Пітер Томпсон: Литтл-Бигхорн шайқасының қаһарманы және куәсі
Peter Thompson (Medal of Honor)
Питер Томпсон: қаһармандық ерлігі үшін «Құрмет медалімен» марапатталған шотландия-американ сарбазы. Little Bighorn шайқасы, өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Питер Томпсон (1 қыркүйек 1853 – 3 желтоқсан 1928) – шотланд-американдық әскер, Кіші Бигхорн шайқасындағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталған.
Peter Thompson (September 1, 1853 – December 3, 1928) was a Scots American soldier who was awarded a Medal of Honor for his actions at the Battle of the Little Bighorn.
Өмірбаян
Томпсон Шотландияның Файф графтығындағы Маркинш қаласында дүниеге келген. 1865 жылы отбасымен бірге АҚШ-қа эмиграция жасағаннан кейін Томпсон Питтсбургке жақын жерде, содан кейін Индиана округінде, Пенсильвания штатында шахтер болып жұмыс істеді. 1875 жылдың қыркүйегінде АҚШ армиясына қатарына қосылып, 1875 жылдан 1880 жылға дейін АҚШ-тың 7-ші атқыштар полкінің С ротасында қызмет етті. Оның бастығы капитан Томас Кастер болды. Құрметті түрде запасқа шыққаннан кейін ол алдымен Лид, Оңтүстік Дакота штатында тұрып, Хоумстед шахтасында жұмыс істеді. Кейін Монтана штатының Алзада қаласына көшіп, ранчо иесі болды. 1904 жылы Рут Бойкортқа үйленді. Олардың екі баласы болды: Сьюзан, 1906 жылы туған, және Питер кіші, 1909 жылы туған. Томпсон 1928 жылдың 3 желтоқсанында Оңтүстік Дакота штатының Хот-Спрингс қаласында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.
Thompson was born in Markinch in Fife, Scotland. After emigrating with his family to the United States in 1865, Thompson lived near Pittsburgh, and later in Indiana County, PA, where he worked as a miner. He enlisted in the United States Army in September 1875, serving in the U. S. 7th Cavalry Regiment's C company from 1875 until 1880. His commanding officer was Capt. Thomas Custer. After an honorable discharge, he resided first in Lead, SD, where he worked at the Homestead Mine. Later he moved to Alzada, MT, where he became a rancher. He married Ruth Boicourt in 1904. They had two children, Susan and Peter Jr., born in 1906 and 1909. Thompson died on December 3, 1928, at Hot Springs, SD, of heart failure.
Кішкентай үлкен мүйіз
1876 жылы Джордж Армстронг Кастердің басшылығымен Монтананың шығыс аймағында қызмет етіп жүргенде, ол Кіші Бигхорн шайқасына қатысты. Егер оның аты полк шайқас алаңына жеткенде өзен үстіндегі жардан құлап кетпегенде, Томпсон Кастермен бірге қаза болар еді. Осылайша, Томпсон және оның серігі Джеймс Уотсон артта қалды, бірақ өзенге қарай жол тарта берді. Өз бөліміне қайта қосыла алмағандықтан, екеуі кейін жарға қайта көтеріліп, майор Маркус Рено басқаратын полктің аман қалған тобына қосылды. Томпсон шайқастың басқа бөліктеріне қатысып, қолы мен қолына жарақат алды. Жарақатына қарамастан, ол жаралыларға су әкелу үшін қатардан шығып, шайқас үшін берілген 24 құрмет медалінің бірін жеңіп алды. Шайқас аяқталғаннан кейін ол бу кемесімен Линкольн бекінісіне эвакуацияланды. Қолы жеткілікті қалпына келген соң, ол шайқас туралы егжей-тегжейлі есеп жазды. Ол өзенге жақын жерде Кастерді көрген тығырық болғанын және Кастер қаза болған шайқастың басталуын көргенін айтты. Бұл оның Кастерді тірі соңғы рет көрген ақ адам болуы мүмкін екенін көрсетеді.
In 1876, while serving under George Armstrong Custer in the eastern Montana Territory, he took part in the Battle of the Little Bighorn. Had his horse not given out on the bluffs above the river as the regiment reached the battlefield, Thompson would have died with Custer. As it was, Thompson and a companion named James Watson fell behind, but continued on toward the river. Unable to rejoin their own company, the two later climbed back up the bluffs and joined surviving elements of the regiment, under Major Marcus Reno. Thompson took part in other parts of the battle and was wounded in the hand and arm. In spite of his wounds, he made trips outside the lines to obtain water for the wounded, an act that gained him one of 24 Medals of Honor awarded for the battle. After the fight, he was evacuated to Fort Abraham Lincoln by steamboat. When his hand had recovered sufficiently, he wrote a lengthy account of the fighting. Notably, he said he had been in a hiding place from which he had seen Custer near the river, and had also witnessed the beginning of the fight in which Custer was killed. By implication, he may have been the last white man to have seen Custer alive.
Томпсонның оқиғасы туралы дау
Томпсон 1909 жылы Литтл Бигхорн шайқас алаңында құрметті үнді соғыстары зерттеушісі Уолтер Мейсон Камппен сұхбаттасты. Томпсонмен басқа да жағдайларда кездескен және көп жылдар бойы хат алысқан Камп Томпсонның баяндамасын басқа қатысушылар мен құжаттардан білгендерімен салыстыра алмады. Томпсон өзінің 26 000 сөзді, дау тудыратын есебін 1914 жылдың көктемінде өзінің аймақтық газеті "Белл Фурш, Оңтүстік Дакота Би" газетінде жариялады. Бұл Кастердің соңғы тірегісінде "соңғы тірі қалған" деп мәлімдеген көптеген қарттардың (немесе қайтыс болғандардың, олардың некрологтары арқылы) заманы еді. Кейін Томпсон басқа шайқасқа қатысушылармен жанжалдасып, жалғаншы деп айыпталды. Оны 1925 жылы Эрл А. Бриннинстоул редакциялаған "Кастермен бірге сарбаз" кітабында Уильям Слэпер деген ветеран жалғаншы деп атады. Томпсонның өзінің мәлімдемелерін дәлелдеу әрекеттері Джеймс Уотсонның қайда екені белгісіз болғандықтан сәтсіз аяқталды. Питер Томпсон Оңтүстік Дакота штатының Хот-Спрингс қаласында қайтыс болды және Оңтүстік Дакота штатының Лид қаласындағы Батыс Лид зиратына жерленді. Томпсонның оқиғасы соңғы жылдары көп назар аударды. Дэниел О. Магнуссен 1974 жылы Томпсон адал адам сияқты көрінгенмен, оның баяндамасы қателерге толы екенін жазды. Ол Томпсонның естелігіне стресс пен жарақатынан туындаған көріністер әсер еткен болуы мүмкін деп болжады. Жақында Камптың жазбаларының жариялануы Томпсонның оқиғасына деген қызығушылықты қайта жақтандырып, көптеген даулы бөліктерін растады. Керлидің Кіші Бигхорн туралы әңгімелері сияқты, Томпсонның баяндамасы да әсерлі жұмбақ болып қала береді.
Thompson was interviewed by the respected Indian Wars researcher Walter Mason Camp at the Little Bighorn Battlefield in 1909. Camp, who met with Thompson on other occasions and corresponded him for many years, was unable to reconcile Thompson's account with what he had learned from other participants and records. Thompson published his controversial 26,000 word account in his regional newspaper, the Belle Fourche, South Dakota Bee in the spring of 1914. This was an era when a number of old men (or deceased men, through their obituaries) claimed to have been "the last survivor" of Custer's Last Stand. Thompson would later have confrontations with other battle participants, and be accused of being a liar. He was so labeled by one veteran named William Slaper in a 1925 book, A Trooper with Custer, edited by Earl A. Brininstool. Thompson's attempts to prove his claims were frustrated by the unknown whereabouts of James Watson. Peter Thompson died in Hot Springs, South Dakota, and was interred in the West Lead Cemetery in Lead, South Dakota. Thompson's story has received significant attention in recent years. Daniel O. Magnussen wrote in 1974 that, while Thompson seemed to have been an honest man, his account was riddled with errors. He speculated that Thompson's memory may have been clouded by hallucinations brought on by stress and his wound. More recently, the publication of Camp's notes has again stimulated interest in Thompson's story, and provided corroboration for many controversial parts of the account. Like Curley's stories of the Little Bighorn, Thompson's account remains a fascinating enigma.