefit of the "splendid struggling mothers of Southwark".

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі келісімдерді қайта қарауды қолдау

1927 жылдың көктемінде Монте-Карлодағы казинода рулетка ойнап жүргенде, Ротермер принцесса Стефани фон Хохенлогемен танысты, ол көп ұзамай оның сүйіктісіне айналды. Рулетка үстеліндегі кездесу кездейсоқ болған жоқ, себебі принцесса фон Хохенлоге Роттермерді баурап алу мақсатымен Монте-Карлоға келген және онымен кездеспей тұрып, оның махаббат өмірі туралы жан-жақты зерттеу жүргізген. Ол Роттермердің бұрынғы сүйіктісі Аннабель Крузеге онымен бір үстелде ойнауын қамтамасыз ету үшін пара берді. Ол кезде Роттермер Венгрияның тіпті бар екенін білмейтін және оны картадан таба алмаған, сондықтан Хохенлоге оған Венгрияның қайда орналасқанын көрсетуін сұрады. Хохенлоге оған Венгрияның орналасқан жерін көрсеткенде, ол: "Білесіз бе, жаным, бүгінге дейін Будапешт пен Бухарест екі түрлі қала екенін білмеппін", - деп ашық айтты. Сүйіктісінің ықпалымен Ротермер Трианон келісімін бұзуға бағытталған венгр реваншизмін өз мақсаты ретінде қабылдады. Венгрия басшылары Трианон келісімін бұзуға бел буған, бірақ венгр әскерінің әлсіздігі соғысты мүмкін емес етті. 1920 жылдары Корольдік венгр армиясы 9 бригададан тұратын, олардың танкылары, ауыр артиллериясы және ұшақтары болған жоқ, ал олардың әлеуетті қарсыластары Румыния, Югославия және Чехословакиядан келген 60 дивизияны құрады. Сонымен қатар, Румыния, Югославия және Чехословакия Франциямен одақтас болды. Сондықтан венгрлер Трианон келісімін бұзуға деген ниеттерін іске асыру үшін басқа да құралдарға жүгінді, мысалы, күшті мемлекеттердің қолдауын алуға тырысты. Ол өзінің сұлулығы мен ашкөздігімен танымал болған сұлу әйелді венгр барлау қызметі британдық қоғамдық пікірге ықпал ететін адамдарды баурап алу үшін жалдаған. Ротермер Трианон келісімін Венгрияның пайдасына қайта қарауды қатты қолдады. 1927 жылдың 21 маусымында ол Daily Mail газетінде "Венгрияның күн астындағы орны" атты редакциондық мақала жариялады, онда ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында жоғалтқан аумақтың үлкен бөлігін Венгрияға қайтарудың егжей-тегжейлі жоспарын қолдады. Венгрияда оның осы батыл венгршілдік ұстанымы ризашылықпен қарсы алынды. "Күн астында Венгрияның орны" атты еңбегінде Роттермер Венгрияның саяси және экономикалық жағынан "батыр және соғысшыл аристократиясымен" басқарылатынын мақұлдап жазды, ол өткен ғасырларда Осман империясымен күрескенін айтып, бүкіл Еуропаның "Махаммед пайғамбардың күштері бекерге қарсы шыққан Еуропаның қорғаны" болған венгр аристократиясына үлкен қарыздар екендігі туралы қорытынды жасады. Роттермер "асыл" венгрлердің "жабайы және көшпенді нәсілдердің" билігі астында болуы әділетсіз деп мәлімдеді, ол Румыния, Чехословакия және Югославия халықтарын білдірді. Роттермер өзінің басшылығында Судет немістерінің мәселесіне де қол қойды, ол Судет жері Германияға өтуі керек деп жазды. Роттермер мадьярлардың жағында қолданған нәсілдік аргументтерді пайдаланып, славяндық чехтарға судет немістері сияқты "асыл" халықтарды билеуге рұқсат берілмеуі керек деп жазды. Ол чехтерді "аждаһаның тістерін себумен" айыптады, өйткені Чехословакияның құлдырауы сөзсіз, себебі мадьярлар мен судет немістері сияқты "жоғары" халықтардың өздерін көрсетуі табиғи. Алайда Роттермердің басты қызығушылығы - венгр реваншизмі. Роттермер мақаласын "Барлығын қайтарып беріңіз!" деген сөзбен аяқтады, ол мадьяр тілінен аударғанда "mindent vissza!" деген мағынаны білдірді, бұл Венгрияда танымал ұранға айналды. "Барлығын қайтарып беріңіз!" деген ұран, Венгрия Трианон келісіміне сәйкес жоғалтқан барлық жерлерді қайтарып алуы керек дегенді білдіргенімен, Роттермер шын мәнінде Венгрияның қазіргі оңтүстік Словакия мен Украинаның батыс шетін, сондай-ақ Трансильвания мен Воеводинаның бөліктерін Венгрияға қосуын жақтады. Роттермер "Венгрияның күндегі орны" мақаласын "Еуропаның ұнтақ құмырасы" атты тағы бір мақаласымен жалғастырды, ол Трианон келісімінің жалғасуы тағы бір дүниежүзілік соғысқа әкелетінін болжады. Роттермер Венгрияға деген қолдауын нәсілдік тұрғыдан түсіндіріп, "жоғары" халықтардың "төмен" халықтарға үстемдік етуі "табиғи" деп, Чехословакия, Югославия және Румынияның басшылығындағы мадьярлардың жағдайын британдықтардың колонияларындағы адамдар британдықтардың үстінен билік жүргізсе, болатын жағдаймен салыстырды. Англияда көптеген адамдар Роттермердің мажарлық істі жалындаған қолдауымен таң қалды, ал баспасөз бароны мажар әйелінің сүйкімділігімен оған қолдау көрсеткені туралы әңгімелер тарады, ол кейіннен австриялық Стефани фон Хохенлоге, неке бойынша принцесса екені анықталды. Роттермердің мақаласы Югославия, Чехословакия және Румынияда үлкен алаңдаушылық тудырды, онда оның мақаласы британдық үкімет саясатын көрсетеді деп сенді. Чехословакияның Сыртқы істер министрі Эдвард Бенеш осы мәселе бойынша тығырысқа тіреліп, Лондонға сапар шегіп, Роттермерді жек көретін және өте жамандаған тіл қолданған V Георг патшамен кездесті, сондықтан Бенеш патшаның сөздерін Прагаға баяндауға батыл болмады. Шындығында, Роттермердің "Венгрияға әділеттік" науқаны, ол 1939 жылдың ақпанына дейін жалғасты, Сыртқы істер министрлігі үшін мазасыздық тудырды, ол Чехословакия, Югославия және Румыниямен қарым-қатынастың үнемі нашарлауына шағымданып, осы елдердің басшылары Роттермердің британдық үкімет атынан сөйлеп отырғанына сеніп отырды. Бұл мәселе туралы жақсы білетін адамдардың бірі Роттермердің басты қарсыластарының бірі, Лондонның чехословакиялық толық өкілетті министрі Ян Масарик болды. Масарик Прагаға Роттермердің Whitehall атынан әрекет етпей, принцесса фон Хохенлоге атынан әрекет ететінін хабарлады. Масарик Роттермердің Хохенлогеден эмоционалды және сексуалды жағынан тәуелді екенін айтып, оны қуанту үшін кез келген нәрсені істейтінін жазды. Масарик цинизммен Роттермердің венгр реваншизміне деген қызығушылығы жаңа сүйіктісі табылар-ақ тоқтатылатынын болжады. 1928 жылдың 30 сәуірде жазылған хатында Роттермер принцесса фон Хохенлогеге мойынбұрып: "Мен сізге бірнеше рет айтқандай, Венгрияға деген қызығушылығым негізінен сізбен байланысты. Венгрияның қайғы-қасіреттерін және оның әділетсіздікке ұшырауын баяндау осылайша бүкіл әлемдегі осыншама үлкен ықылас тудыратынын білмеппін", - деді. Сыртқы істер министрі сэр Остин Чемберлен Лига Ұлттарының сессиясына қатысу үшін Женеваға сапар барысында Венгрияның премьер-министрі граф Иштван Бетленге: "Ол [Роттермер] газетінде не халыққа ұнайтындығын жазады, бірақ көбінесе осы мәселеде жаңылысады. Бірақ лорд Роттермер бүгін бір нәрсені қабылдап, ертең оны оңай тастап кететін адам", - деді. Лондонның венгр дипломаттары Daily Mail газетінің көптеген оқырмандарының қылмыс, сендалыстар және сенсациялық жаңалықтарды оқуға қызығушылық танытатынын байқады. Сондықтан Лондонғы венгр елшілігінің қызметкерлері Daily Mail газетінің көптеген оқырмандарына Трианон келісімін қайта қарауға қызығушылық танытпайтынын хабарлады, Роттермер осы мәселені қаншалықты мақұлдағанмен. Хохенлоге кейін Роттермер туралы: "Ол тұрақсыз, тез өзгеретін көңіл-күйге ие, миллиондарын кездейсоқ ойларға жұмсай алатын, кез келген ұсынысқа ашық және журналистік даңқ немесе жеке бедел әкелетін кез келген схеманы жүзеге асыруда мүлдем тәуелсіз" деді. Ол Венгрияға ешқашан сапар шекпегенімен, Роттермер Венгрияда ұлттық батырға айналды, барлық венгр газеттері Роттермермен сұхбаттасу үшін тілшілерді Лондонға жіберді. "Венгрияның күндегі орны" мақаласынан кейін Роттермер Венгриядан 200 000 хат, телеграмма және бейнехат алды, ол барлық хаттарды венгр тілінен ағылшын тіліне аудару үшін екі аудармашыны жұмысқа алуға мәжбүр болды. Роттермер Венгриядан генерал Хадиктың 18 ғасырлық қылышы сияқты көптеген сыйлықтармен шашырап қалды...

In the spring of 1927, while playing roulette at a casino in Monte Carlo, Rothermere met the Princess Stephanie von Hohenlohe, who soon became his mistress. The meeting at the roulette table was not an accident as the princess von Hohenhohe had gone to Monte Carlo with the aim of seducing Rothermere, and had done extensive research on Rothermere's love life before she had even met him. Hohenlohe bribed a former mistress of Rothermere's, Annabel Kruse, to ensure that she had a seat at the same roulette table with him. At the time he met her, Rothermere was barely aware that Hungary even existed and was unable to find it on a map, requiring Hohenlohe to show him where Hungary was. When Hohenlohne showed him Hungary's location, he revealingly remarked: "You know, my dear, until today I had no idea that Budapest and Bucharest are two different cities". Under the influence of his mistress, Rothermere took up the cause of Hungarian revanchism against the Treaty of Trianon as his own. The Hungarian leaders were determined to undo the Treaty of Trianon, but the weakness of the Hungarian military made war impossible as an option. In the 1920s, the Royal Hungarian Army consisted of 9 brigades with no tanks, no heavy artillery and no aircraft whose potential opponents were a total of 60 divisions from Romania, Yugoslavia and Czechoslovakia. Moreover, Romania, Yugoslavia and Czechoslovakia all had alliances with France. As such, the Hungarians had turned to other means to advance their desire to undo the Treaty of Trianon such as seeking the support of more powerful states. Hohenlohe, a beautiful woman known for her charm and greed, had been hired by Hungarian intelligence with orders to win over influencers of British public opinion, which led to the assignment to seduce Rothermere. Rothermere strongly supported revision of the Treaty of Trianon in Hungary's favour. On 21 June 1927, he published an editorial in the Daily Mail, "Hungary's Place in the Sun", in which he supported a detailed plan to restore to Hungary large pieces of territory that it had lost at the end of the First World War. That bold pro Hungarian stance was greeted with ecstatic gratitude in Hungary. In "Hungary's Place in the Sun", Rothermere wrote with approval that Hungary was dominated both politically and economically by its "chivalrous and warlike aristocracy", whom he noted in past centuries had battled the Ottoman Empire, leading him to conclude that all of Europe owned a profound debt to the Hungarian aristocracy which had been "Europe's bastion against which the forces of Mahomet [the Prophet Mohammed] vainly hurled themselves against". Rothermere argued that it unjust that the "noble" Hungarians should be under the rule of "cruder and more barbaric races", by which he meant the peoples of Romania, Czechoslovakia and Yugoslavia. Rothermere also took up the cause of the Sudeten Germans in his leader, writing that the Sudetenland should go to Germany. Rothermere used the same racial argument that he used in favour of the Magyars, writing that the Slavic Czechs should not allowed to rule over "noble" peoples such as the Sudeten Germans. He accused the Czechs of "sowing the dragon's teeth" as he argued that it was inevitable that Czechoslovakia would fail as it was only natural for the "superior" peoples such as the Magyars and Sudeten Germans to assert themselves. However, Rothermere's main interest was in Hungarian revanchism. Rothermere ended his article with the statement "Return Everything! ", which translated into Magyar as "mindent vissza!" became a popular slogan in Hungary. Despite the slogan "return everything! ", which implied that Hungary should retake all of the lands lost under the Treaty of Trianon, Rothermere actually only advocated the Hungarian annexing what is now southern Slovakia and the extreme western end of Ukraine together with parts of Transylvania and Vojvodina to Hungary. Rothermere followed up "Hungary's Place in the Sun" with another leader "Europe's Powder Keg", predicating that the continuance of the Treaty of Trianon would cause another world war. Rothermere explained his support for Hungary in racial terms, arguing that it was only "natural" for "superior" peoples to dominate "inferior" peoples, and likened the situation with Magyars under Czechoslovak, Yugoslav and Romanian rule as being alike to the situation that would occur if people from Britain's colonies were ruling over the British people. Many in England were caught off guard by Rothermere's impassioned endorsement of the Hungarian cause, and it was rumoured that the press baron had been convinced to support it by the charms of a Hungarian seductress, who was later identified as the Austrian Stephanie von Hohenlohe, a princess by marriage. Rothermere's leader caused immense concern in Yugoslavia, Czechoslovakia and Romania, where it was believed that his leader reflected British government policy. The Czechoslovak Foreign Minister Edvard Beneš was so concerned that he visited London to meet King George V, a man who detested Rothermere and used language that was so crude, vulgar and "unkingy" that Beneš had to report to Prague that he could not possibly repeat the king's remarks in print. In fact, Rothermere's "Justice for Hungary" campaign, which he continued until February 1939, was a source of disquiet for the Foreign Office, which complained that British relations with Czechoslovakia, Yugoslavia and Romania were constantly stained as the leaders of those nations continued to harbour the belief that Rothermere was in some way speaking for the British government. One man who was better informed was one of Rothermere's principle opponents, the Czechoslovak minister plenipotentiary in London, Jan Masaryk. Masaryk reported to Prague that Rothermere was not acting on behalf of Whitehall, but rather on behalf of Princess von Hohenlohe. Masaryk described Rothermere as dominated both emotionally and sexually by Hohenlohe, writing that he would do anything to please her. Masaryk cynically predicated that Rothermere would lose interest in Hungarian revanchism the moment he found himself a new mistress. In a letter dated 30 April 1928, Rothermere admitted to the Princess von Hohenohe: "As I have already told you on several occasions, my interest in Hungary was aroused principally by you. I had no idea that the enumeration of Hungary's woes and her unfair treatment would trigger off such worldwide sympathy". Sir Austen Chamberlain, the Foreign Secretary told Count István Bethlen, the Hungarian Prime Minister, during a visit to Geneva to attend the sessions of the League of Nations: "He [Rothermere] always writes in his paper what is popular, but he is often mistaken in that But Lord Rothermere is the sort of person who will embrace something today, only to drop it tomorrow just as easily". Hungarian diplomats in London noted that the most of the readers in Daily Mail wanted to read about crime, scandal and sensationalism. As such the Hungarian legation staff in London reported that most Daily Mail readers were not interested in revising the Treaty of Trianon, no matter how much Rothermere hammered at the subject. Hohenlohe later said of Rothermere that: " he was erratic, a creature of rapidly changing moods, able to back the idlest of impulses with his millions, open to any suggestion, and perfectly ruthless in carrying out any scheme that might bring him journalistic fame or personal prestige". Despite having never visited it, Rothermere became a national hero in Hungary with every Hungarian newspaper sending a correspondent to London with a request to interview Rothermere. In the aftermath of "Hungary's Place in the Sun", Rothermere received 200,000 letters, telegrams and postcards from Hungary, which forced him to hire two translators to translate all of the mail from Magyar into English. Rothermere found himself bombarded with gifts from Hungary such as the 18th century sword of General Hadik, wood carvings, embroideries, a golden pen from the city fathers of Budapest, and an old flag from the Revolution of 1848. The wine growers of Tokay sent Rothermere a free Balthazar (ten liters) of their best aszú wine. Over 1.2 million Hungarians signed a public letter of thanks to Rothermere for "Hungary's Place in the Sun". The Hungarian journalist Jenö Rákoski in an editorial in the Budapest newspaper Pesti Hirlap wrote: "Rothermere will have a full chapter of Hungarian history to himself". Another Hungarian journalist, Ferenc Herczeg, wrote: "Ever since Gutenberg invented printing, no other writing had such effect on the human hearts as Rothermere's articles on Hungary!" Rothermere became a revered figure in Hungary and his Christmas message sent from his villa in Palm Beach, Florida in 1928 was printed on the front page of every Hungarian newspaper. From Palm Beach, Rothermere issued a statement: "The day of liberation will come. My meetings here with representatives of public opinion here has convinced me that the sympathy of world will be on Hungary's side, if Hungary were to make a demand for the revision of the Treaty of Trianon". As he came to learn more about Hungary, Rothermere became infatuated with the Hungarians as he discovered that Hungarian society was dominated by the Magyar nobility and gentry. In particular, Rothermere was impressed by the fact that Hungarian women were not allowed to vote or hold office while franchise requirements ensured that only well off Hungarian men were allowed to vote and hold office. Rothermere came to have very romantic ideas of Hungarian life, which described in very idealised terms as a society where the Magyar "chivalrous and warlike aristocracy" still ruled. Rothermere's son Esmond was received with royal pomp during a visit to Budapest in 1928, and some political actors in Hungary later went so far as to inquire about Rothermere's interest in being placed on the Hungarian throne. Although Rothermere later insisted he did not invite those overtures and that he quietly deflected them, his private correspondence indicates otherwise. Rothermere very much wanted his family to become royalty, writing to his mistress in 1928: "If they want to save the monarchy in Hungary, then there is only one man able to do so Esmond Harmsworth. No Habsburg or a royal prince from somewhere can accomplish it". Mussolini declared his support for making a Harmsworth the king of Hungary, seeing it as a way to bring British support for Hungarian revisionism. The plan to make Esmond a king was vetoed by the Magyar nobility. The ancient aristocratic families of Hungary were unwilling to accept a "parvenu" family as their royal family as it was noted that Rothermere had been born a commoner, making the Harmsworths unsuitable as a royal family in their view. In 1927, the American Hungarian Transatlantic Committee started raising funds for a non stop transatlantic flight as a way of publicising criticism of the Treaty of Trianon. By 1930, the committee had raised only $5,000 in donations in the United States and Canada plus $45 in Hungary, which were quite insufficient to buy a modern aeroplane capable of crossing the Atlantic. At that point, Rothermere stepped in to donate the necessary funds. In 1931, Rothermere paid for a nonstop 3200 mile flight by a Royal Hungarian Air Force Fiat BR. 3 named Justice for Hungary from Harbour Grace in the Dominion of Newfoundland to Budapest on 15 July 1931, which set a record for longevity at the time. The radio navigation equipment on Justice for Hungary, which cost £4,000, were also paid for by Rothermere. At the time, crossing the Atlantic ocean non stop was highly risky, and the flight attracted much attention. Rothermere purchased estates in Hungary in case Britain fell to a Soviet invasion. There is a memorial to Rothermere in Budapest.

Болдуинмен ажырасу: Біріккен империя партиясының қимылы

Ротермир Болдуин үкіметінің әйелдердің сайлау жасын 30 жастан 21 жасқа дейін төмендету шешіміне қарсы болды, себебі ол Daily Mail және басқа газеттерін пайдаланып, жас әйелдерге дауыс беруге рұқсат беру 1929 жылғы сайлауды Лейбористік партияға тигізерін дәлелдеді. Әйел сайлаушыларға қарсылығынан бөлек, Ротермир Болдуиннің басшылығын әлсірету үшін осы мәселені пайдаланды, оның пікірінше, дауыс беру жасын төмендету 1929 жылғы сайлауда Лейбористердің жеңісіне себеп болды. Ротермирдің "флэппер дауысына" қарсы науқаны консерваторлардың көп бөлігінде күшті резонанс тудырды, және консерваторлардың бірнеше облыстық ұйымдары Болдуиннің әйелдер үшін дауыс беру жасын төмендетуіне қарсылық білдіретін хабарламаларды консерваторлардың орталық кеңсесіне жіберді. "Флэпперлердің" бейнесі көбінесе ақылсыз, бос сөзді, жыныстық құштар, өзімшіл және бейшара жастар ретінде қалыптасқан. Ротермирдің 1927-1929 жылдардағы "флэппер дауысын тоқтату" науқаны "флэпперлердің" ақылды да жауапты емес екендігі туралы қалыптасқан көзқарастарға үлкен әсер етті. Консерваторлар 1929 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін Ротермирдің Болдуинмен араздасуы шиеленісті күйге жетті. Рамзи Макдональд басшылығындағы Лейбористік партия азшылықпен жеңіске жеткендіктен, кез келген уақытта жалпы сайлау күтілуде. Ротермир Болдуиннен газеттерінің қолдауын алмасу үшін вето құқығына ие болатын ықтимал министрлердің тізімін ұсынуын талап етті, бірақ Болдуин бұл талапты қабылдамады. Ротермирдің газет иелігінде "Дейли мейлдің" басты тақырыбы Радждың сақталуын қолдау болды, ал Ротермирдің Болдуинге қарсылығының көп бөлігі Болдуиннің Үндістанның тәуелсіздігіне жеткілікті қарсы болмағанына сенгеніне негізделген. 1929 жылдың қараша айында Макдональд Үндістанға Доминион мәртебесін берген кезде, "Дейли мейл" газеті Черчилльдің Үндістанға Доминион мәртебесін Британ империясының соңының бастамасы деп айыптаған мақаласын жариялады. 1930 жылдың басында Болдуин бұқаралық ақпарат құралдарының магнаттарының талаптарын қабылдамады, ол Ротермир мен Бивербрукты консервативтік партияны басып алуға тырысқандары үшін айыптаған атақты сөз сөйледі: "Егер біз осы асыл адамдармен келісімге келмесек, бүкіл ел бойынша кандидаттар ұсынылатынын естідік. Өткен сайлаудағы Ллойд Джордж кандидаттары иіскеді, бұл кандидаттар одан да жаман иіс шығарады. Мен ТҮК-тің шақыруын қабылдағандай, осы шақыруды да қабылдаймын". Одан әрі қысым көрсету үшін Ротермир және оның одақтасы Лорд Бивербрук Біріккен империя партиясын құрды. Ротермир Болдуинды "жартылай социалист" деп сынады және 1930 жылдың ақпан айында "құмарлыққа берілген" Біріккен империя партиясын құрды. Ротермир мен Бивербрук екеуі де Болдуинды құлату мақсатында Консервативтік партияны жою үшін газеттерінің толық қолдауын Біріккен империя партиясына берді. Олардың газеттерін көбінесе консерваторлар оқығандықтан, Болдуинге жасалған шабуылдар айтарлықтай әсер етті, өйткені көптеген торилер Болдуиннің басшылығына наразы болды. Екі "баспасөз лордының" ниеті - Біріккен империя партиясының оңшыл дауысты бөліп, торилердің сайлауда жеңіске жетуіне мүмкіндік бермеу, соның арқасында Болдуиннің отставкаға кетуіне немесе депутаттармен алмастырылуына қысым жасау болды. Болдуин 1929 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін Бивербрук пен Ротермир Консервативтік партияға өздерінің мүдделерін қорғайтын қуыршақ көшбасшыны таңбауға ниеттенді, бұл консервативтік қатарларда үлкен қарсылық тудырды. 1930 жылдың маусым айында Какстон-холлдағы сөйлеген сөзінде Болдуин Ротермирден ықтимал консервативтік кабинет мүшелеріне вето құқығын талап ететін хатты оқып берді және былай деді: "Қазіргі эволюцияда жылдам жасалған орасан зор байлықтың әсерінен және өз газеттеріңізді бақылаудан гөрі қызықты ештеңе жоқ. Ол шарап сияқты басыңнан шығады, және сіз осы жағдайлардың бәрінде журналистикадан тыс жерде диктатура, үстемдік, шантаж жасау үшін әрекеттер жасалды. Мен оны жек көремін және билік құруға деген бұл әрекетімен ақырына дейін күресемін". Болдуин консервативтік депутаттардың қолдауын алды, бірақ оған 150 депутат дауыс берді, ал 80 қарсы болды. Макдональд үкіметі "Дөңгелек үстел" деп аталатын конференция өткізді, онда алғаш рет үндістерге Үндістанды басқаруда кем дегенде бір сөз айту мүмкіндігі берілді, бұл Болдуин сақтанып қолдау көрсетуге дайын болды. Ротермирдің қуанышына орай, Үндістанға Доминион мәртебесін беру туралы ұсыныс Үндістер Доминион мәртебесінің шарттары туралы келісе алмағандықтан сәтсіз аяқталды. Мұсылман лигасының өкілі Мухаммад Али Жинна Үндістан мұсылмандарына Үндістан парламентінің жобасында белгілі бір орындармен бірге "мемлекет ішіндегі мемлекет" ерекше мәртебесін беруді талап етті, бұл талапты Конгресс партиясының өкілдері Джавахарлал Неру мен Махатма Ганди қабылдамады. "Дөңгелек үстел" келісімдерінде Радж қорғаныс, сыртқы саясат, қаржы, ішкі қауіпсіздік және азаматтық қызметті бақылауға алатыны, сондай-ақ Үндістанға қатысты Лондонның жоғары басымдығын сақтайтыны, ал денсаулық сақтау, көлік және білім сияқты басқа да жауапкершіліктер үндістерге берілетіні туралы консенсусқа келді. Бұл тәуелсіздіктен қашық болғанымен, бұл Үндістанның тәуелсіздігіне жасалған алғашқы қадам деп кеңінен сенілді және Үндістанды басқаруға үндістердің қатысуына қарсы "өткір" оппозициядан наразылық тудырды. 1930 жылы Ротермир "Егер біз Үндістанды жоғалтсақ!" деген тақырыппен бірқатар мақалалар жазды, онда Үндістанға тәуелсіздік берудің Британияның ұлы держава ретіндегі соңына әкелетінін мәлімдеді. Сонымен қатар, Ротермир Үндістанның тәуелсіздігі Азия, Африка және Америкадағы басқа британдық колонияларының халықтары да тәуелсіздік талап ететініне әкелетінін болжады. Макдональдтың 1930 жылы "Дөңгелек үстел" келісімдерін ашуы "Дейли мейл" газеті тарапынан Британияның ұлы держава ретіндегі соңының бастамасы ретінде қабылданды. Үндістанның тәуелсіздігіне қарсы науқанының аясында "Дейли мейл" газеті Үндістан халқының білімсіз, варвар, лас және фанатиктер екенін көрсететін бірқатар мақалалар жариялады, Радж Үндістанды үндістерден құтқару үшін қажет екенін айтты, өйткені "Дейли мейл" үндістердің тәуелсіздікті басқаруға қабілетсіз екенін мәлімдеді. Ротермир Үндістанға қатысты "бас тартпау" позициясын қабылдады, газеттері мен Біріккен империя партиясын үндістерге ешқандай жеңілдіктер бермеуді жақтау үшін пайдаланды. Раджға қолдау көрсетуден басқа, Ротермир Үндістан мәселесі Болдуиннің консервативтік партияның көшбасшысы ретінде құлауына себеп болатын "Ахиллес тобы" екеніне сенді. Керісінше, Бивербрук Ұлыбритания үшін империялық преференцияны қорғауға көбірек қызығушылық танытты және Үндістанның тәуелсіздігіне қарсы болғанымен, үндістердің Үндістанды басқаруда сөзді айтуына ашық болды. Болдуин Ротермирдің шабуылдарына "Дейли мейлде" оның Үндістанға қатысты көзқарастары туралы көптеген жалған мәлімдемелер келтіріп жауап берді. Бивербрук Біріккен империя партиясының нақты мақсатына қатысты тартынды, өйткені Болдуинды құлатуды қалай ма, әлде консервативтік партияда лайықты құрметке ие болуды қалай ма, шеше алмады. Бивербрук өзінің канадалық кәсіпкер ретіндегі шығу тегінің Консервативтік партиядағы шеттен келген адам екенін сезінді. Керісінше, Ротермир Болдуинды құлатып, оның орнына одан оңшыл көшбасшыны қоюға бейілді. Болдуин Ротермир мен Бивербрукты қатты жек көріп, оларды "шошқалар" деп атау тіпті таза, адал жануарды да қаралап, жала жабумен тең екенін айтты. Сөз сөйлеген кезінде Болдуин Бивербрук пен Ротермирдің ...

Rothermere was very strongly opposed to the decision of the Baldwin government to lower the age of female voters from 30 to 21 as he used the Daily Mail and his other newspapers to argue that allowing young women the right to vote would swing the 1929 election to the Labour party. Besides for his opposition to female voters in general, Rothermere used the issue as a way to undermine Baldwin's leadership, arguing that by lowering the voting age that had just given Labour victory in the 1929 election. Rothermere's campaign against the "flapper vote" resounded very strongly with much of the Conservative base, and a number of Conservative riding associations passed along messages to the Conservative central office stating their opposition to the lowering the voting age for women. The popular image of "flappers" was as frivolous insipid, sex obsessed young women who were both silly and selfish. Rothermere's "stop the flapper vote" campaign of 1927 29 greatly appealed to the prevailing images of "flappers" as simply not intelligent and responsible enough to be allowed to vote. After the Conservatives lost the 1929 election, Rothermere's feud with Baldwin reached its height. As the Labour Party under Ramsay MacDonald had only won a minority, a general election was expected at any moment. Rothermere demanded that Baldwin submit to him a list of potential cabinet ministers with him having the power of veto in exchange for his support of his newspapers, a demand that Baldwin rejected. One of the major themes of The Daily Mail during Rothermere's proprietorship was support for the continuance of the Raj and much of Rothermere's opposition to Baldwin was based upon the belief that Baldwin was not sufficiently opposed to Indian independence. In November 1929, when MacDonald proposed Dominion status for India, the Daily Mail ran a frontpage article by Churchill condemning the Dominion status for India as the beginning of the end of the British empire. In a leadership vote in early 1930, Baldwin rejected the demands of the media moguls in a famous speech that accused Rothermere and Beaverbrook of attempting to hijack the Conservative Party as he declared: "We are told that unless we make peace with these noblemen, candidates are to be run all over the country. The Lloyd George candidates at the last election smelt; these will stink. The challenge has been issued I accept, just as I accepted the challenge of the TUC". To apply further pressure, Rothermere and his ally Lord Beaverbrook founded a new party, the United Empire Party. Rothermere had criticised Baldwin as a "semi socialist" and "intoxicated with excitement" founded the United Empire Party in February 1930. Both Rothermere and Beaverbrook threw the full support of their newspapers behind the United Empire Party in an attempt to wreck the Conservative party with the aim of bringing down Baldwin. As both their newspapers were mostly read by Conservative voters, the attacks on Baldwin had considerable effect, all the more as many Tory voters were deeply dissatisfied with Baldwin's leadership. The intention of the two "press lords" was to have the United Empire Party split the right wing vote to such an extent that it would be impossible for the Tories to ever win an election again, and in this way impose such pressure as to force Baldwin's resignation or have him deposed by the MPs. After Baldwin lost the 1929 election, Beaverbrook and Rothermere intended to impose a puppet leader upon the Conservative Party who would serve their interests, an aspiration which generated much opposition within the Conservative ranks. In a speech at Caxton Hall in June 1930, Baldwin read out the letter from Rothermere demanding the right to veto members of a potential Conservative cabinet and commented that: "There is nothing more curious in modern evolution than the effect of an enormous fortune rapidly made and the control of newspapers of your own It goes to your head like wine, and you'll find in all these cases attempts have been made outside the province of journalism to dictate, to dominate, to blackmail A more preposterous and insolent demand has never been made on the leader of any political party. I repudiate it with contempt and I will fight that attempt at domination to the end". Baldwin won the support of the Conservative MPs, but only with 150 MPs voting for him and 80 against. The MacDonald government brought forward a conference known as the Round Table, which for the first time proposed giving the Indians at least some say in the ruling of India, a policy that Baldwin was prepared to support with reservations. Much to Rothermere's glee, the proposal for Dominion status for India fell through largely because the Indians could not agree on terms for Dominion status. Muhammad Ali Jinnah of the Muslim League demanded that Indian Muslims have the special status of a "state within the state" together with a certain number of seats reserved for Indian Muslims in the projected Indian Parliament in the proposed Dominion to protect them against the perceived threat of Hindu domination, a demand that Jawaharlal Nehru and Mahatma Gandhi of the Congress Party rejected. At the Round Table talks, a consensus emerged that the Raj would hence forward control defense, foreign policy, high finance, internal security, and the civil service along with the ultimate supremacy of London over India with other responsibilities such as health, transportion and education to be assigned to Indians. Through this was far short of independence, it was widely believed at the time that this was the first step towards Indian independence and generated much opposition from the "die hards" opposed to the Indians having any role in ruling India. In 1930, Rothermere wrote a series of leaders under the title "If We Lose India! ", claiming that granting India independence would be the end of Britain as a great power. In addition, Rothermere predicted that Indian independence would end worldwide white supremacy as inevitably, the peoples of the other British colonies in Asia, Africa, and the Americas would also demand independence. The decision of MacDonald to open the Round Table Talks in 1930 was greeted by The Daily Mail as the beginning of the end of Britain as a great power. As part of its crusade against Indian independence, The Daily Mail published a series of articles portraying the peoples of India as ignorant, barbarous, filthy and fanatical, arguing that the Raj was necessary to save India from the Indians, whom The Daily Mail argued were not capable of handling independence. Rothermere took a "no surrender" line in regards to India, using his newspapers and the United Empire Party to advocate no concessions to the Indians. Besides for his support for the Raj, Rothermere believed that the issue of India was Baldwin's "Achilles heel" that would bring him down as Conservative leader. By contrast, Beaverbrook was more interested in promoting a protectionist policy of imperial preference for the British empire as the best way of resolving the Great Depression and while opposed to Indian independence was open towards the Indians having a say in ruling India. Baldwin responded to Rothermere's attacks by citing numerous false statements made about his views of India in The Daily Mail. Beaverbrook was hesitant about the precise purpose of the United Empire Party as he could never quite decide if he wanted to depose Baldwin or just be afforded the respect he felt he deserved within the Conservative Party. Beaverbrook felt that his origins as a self made millionaire Canadian businessman made him an outsider in the Conservative Party. Rothermere by contrast was committed to deposing Baldwin and replacing him with a more right wing leader. Baldwin greatly detested both Rothermere and Beaverbrook, saying to "call them swine was to libel a very clean, decent animal". In a speech, Baldwin charged that the way that Beaverbrook and Rothermere were attempting to use their vast fortunes to alter the Conservative party to their liking was "the most obvious peril to democracy". Despite his dislike of Beaverbrook, Baldwin met with him several times to promise that the Conservatives might change their policies on protectionism if he would cease his support of the United Empire Party. Baldwin refused to have any talks with Rothermere, whom he regarded as a megalomaniac with whom it was pointless to negotiate with. Beaverbrook temporarily abandoned his support of the United Empire Party in March 1930, but resumed his alliance with Rothermere in May 1930. In a risky move, Baldwin ordered a number of Conservative MPs holding safe Tory seats to resign to cause by elections with the aim to "expose the real weakness of the press lords". The Conservative Central Office advised against this strategy, warning that many ordinary Conservative voters were deeply unhappy with Baldwin's leadership and the by elections might have "disastrous results even break up the party altogether". Baldwin made rejecting "the preposterous and insolent demands" of the "press lords" his signature issue. Though Baldwin was unpopular within his party, the campaign by Rothermere and Beaverbrook to depose him and replace him with a puppet leader who would do their bidding was even more unpopular. Most Conservative MPs and party members did not relish the prospect of their party being turned into a vehicle for Rothermere and Beaverbrook, which proved to be Baldwin's strongest card. In July 1930, Neville Chamberlain of the Conservative Research Office met with Rothermere and Beaverbrook in an attempt to broker a compromise, and the demands of the two media moguls were widely seen as causing the failure of the talks. In a speech, Baldwin exclaimed that "the disgusting one sided alliance with the lunatics has ended". Many Conservative voters and MPs wanted to replace Baldwin with Chamberlain, who was seen as a rising star within the Tory ranks. Through many urged Chamberlain to challenge Baldwin, he refused despite having excellent chances as he felt that to depose Baldwin at this point would be seen as the "revolting" triumph of Rothermere and Beaverbrook and to win the Conservative leadership at this time would made him the hostage of the two "press barons". Rothermere's reputation as a megalomaniac with erratic tendencies helped to win Baldwin a measure of sympathy despite the widespread belief that he was an incompetent leader with many Conservatives seeing him as "too timid, weak and pacifist". Baldwin was also helped by the fact that Winston Churchill, one of the Conservative "die hards" opposed to any devolution of power to the Indians, chose not to co ordinate his campaign to depose him with Rothermere and Beaverbrook. The fear of accepting "press dictation" as it was called at the time with policies for the Conservative Party to be decided by leaders in The Daily Mail and The Daily Express was very strong within the ranks of the Conservative leaders and MPs. Despite a general dislike of Baldwin, the possibility of "press dictation" was disliked even more. In September 1930, the Rothermere newspapers campaigned hard for the United Empire Party candidate in the Bromley by election, who came close to defeating the Conservative candidate. Though most Conservative leaders were determined not to see Baldwin replaced with a puppet of Rothermere and Beaverbrook, there was a deep dissatisfaction with Baldwin's leadership amongst the Conservative rank and file, and by the fall of 1930 a number of local Conservative party associations were on the brink of revolt. In October 1930, Baldwin called another leadership vote, which he won with the support of 462 MPs with 116 MPs voting against him. In a by election in Islington East in February 1931, the United Empire candidate pushed the Conservative candidate into third place, which led to demands that Baldwin resign as Conservative leader. However, the way that the United Empire party candidate had divided the right way vote in Islington East to give a normally safe Tory seat to Labour generated a strong reaction within the Conservative ranks. Both Rothermere and Beaverbrook were considered to be useful to the Conservative party because of their vast wealth and newspaper empires, but at the same time, their efforts to threaten MPs via unfavourable newspaper coverage was considered to be a form of crass backmail. In March 1931, an by election was called for the constituency of St. George's. The by election was widely seen as a sort of referendum on Baldwin's leadership, and both Rothermere and Beaverbrook aggressively used their newspapers to campaign for the United Empire Party candidate. Sensing defeat, the Conservative candidate dropped out, and for a time Baldwin considered running. Alfred Duff Cooper volunteered instead and ran as a Conservative loyal to Baldwin. It was believed that if Duff Cooper lost the by election, Baldwin would have to resign and as such the by election attracted much more media attention than usual for a by election. Though most of the Conservative party leaders wanted Baldwin to resign by this point, the fear of the party being taken over by the "press lords" proved even stronger. Baldwin campaigned for Duff Cooper and in a speech denounced Beaverbrook and Rothermere, saying: "What the proprietorship of these papers is aiming at is power, and power without responsibility the prerogative of the harlot throughout the ages this contest is not a contest as to who is to lead the party, but as to who is to appoint the leader of the party". Baldwin's dignified speech which stood in stark contrast to the often hysterical and shrill claims of the Beaverbrook and Rothermere newspapers made a very favourable impression. Duff Cooper won the St. George's by election by a comfortable margin, which marked the failure of the United Empire party and saved Baldwin's leadership.