Фредерик Кеннет Хэр: Климаттанушы және қоршаған ортаны қорғаушысының өмірі мен қызметі
Kenneth Hare
Фредрик Кеннет Хэр – канадтық климатолог, қоршаған ортаны қорғаушы. Климат өзгеруі, құрғақшылық, көмірқышқыл газы зерттеулерімен айналысты. Биогрфиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фредерик Кеннет Хейр (5 ақпан 1919 жыл - 3 қыркүйек 2002 жыл) – атмосфералық көмірқышқыл газы, климаттың өзгеруі, құрғақшылық және шөлейт аймақтардың климатын зерттеген, сондай-ақ табиғи ортаны қорғауға белсенді түрде қолдау көрсеткен канадалық климатолог және ғалым.
Fredrick Kenneth Hare, (February 5, 1919 – September 3, 2002) was a Canadian climatologist and academic, who researched atmospheric carbon dioxide, climate change, drought, and arid zone climates and was a strong advocate for preserving the natural environment.
Өмірбаян
Англияның Уилтшир округінде дүниеге келген ол 1939 жылы Лондон Король колледжінен ғылым бакалавры дәрежесін алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Әуе министрлігінде метеоролог қызметін атқарды, соғыстан кейін Макгилл университетіне ассистент профессор болып орналасты. 1950 жылы Монреаль университетінен география ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады.
Born in Wiltshire, England, he received a Bachelor of Science in 1939 from King's College London. During World War II, he was a meteorologist with the UK Air Ministry, and joined McGill University as an assistant professor after the war. In 1950, he received a PhD in Geography from the Université de Montréal.
Ғылыми мансап
1962 жылы 1964 жылы Англияға оралғанға дейін Макгилл университетінде өнер және ғылым деканы болды. 1966-1968 жылдары Біркбек колледжінің магистрі болды, осы кезеңде Корольдік метеорологиялық қоғамның президенті қызметін атқарды. 1968 жылы Британдық Колумбия университетінің бесінші президенті лауазымын қабылдады және 1969 жылдың 31 қаңтарында отставкаға кеткенге дейін осы қызметте болды. 1974 жылы Торонто университетіне (U of T) география және физика профессоры болып кірді. 1974 жылдан 1979 жылға дейін U of T Экологиялық зерттеулер институтының директоры болды. 1979 жылдан 1986 жылға дейін Тринити колледжінің проректоры қызметін атқарды. 1988 жылдан 1995 жылға дейін Трент университетінің алтыншы канцлері болды. 1992 жылдан 2002 жылы қайтыс болғанға дейін Канаданың Ұлттық климаттық бағдарламаны жоспарлау кеңесінің төрағасы болды.
Hare was Dean of Arts and Science at McGill starting 1962 before returning to England in 1964. He was Master of Birkbeck College from 1966 to 1968, during which he served as president of the Royal Meteorological Society. In 1968, he accepted the position as fifth president of the University of British Columbia, which he served until he resigned on January 31, 1969. He joined the University of Toronto (U of T) becoming a Professor of geography and physics in 1974. From 1974 to 1979 he was director of the Institute for Environmental Studies at the U of T. From 1979 until 1986 he was Provost of Trinity College. From 1988 to 1995 he was the sixth Chancellor of Trent University. From 1992 until his death in 2002, he chaired Canada's national Climate Program Planning Board.
Ғылыми қызығушылықтар және адвокаттық қызмет
Харе атмосфералық көмірқышқыл газы, климаттың өзгеруі, құрғақшылық және шөлейт аймақтардың климаты саласында зерттеулер жүргізді. Ол табиғи ортаны қорғауға белсенді түрде қолдау көрсетті және қышқыл жаңбыр, шөлдеу, ауыр металдар, ядролық реакторлар (және олардың қалдықтары), озон қабаты, парниктік газдар мен климаттың өзгеруі сияқты мәселелерді қарастырған көптеген комиссиялар мен комитеттерде жұмыс істеді. Ол Канаданың Атом энергиясы жөніндегі ғылыми-зерттеу және даму кеңесінің мүшесі болды және Швеция мен Францияда ядролық қалдықтарды басқару туралы зерттеулер жүргізді. Харе Канада алдындағы ең маңызды экологиялық проблема – табиғи отынды артық пайдалану салдарынан туындаған климаттың өзгеруі екенін санайтын. Ол тиімді басқарылатын ядролық энергияны қолдануға лайықты балама ретінде қарастырды. Өмірі бойы Харе осы мәселелер бойынша белсенді түрде лекция оқыды және жазды.
Hare's research interests included atmospheric carbon dioxide, climate change, drought, and arid zone climates. He was a strong advocate of protecting the natural environment and served on a wide variety of commissions and committees on subjects that included acid rain, desertification, heavy metals, nuclear reactors (and their waste products), ozone, greenhouse gases and climate change. He was on the Research and Development Advisory Panel of Atomic Energy of Canada and conducted studies on nuclear waste management in Sweden and France. Hare considered that the most pressing environmental challenge facing Canada is climate change caused by excessive use of fossil fuels. He advocated effectively managed nuclear power as a viable alternative. Throughout his life Hare was a tireless public speaker and writer about these issues.
Марапаттар мен құрметтер
1974 жылы Харе Масси медалімен марапатталды. 1978 жылы ол Канада орденінің офицері атанды және 1987 жылы серіктес дәрежесіне көтерілді. 1987 жылы, ол Канада Корольдік қоғамының мүшесі болған көптеген салалардағы білімге қосқан маңызды үлесі үшін сэр Джон Уильям Доусон медалімен марапатталды. Сол жылы ол Америка географиялық қоғамының Каллум географиялық медалімен де марапатталды. 1989 жылы ол Онтарио орденін және Дүниежүзілік метеорологиялық ұйымның Халықаралық метеорологиялық ұйым сыйлығын алды. Оған 11 университеттен құрметті доктор дәрежесі берілді.
Hare received the Massey Medal in 1974. In 1978 he was made an Officer of the Order of Canada and was promoted to Companion in 1987. In 1987, he was presented with the Sir John William Dawson Medal, for important contributions of knowledge in multiple domains, from the Royal Society of Canada in which he was a Fellow. The same year, he was awarded the Cullum Geographical Medal by the American Geographical Society. In 1989, he received the Order of Ontario and the International Meteorological Organization Prize from the World Meteorological Organization. He was awarded honorary degrees by 11 universities.