Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының офицері және Құрмет медалінің иегері (1883–1951)
US Army officer and Medal of Honor recipient (1883–1951)
Самуэль Вудфилл (6 қаңтар 1883 – 10 тамыз 1951) – АҚШ армиясының майоры. Ол Филиппин-Америка соғысының, Бірінші дүниежүзілік соғыс және Екінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы болды. Вудфилл 20-шы ғасырдың басындағы ең танымал американдық сарбаздарының бірі еді. Генерал Джон Першинг Вудфиллді Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ең көрнекті сарбаз деп атады. 1918 жылдың қазан айындағы шабуыл кезінде, қыша газының әсерінен зардап шеккен күйінде ол жеке күшімен үш неміс пулеметін жойды және өз әскерін бірде-бір жарақатсыз американдық шепке сәтті жеткізді. Вудфилл Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Американың ең көп марапатталған сарбаздарының бірі саналды. Ол Құрмет медалімен (генерал Першинг 1919 жылдың 9 ақпанында тапсырды), француздық Құрмет легионының Шевалье дәрежесімен, француздық «Круа-де-Гер» орденімен қола жапырақшасымен, Черногорияның Принц Данило I орденінің рыцарь дәрежесімен және итальяндық «Croce al Merito di Guerra» орденімен және басқа да марапаттармен марапатталды. Вудфиллдің даңқы соншалықты зор болды, соғыс аяқталғаннан кейін 11 жыл өткен соң, Польша армиясының делегациясы оған екі медаль табыс етті. Марапаттау рәсімі 1929 жылдың 30 қыркүйегінен 3 қазанына дейін Луисвилл қаласында өткен Америка легионының 11-ші жылдық ұлттық конвенциясында өтті. Соғыстан кейін үйіне оралғаннан кейін Вудфилл сақтандыру агенті болып жұмыс істеді. Ол 1921 жылы Белгісіз сарбаздың мазарына арналған салтанатты шараға қатысқан үш сарбаздың бірі болды, оған бірге Құрмет медалінің иегерлері Чарльз Уиттлси және Элвин Йорк қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол майор болып тағайындалды және 1943 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін әскерден кеткенге дейін екі жыл жаңа сарбаздарды даярлады. Вудфилл Индиана штатының Вевей қаласының жанындағы фермаға зейнетке шықты және өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Samuel Woodfill (January 6, 1883 – August 10, 1951) was a major in the United States Army. He was a veteran of the Philippine–American War, World War I, and World War II. Woodfill was one of the most celebrated American soldiers of the early 20th century. General John Pershing called Woodfill the most outstanding soldier in World War I. During an offensive in October 1918, he single handedly neutralized three German machine gun emplacements while suffering under the effect of mustard gas, and was able to successfully lead his men safely back to the American lines without casualties. Woodfill was considered to be one of America's most decorated soldiers in World War I. He received the Medal of Honor (which General Pershing presented on 9 February 1919), the French Légion d'honneur in the degree of Chevalier, the French Croix de guerre with bronze palm, the Montenegrin Order of Prince Danilo I in the degree of Knight and the Italian Croce al Merito di Guerra among other awards. So legendary was Woodfill's renown, that almost 11 years after the war ended, a Polish Army delegation presented him two medals. The presentation occurred during the 11th Annual National Convention of the American Legion held in Louisville, Kentucky from 30 September 3 October 1929. After returning home at the end of the war, Woodfill took a number of different jobs before starting a career as an insurance salesman. He was among the three soldiers chosen to dedicate the Tomb of the Unknown Soldier in 1921, joining fellow Medal of Honor recipients Charles Whittlesey and Alvin York. At the outbreak of World War II, he was commissioned as a major and spent two years training recruits before resigning from the army after the death of his wife in 1943. Woodfill retired to a farm near Vevay, Indiana, where he lived until his death. He was buried in Arlington National Cemetery.
Әскери мансап
АҚШ Филиппинді басып алған кезде Вудфилл жеке сарбаз ретінде жіберілді. Вудфилл филиппин партизандық күштерімен бірнеше қақтығыстарға қатысты. Ол 1904 жылға дейін Филиппинде қызмет етті, содан кейін сол жылы Аляскаға ауыстырылып, 1911 жылы жабылатынға дейін Форт-Эгбертте қызмет етті. Алясканы тастағысы келмеген Вудфилл Форт-Гиббонда қалып, қызметін жалғастырды. 1912 жылы ол Кентукки штатындағы Форт-Томасқа орналасты. 1914 жылы Вудфилл Мексика азамат соғысы кезінде Мексика-Америка шекарасын күзетуге жіберілді. Олардың болуы шекара маңындағы зорлық-зомбылықты тоқтатуға жеткілікті болды және ол онда ешқандай әрекетке қатыспады. 1917 жылы оның ротасы Форт-Томасқа қайта оралды. АҚШ Германияға соғыс жариялап, 1917 жылдың сәуір айында Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін армия кеңейді. Тәжірибелі офицерлерге деген қажеттілік туғандықтан, Вудфиллге 1917 жылдың 11 шілдесінде уақытша екінші лейтенант шені берілді. Осы кезде Вудфилл Лорена "Блоссом" Уилтширмен танысып, 1917 жылдың 26 желтоқсанында үйленді. Жұбайлар Форт-Томас қаласында үй сатып алды.
The United States was occupying the Philippines when Woodfill was dispatched as a private. Woodfill was involved in a number of conflicts with the Filipino guerilla forces. He remained in the Philippines until 1904 before being transferred to Alaska that same year to serve at Fort Egbert until its closure in 1911. Not wanting to leave Alaska, Woodfill remained and served at Fort Gibbon. In 1912, he was stationed in Fort Thomas, Kentucky. In 1914 Woodfill was dispatched as part of a force to guard the Mexican American border during the Mexican Civil War. Their presence was sufficient to halt the cross border violence and he saw no action there. In 1917, his company returned to Fort Thomas. After the United States declared war on Germany and entered World War I in April 1917, the Army greatly expanded. Due to the demand for experienced officers, Woodfill was granted a temporary commission as a second lieutenant on July 11, 1917. About this time, Woodfill began courting Lorena "Blossom" Wiltshire and the couple married on December 26, 1917. The couple bought a home in the town of Fort Thomas.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Вудфиллдің полкі, 60-шы жаяу әскер дивизиясы 1917 жылдың соңында Бесінші жаяу әскер дивизиясына қосылды және 1918 жылдың басында генерал Джон Дж. Першингтің басшылығымен Америка экспедициялық күштерін (AEF) күшейту үшін Еуропаға аттанды. Армияда тәжірибелі офицерлердің жетіспеуіне байланысты Вудфилл 1917 жылдың 11 шілдесінде екінші лейтенант, ал 1918 жылдың 2 наурызында бірінші лейтенант болып тағайындалды. Оның полкі 1918 жылдың тамызында Франциядағы Мёз және Аргонн арасындағы қорғаныс шебіне орналасты. 26 қыркүйекте Мёз-Аргонн шабуылы басталды. Шабуыл қырық жеті күнге созылып, ондаған мың адам қаза тапты, ал одан да көп адам жарақат алды. 12 қазан күні таңертең Вудфилл және оның ротасы Кунельге жақын жерде орналасқанда, оның әскері қалың тұман ішінде алға жылжыды. Алға жылжу барысында неміс бекіністерінен Вудфилл мен оның әскеріне қарсы пулеметтен оқ жауды. Басқа әскерлер жасырынғанда, Вудфилл пулемет орнына жылдам шабуыл жасады, бірақ оқтан зардап шекпеді. Ол орналасқан жерге жақындағанда атыс ашып, үш неміс сарбазын жарақаттады. Неміс офицері Вудфиллге шабуылдап, қолма-қол айқасқа түсті, бірақ Вудфилл жеңіске жетіп, оны өлтірді. Қауіп сейілген соң, Вудфилл ротасына алға жылжуға белгі берді, сол кезде екінші пулемет атыс бастады. Вудфилл әскеріне пулемет орнына шабуыл жасауға бұйрық берді, ол тез басып алынды және үш неміс тұтқынға алынды. Оның әскері үшінші пулеметтен оқ жауғанда ғана алға жылжуын жалғастырды. Вудфилл тағы да шабуыл жасауға бұйрық берді. Пулеметке жақындағанда, мылтығынан оқ атып, бес неміс сарбазын жарақаттады. Вудфилл бірінші болып пулемет орнына жетіп, бекініске кірді. Ол екі сарбазға тимей, пистолетіндегі барлық оқтарды атып тастады. Содан кейін ол жақын жердегі балтаны алып, екі сарбазды өлтірді. Ұрыс кезінде аймақта у газдың концентрациясы жоғары болды және Вудфилл мен оның әскері оның әсерінен зардап шеге бастады. Симптомдар нашарлағанда, Вудфилл әскеріне одақтас әскерлердің қатарына қайтуға бұйрық берді. Оның ешкім де қатал шайқаста қаза таппады, бірақ бірнешеуі, Вудфиллдің өзі де, Бордодағы ауруханаға жатқызылды. Вудфилл соғыстың қалған бөлігінде ешқандай қатысуға мүмкіндік алмады және бірнеше апта бойы у газдың әсерінен емделді. Оның батылдығы үшін көптеген наградалар алды, бірақ өмірінің соңына дейін өкпе ауруынан зардап шекті.
After the American entry into World War I, Woodfill's regiment, the 60th Infantry was in late 1917 assigned to the Fifth Infantry Division and deployed to Europe in early 1918 to reinforce the American Expeditionary Forces (AEF) under the command of General John J. Pershing. Due to a shortage of experienced officers in the army, Woodfill was promoted to second lieutenant on July 11, 1917, and to first lieutenant on March 2, 1918. His regiment was placed in the defenses between Meuse and the Argonne in France in August 1918. On September 26 the Meuse–Argonne offensive began. The offensive lasted for forty seven days and left tens of thousands dead, with many more wounded. On the morning of October 12, Woodfill and his company were stationed near Cunel when his men were advancing through thick fog. As they moved forward, machine gun fire broke out from German held positions targeting Woodfill and his men. While the other men took cover, Woodfill quickly advanced on the machine gun emplacement while avoiding being hit. As he approached the emplacement he opened fire, disabling three German soldiers. A German officer rushed Woodfill and engaged him in hand to hand combat, but Woodfill gained the advantage and killed him. With the threat removed, Woodfill signaled for his company to advance when a second machine gun opened fire. Woodfill ordered his men to charge the emplacement, which was quickly overrun and three Germans captured. His men again resumed their advance only to have a third machine gun open fire. Woodfill ordered another charge. As he approached the machine gun he opened fire with his rifle, disabling five German soldiers. Woodfill was first to reach the gun emplacement and entered the bunker pit. He discharged all the shots in his pistol without hitting either of the two soldiers manning the position. He then seized a nearby pick axe and clubbed the two soldiers to death. Mustard gas had become heavy in the area during the fighting and Woodfill and his men began to suffer under its effect. As the symptoms worsened, Woodfill ordered his men to withdraw to the allied battle line. None of his men died in the fierce fighting, but several, including Woodfill, were hospitalized in Bordeaux after their retreat. Woodfill saw no more action for the remainder of the war and remained in medical care for several weeks while he received treatment for the effects of the poisonous gas. His heroics earned him a number of decorations, but he would suffer from weakened lungs for the rest of his life.
Соғыстан кейінгі кезең
1919 жылдың 25 наурызында Вудфилл пехота капитаны болды. Өкінішке орай, Вудфилл үшін Армия Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін үлкен қысқарту процесінде болды және Вудфилл 1919 жылдың 31 қазанында әскерден босатылды. 24 қарашада сержант қызметіне қайта оралды, кейіннен бас сержант болып жоғарылатылды. 1921 жылы Элвин Йорк және басқалармен бірге ол Белгісіз сарбаздың табынына қатысты. Вудфилл Бірінші дүниежүзілік соғыстағы елдің ұлы батырларының бірі саналды, бірақ соғыстан кейін күнкөріс табуда қиындықтарға тап болды. Құрметті наградаларына қарамастан, Вудфилл сержант жалақысымен шоттарын төлеуге және Форт-Томас үйінің ипотекасын жабуға күресті. 1922 жылы Вудфилл Сильвер Гроувтегі Огайо өзеніндегі бөгет жобасында күніне 6 долларлық ағаш шебер ретінде жұмыс істеді. Цинциннатидегі «Кит» театрының директоры Нед Гастингс Вудфиллдің бөгетте жұмыс істейтін суреттерін Нью-Йоркке жіберді. Мұндағы театр ұжымы қайырымдылық шаралары аясында Вудфиллдің Форт-Томас үйінің ипотекасын және сақтандыру полисін төлеу үшін қаржы жинады. Вудфилл 1923 жылдың 24 желтоқсанында бас сержант шенімен әскерден зейнеткерлікке шықты. 1932 жылдың 7 мамырында Конгресс шешімімен ол зейнеткерлік тізімінде капитан шеніне көтерілді.
Woodfill was promoted to captain in the Infantry on March 25, 1919. Unfortunately for Woodfill, the Army was in the process of a major drawdown after the First World War and Woodfill was discharged on October 31, 1919. He re enlisted as a sergeant on November 24 and was later promoted to master sergeant. Along with Alvin York and others, Woodfill was picked in 1921 to serve as a pallbearer for the Unknown Soldier. He was regarded as one of the country's great heroes of World War I, but apparently struggled to make a living after the war. Despite his honors, Woodfill—on a sergeant's salary—struggled to pay his bills and to pay off the mortgage on his Fort Thomas home. Woodfill took a job in 1922 as a $6 a day carpenter working on the Ohio River dam project at Silver Grove. Ned Hastings, manager of the Keith Theater in Cincinnati, sent pictures of Woodfill working at the dam site to New York City. There, a theatrical group involved in charitable work raised money to pay off the mortgage on Woodfill's Fort Thomas home and to pay up an insurance policy. Woodfill retired from the Army as a master sergeant on December 24, 1923. He was promoted to the rank of captain on the retired list by an act of Congress on May 7, 1932.
Кейінгі өмірі
1924 жылы бірқатар тәуелсіз демократтар Вудфиллді АҚШ Конгресіне кандидат болуға және демократтардың қолдауына ие Артур Б. Раусты басып озуға ынталандырды. 1924 жылғы 16 сәуірде «Кентукки Пост» газетінде жарияланған мәліметке сәйкес, Вудфилл үш жыл бұрын Вашингтондағы Беймәлім сарбаздың мазарының ашылуына қатысқан қабылдау кешінде Конгресске қызығушылық танытқан. Вудфиллті Конгресске кандидат ретінде ұсынған кезде ол Массачусетс штатындағы Америкалық легион бөлімшелеріне жарнамалық жұмыстар жасап, қаладан тыс сапарда болған. Форт-Томас қаласындағы үйіндегілермен байланысқан Вудфилл әйелі бұл идеяны қолдамайтынын айтты. Ол күйеуінің алғашқы шақыру кезінде қатысуға құлшынбағанын, «Мен цирктегі пони болудан жалықтым. Бірдеңе болып жатқанда оны өнер көрсетуге шақырады» дегенін жеткізді. Миссис Вудфилл күйеуінің көпшілік шараларды ұнатпайтынын, себебі ол өте ұялмастық танытып, назар ортасында болуды қаламайтынын айтты. Ол сондай-ақ: «Күйеуімнің заңгер, ғалым сияқты білімі болмауы мүмкін, бірақ егер бедел, адалдық, қызмет және шындық қана маңызды болса, ол достары сайлаған жоғары лауазымды атқаруға толыққанды лайық» деді. Солтүстік Кентуккиге оралғаннан кейін Вудфилл кандидаттық туралы әңгімелерге нүкте қойып, сайлауға қатыспайтынын мәлімдеді. Жергілікті халық арасында Вудфилл әйгілі адам болып қала берді. 1924 жылдың қазан айында Миссис Вудфилл Вудфилл бастауыш мектебіне Вудфиллдің өмірлік мөлшердегі суретін сыйға берді. Сурет мектепте оның марапаттамаларының көшірмелерімен және өмірінің қысқаша тарихымен бірге ілінуі тиіс болды. 1928 жылдың қазан айында Вудфилл және оның әйелі Үлкен Цинциннати өнеркәсіптік көрмесінің арнайы құрметті қонақтары болды. Бұл есепте Вудфилл Кэмпбелл округіндегі фермасында зейнеткерлікте тұрғаны айтылған. Кейінірек жарияланған мәліметтерде Вудфиллдің 1925 жылы Кэмпбелл округінің ауылдық аймағындағы Сильвер Гроув пен Флагг Спрингс арасындағы фермалық жерді сатып алып, алма және шабдалы ағаштарын отырғызуды жоспарлағаны көрсетілген. 1929 жылдың 24 шілдесінде жарияланған хабарламада көптеген ағаштардың құрғап қалғаны, сондықтан Вудфилл тағы да ағаштар сатып алғаны айтылған. Есепте ол бау-бақшаны табысты бизнеске айналдыру үшін көп еңбек еткені, бірақ бау-бақша табыс әкелмегені жазылған. 1929 жылға қарай Вудфилл 2000 доллар қарызға батқан. Фермасын жоғалтпау үшін 46 жастағы Вудфилл 1929 жылдың 15 шілдесінде Ньюпорттағы «Rolling Mill» зауытында күзетші болып жұмысқа орналасты — күн сайын сағат 2-ден 11-ге дейін жұмыс істеді. АҚШ Перл-Харборды бомбалаудан кейін Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Вудфилл әлі де Ньюпорттағы «Эндрюс Steel» зауытында күзетші болып жұмыс істеп, Форт-Томас қаласында тұрған. Оның «Регулярлардың Вудфилл» атты автобиографиясы, Лоуэлл Томас жазған, 1929 жылы жарық көрді. 1942 жылдың мамыр айында Вудфилл мен Элвин С. Йорк — Теннесси штатынан шыққан, Бірінші дүниежүзілік соғыстың жоғары марапатталған ардагері — Армия майоры болды. Вудфилл «Кентукки Таймс Стар» газетінің тілшісіне Армия оған комиссия беруді жоспарлағанын білмегенін, бұл оған жағымды тосын сый болғанын айтты. Вудфилл 59 жаста болды және Армия комиссиялары ұлттық рухта көтеріліс және жауынгерлік қатарға қосылуды ынталандыру мақсатындағы ұлттық науқанның бір бөлігі болды. Вудфилл кейіннен Армияның жарнамалық суретінде, Джорджия штатының Форт-Беннинг қаласында мылтықпен атып тұрғаны көрсетілді. Вудфилл соғыстың көп бөлігін Алабама штатының Бирмингем қаласында оқытушы болып өткізген. Оның әйелі Лорена 1942 жылдың 26 наурызында Цинциннатидегі Христос ауруханасында қайтыс болды. Бір мәліметте ол Фалмут қаласына жерленгені айтылған. 1944 жылы Вудфилл тағы да Армиядан кетіп, Индиана штатының Швейцария округіндегі Вевей маңындағы фермаға зейнеткерлікке шықты. Әйелі қайтыс болғандықтан, Вудфилл Форт-Томасқа қайтып оралмады. 1978 жылғы «Кентукки Пост» газетінде Вудфиллдердің үйінің қарсы бетінде өскен Агата Сакстеддер Миссис Вудфиллді биік бойлы және сәнді әйел деп сипаттады. Ол сондай-ақ, отбасының дастарқанында әрдайым печенье мен үлкен жеміс тостаған болғанын айтты. Вудфиллдердің балалары болмағанын және Миссис Вудфиллдің жас қыздың келуінен ләззат алғанын айтты. Миссис Сэкстеддер Вудфиллді мықты денелі, өте биік, қызғылт, күлімдеп жүретін адам ретінде сипаттады.
In 1924, an effort was made by some independent Democrats to encourage Woodfill to run for the United States Congress and challenge Democratic incumbent Arthur B. Rouse. A Kentucky Post account on April 16, 1924, said Woodfill had expressed an interest in Congress while attending a reception in Washington, D. C., three years before during the dedication of the Tomb of the Unknown Soldier. When Woodfill was proposed as a candidate for Congress, he was out of town doing promotional work for American Legion posts in Massachusetts. Mrs. Woodfill, contacted at her home in Fort Thomas, downplayed the idea. She said when her husband was first contacted to participate in the dedication event, he had expressed reluctance, saying, "I'm tired of being a circus pony. Every time there is something doing they trot me out to perform." Mrs. Woodfill said her husband disliked public events because he was basically a bashful person who did not enjoy the glare of public attention. She added, though, "My husband may not have the education of a lawyer, scholar or the like, but if reputation, honesty, service and truth were the only requisite, he is amply qualified to fill the high position to which his friends would elect him." Upon his return to northern Kentucky, Woodfill quickly put an end to candidate speculation, saying he wanted no part of elected office. Locally, Woodfill remained a celebrity. In October 1924, a life size painting of Woodfill was presented to Woodfill Elementary School by Mrs. Woodfill. The painting was to hang in the school along with copies of his citations and a brief history of his life. And in October 1928, Woodfill and his wife were the special guests of honor at the Greater Cincinnati Industrial Exposition. That account said Woodfill was living in retirement on a farm in Campbell County. A later account said Woodfill had purchased about of farm land between Silver Grove and Flagg Springs in rural Campbell County in 1925, with the vision of planting apple and peach trees. A report on July 24, 1929, said many of the trees died, so Woodfill purchased more trees. The account said he worked hard trying to make the orchard into a paying business, but the orchard never became a success. By 1929, Woodfill found himself with a $2,000 debt. To keep from losing the farm, the 46 year old Woodfill took a job as a watchman at the Newport Rolling Mill on July 15, 1929—working daily 2–11 p. m. Woodfill was still working as a guard at the Andrews Steel plant in Newport and living at his home in Fort Thomas when the U. S. entered World War II, after the bombing of Pearl Harbor. His autobiography, Woodfill of the Regulars, which was ghostwritten by Lowell Thomas, was published in 1929. In May 1942, Woodfill and Alvin C. York—himself a highly decorated World War I veteran from Tennessee—were commissioned Army majors. Woodfill told a Kentucky Times Star reporter at the time he was not aware the Army was going to give him the commission, which he termed a pleasant surprise. Woodfill was 59 and the Army commissions were part of a national campaign to boost national spirit and enlistments. Woodfill was later featured in an Army publicity picture, which showed him firing a rifle at Fort Benning, Georgia. Woodfill apparently spent most of the war as an instructor in Birmingham, Alabama. His wife Lorena died March 26, 1942, at Christ Hospital in Cincinnati. One account said she was buried in Falmouth. In 1944, Woodfill again resigned from the Army, and he retired to a farm near Vevay in Switzerland County, Indiana. Because his wife was dead, Woodfill decided not to return to Fort Thomas. In a 1978 Kentucky Post story, Agatha Sackstedder, who grew up in a house across the street from the Woodfills, described Mrs. Woodfill as tall and elegant. She added that cookies and a big bowl of fresh fruit were always on the family table. She said the Woodfills had no children and Mrs. Woodfill seemed to enjoy having a young girl visit her. Mrs. Sackstedder described Woodfill as a strong looking, very tall man with a ruddy, happy looking face.
Өлім және жерлеу
Вудфилл 1951 жылғы 13 тамызда Индиана штатындағы фермада 68 жасында қайтыс тапқан күйі табылды. Ол табылар алдында бірнеше күн бұрын табиғи себептерден өлген болуы мүмкін. Көршілері оның жоқтығын байқамаған, себебі ол Цинциннатиге сантехникалық жабдықтар сатып алуға баратыны туралы айтқан еді. Индианада туғанына қарамастан, Кентукки Пост газетінің 1951 жылғы 15 тамыздағы редакциондық мақаласында Вудфилл "Блюграсс штатының тудырған ең ұлы сарбаздарының бірі" деп аталды. Вудфилл бастапқыда Индиана штатының Мэдисон қаласының жанындағы Джефферсон округі зиратына жерленген. Бірақ Индиана конгрессмені Эрл Уилсонның күш-жігері арқасында Вудфиллдің денесі қайта шығарылып, 1955 жылғы қазан айында Арлингтон ұлттық зиратына жерленді. Оның қабірін 34-бөлімнің 642-ші қабірінде табуға болады.
Woodfill was found dead at the Indiana farm on August 13, 1951, at the age of 68. He apparently had died of natural causes several days before he was found. Neighbors said they had not missed him because he had talked of going to Cincinnati to buy plumbing supplies. Despite his Indiana roots, a Kentucky Post editorial on August 15, 1951, called Woodfill "one of the greatest soldiers produced by the Bluegrass state." Woodfill was initially buried in the Jefferson County Cemetery near Madison, Indiana. But through the efforts of Indiana Congressman Earl Wilson, Woodfill's body was removed and buried at Arlington National Cemetery in October 1955. His grave can be found in Section 34, Grave 642.
Басқа марапаттар
Кентукки штатының Форт-Томас қаласындағы бастауыш мектеп оның құрметіне аталған. Форт Полк гарнизонының бас кеңсесі оның атымен аталады. 2009 жылы Индиана соғыс ескерткіші оның есімін арнап бір кездесу бөлмесін қайта атады.
An elementary school in Ft. Thomas, Kentucky, is named for him. The Fort Polk post headquarters building is named after him. In 2009, the Indiana War Memorial renamed a meeting room in honor of him.