Кіріспе
Дизельді көпқұрамды пойыз
Budd Rail Diesel Car (RDC), сондай-ақ Budd машинасы немесе Buddliner деп белгілі, өзі қозғалатын дизельді көпқұрамды (DMU) теміржол вагоны. 1949 және 1962 жылдар аралығында Филадельфиядағы (Пенсильвания, АҚШ) Budd компаниясы 398 RDC вагонын жасап шығарды. Вагондар негізінен ауылдық аймақтардағы немесе қысқа қашықтықтағы қала маңы жолаушылар тасымалында қолданылды, бұл жағдайда оларды дәстүрлі дизель локомотивтерімен және вагондарымен салыстырғанда пайдалануға арзан болды. Вагондар жеке немесе бірнеше вагоннан тұратын пойыз құрамында біріктіріліп, алдыңғы вагонның кабинасынан басқарылатын болды. RDC Солтүстік Америкада коммерциялық сәттілікке жеткен санаулы DMU пойыздарының бірі еді. RDC пойыздары бүкіл әлемдегі теміржолдарда кеңінен қолданылатын, өздігінен жүретін дизельді көпқұрамды пойыздардың ерте мысалы болды. Budd RDC вагондары Солтүстік Америка, Оңтүстік Америка, Азия және Австралия операторларына сатылды. Олар АҚШ-тың солтүстік-шығысында филиалдық желілерде де, қала маңы жолаушылар тасымалында да кеңінен қолданылды. АҚШ-та жолаушылар тасымалы төмендеген кезде RDC көбінесе белгілі бір бағытта жолаушыларды тасымалдауды жалғастырған соңғы пойыз болды. Көптеген RDC вагондары 1980 жылдарға дейін пайдаланудан шығарылды. Канадада RDC вагондары 1950 жылдары енгізілгеннен бері үздіксіз пайдаланылуда. RDC бірнеше ұқсас модельдерге, соның ішінде сәтті болмаған Budd SPV 2000 моделіне әсер етті. Нью-Йорк орталық темір жолы 1966 жылы RDC вагонына екі реактивті қозғалтқышты орнатып, АҚШ-тың жылдамдық рекордын жасады, бірақ бұл тәжірибелік конфигурация тұрақты қызметте қолданылмады.
Өмірбаян
Өздігімен жүретін вагон Солтүстік Америка теміржолдарында жаңалық емес еді. 1880 жылдардан бастап теміржолдар салалық желілерде бумен жұмыс істейтін вагондарды сынақтан өткізді, онда дәстүрлі бу локомотиві мен вагондар жиынтығын пайдаланудың шығыны тыйым салынды. Бұл вагондар бірнеше себеппен сәтсіз аяқталды: қазандық пен қозғалтқыш тым ауыр болды, су мен отын тым көп орын алды, ал жоғары техникалық қызмет көрсету шығындары еңбек ақысын төмендетуден алынған кез келген пайданы жойды. 1900 жылдары бумен жүретін вагондардың орнына бензинмен жұмыс істейтін вагондар келді, оларды 1905 және 1917 жылдар аралығында 152 данасын өндірген Маккин моторлы автомобиль компаниясы жетекшілік етті. J. G. Brill компаниясы 1920 жылдары 300-ден астам теміржол автобустарын сатты. Жаңадан пайда болған Electro-Motive Corporation, Winton Motor Carriage Company компаниясымен бірлесіп жұмыс істеп, 1920 жылдардың соңында нарықты бағындырды, бірақ 1932 жылы Ұлы депрессия теміржол көлігін құртқаннан кейін оны толығымен тастап кетті. Budd компаниясы 1932 жылы, EMC нарықтан шыққанда, нарыққа енді. Осыған дейін Budd көбінесе автомобиль бөліктерін жасаумен айналысқан, бірақ тот баспайтын болатпен жұмыс істеудің жаңа әдістерін, соның ішінде тот баспайтын болат компоненттерін біріктіру үшін доғарма дәнекерлеу әдісін енгізді. Бұл жеңіл және берік вагондар құрылысын мүмкін етті. Budd Michelin компаниясымен бірлесіп, бензин және дизель қозғалтқыштарымен жабдықталған бірнеше резеңке дөңгелекті тот баспайтын болаттан жасалған теміржол вагондарын жасады. Бұл вагондар Reading компаниясы, Пенсильвания теміржолы және Техас және Тынық мұхиты теміржолында пайдаланылды. Вагондардың қуаты жеткіліксіз болды, дөңгелектердің жарылуына және рельстен шығуына бейімділігі болды, сондықтан бұл вагондар сәтсіз аяқталды. 1938 жылы жеткілікті қуат пен салмаққа ие дизельді қозғалтқыштар қолжетімді болғаннан кейін, Budd өз вагондарының тұжырымын қайта жаңғыртты, бірақ енді дәстүрлі болат дөңгелектерін пайдаланды. 1941 жылы Budd Денвер және Рио-Гранде Батыс теміржолы үшін Prospector вагонын салды. Бұл екі вагонды дизельді көпқұрамды вагон еді. Әр вагон дизельді қозғалтқыштармен жабдықталған және дербес жұмыс істей алды. Вагондар тот баспайтын болаттан жасалған және жолаушылар мен ұйықтайтын орындарды қамтыды. Бұл дизайн көпшілікке ұнады, бірақ D&RGW теміржолындағы қиын жұмыс жағдайларынан кейін тоқтатылды. 1942 жылдың шілдесінде ол тағы да сәтсіздікке ұшырады. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі бірнеше техникалық жетістіктер Budd компаниясын тағы да тырысуға ынталандырды.
Дизайн
Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында жеңілдетілген Детройт дизельдік қозғалтқыштарында және, одан да маңыздысы, гидравликалық айналым моментін түрлендіргіште жақсартулар жасалды. Ол кезде әртүрлі теміржолдарға 2500-ден астам ағымдағы вагондарды өндірген Budd компаниясы стандартты 85 футтық (26 метрлік) вагондар дизайнын алып, 6 цилиндрлі Детройт Дизель Серия 110 қозғалтқыштарын қосты. Әрқайсысы M46 Patton танкысынан алынған гидравликалық айналым моментін түрлендіргіш арқылы осьті айдап, 1A A1 дөңгелек орнатуын қамтамасыз етті. Басқару жүйелері вагондардың жеке немесе бірнеше бірліктермен жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Нәтижесінде RDC 1 пайда болды, ол 1949 жылдың 19 қыркүйегінде Чикагоның Юнион станциясында жұртшылыққа таныстырылды. RDC 1: 85 футтық (26 метрлік) толық жолаушылар вагоны, 90 жолаушыға арналған. Оның бос салмағы болды. RDC 2: 85 футтық (26 метрлік) жүк және жолаушылар вагоны (комбине) 70 жолаушыға арналған. Жүк бөлімінің ұзындығы 5 метрді құрады. Оның бос салмағы болды. RDC 3: теміржол пошта бөлімі, жүк бөлімі және 48 жолаушы орындығы бар 85 футтық (26 метрлік) нұсқасы. Оның бос салмағы болды. RDC 4: тек теміржол пошта бөлімі мен жүк аймағы бар 73 футтық (22 метрлік) нұсқасы. Оның бос салмағы болды. RDC 9: 85 футтық (26 метрлік) жолаушылар тіркемесі, 94 орындық, бір қозғалтқыш және басқару кабинасы жоқ. Бірнеше теміржол "RDC 5" белгілеуін қолданды: Канадалық Тынық мұхиты теміржолы RDC 2 вагондарын толық коуч конфигурациясына айналдырды, ал Канадалық Ұлттық теміржолы Бостон және Мэн теміржолынан сатып алған RDC 9 вагондарын пайдаланды. 1956 жылы Budd компаниясы бірнеше жақсартулармен RDC-нің жаңа нұсқасын ұсынды. Жаңа вагондарда Детройт Дизель 6 110 қозғалтқыштарының күштірек нұсқалары қолданылды, олардың әрқайсысы қуаттылыққа ие болды. Олар сондай-ақ жоғары сыйымдылықтағы кондиционерлермен және ыңғайлы орындықтармен жабдықталды. Сыртқы түрі де сәл өзгерді: қабырғадағы жолақтар вагондардың алдыңғы бөлігіне дейін жалғасты, ал алдыңғы бетке қараған терезелер кішірейтілді.
Ұшқыш қозғалтқышы
Жоғары жылдамдықты темір жолға қатысты эксперимент барысында Нью-Йорк орталық темір жолы Convair B-36 бомбалаушысынан алынған General Electric J47 реактивті қозғалтқыштарының жұбын, бомбалаушының қозғалтқыш бөлімінен алынған екі бөліктің біріне орнатты. Нью-Йорк қаласы M497 деп атаған бұл RDC 1966 жылы Индиана штатындағы Батлер мен Огайо штатындағы Стрикер арасындағы қашықтықты рекордтық жылдамдықпен жүріп, АҚШ-тың жылдамдық рекордын жаңартты. Реактивті қозғалтқыштарды пойыздарды жүргізу үшін пайдалану жоспарланбаған. Жоғары жылдамдықты пойыздар, әсіресе жапондық "Шинкансен" пойызтарының дамуына байланысты, американдық темір жолдары федералдық үкімет тарапынан үдеуге шақырылды. 1966 жылғы 23 шілдеде жасалған сынақ жүрісі және американдық темір жол жылдамдық рекорды жоғары жылдамдықта дөңгелектер мен рельстердің өзара әрекеттесуі, сондай-ақ доңғалақ подшипниктері мен жол инфрақұрылымына түсетін жүктеме туралы маңызды деректерді қамтамасыз етті. Тестілеу кезінде Орталық өзінің көптеген алыс қашықтықтағы бағыттарын, соның ішінде танымал 20th Century Limited пойызын тоқтату жоспарларын жариялады. Пойыздар редакторы Дэвид П. Морган: "[Нью-Йорк] Орталық станциясы ешқашан ешкімді RDC-нің реактивтік тәжірибесі ғылыми жетістік емес, 20 ғасырлық бағыттың жабылуына байланысты туындаған жағымсыз әсерді жоюға бағытталған есептелген цирк екеніне көндіре алмайды" деп мәлімдеді. 1990 жылы тарихшы Чак Крус бұл сынақтың пайдалылығына күмән келтірді: "Егер сынақтар қандай да бір нәтиже берген болса, ол туралы болжау қиын".
Америка Құрама Штаттары
RDC-тің басым көпшілігі АҚШ-тағы теміржолдарға тиесілі және олармен жұмыс істеді. Олар тармақ желілерінде, қысқа қашықтыққа қалааралық бағыттарда, қала маңындағы бағыттарда және тіпті ұзақ қашықтыққа жүретін пойыздарда кездеседі. Батыс Тынық мұхиты темір жолы California Zephyr-ге қосымша ретінде Zephyrette-ді пайдалану үшін RDC 2-ні қолданды. Екі вагонда Окленд, Калифорния мен Солт-Лейк-Сити, Юта аралығында аптасына үш күн 924 мильді (1487 км) жүрді. Қысқа қалааралық қызметтердің мысалдары – Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты темір жолының Мемфис, Теннесси – Амарилло, Техас Choctaw Rocket және Балтимор және Огайо темір жолының Daylight Speedliner. Соңғысы Питтсбург пен Филадельфия арасында жүрді және толық тамақтану қызметін ұсынды. RDC-нің икемділігінің айқын мысалы – Пенсильванияның Reading Seashore Lines желісінде болды, онда бір пойыз Камден, Нью-Джерсиден шығып, Атлант мұхитының жағалауындағы әртүрлі бағыттарға қызмет көрсету үшін бірнеше пойызға бөлінді. Ең ірі RDC парктері АҚШ-тың Солтүстік-Шығысында болды. Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолы (New Haven) 1952–53 жылдары 40 RDC сатып алды, оларды "Shoreliners" деп атады. 1955 жылы олар New Haven-нің жолаушылар бағыттарының 65%-ын құрады. Бұл көрсеткішті Бостон және Мэн темір жолы басып өтті, оның паркі 1958 жылға қарай 108-ге жетті. B&M-нің RDC пойыздары компанияның жолаушылар бағыттарының 90%-ын, соның ішінде Бостон, Массачусетс маңындағы кең ауқымды қала маңындағы қызметтерді қамтыды. B&M-нен тыс жерлердегі қала маңындағы қызметтердің нәтижелері әртүрлі болды. Budd RDC-ні қала маңындағы қызметтерге арнап жобаламаған және операторларды оны автобустарды тарту үшін пайдаланудан ұстады. Лонг-Айленд және Чикаго темір жолы, сондай-ақ Лонг-Айленд және Чикаго аймақтарында кең желілері бар Солтүстік-Батыс темір жолы RDC-ні бағалағанмен, аз тапсырыс берді. Керісінше, Reading Company компаниясының 12 RDC 1 пойызы Philadelphia–Reading және Philadelphia–Bethlehem бағыттарында SEPTA дәуірінде де жұмыс істеді. Көптеген теміржолдар үшін RDC, төмен құны мен пайдалану икемділігінің арқасында, соңғы жолаушылар пойызы болды. Мысалдарға Duluth, Missabe, and Iron Range Railway, Duluth, South Shore and Atlantic Railway, Lehigh Valley Railroad және Northwestern Pacific Railroad кіреді, онда RDC қызметі 1971 жылы Amtrak құрылғанға дейін сақталды. Көптеген RDC 1970 және 1980 жылдарда жұмыс істеді. Amtrak 24 (оның ішінде Roger Williams-тан үш) сатып алды, көбінесе Коннектикут штатында пайдалану үшін. Массачусетс шығанағының көлік басқармасы (MBTA) B&M паркін сатып алып, 1985 жылға дейін оларды пайдалануды жалғастырды. Аляска темір жолы 1984 және 1986 жылдар аралығында бес RDC сатып алды, олардың үшеуі SEPTA-дан, екеуі Amtrak-тан. Олардың барлығы 2009 жылы сатылды немесе қызметтен шығарылды. Trinity Railway Express 1993 жылы Via Rail-ден Dallas пен Fort Worth, Техас арасындағы қала маңындағы қызметтерде пайдалану үшін он үш RDC сатып алды. Дентон округінің көлік басқармасы жаңа Stadler GTW 2/6s дизельді бірліктерін күтіп, A бағыты бойынша қызметтерді жалға алды. Олардың ескіргеніне қарамастан, Budd RDC нарығы әлі де бар. Орегон транзит органы TriMet 2009 жылы екі RDC сатып алып, жаңартты, бұл оның қала маңындағы теміржол қызметіне WES-ке резервтік қамтамасыз ету үшін, осы қызмет үшін негізгі DMU-мен сенімділік мәселелерін шешкеннен кейін, оны Colorado Railcar арнайы құрды. 2017 жылы Вермонт штатындағы AllEarth Rail компаниясы Далас аймағындағы жылдам транзитінен 1959 жылғы он екі Budd вагонын 5 миллион долларға сатып алды. Бұрын бұл вагондар Via Rail Canada компаниясына тиесілі болған, ол да бұл лотқа қатысты. AllEarth компаниясы вагондарды Вермонт штатындағы қала маңындағы пойыз қызметіне пайдалануды жоспарлап отырғанын айтты, мүмкін, Burlington–Montpelier бағытынан басталады. Кейін TriMet сол жылы AllEarth-тен осы вагондардың екеуін сатып алды, сонымен қатар олардың екеуі бар, және олар WES қызметіне 2021 жылы қосылатынын мәлімдеді; алайда, бұл жоспарлар COVID-19 пандемиясына байланысты жолаушылар санының төмендеуіне байланысты белгісіз мерзімге кейінге қалдырылды.
Канада
Канаданың Ұлттық темір жолы (CN) және Канаданың Тынық мұхит темір жолы (CP) RDC вагондарын сатып алды. Canadian National 25 вагонды тікелей сатып алды, ал Бостон мен Мэн темір жолынан көптеген қолданылған вагондарды иеленді. CN Railiners деп атаған бұл вагондар негізінен екінші деңгейдегі жолаушылар бағыттарында пайдаланылды. CP 53 вагон сатып алды. Алғашқысы 1954 жылдың 9 қарашасында Детройт пен Торонто арасында жүріп өтті. Бұл Канададағы жұмыс істеген алғашқы тот баспайтын болаттан жасалған жолаушылар пойзы болды. CP өз жүйесінің барлық бөлігінде RDC-ді Dayliners деп атап пайдаланды. CP Монреаль мен Торонто маңындағы қалалық жолаушылар пойыздарында да кеңінен қолданды. CP-нің Нова-Шотландиядағы еншілес компаниясы Dominion Atlantic Railway өзінің желісі үшін екі RDC вагонын да пайдаланды. Via Rail 1978 жылы CN және CP жолаушылар қызметтерін қабылдағанда осы вагондардың көп бөлігін мұра етті. Via компаниясы Онтариодағы Судбери–Уайт-Ривер пойызында RDC вагондарын пайдалануды жалғастыруда. RDC вагондарын сатып алған тағы бір канадалық компания – Солтүстік Ванкувер мен Принс-Джордж арасында жолаушылар қызметін жүргізген Тынық мұхит Ұлы Шығыс темір жолы. RDC вагондары бұл бағытта 2002 жылға дейін, BC Rail, PGE-нің мұрагері, барлық жолаушылар қызметін тоқтатқанға дейін жұмыс істеді. 2010 жылға қарай Торонто Юнион станциясы мен Пирсон әуежайы арасындағы теміржол қызметі Blue22 үшін қайта жаңартылған RDC вагондары қарастырылды. Metrolinx компаниясына берілген және 2015 жылы Union Pearson Express ретінде ашылған қызмет ақырында жаңа Nippon Sharyo DMU пойыздарын пайдаланды.
Австралия
1951 жылы «Бадд» компаниясы Австралияға үш стандартты RDC 1 теміржол вагонын экспорттады, олармен «Бадд» инженері Джозеф Ф. Гроссер бірге жүрді. CB класы деп белгіленген олар, Оңтүстік Австралия теміржолдарының қызмет көрсетпейтін, Оңтүстік Австралияның сирек қоныстанған солтүстігіндегі стандартты теміржол желілерінде пайдаланылды. Көбінесе «Бадд машиналары» деп аталатын олар Порт Пири, Вумера, Таркула, Марри және Уайалла қалалары арасында қозғалыс жасады. 1975 жылдың шілдесінде «Комонвелт» теміржолдары Австралия Ұлттық теміржол комиссиясына (кейіннен ААЖ, Австралия Ұлттық және АН деп аталатын) біріктірілді. Олар қызметтен алынып, сақтауға жіберілді. Бірақ 1986 жылы Аделаидадан Уайаллаға дейінгі «Iron Triangle Limited» және Броукен Хиллден «Silver City Limited» қызметтеріне қайта қосылды. Вагонтар 1990 жылы қызметтен тоқтатылды. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, CB1 Порт-Аделаидадағы Ұлттық теміржол мұражайында сақталып тұр, ал CB2 және CB3 жеке меншікте. 1100 класы ретінде тағайындалған олар «Бадд» вагондарының құрылымын ұстанды, бірақ стандартты RDC 1 модельдерінен кішірек болды – 8 фут (2 метрге) қысқа, ұзындығы 77.0 фут (23 метр), және Солтүстік Америка теміржолдарынан (және «Комонвелт» теміржолдарынан) кішірек, Жаңа Оңтүстік Уэльс теміржолдарының жүк көтергіштік габариттеріне сәйкес салынды. Вагонтар Сидней мен Бомадерри арасындағы «Оңтүстік жағалау күндізгі экспресі»нде жұмыс істеді. Жасы және механикалық ақаулар 1982 жылдан бастап оларды локомотивпен буксирленетін вагондарға айналдыруға әкелді, ал соңғы өздігінен қозғалған рейс 1986 жылы орын алды.
Бразилия
RFFSA (Бразилияның федералдық темір жолдары) 1958 жылы төрт RDC 1 және екі RDC 2 сатып алды. Олардың рельс ені 1600 мм болған, бірақ қалған жабдықтары стандартты болды. 1962–1963 жылдары RFFSA тағы 23 вагонға тапсырыс берді. Олардың төртеуі 1600 мм рельс ені бар RDC 1 вагондары еді. Ал қалған 19 вагоны 1000 мм рельс енімен жасалған және стандартты RDC 1 дизайнынан едәуір өзгеше болды. Вагон корпусы Pioneer III вагонының дизайны негізінде құрастырылған. Ішкі орындықтары шағын буфет аймағымен бірге 48-ге дейін немесе барлық орындықтармен 56-ға дейін орналастырылған. Бірнеше RDC вагондары Serra Verde Express туристік пойызында әлі де пайдаланылуда.
Куба
1950 жылдары Кубаның екі ірі теміржол компаниясы да RDC пойыздарын сатып алды. Кубаның біріктірілген темір жолдары (Ferrocarriles Consolidados de Cuba) 1950 жылы 11 RDC 1 және 5 RDC 2 пойызын тапсырыс берді. Бұл пойыздар жеке немесе үш вагонға дейін біріктіріліп, топтамалармен жүріп тұрды. Кубаның батыс темір жолдары (Ferrocarriles Occidentales de Cuba) 1956–1957 жылдары төрт RDC 1 және алты RDC 3 пойызын тапсырыс берді. Пойыздар Куба революциясынан кейін де Ferrocarriles de Cuba компаниясында пайдаланылды және 1980 жылдарға дейін жұмыс істеді. 2017 жылы кем дегенде бір кубалық RDC 1 вагоны сақталған, барлық механикалық бөліктері алынып тасталған және жолаушылар вагоны ретінде қолданылған.
Сауд Арабиясы
Араб Америка мұнай компаниясы Сауд Арабия үкіметімен бірлесіп, стандартты кеңдіктегі темір жол салды. Компания 1951 жылы үш RDC 2 темір жол вагонын тапсырыс берді, ал 1958 жылы төртіншісімен толықтырылды. Вагонтар Даммам қаласынан басталатын түрлі бағыттарда жүріп тұрды. 1965 жылға дейін барлығы қозғалтқышсыз тіркеме вагондарына айналдырылды.
Бастапқы иелері
Бадд 1949 және 1962 жылдар аралығында 398 RDC құрды. Төмендегі кестеге Роджер Уильямс құрамына кіретін алты вагон және лицензия бойынша салынған туынды үлгілер кірмейді. Теміржол моделі Сан саны Жол нөмірлері Arabian American Oil Company RDC 2 4 8000–8003 Atchison, Topeka and Santa Fe Railway RDC 1 2 DC 191, DC 192 Baltimore and Ohio Railroad RDC 1 12 1908–1911, 6510–6517 RDC 2 4 1960–1961, 6550–6551 Boston and Maine Railroad RDC 1 57 6100–6156 RDC 2 15 6200–6214 RDC 3 7 6300–6306 RDC 9 30 6900–6929 Budd (үлгі/көрмелік) RDC 1 1 2960 Canadian National Railways RDC 1 9 D 200–D 201, D 102–D 108 RDC 2 5 D 201–D 203, D 205, D 250 RDC 3 5 D 100–D 101, D 302, D 351–D 352 RDC 4 6 D 150–D 151, D 401–D 402, D 451–D 452 Canadian Pacific Railway RDC 1 23 9050–9072 RDC 2 22 9100–9115, 9194–9199 RDC 3 5 9020–9024 RDC 4 3 9200, 9250–9251 Central Railroad of New Jersey RDC 1 7 551–557 Chicago and Eastern Illinois Railroad RDC 1 1 RDC1 Chicago and North Western Railway RDC 1 2 9933–9934 RDC 2 1 9935 Chicago, Rock Island and Pacific Railroad RDC 3 5 9002–9004, 9015–9016 Commonwealth Railways (Австралия) (кейіннен Australian National Railways деп аталды) RDC 1 3 CB1–CB3 Consolidated Railways of Cuba RDC 1 11 RDC 2 5 Dominion Atlantic Railway RDC 1 2 9058 9059 Duluth, Missabe and Iron Range Railway RDC 3 1 1 Duluth, South Shore and Atlantic Railway RDC 1 1 500 Duluth, Winnipeg and Pacific Railway RDC 3 1 D301 Grand Trunk Western Railroad RDC 2 1 D204 RDC 3 1 D303 Great Northern Railway RDC 3 1 2350 Lehigh Valley Railroad RDC 1 1 40 RDC 2 1 41 Long Island Rail Road RDC 1 1 3101 RDC 2 1 3121 Minneapolis and St. Louis Railway RDC 4 2 32–33 Missouri Kansas Texas Railroad RDC 3 1 20 New York Central Railroad RDC 116M 451–M 465 RDC 2 1 M 480 RDC 3 3 M 497–M 499 New York, New Haven and Hartford Railroad RDC 1 29 20–48 RDC 2 2 120–121 RDC 3 6 125–130 RDC 4 3 135–137 New York, Susquehanna and Western Railway RDC 1 4 M 1–M 4 Northern Pacific Railway RDC 2 1 B30 RDC 3 2 B40–B41 Pacific Great Eastern Railway RDC 1 3 BC10–BC12 RDC 3 4 BC30–BC33 Pennsylvania Reading Seashore Lines RDC 1 12 M 402–M 413 Reading Company RDC 1 12 9151–9162 RFFSA (Бразилия) RDC 1 8 ED11–ED14, M504–M505, M552–M553 RDC 1 19 M600–M610, M700–M707 RDC 2 2 ED51–ED52 Southern Pacific Railroad RDC 1 1 10 Western Pacific Railroad RDC 2 2 375–376 Western Railroad of Cuba RDC 1 4 901–904 RDC 3 6 951–956