Кіріспе

Пруссиялық бұрандалы мылтық Иглалы мылтық - 19 ғасырдағы әскери қаптамалы мылтық, сондай-ақ камераны ашу және жабу үшін бұрандалы амалды қолданған алғашқы қаптамалы мылтық. Ол Пруссияның Германияны біріктіру соғыстарында негізгі жаяу әскер қаруы ретінде қолданылған. Оны 1836 жылы 1824 жылдан бері көптеген жобалау эксперименттерін жүргізген неміс қарушысы Иоганн Николаус фон Дрейзе (1787-1867) ойлап тапты. "Жартылатын инелі мылтық" (Zündnadelgewehr) атауы оның атыс шынайылығына негізделген, өйткені ол оқ атудың негізіндегі соққылау қалпағына соққы беру үшін қағаз патроннан ине сияқты өтті. Алайда, дизайнының революциялық сипатын жасыру үшін 1841 жылы мылтық әскери қызметке түсті. Ол лехтс перкуссионгевер модель 1841 деп аталды.

Тарих

Иоганн Николаус фон Дрейзе жасаған инелі тапаншаның алғашқы түрлері тұмсықпен жүктелетін, отын шапқышы бар, ол отынның түбіндегі ішкі соққы шапкасын атып жіберген, омыртқалы пружинамен қозғалатын ұзын инеден тұрады. Оның бұрандамен жұмыс істейтін қаптамалық жүктеу принципімен осы тұтандырғыш жүйесімен біріктірілуі мылтыққа әскери әлеует берді, өйткені бұл факторлар отты жылдамдықты арттырды. 1840 жылы сынақтан өткеннен кейін Пруссия патшасы Фридрих Вильгельм IV жаңа мылтықтардың 60 000 данасына тапсырыс берді. Дрейс өндірісті арттыру үшін мемлекеттік қарыздар көмегімен Сомердадағы зауытты құрды. Ол 1841 жылы лехтс перкуссиондық қару үлгісі 1841 ретінде пайдалануға берілді, бірақ 1848 жылға дейін тек 45 000 дана шығарылды. Ол алғаш рет 1848-1849 жылдардағы неміс төңкерісі кезінде қолданылды және 1849 жылы Дрездендегі мамыр көтерілісі кезінде көшеде күресуде өзінің жауынгерлік артықшылығын дәлелдеді. Кейіннен көптеген неміс мемлекеттері қаруды қабылдады. Сомерда зауыты сұранысты қанағаттандыра алмады және жылына 30 000 мылтық шығарады. 1850 жылдары Пруссияның көпшілігі әлі де ескірген 1839 жылғы Потсдам мылтығымен жабдықталған, оның қашықтығы мен дәлдігі француздық Миние және австриялық Лоренц мылтығынан әлдеқайда төмен. Пруссия армиясының қаржысының төмен деңгейі нәтижесінде 1855 жылы қарумен 90 батальон жабдықталды. Дрейс өндірісті арттыру үшін мылтық өндіруді тоқтатуға келісті. Шпандау арсеналында Корольдік Пруссия мылтық фабрикасы 1853 жылы өндірісті бастады, содан кейін Данциг, де және Эрфурт. Бастапқыда Спандау фабрикасы жылына 12000 Дрейз инелі қаруы шығарып, 1867 жылы 48000-ға дейін өсті. Британдық армия 1849 - 1851 жылдары Дрейз инелі қаруы туралы есеп берді. Британдық сынақтарда Дрейз минутына алты раунд жасауға қабілетті екені көрсетілді, ал дәлдікті сақтау үшін сынақтар Дрейзді қызмет көрсету үшін "өте күрделі және нәзік" деп болжады. Француздық карабинді тік тұмсықты жүктеп жүретін мылтық жақсырақ қару деп бағаланды және оның жақсартылған нұсқасы 1851 үлгісіндегі Minié типті мылтық ретінде қабылданды. Қағаз қаптаманың жоғарғы жағы оралып, байланады. Ауыстырғыш босатылған кезде ине ұшы патронның артқы жағын тесіп, ұнтақты басып өтеді және саботтың түбіне бекітілген праймерге тиеді. Осылайша қара ұнтақ зарядындағы өрт алдыңғы жағы алдыңғы жағынан артқы жағына өтеді. Бұл алдыңғы-арқа жағылған өрнек артқы тұтанушы патрондарда көрінетін әсерді азайтады, онда зарядтың алдыңғы жағындағы ұнтақтың бір бөлігі ысырап етіледі, өйткені ол түбірден төмен және сыртқа шығарылады және ауада тұмсық жарығы ретінде жандырады. Сонымен қатар, ол барлық зарядтың ең жоғары қысыммен жануын қамтамасыз етеді, теориялық тұрғыдан жанбайтын қалдықтарды азайтады. Нәтижесінде, кішірек зарядты бірдей калибрлі және салмақты оқпен бірдей артқы жалындаған зарядпен бірдей жылдамдықты алу үшін пайдалануға болады. Бұл сондай-ақ картриджді басқару қауіпсіздігін арттырады, өйткені примерді кездейсоқ іске қосу мүмкін емес. Сондай-ақ, инелі тапанша үшін бос патрон жасалды. Ол тірі снарядтан қысқа және жеңіл болды, өйткені оларда снаряд жоқ, бірақ конструкциясы мен ұнтақ жүктемесі басқа жағынан ұқсас болды.

Шектеулер

1849 - 1851 жылдары британдық сынақтар: Бұл негізінен, мылтық қағаз патронмен атылғанда, газдың едәуір мөлшері қақпақтан шығып кеткендіктен болды. Кейіннен орақ жылдамдығы мен жүктеу жылдамдығын арттырған жақсартылған модель енгізілді, бірақ ол көп ұзамай Mauser Model 1871 мылтығымен ауыстырылды. Праймерді тікелей оқ артына орналастыру атыс сауыты атылған кезде қара ұнтаққа жабылып, тапаншаға қысым жасады, бұл уақыт өте келе сынған және мылтықты ауыстыруға дейін пайдасыз етті. Сол себепті сарбаздарға екі иінткіш те берілді. Иінтікті 30 секунд ішінде, тіпті далада да, оңай ауыстыруға болады. Түндіктің артында қара ұнтақ пайда болғандықтан, қалдықтар жиналды, сондықтан 60-80 рет атудан кейін тазалау қажет болды. Бұл үлкен проблема емес еді, өйткені жеке солдат одан аз патрон алып жүреді және Дрейз ішек түтігі бар "ауа камерасын" жасады. (Chassepot-та да осыған ие болды, бірақ оның камерасының диаметрі кіші болғандықтан, аз ұрықтан кейін тұншығып кетуі ықтимал болды.) 1866 жылғы Аустрия-Пруссия соғысына дейін даярланған сарбаз 10 минуттан аз уақыт ішінде даланы тазартуды аяқтауы керек еді.