Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хидзё сарайы (平城宮) – Нара дәуірінің көп бөлігінде Жапонияның астанасы Хидзё-киода (қазіргі Нара) императордың резиденциясы болды. 710 жылдан 794 жылға дейінгі Нара дәуірінің көп бөлігінде императордың резиденциясы және әкімшілік орталығы қызметін атқарған сарай, елорданың дизайны үшін қолданылған қытай үлгілеріне сәйкес қаланың солтүстік-орталық бөлігінде орналасқан. Сарай (大内裏) – үкіметтік министрліктерді қоса алғанда, бірнеше рәсімдік және әкімшілік ғимараттарды қамтитын үлкен тікбұрышты қабырғамен қоршалған аумақтан тұрады. Бұл аумақтың ішінде императордың жеке қабырғамен қоршалған тұрғын үйі, яки Ішкі сарай орналасқан. Императордың тұрғын үйінен басқа, Ішкі сарайда императордың жұбайларының резиденциялары, сондай-ақ императордың тұлғасымен тығыз байланысты белгілі бір ресми және салтанатты ғимараттар да болды. Сарайдың бастапқы мақсаты – 7-ғасырда Қытайдан Жапония қабылдаған орталық үкімет моделін бейнелеу, яғни Дайдзё кан және оның қарастырылатын сегіз министрлігі. Сарай императордың резиденциясына, мемлекеттік істерді жүргізуге және осыған байланысты рәсімдерге лайықты орын ретінде жобаланды. Елорда Хэйанға көшірілгеннен кейін сарай құрылыстары сол жерге көшірілді немесе бірнеше өрт пен басқа да апаттарға ұшырап жойылды. Бұл жер ауыл шаруашылығына пайдаланылды және оның ізі шамалы қалды, бірақ орны белгілі болып келді. Қазба жұмыстары 1750 жылы басталды, ал қазіргі әдеби дереккөздер мен қазбалар негізінде кең ауқымды қайта құру жұмыстары жүргізілді. Сарайдың және оны қоршаған аумақтың қазбадан табылған қалдықтары 1998 жылы «Ежелгі Нараның тарихи ескерткіштері» сияқты аймақтағы басқа да бірнеше ғимараттармен бірге ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
Heijō Palace (平城宮) was the imperial residence in the Japanese capital city Heijō kyō (today's Nara), during most of the Nara period. The palace, which served as the imperial residence and the administrative centre of for most of the Nara period from 710 to 794 AD, was located at the north central location of the city in accordance with the Chinese models used for the design of the capital. The palace consisted of a (大内裏), a large rectangular walled enclosure which contained several ceremonial and administrative buildings including the government ministries. Inside this enclosure was the separately walled residential compound of the emperor or the Inner Palace. In addition to the emperor's living quarters the Inner Palace contained the residences of the imperial consorts as well as certain official and ceremonial buildings more closely linked to the person of the emperor. The original role of the palace was to manifest the centralised government model adopted by Japan from China in the 7th century—the Daijō kan and its subsidiary Eight Ministries. The palace was designed to provide an appropriate setting for the emperor's residence, the conduct of state affairs, and associated ceremonial functions. After the capital was moved to Heian, the palace structures were either moved there or suffered several fires and other disasters and disappeared. The site was converted to agricultural use and almost no trace of it remained, however the location was still known. Excavations started in the and large scale reconstruction based on contemporary literary sources and excavations starting in the
The excavated remains of the palace and the surrounding area were established as a UNESCO World Heritage Site in 1998 along with a number of other buildings in the area such as the "Historic Monuments of Ancient Nara."
Тарих
Кеюн 4 (707 ж.) жылы Императрица Генмей Хризантема тағына отырғаннан кейін бір жыл өткен соң, Асука маңындағы Фудзивара-кёдан Нара алабының солтүстік шетіне қарай көшу туралы шешім қабылданды. Жаңа астананың аты Хейдзё (平城) деп жазылған, бірақ сол кезде Нара деп те аталатын. Қала мен сарай аумағы негізінен Тан әулеті кезінде Қытайдың астанасы болған Чанъань (қазіргі Сиань) қаласына ұқсас құрылды, бұл Нара астанасы болған дәуірге сәйкес келеді. Чанъань, көптеген ежелгі Шығыс Азия қалалары сияқты, күрделі нанымдар жүйесі мен геомантия заңдарына негізделген. Бұл көшелердің торлы жүйесін, сондай-ақ қаланың белгілі бір бағыттарында рухани қорғау үшін ғибадатханалар мен храмдар орналастыру қажеттігін анықтады. Қаланың ауданы шығыстан батысқа, солтүстіктен оңтүстікке дейін өлшенді. Осы жүйеге сәйкес, сарай солтүстік жағына, қаланың ортасынан солтүстікке қарай созылатын басты жол – Сузаку көшесінің бойында орналастырылды. Көше Сузаку қақпасында аяқталып, сарайдың қалған ғимараттары осы қақпадан солтүстікке қарай салынды. Сарайдың негізгі құрылыстары – үкіметтік мәселелерді қарауға арналған Дайгоку-ден, ресми шаралар өткізілетін Чодо, императордың резиденциясы – Дайри, және әртүрлі әкімшілік мекемелердің кеңселерi болды. Нара дәуірі 710 жылдан 784 жылға дейінгі 75 жылды қамтиды. Император Шому 740 және 745 жылдар аралығында астананы Куни-кё және Шигараки-кё сияқты басқа жерлерге көшірді. Императорлық ғимараттар мен мемлекеттік кеңселер осы кезеңде күрт өзгертілді. Кейінгі Нара дәуірінде императорлық резиденцияның оңтүстік жағында, шығыс бөлігінде аудиенциялар залы салынды. Бұл соңғы аудиенциялар залы деп аталды. Императорлық резиденциядағы және мемлекеттік кеңселердегі бірқатар ғимараттар бірнеше рет ауыстырылып, жаңартылды. Бұл, әдетте, ескі ғимараттарды жөндеудің нәтижесі емес, басқа себептерге байланысты болды. Елорда Хэйан-кёға (қазіргі Киото) көшірілген кезде Нараның Император сарайы қарапайым түрде тасталып кетті. Келесі ғасырларда уақыт пен табиғаттың әсерінен ғимараттар бірте-бірте қирады, ал Камакура дәуірінің басында, 12 ғасырдың соңында жер бетінде ештеңе қалмады. Дегенмен, жер астындағы бөліктері сақталды және қазіргі археологтар тарапынан қайта табылды.
One year after Empress Genmei's succession to the Chrysanthemum Throne in Keiun 4 (707 AD), a rescript was issued deciding on the move from Fujiwara kyo near Asuka towards the northern edge of the Nara basin. The new capital city's name was written Heijō (平城) but also pronounced Nara at the time. The city, and the palace grounds, was based largely on Chang'an (present day Xi'an), the capital of China during the Tang dynasty, which was contemporary to the time when Nara was capital. Chang'an was in turn, like many ancient east Asian cities, based on a complex system of beliefs & laws of geomancy. This dictated the grid system of streets, as well as the necessity for spiritually protective shrines or temples to be placed at particular cardinal directions around the city. The city area measured from east to west and from north to south. In accordance with this system, the palace was placed at the northern end, on an extended line from Suzaku Street, the main thoroughfare running north–south straight through the centre of the city. The street ended at the Suzaku Gate, and the rest of the palace buildings were then placed beyond to the north of this gate. The primary buildings of the palace compound were the Daigoku den, where governmental affairs were conducted, the Chōdō in where formal ceremonies were held, the Dairi, the emperor's residence, and offices for various administrative agencies. The Nara period covers 75 years from 710 to 784 AD. Emperor Shōmu moved the capital to other places such as Kuni kyo and Shigaraki kyo in the period between 740 and 745 AD. The imperial buildings and government offices were drastically transformed around this period. In the later Nara period, the audience hall was erected in the eastern part, at the south side of the imperial domicile. This is called the latter audience hall. A number of buildings in the imperial domicile and the government offices were replaced and renovated several times. This was probably not due to the repair of the old buildings but due to another reason. When the capital was moved to Heian kyō (now called Kyoto), Nara's Imperial Palace was simply abandoned. Over the ensuing centuries, the ravages of time and the elements slowly destroyed the buildings, until by the beginning of the Kamakura period in the late 12th century there was practically nothing left above ground. However, those sections that lay underground were preserved, and re discovered by modern archaeologists.