Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық елші және спортшы (1745–1799)
British ambassador and sportsman (1745–1799)
Джон Фредерик Саквилл, 3-ші Дорсет герцогы, КГ (25 наурыз 1745 – 19 шілде 1799) – Лорд Джон Филипп Саквиллдің жалғыз ұлы, 1-ші Дорсет герцогы Лайонел Саквиллдің екінші ұлы. Оның анасы – бұрынғы леди Фрэнсис Левесон Гоуэр. Ол 1769 жылы ағасы Чарльз Саквилл, 2-ші Дорсет герцогының қайтыс болуынан кейін герцогтік мұрагері болды. 1784 жылдан бастап Франциядағы британдық елші қызметін атқарды және 1789 жылдың тамызында Француз революциясының шиеленісуінен кейін Англияға қайтып келді. Дорсет крикетке деген құштарлығымен есімдеріне іңірді. Ол өте жақсы ойыншы болғанмен, сонымен қатар маңызды демеуші де еді, бірақ оның қызығушылығының себебі құмар ойындар болды, себебі крикет 18-шы ғасырда құмар ойыншылар үшін басты көңіл көтеру болды. Оның басқа спорттық қызығушылықтары бильярд және тенниспен байланысты. Ол сондай-ақ әйелдерге құмар адам ретінде де танылды.
John Frederick Sackville, 3rd Duke of Dorset, KG (25 March 174519 July 1799) was the only son of Lord John Philip Sackville, second son of Lionel Sackville, 1st Duke of Dorset. His mother was the former Lady Frances Leveson Gower. He succeeded to the dukedom in 1769 on the death of his uncle, Charles Sackville, 2nd Duke of Dorset. He was the British Ambassador to France from 1784 and returned to England in August 1789 following the escalation of the French Revolution. Dorset is remembered for his love of cricket. He was both a good player and an important patron, but his interest was sharpened by gambling, cricket being a major attraction for gamblers throughout the 18th century. His other sporting interests included billiards and tennis. He also acquired a reputation as a womaniser.
Саясат
Дорсет 1768 жылы Кент графлығынан парламент депутаты болып сайланды, қарсы кандидат болмады. Ол 1769 жылы ағасы қайтыс болғаннан кейін 3-ші Дорсет герцогы атанғанға дейін осы мәндемеде отырды. 1769 жылы Кент графтығының лорд-лейтенанты болып тағайындалды және 1797 жылға дейін осы қызметте болды. 1783 жылы ол Гвардия емендерінің капитаны болды, ал келесі жылы Парижге сапар шекті. Англияға оралғаннан кейін өмірінің соңына дейін үй шаруашылығының лорд-стюарды қызметін атқарды.
Dorset was returned unopposed as the Member of Parliament for the county of Kent in 1768, sitting until he became the 3rd Duke of Dorset on the death of his uncle in 1769. He was appointed Lord Lieutenant of Kent in 1769, a position he held until 1797. He was Captain of the Yeomen of the Guard in 1783 before going to Paris the next year. After he returned to England, he served as Lord Steward of the Household until his death.
Крикет
Саквилл Вестминстерде білім алды, онда ол крикеттің белгілі жақтаушысы болды. Одан кейін ол Хэмпширдегі Хэмблдон қаласында орналасқан Хэмблдон крикет клубына қосылды, ол сол кездегі жетекші крикет клубы еді. Оған Картузиандық сэр Хорацио Манн және оның ең қаһарлы қарсыласы, Этон мен Суррейдің лорды Танкервилл қосылды. Дорсет жарысқа құштар бәсекелес репутациясын алды. 1773 жылы «Morning Post» газеті былай деп жазды: «Герцог соққыдан бірнеше ұпай жинағаннан кейін, қарсыластар оның шайқасына тым әдепсіздікпен жақындап, толық соққы жасауына кедергі келтірді; Ол осы әділетсіздікке наразылық білдіріп, олардың қауіпті екенін көрсетті, бірақ бұл әсер етпеді, ол белгілі бір жігермен допты толық қуатпен соқты, соның салдарынан бір мырза жерге құлады». Сол жылы Дорсет қалаға Севеноакстағы Вайн крикет алаңын, номиналды жалдамаға берді. Бұл Англиядағы ең көне крикет алаңдарының бірі. Ұлттық деңгейдегі алғашқы крикет матчы осы алаңда 1734 жылы өтті, онда «Кент мырзалары» «Сассекс мырзаларын» жеңді. Севеноакс қалалық кеңесі әлі де Вайн крикет клубына ие, бірақ 19 ғасырда павильон салынғаннан кейін жалдама екі есеге артты. Олар сондай-ақ лорд Саквиллге (сұраған жағдайда) жыл сайын 21 шілдеде бір крикет доптарын төлеуге міндетті. 1775 жылы Дорсеттің командасының көрсеткіші нашар болғандықтан Артиллерия алаңында ірі тәртіпсіздіктер болды. 1782 жылы «Morning Chronicle» газеті былай деп жазды: «Ол заманауи салтанат пен ескі ағылшын спортының еркектігін біріктіруге тырысатын ақсүйектердің санатындағы сирек тұлғалардың бірі». Дорсеттің крикетке демеушілігі қымбатқа келді – 1783 жылы «Whitehall Evening Post» газеті Дорсеттің командасын ұстауға кеткен шығын, тісімдерден бұрын, жылына 1000 фунтқа жететінін хабарлады. Бұл көп ақша еді, бірақ оның замандастарының жарысқа жұмсаған қаражатынан кем. Сонымен қатар, Дорсеттің «крикет, теннис және бильярдта» теңдесі жоқ екені айтылды. Дорсет Франциядағы британдық елші болғаннан кейін, ол жергілікті тұрғындар мен британдық эмигранттар арасында крикетті насияттауға тырысты, ал «The Times» газеті Францияда ат жарысының танымалдылығы төмендеп, Дорсеттің ұсынысымен крикет оның орнын басып алғанын атап өтті. 1786 жылы «The Times» газеті кейбір ағылшын мырзаларының Шан-Элизеде өткізген крикет матчы туралы былай деп жазды: «Дорсет герцогі әдеттегідей шеберлігімен және белсенділігімен көзге түсті. Алайда, француздықтар біздей дене күшіне ие емес, сондықтан оларды жарысқа қатысқанда көру сирек».
Sackville was schooled at Westminster, where he first became a noted proponent of cricket. He went on to join Hambledon Cricket Club, based in Hambledon, Hampshire, which was the leading cricket club of the day. He was joined there by Sir Horatio Mann, a Carthusian, and Lord Tankerville of Eton and Surrey, who was his keenest rival. Dorset gained a reputation as a keen competitor. The Morning Post in 1773 wrote: "The Duke having run a considerable number of notches from off strokes, the opposing fielders very unpolitely swarmed round his bat so close as to impede his making a full stroke; his Grace gently expostulated with them on this unfair mode, and pointed out their danger, which having no effect, he, with proper spirit made full play at a ball and in so doing brought one of the gentlemen to the ground". In the same year, Dorset presented the Vine Cricket Ground, Sevenoaks, Kent, to the town, at a peppercorn rent, literally. It is one of the oldest cricket grounds in England. The first nationally reported cricket match had taken place here in the 1734 season when "The Gentlemen of Kent" beat "The Gentlemen of Sussex". Sevenoaks Town Council still has the Vine Cricket Club, though the rent doubled to two peppercorns after the pavilion was built in the 19th century. They must also pay the Lord Sackville (if asked) one cricket ball on 21 July each year. In 1775, a full scale riot broke out at the Artillery Ground when Dorset's side was not performing too well. In 1782 the Morning Chronicle noted that "His Grace is one of the few noblemen who endeavour to combine the elegance of modern luxury with the more manly sports of the old English times". Dorset's patronage of cricket was expensive – the Whitehall Evening Post in 1783 noted that the cost to Dorset of maintaining his team, before bets, was £1,000 a year. This was a lot, but less than the amounts some of his contemporaries were spending on racing. The report went on to say that Dorset was unrivalled (among noblemen) "at cricket, tennis and billiards". After Dorset became the British ambassador to France, he reportedly tried to promote cricket there amongst the locals and British expatriates with The Times noting that horse racing was losing popularity in France and cricket, on Dorset's recommendation, was taking its place. In 1786, The Times reported on a cricket match played by some English gentlemen in the Champs Elysées: "His Grace of Dorset was, as usual, the most distinguished for skill and activity. The French, however, cannot imitate us in such vigorous exertions of the body, so that we seldom see them enter the lists".
Ұлыбританияның Францияда орналасқан елшісі
1784 жылы Дорсет Франциядағы британ елшісі қызметіне тағайындалып, Парижге көшті. Оның ресми лауазымы – Төтенше және толық өкілетті елші. 1789 жылдың 16 шілдесінде, Бастилияға шабуылдан кейін екі күн өткен соң, Дорсет Сыртқы істер министрі Фрэнсис Осборнға, Лидстің 5-ші герцогына былай хабарлады: «Осылайша, мырза, бізге белгілі ең үлкен революция, оқиғаның масштабын ескерсек, салыстырмалы түрде, өте аз адамның өмірінен айырылумен аяқталды. Осы сәттен бастап Францияны еркін ел, корольді өте шектеулі монарх, ал аристократияны ұлттың қалған бөлігімен тең деңгейге төмендетілген деп санауға болады». Дорсеттің елге қайтарылғаны туралы ресми жазба жоқ, бірақ ол 1789 жылдың басынан 8 тамызына дейін Парижде болғаны белгілі, содан кейін ол демалысқа шығып Англияға оралды. Оның командасы, капитаны Уильям Ялден болған деген аңыз бар, 10 тамызда Доверде жиналған, бірақ герцогпен қарсы бағытта кездесіп, саяхат жоспары күштен шықты. Джон Мейджордың «Ойыннан артық» атты кітабында «бұл әңгіменің бәрі бекер сөз» делінген. Дорсет 16 шілдеде Лидске хат жазып, басқа британдық тұрғындарға Парижден кетуді ескерткен еді, сондықтан Мейджор атап өткендей, ол мұндай дағдарыс кезінде крикет командасын Францияға шақырмас еді. Англияға оралғаннан кейін Дорсет Корольдік үйдің басқарушысы лауазымында қоғамдық өмірін жалғастырды.
In 1784, Dorset moved to Paris to serve as British ambassador to France. His official role was Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary. On 16 July 1789, two days after the Storming of the Bastille, Dorset reported to Secretary of State for Foreign Affairs Francis Osborne, 5th Duke of Leeds: "Thus, my Lord, the greatest revolution that we know anything of has been effected with, comparatively speaking—if the magnitude of the event is considered—the loss of very few lives. From this moment we may consider France as a free country, the King a very limited monarch, and the nobility as reduced to a level with the rest of the nation". There is no official record of Dorset's recall but he is known to have been in Paris from the beginning of 1789 until 8 August that year when he left on leave and returned to England. His team, said to have been captained by William Yalden, reportedly assembled at Dover on 10 August but met the Duke coming the other way and the tour was cancelled. According to John Major in More Than A Game, "the whole story is nonsense". Dorset had written to Leeds on 16 July and had already warned other British residents to leave Paris so, as Major points out, he would hardly have invited a cricket team to come to France at the time of such a crisis. Back in England, Dorset's public life continued in the post of Steward of the Royal Household.
Жеке өмір
Дорсет әйелдерге құмар адам болған. Ол премьер-министрдің ықпалды сүйіктісі Энн Парсонспен байланыс құрды, ол өзінің әйеліне адалсыздық жасағандықтан ажырасып, Дорсетпен үйленуді жоспарлаған, бірақ ол Парсонстың Дорсетпен опасыздығын білгеннен кейін бұл жоспардан бас тартыды. Дорсеттің ең танымал және ұзаққа созылған сүйіктісі – венециялық балерина Джованна Занерини болды, ол Хеймаркеттегі Король театрының бас балеринасы болды және Джованна Бакчелли деген сахналық есімді қолданды. Дорсет 1780-81 жылдары Томас Гейнсбороға оның портретын салуды тапсырды, ол Гейнсбороның кейінгі шедеврлерінің бірі саналады. Ол сондай-ақ Джошуа Рейнольдсқа портрет жасауды тапсырды және оның диван мен төсеніште жалаңаш жатқан бейнесін көрсететін мүсінді жасады; бұл мүсін әлі де Ноулде сақталып тұр. Франциядағы елші болып тағайындалған кезде Дорсет оны өзімен бірге Парижге алып кетті, және ол шақыру бойынша Операда биледі. (Ол Енге Байтұмсық орденінің (KG) рыцары атанғанда, би кезінде Байтұмсық орденінің көк лентасын тақты.) Дорсет пен Джованнаның бір ұлы болды: Джон Фредерик Саквилл (1778–1796), ол 1789 жылы жұбайлар ажырасқаннан кейін оның әкесі Париж бен Ноулде тәрбиеледі. Герцог Дерби графинясымен болған қарым-қатынасымен (шамамен 1777–1779 жж.) және Бристольдің 4-ші графы Фредерик Хервидің қызы, Девонширдің 5-ші герцогы Уильям Кавендиштің сүйіктісі Леди Элизабет Фостермен болған қысқа байланысымен (шамамен 1784 ж.) де белгілі болды. Бірінші махаббат ажырасуға әкелмегенімен ерекшеленді. Дерби графинясы, Леди Элизабет Гамильтон, Гамильтонның 6-шы герцогы мен әдемі Элизабет Ганнингтің жалғыз қызы болды. Алайда Дерби графы адалсыз әйелімен ажырасудан бас тартты. Осының салдарынан Леди Дерби өмірінің соңына дейін жек көрініске ұшырады, ал Дорсет көп ұзамай қызығушылығын жоғалтып, сүйіктісін тастап кетті. Ол қоғамға қайта қабылданды және тіпті бұрынғы сүйіктісінің адалсыз күйеуі Лорд Дерби де оны қабылдады.
Dorset was a notorious womaniser. He had an affair with Anne Parsons, the influential mistress of the Prime Minister, who had divorced his own wife for adultery and planned to marry Parsons until he discovered her infidelity with Dorset. Dorset's best known and most enduring mistress was the Venetian ballerina Giovanna Zanerini, who was the principal ballerina at the King's Theatre, Haymarket, and used the stage name Giovanna Baccelli. Dorset commissioned a painting of her in 1780–81 from Thomas Gainsborough, which is reckoned to be one of Gainsborough's later masterpieces. He also commissioned a painting by Joshua Reynolds and a sculpture showing her nude and prone on a divan and cushions; this is still to be found at Knole. When made Ambassador to France, Dorset even took her to Paris with him, and she danced at the Opera by invitation. (When he was made Knight of the Garter (KG), she wore the blue ribbon of the Garter while dancing.) Dorset and Giovanna had a son together: John Frederick Sackville (1778–1796), who was raised by his father at Paris and Knole after the couple parted in 1789. The Duke was also known for his affair (c. 1777–1779) with the Countess of Derby, and briefly (c. 1784) with Lady Elizabeth Foster, daughter of Frederick Hervey, 4th Earl of Bristol and mistress of William Cavendish, 5th Duke of Devonshire. The first affair was notable because it did not lead to a divorce. The Countess of Derby was born Lady Elizabeth Hamilton, the only daughter of the 6th Duke of Hamilton and the beauty Elizabeth Gunning. However, the Earl of Derby refused to divorce his errant wife. This meant that Lady Derby was ostracized for the remainder of her life, and Dorset soon lost interest and abandoned his lover. He was received back into society, and even received by his former mistress's betrayed husband Lord Derby.
Неке және ұрпақтар
1790 жылы Франциядан оралғаннан кейін Дорсет жиырма үш жасар Арабелла Диана Коупқа (1767–1825) үйленді. Арабелла мен Дорсеттің бір ұлы болды – 15 қараша 1793 жылы туған Джордж Джон Фредерик, сондай-ақ екі қызы: 30 шілде 1792 жылы туған леди Мэри Сэквилл және 11 тамыз 1795 жылы туған леди Элизабет Сэквилл. Герцог 1799 жылы 54 жасында қайтыс болды және әйеліне өзінің иеліктеріне өмір бойы толық құқық берді, сонымен қатар ұлының кіші жасында қайтыс болған жағдайында оларды еркін билеуге мүмкіндік берді. Осылайша, Арабелла оның өлімінен бастап өте бай мұрагер атанды және 1799 жылдан 1825 жылға дейін, өзінің қайтыс болуына дейін, Дорсет герцогинясы (осылай танылуын қалаған) ұлы үшін Саквилл иеліктері мен байлығын сенімді түрде басқарды. Ол 1801 жылы оның досы Чарльз Уитвортқа қайта үйленді, ол кейіннен 1-ші граф Уитворт атанды, бірақ одан кейін балалары болмады. Джордж Джон Фредерик әкесінің Кенттегі Севеноакс маңындағы Кноул Хаустағы қайтысынан кейін 6 жасында Дорсеттің 4-ші герцогы болды, бірақ өмірінің қалған бөлігін анасы мен әкесінің бақылауында өткізді. Ол 21 жасында Ирландияда атқа міну кезінде апатқа ұшырап қайтыс болды, содан кейін Томас Тинннің үлкен қызы, 2-ші Баф маркизінің қызы – леди Элизабет Тиннге (1795 жылы туған) үйленуге келісім берген болатын. (Ол кейін 1816 жылғы қазан айында Лорд Кавдорға үйленді және көптеген балалары болды). Герцогтік атағы оның туысы Чарльз, Саквилл виконтына берілді, бірақ 1825 жылға дейін Кноул иелігі Арабелланың үлкен қызы Мэри, Плимут графинясына, ал Бакхерст және Миддлсекс жерлері (Кранфилдтер отбасының иелігінде болған) кіші қызы Елизавета, Де Ла Уарр графинясына тиді. Леди Мэри Сэквилл 1811 жылғы 5 тамызда Плимут графының 6-шы Уинзормен (1789–1833) және 1839 жылғы 25 мамырда бірінші күйеуінің әкесі Уильям Амхерст, 1-ші граф Амхерстпен үйленді. Ол 1864 жылғы 20 шілдеде баласыз қайтыс болды, өзінің иеліктерін әпкесі Де Ла Уарр графинясына және оның еркек мұрагерлеріне қалдырды. Де Ла Уарр графинясы өз құқығымен Бакхерст баронессасы атанды (бұл атақ кейіннен қазіргі Де Ла Уарр графының ата-бабасы Реджинальдқа мұра болып өтті). Бұл әйелден таралған тағы бір әулет – Саквилл барондары, Бакхерст атағын жоғалтқандығы үшін өтемақы ретінде құрылған атақ. Бірінші Саквилл бароны Плимут графинясы Мэридің өсиетіне сәйкес Кноулді мұра етті. (Ол, ағасы 2-ші барон сияқты, үйленбеген күйі қайтыс болды). Олардың інісі, 3-ші Саквилл бароны, жазушы Вита Сэквилл Весттің әкесі болды, ол Сиссингхерстте бақ құрды. Кноул үйі, әлі күнге дейін Сэквилл Вест отбасының иелігінде, ал Сиссингхерст, Лорд Карноктың отбасылық үйі Ұлттық Трастқа тапсырылды.
In 1790, after returning from France, Dorset married twenty three year old Arabella Diana Cope (1767–1825), daughter and co heiress of Sir Charles Cope, 2nd Baronet, and stepdaughter of Charles Jenkinson, 1st Earl of Liverpool. Dorset and Arabella had one son together, George John Frederick, who was born on 15 November 1793, and two daughters, Lady Mary Sackville, born on 30 July 1792, and Lady Elizabeth Sackville, born on 11 August 1795. The Duke died in 1799, aged 54, and left a life interest in his estates and free disposition thereof (in case of the death of their young son) to his wife. At his death, Arabella was thus a very wealthy heiress and from 1799 until her own death in 1825, Arabella, Duchess of Dorset (as she preferred to be known) controlled the Sackville estates and wealth in trust for their son. She remarried his friend, Charles Whitworth, in 1801, who became 1st Earl Whitworth, but had no further issue. George John Frederick became the 4th Duke of Dorset on his father's death at the family seat, Knole House, near Sevenoaks, Kent at age 6, but spent the rest of his life under the legal and financial control of his mother and stepfather. He died in a riding accident in Ireland, aged 21 having just become engaged to Lady Elizabeth Thynne (born 1795), elder daughter of Thomas Thynne, 2nd Marquess of Bath. (She went on to marry October 1816 Lord Cawdor and have many children). Although the dukedom passed to his cousin Charles, Viscount Sackville, the estates remained at the disposition of Arabella until her own death in 1825, when Knole went to her elder daughter Mary, Countess of Plymouth, and Buckhurst and the Middlesex lands (of the Cranfield family) to her younger daughter Elizabeth, Countess De La Warr. Lady Mary Sackville had married firstly Other Windsor, 6th Earl of Plymouth (1789–1833) on 5 August 1811 and secondly her first husband's stepfather William Amherst, 1st Earl Amherst on 25 May 1839. She died childless on 20 July 1864, leaving her estates to her sister Countess De La Warr and her heirs male. The Countess De La Ware was created Baroness Buckhurst in her own right (a title later inherited by a younger son Reginald who is ancestor of the present Earl De La Warr). Another line stemming from this lady is that of the Barons Sackville, a title created in compensation for losing the Buckhurst title. The 1st Baron Sackville inherited Knole, according to the will of Mary, Countess of Plymouth. (He died unmarried, as did his brother the 2nd Baron). Their nephew, the 3rd Baron Sackville, was father of the writer Vita Sackville West who created a garden at Sissinghurst. Knole House, still lived in by the Sackville West family, and Sissinghurst, the family home of Lord Carnock have both been given to the National Trust.