Леопольд Карпелес: АҚШ Азамат соғысының батыры, «Құрмет медалі» иегері. Богемиядан иммигрант, күллі штаттар армиясында туды алып жүрген. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрмет медалінің иегері
United States Army Medal of Honor recipient
Леопольд Карпельс (9 қыркүйек 1838 – 2 ақпан 1909) – Одақ армиясының ту көтергіші, Америка Азамат соғысы кезіндегі ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталған. Прагада туған ол, жас кезінде Техасқа көшіп, Америка шекарасындағы керуендерді қорғау арқылы күнкөріс жасаған. Құлдыққа қарсылық танытқан ол, 1861 жылы соғыс басталғанға дейін Жерасты теміржолына көмектескендігі мәлім. Карпельс кейіннен Одақ армиясына ерікті болып, Солтүстік Каролинаға жасалған жорықта 46-шы Массачусетс ерікті жаяу әскер полкінің шайқас туын алып жүрген. Одан кейін ол тәжірибелі 57-ші Массачусетс ерікті жаяу әскер полкіне қосылды. Шөл дала шайқасында оның бөлімшесі Одақтың оң фланкі құлаған кезде ауыр шығынға ұшырады. Карпельс өз орнынан қозғалмай, күн батқанға дейін басқа да әскерлерді қорғануға шақырып, олардың позицияларын ұстап тұрды. Карпельс наурыз барысында жараланып, әскери қызметтен шығуға мәжбүр болды. Өмірінің соңына дейін Вашингтон қаласында тұрып, алдымен жеке кәсіппен айналысты, кейін АҚШ Қаржы министрлігінде жұмыс істеді. Өліміне дейін Вашингтонда тұрды.
Leopold Karpeles (9 September 1838 – 2 February 1909) was a flagbearer in the Union Army who received the Medal of Honor for his actions during the American Civil War. Born in Prague, he immigrated to Texas early in life and made a living protecting convoys on the American frontier. An Abolitionist, he is known to have assisted the Underground Railroad before the outbreak of the war in 1861. Karpeles subsequently volunteered for the Union Army, carrying the battle standard for the 46th Massachusetts Volunteer Infantry Regiment during an expedition to North Carolina. He then joined the veteran 57th Massachusetts Volunteer Infantry Regiment. During the Battle of the Wilderness, his unit suffered extensive casualties as the Union's right flank collapsed. Karpeles stood his ground, rallying a number of other men to hold their positions during the fight until sundown. Kaepeles was wounded later in the campaign, forcing his retirement from the military. He spent the rest of his life in Washington, D. C. first in business and later working for the United States Department of the Treasury living in Washington until his death.
Өмірбаян
Леопольд Карпелес Прагада белгілі және бай еврей отбасында дүниеге келді, балалық шағының көп бөлігін қала маңындағы шаруашылықтар мен ранчоларда өткізді. Сол жерде ол өзінің ағасы Эмильмен бірге крещение рәсімінен өтті, католик мектебіне қатысу үшін қажетті шарт. Эмиль жаңа дінді қабылдады, бірақ Леопольдқа отбасысы дінін жасырып жүруді үйретті. Карпелес 1849 жылы 11 жасында Техас штатының Галвестон қаласына көшіп келді. Одан 7 жыл үлкен Эмиль бұрыннан келген еді және сәтті құрғақ тауарлар дүкенін басқарып тұрды. Леопольд мектепке түсіп, дүкенде шәкірттікке дайындалуды жоспарлады. Қала көбінесе неміс текті адамдармен қоныстанған, бірақ соңғы он жылда иммигранттардың көптеп келуі байқалды. Карпелес ағылшын, француз, неміс, грек және чех тілдерін еркін меңгерген. Техаста ол пышақ, лассо, мылтық, тапанша және сабельді қару ретінде қолдануда да шеберлік танытты. Карпелес Техастағы уақытын мектеп пен жұмыспен өткізді, бірақ ол соңында қанағаттанбады, сондықтан дүкен тауарларын Техас штабы бойынша тасымалдау үшін қолданылатын конвойлерге ерікті болып қосылды. Осы жұмыста ол шабуылдарды тойтаруға және жолаушыларды қорғауға көмектесті, кейде Техас рейнджерлеріне қосылды. Бұл жұмыстан ол үлкен ләззат алды, әсіресе табиғатта болудан және оқиғаларға толы өмірден. Бұл жұмыс оны ағасынан алыстатты, өйткені ол көбірек тәуелсіздікке ұмтылды. Отбасылық жазбаларда Карпелес өмірінің басқа көздерде расталмаған толыққанды мәліметтері келтірілген. Техас рейнджерлерінің бейресми стиліне көбірек араласып, Карпелес кейде рейнджерлермен бірге Мексикаға экспедицияларға және үндістермен болған қақтығыстарға қатысты. Отбасы мүшелерінің айтуынша, ол бірнеше шайқасқа қатысқан, бірақ осы кезеңдегі оның іс-әрекеттері туралы құжаттар мемлекеттік немесе ұлттық мұрағаттарда табылған жоқ. 1854 жылы ол Браунсвиллге (Техас штаты) көшіп барды. Отбасылық жазбаларға сәйкес, ол 1850-ші жылдардың аяғында шекарада саудагерлер мен керуендерді қорғау үшін Браунсвилл гвардиясы және Браунсвилл жолбарыстары сияқты екі жергілікті милиция тобымен бірге жұмыс істеді, бірақ шайқастардың толыққанды мәліметтері мен орналасқан жерлері белгісіз. Дегенмен, Карпелес әйелдер мен балаларға қатысты зорлық-зомбылықты және құлдықты жек көретіні белгілі болды. Осы кезеңде ол Жер асты теміржолына қатысқан деп есептеледі, қашқан құлдарға мексикалық және семинол жақтастарының арасында пана табуға көмектесті. Техас 1861 жылдың 23 ақпанында Одақтан бөлінуге дауыс бергеннен кейін Карпелес пен оның ағасы ажырасып кетті. Эмиль Конфедерация армиясына қатысты, ал Леопольд Массачусетс штатының Спрингфилд қаласына көшіп, ағасының бизнес байланыстарының бірімен жұмыс істеуге үміттенеді, дүкен клеркі болып жұмысқа орналасты. Ол жерде ол жергілікті құлдырау қозғалысына жақын дос тапты және Техас штатынан қарағанда қауіпсіз болса да, Жер асты теміржолының жергілікті торабына көмектесті.
Leopold Karpeles was born in Prague to a prominent and wealthy Jewish family, spending much of his early life around farms and ranches near the city. There, he and his brother Emile had been baptized, a requirement for attendance in Catholic school, and Emile took to the new religion, though Leopold was taught by his family to "lay low" about his religion. Karpeles moved to Galveston, Texas, in 1849 at age 11. Emile, 7 years his senior, had preceded him there and was running a successful dry goods store and Leopold intended to enroll in school and prepare to apprentice at the store. The town was predominately German in ancestry but had seen an influx of immigrants in the decade before. Studies early in his life left Karpeles fluent in English, French, German, Greek and Czech, and in Texas he also became proficient using the knife, lasso, rifle, pistol and saber as weapons. Karpeles' time in Texas initially marked mostly by school and work, which he ultimately found unsatisfactory, and so he volunteered to join supply convoys the store used to ship goods around Texas. In this work, he helped repel attacks and defend passengers, sometimes joining the Texas Rangers in the process. In this work, he found great satisfaction, especially with the outdoors and the sense of adventure. The work did distance him from his brother as he sought more independence. Family records suggest details of Karpeles' life that other sources have not verified. Becoming more involved with the Texas Rangers and their informal style, Karpeles occasionally accompanied the Rangers to expeditions in Mexico and to conflicts involving Native Americans. Accounts from his family claim he participated in a number of skirmishes, but documentation of his activities during this time have not been found in state or national archives. In 1854, he relocated to Brownsville, Texas, where, according to family records, he was involved with two local militia groups, the Brownsville Guard and the Brownsville Tigers, protecting traders and caravans on the frontier during the late 1850s, though details and locations of any skirmishes are missing. Still, Karpeles was known to dislike both violence against women and children and slavery. During this time he is believed to have been involved in the Underground Railroad, helping escaped slaves find refuge with both Mexican and Seminole sympathizers. After Texas voted to seceded from the Union on 23 February 1861, Karpeles and his brother split. Emile enlisted in the Confederate States Army and Leopold moved to Springfield, Massachusetts hoping for a job with one of his brother's business contacts, taking a job as a shop clerk. There, he began to make friends in the local abolitionist movement and helped the local stop in the Underground Railroad, though this was less risky than Texas.
Әскери қызмет
Карпельс басқа құлдықты жоюшыларды жігерлендіріп, 46-шы Массачусетс ерікті жаяу әскер полкіне тоғыз айлық мерзімге тіркелді және 24 қыркүйекте 1862 жылы оқуды бастады, алдыңғы тәжірибесінің арқасында оқу аяқталғанға дейін капрал шеніне көтерілді. Осы кезде ол ерікті түрде полктің жауынгерлік байрағын алып жүруге келісті, бұл қарусыз болуды және бірліктің байрағын ұстауды білдіретін, қауіпті әрі беделді міндет еді. А компаниясына бекітілген ол Солтүстік Каролинадағы Голдсбороға жасалған одақтас әскерлердің экспедициясына қатысты және 1862 жылдың желтоқсанына дейін Кинстон шайқасы, Уайт-Холл шайқасы және Голдсборо көпірі шайқасы сияқты бірнеше шайқаста ерекше көзге түсті. Полк командирі В. С. Шуртлес Карпельс туралы жазған хатында, оның «шайқасқа жылдам жеткені және жаудың оқтарымен бірнеше рет тесілген байрағына қарамастан, өз орнынан қозғалмаған нық тұруы ерекше көзге түсіп, мақтау мен ескертпеге ие болды» деп атап өткен. Бұл науқанды аяқтағаннан кейін, бөлім Спрингфилдке оралды және 29 шілдеде демобилизацияланды. Карпельс кейіннен бұл тәжірибе туралы «жігерлендіретін» болғанын жазды, бірақ сонымен қатар «әскер өмірі – денсаулыққа зиян келтіретін және қиын жағдайларға қарамастан, өз санасы мен денесін бақылауға ұмтылудың бір теңгерімдік әрекеті» екенін түйіндеді. Карпельс 1863 жылдың соңында армияға қайта оралуға шешім қабылдады, полковник Уильям Фрэнсис Бартлетттің шақыруына жауап берді. Бартлетт 1038 сарбазды 46-шы Массачусетс ерікті жаяу әскер полкін құру үшін жинады, бұл бөлім кем дегенде тоғыз ай қызмет еткен тәжірибелі сарбаздардан тұрды және IX корпустың 1-ші бригадасының, 1-ші дивизиясының құрамына кірді. Карпельс сержант шеніне көтеріліп, E ротасына тағайындалды, оған жаңа сарбаздарды оқыту міндеті жүктелді және ол бөлімнің жалғыз еврей мүшесі болды деп есептеледі. Ол тағы да байрақты алып жүруді сұрады және Бартлетттің ұсынысымен полктің түс алып жүрушісі болып тағайындалды, сонымен қатар түс сержанты шені алды. Бөлім 1864 жылдың 17 сәуірінде Жаңа Англиядан аттанып, пойызбен және жаяу жолмен Вашингтонға, Колумбия округіне жетті, 25 сәуірде лагерь құрды. Осы уақытта бөлім президент Авраам Линкольннің қарауында марш жасады, бұл Карпельс ерекше бағалаған естелік болды.
Encouraged by other abolitionists, Karpeles enlisted in a nine month term with the 46th Massachusetts Volunteer Infantry Regiment and began training on 24 September 1862, being promoted to corporal before the end of training because of his prior experience. At this time, he volunteered to be a standard bearer, a volunteer role where he would not be armed and would carry the unit's battle standard, an assignment considered both dangerous and prestigious. Assigned to Company A, he was a part of a Union expedition to Goldsborough, North Carolina and served with distinction in several engagements including the Battle of Kinston, Battle of White Hall and then the Battle of Goldsborough Bridge through December 1862. A letter about Karpeles written by regimental commander W. S. Shurtless, remarked of the "Promptness with which (Karpeles) came upon the line of battle and the firmness with which he stood his ground, though his flag was several times pierced by bullets of the enemy, were so conspicuous as to be the subject of remark and commendation." Finishing this campaign, the unit returned to Springfield and was mustered out on 29 July 1863. Of the experience, Karpeles later wrote it was "inspiring" to be a flag bearer but also found that, "A soldier's life is a balancing act of striving to exercise control over one's mind and body despite unhealthful, wretched living conditions." Karpeles then decided to rejoin the army in late 1863, answering a call from Colonel William Francis Bartlett who had mustered 1,038 men to form the 46th Massachusetts Volunteer Infantry Regiment, a unit consisting of veterans who had served at least nine months, as part of 1st Brigade, 1st Division of IX Corps. There, Karpeles was promoted to sergeant and assigned to Company E, tasked with training and is believed to have been the only Jewish member of the unit. Again he requested to carry the flag, and at Bartlett's recommendation, he was named color bearer for the regiment, with the rank of color sergeant. The unit left New England on 17 April 1864 traveled by foot and train to Washington, D. C., arriving on 25 April and encamped. During this time, the unit paraded past President Abraham Lincoln during a review, a memory Karpeles particularly cherished.
Құрмет медалі
1864 жылдың мамыр айында бөлім Улисс С. Гранттың Потомак армиясына қосылу үшін жорыққа шықты, Жер үсті науқаны кезінде. 6 мамырда Вирджиния штатының Спотсильвания округіне жақын келді, түнгі жорықтан кейін, Wilderness шайқасының басталуына байланысты, жылдамдатылып, армияға қосылды. Мушкет түтінінен көру нашарлаған қиын жерлер арқылы өте отырып, Карпельс полктің алдыңғы қатарындағы H ротасына бекітілді. Конфедерация армиясымен байланыс орнатылысымен, 57-ші полк қатыгез шайқастарға қатысты; шайқасқа қатысқан 548 сарбаздың шамамен жартысы қаза тапты немесе жарақат алды. Бұл бөлім шайқаста басқа полктерге қарағанда ауыр залал шекті және соғыстың ең жоғары қаза тапқандарының бірі болды, соның ішінде басынан оқ тиген Бартлетт та болды. Одақтың желісінің оң жақ қанаты конфедераттардың оқ атуынан құлап, 57-ші полк арқылы тәртіпсіз шегініс басталып, "жалпы қашқындыққа" себеп болды, бұл бөлімнің біртұтастығын жоғалтуына әкелді. Карпельс ағаш түбіне тұрып, шегініп жатқандарды қайта жиналып, қарсы тұруға шақырып, оларды рухтандыруға тырысты. Бұл әрекетін бригадир генерал Джеймс С. Уодсворт естеліктерінде, бригада штабынан да көруге болды. Бұл шара 57-ші полк сарбаздарының 34-ін Карпельс төңірегіне жиналуға ынталандырды, содан кейін Пенсильвания және Нью-Йорк штатынан келген басқа шегініп жатқан полктердің сарбаздары да қосылды. Кейін ол бұл оқиғаны ұрыс туралы кітап жазған рота командирі капитан Джон Андерсонға айтып берді. "Біз оларды жауынгерлік қатарға жинап, жақындап келе жатқан конфедераттарға шабуыл жасауға бұйрық бердік және жылдам оқ ату арқылы жауды тоқтатуға қол жеткіздік." Шайқастың қақтығысында конфедерат әскерлері жиналған қатардан өтіп, кейін шегініс кезінде қайтадан өтті. Күн батқанға дейін шамамен 20 адамнан тұратын топ осы қатарды ұстап тұрды, содан кейін шайқас басылғанда одақтың қатарына қайта оралды. Андерсон мен Бартлетт 1870 жылдың 18 сәуірінде генерал-адъютант кеңсесіне оқиға туралы есеп берді, ал марапат 11 күннен кейін табысталды. Карпельс – Құрмет медалін алған алғашқы еврей болды. Барлығы алты еврейге Америка Азамат соғысы кезінде көрсеткен батылдықтары үшін медаль табысталды.
In May 1864, the unit marched to join Ulysses S. Grant's Army of the Potomac in the middle of the Overland Campaign, arriving near Spotsylvania County, Virginia on 6 May, joining it after an overnight march hastened as a result of the unfolding Battle of the Wilderness. Advancing through difficult terrain and low visibility owing to musket smoke, Karpeles was assigned to Company H in the regiment's leading element. Once it made contact with the Confederate Army, the 57th was heavily engaged in brutal fighting; nearly half of the 548 men who entered the battle became casualties. The unit ended up taking heavier casualties than any other regiment at the battle, and had one of the highest casualty rates of the war, including Bartlett, who was wounded in the head by a bullet. The right wing of the Union line crumbled under Confederate guns, causing a "general stampede" as other regiments began a disorderly retreat through the 57th, causing some of the unit to begin to lose its cohesion. Karpeles attempted to rally standing on a tree stump and entreating men who were retreating to re form and make a stand, an action that could be seen as far back as the brigade command, as remembered by Brigadier General James S. Wadsworth. The action motivated about 34 men of the 57th to rally around Karpeles, followed by men of other retreating regiments from Pennsylvania and New York. He later recounted the action for Captain John Anderson, a company commander who wrote a book of the campaign. "We succeeded in forming these men into a fighting line and ordered them to advance on the approaching rebels, and by a rapid discharge of firearms managed to check the enemy." In the confusion of the battle, Confederate forces advanced past the rallied line, and passed it again in a retreat. A band of about 20 held this line through sunset, where it crawled back to Union lines during a lull in the battle. Anderson and Bartlett filed reports on the action with the Adjutant General's office on 18 April 1870, with the award granted 11 days later. Karpeles was the first Jew to be awarded the Medal of Honor. In total, six Jews would be granted the medal for an actions during the American Civil War.
Кейінгі қызмет
Келесі күндері 57-ші полк 9-12 мамыр аралығында Спотсильвания сотының үйіндегі келесі шайқасқа қатысты, онда Конфедерация әскерлерін қорқыту мақсатында штыктары бекітілген шабуылға сүйенді. Бірақ алғашқы бірнеше күннен кейін үдеу баяу болды, және бірнеше күннен кейін полк Ли армиясын қуалай жүріп, жорысын жалғастырды. Оның келесі маңызды шайқасы 24 мамырда Солтүстік Анна шайқасында, бригадир генерал Джеймс Х. Ледли бригадасының құрамында болды. Конфедерацияның күшті бекіністеріне қарсы, мас Ледлидің нашар ойластырылған шабуылының кезінде 57-ші полк ашық жермен шабуылдады және осы процесте жартылай жойылды. Карпелес аяғына жараланып құлады, бірақ командирі байрақты тартып алғанша күресін жалғастырды, ал қан жоғалту одан әрі ілгерілеуге мүмкіндік бермеді. Басқа сарбаздар полк қырылғанда Карпелеске қатарға оралуға көмектесті. Шабуыл сәтсіз аяқталғаннан кейін, полкте тек 199 адам ғана соғысуға дайын қалды. Карпелес бірнеше күн бойы есінен танып, дәрігерлердің бақылауында болды және қазан айына дейін шайқасқа қайта оралуға рұқсат алған жоқ. Ол Петербургтің қоршауы кезінде бөлімге қайта қосылды және Поплар Спрингс шіркеуінің шайқасында, содан кейін Воан жолы шайқасында қызметке оралды. Бірақ жарасы қайта жанып, ол қатарға қайта оралуға тырысқанда күшейді, және 1864 жылдың 20 желтоқсанында рейд кезінде құлап, әскери қызметін аяқтады. Ол соғыстағы ең ұзақ ту ұстағандардың бірі ретінде танымал, ол мүгедектікке әкелетін жарақат алмады.
In the following days, the 57th advanced to the next engagement at Spotsylvania Court House where it was engaged from 9 to 12 May, relying on an inspired charge with fixed bayonets intended to intimidate Confederate troops. But the progress after the first few days was slow, and after several days the regiment continued its march in pursuit of Lee's army. Its next major engagement came in the Battle of North Anna on 24 May as part of the brigade of Brigadier General James H. Ledlie. Amid an ill conceived attack ordered by an intoxicated Ledlie against strong Confederate positions, the 57th advanced across open ground and was nearly annihilated in the process. Karpeles was wounded in the leg and fell, but got up to continue the fight until his commander pulled the flag from him, and blood loss made it impossible to continue to advance. Other soldiers helped Karpeles back to the lines as the regiment was decimated. After the charge deteriorated, only 199 men in the regiment remained ready to fight. Karpeles was unconscious for several days and remained in the care of doctors and not allowed to return to combat until October. He rejoined the unit during the siege of Petersburg and returned to duty during the Battle of Poplar Springs Church and later the Battle of Vaughan Road. But the wound reopened and became aggravated once he attempted to return to the lines, and he collapsed on 20 December 1864 during a raid, ending his military service. He is known as one of the longest serving color bearers of the war who did not receive a crippling wound or injury.
Кейінгі өмірі
Карпельс Вашингтондағы Маунт-Плезант бас ауруханасына жеткізілді, онда оның аяғына ем жасалды. Бастапқыда ампутация жасалуы мүмкін деп ойланған, бірақ 16 жасар Сара Мундхайм дәрігерлерді Карпельске өз үйінде күтім жасауға рұқсат беруге көндірді. Соғыс аяқталғанға дейін ол жазылып, Мундхаймға үйленді. 1870 жылдың желтоқсанында олардың Тереза есімді қызы дүниеге келді. Отбасы Вашингтон қаласында бай клиенттерге арналған шляпа шеберханасын ашты, Карпельс сату және есепке алу ісін қадағалап, әйелі өндіріс процесін басқарды. Кейіннен отбасы қаланың еврейлер көп тұратын қарапайым ауданындағы үйге көшті. Сара 1872 жылы үшінші баласын туған кезде қайтыс болды және өлім төсегінде Карпельске оның қарындасы Генриеттаға үйленуді өтінді. Бірінші некеден туған екінші және үшінші балалары ерте жаста қайтыс болды, бірақ екінші некесінен үш ұл мен үш қыз дүниеге келді. Карпельс кейіннен Вашингтон қоғамында беделді адамға айналып, саяси шаралар мен ардагерлер ұйымдарында сөз сөйлеу өнерімен танылды. 1875 жылы ол АҚШ Қаржы министрлігінде кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты, бұл жұмысы үшін жылына 900 доллар (шамамен доллар) жалақы алды, бірақ оның көп бөлігін өзіне жақын адамдарға арналған кеште өткізіп, сондай-ақ мұқтаж достарына қарыз берді. Ол заң шығарушылар мен дипломаттар арасында жақсы танымал болды және президенттер Честер А. Артур, Грант және Уильям Маккинлимен таныс еді. Ол осы байланыстарды еңбек құқықтарын қорғау үшін пайдаланды, әсіресе жұмыс уақытын қысқарту мәселесінде, сонымен қатар ардагерлер ұйымы – Республиканың Ұлы Армиясына қатысты, онда ол Мемориал күнін мерекелеуді қолдады. Кейіннен ол Медаль құрметі легионының негісқалаушы мүшесі және вице-президенті болды, бұл марапаттың мағынасын саяси мақсаттағы сыйлықтан, соғыстағы батылдығы үшін берілетін құрметті сыйлыққа өзгертуге көмектесті. 1898 жылы Испан-Америка соғысы басталғанда Карпельс әскери қызметке қайта оралуға ниет білдірді, бірақ жасы және соғыста алған жарақатынан пайда болған ақсаулық оған мүмкіндік бермеді. Карпельс 1909 жылы қайтыс болды және Вашингтон еврей қауымының зиратына жерленді, оның қабіртасында Медаль құрметінің белгісі бар. Оның медалі кейіннен өртте жоғалып кетті.
Karpeles was evacuated to Mount Pleasant General Hospital in Washington, D. C. where his leg was treated. Initially thought to require an amputation, it was saved as part of the efforts of a 16 year old volunteer, Sara Mundheim, who convinced doctors to allow her family to care for Karpeles in their home. His recovery would continue through the end of the war, and after that time, he and Mundheim married. The couple had a daughter, Theresa, born in December 1870. The family set up a hat shop catering to the wealthy in Washington, D. C., and Karpeles took to overseeing sales and bookkeeping while his wife handled manufacturing. The family subsequently lived in a modest estate in a predominately Jewish area of the city. Sara died giving birth to a third child in 1872 and on her deathbed insisted Karpeles marry her sister, Henrietta. The second and third child from his original marriage died young, but his second marriage bore three sons and three daughters. Karpeles later became ingrained in Washington society, valued as a speaker at political events and among veterans groups. In 1875 he was hired as a clerk in the United States Department of the Treasury in a job that paid $900 (~$ in ) a year, but was known to spend much of it both on parties for people he cared about and for loans to friends in need. He was known among lawmakers and diplomats alike, and was known to have been familiar to Presidents Chester A. Arthur, Grant and William McKinley. He used these connections to advocate for labor causes, notably including a shortened working day and also became involved in the veterans organization, the Grand Army of the Republic, where he advocated for Memorial Day. He later also was a founding member and vice president of the Medal of Honor Legion, which helped to clarify the meaning of the award from a politically based one to an honored award bestowed specifically for valor in combat. With the 1898 outbreak of the Spanish–American War, Karpeles expressed a desire to return to the military, but age and a limp developed as a result of his wartime injury made this impossible. Karpeles died in 1909 and was buried in the cemetery of the Washington Hebrew Congregation, with a gravestone that includes the Medal of Honor emblem. His medal was later lost in a fire.