Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық блюз гармоникашысы (1921–1981)
American blues harmonica player (1921–1981)
Уолтер Хортон (6 сәуір 1921 – 8 желтоқсан 1981), «Үлкен Уолтер» (Хортон) немесе Уолтер «Шейки» Хортон атымен танымал, американдық блюз гармоникашысы болған. Сыртқа жабысқан, қарапайым, ұялшақ адам ретінде, ол блюз тарихындағы ең көрнекті гармоникашылардың бірі ретінде есте қалады. Уилли Диксон бірде Хортонды «Мен естіген ең жақсы гармоникашы» деп атаған. «Мамблз» деп те аталған ол бес жасында әкесі оған гармоника сыйлағанда ойнауды бастаған.
Walter Horton (April 6, 1921 – December 8, 1981), known as Big Walter (Horton) or Walter "Shakey" Horton, was an American blues harmonica player. A quiet, unassuming, shy man, he is remembered as one of the premier harmonica players in the history of blues. Willie Dixon once called Horton 'the best harmonica player I ever heard'. Also known as 'Mumbles', He was playing the harmonica by the time he was five years old when his father gave him a harmonica as a gift.
1930 жылдар
1930 жылдары ол Миссисипи дельтасы аймағында көптеген блюз орындаушыларымен бірге ойнады. Хортон 1938 жылы Чикагода қысқа ғана уақыт өткен болуы мүмкін. Ол алғаш рет 1939 жылы Мемфисте жазылған, гитарист Литтл Бадди Дойлдың Okeh Records және Vocalion Records лейблдарын үшін жасаған жазбаларында оған қосымша орындаушы ретінде қатысқан. Бұл жазбалар акустикалық дуэттер болды, олар Слипи Джон Эстес және оның гармоникашысы Хамми Никсон сияқты музыканттар тарапынан танымал болды. Хамми Никсон сияқты орындаушыларды тыңдағанда, Хортон гармоникада ойнаудың осындай ерте стильдеріне қатты әсерленгенін естіп көруге болады. Осы жазбаларда Хортонның стилі әлі толыққанды қалыптаспаған, бірақ болашақта не болатынының айқын белгілері байқалды.
In the 1930s he played with numerous blues performers in the Mississippi Delta region. Horton likely spent a short period of time in Chicago in 1938. It is generally accepted that he was first recorded in Memphis, backing the guitarist Little Buddy Doyle on Doyle's recordings for Okeh Records and Vocalion Records in 1939. These recordings were acoustic duets, in a style popularized by Sleepy John Estes and his harmonicist Hammie Nixon, among others. It can be heard—upon listening to players such as Hammie Nixon—that Horton was heavily influenced by such earlier styles of harmonica playing. On these recordings, Horton's style was not yet fully realized, but there were clear hints of what was to come.
1940 жылдар
Ақырында Хортон денсаулығының нашарлауына байланысты өмірлік кәсіп ретінде гармоникада ойнауды тоқтатты. Оның 1939 жылғы және 1950 жылдардағы жазбаларындағы стильдер арасындағы айырмашылықты ескере отырып, Хортон осы кезеңде музыкалық дағдыларын жетілдірген болуы мүмкін. Хортонның 1945 немесе 1946 жылы 'Кристина' атты қызы дүниеге келді (сонымен қатар белгісіз жылдары туған тағы бес баласы болған). Muddy Waters тобынан босатылғаннан кейін Уолтер Мемфиске қайтып оралып, Sun студиясында Сэм Филлипспен қайта жазды. Хортон Сэм Филлипс Мемфистегі Sun Records-та жазған алғашқы музыканттардың бірі болды. Sun Records үшін жазған әндерінде Хортонға жас пианист Финес Ньюборн кішісерік, кейін танымал джаз пианині болды. Хортонның осы шамада жазылған "Easy" атты инструменталды шығармасы Айвори Джо Хантердің "I Almost Lost My Mind" әніне негізделген. 1950 жылдардың басында ол Чикаго блюз сахнасында жиі пайда болатын, солтүстікке көшіп келген Мемфис және Дельта музыканттарымен, оның ішінде гитаристер Эдди Тейлор мен Джонни Шайнспен бірге ойнады.
Horton eventually stopped playing the harmonica for a living, because of poor health Horton is likely to have developed his musical skills during these times, considering the difference between the styles in his recordings from 1939 and those of the 1950s. Horton had a daughter named 'Christine' in 1945 or 1946 (along with five other children born in unknown years). After being fired from the Muddy Waters band, Walter moved back to Memphis and recorded again with Sam Phillips at Sun studios. Horton was among the first to be recorded by Sam Phillips, at Sun Records in Memphis. For his recordings for Sun, Horton was accompanied by the young pianist Phineas Newborn, Jr., who later was a well known jazz pianist. Horton's instrumental track "Easy", recorded around this time, was based on Ivory Joe Hunter's "I Almost Lost My Mind". During the early 1950s he appeared on the Chicago blues scene, frequently playing with Memphis and Delta musicians who had also moved north, including the guitarists Eddie Taylor and Johnny Shines.
1960 жылдар
Хортон 1960-шы жылдары Чикаго блюз ортасында белсенді болды, себебі блюз музыкасы ақ нәсілді тыңдаушылар арасында танымал бола бастады. 1960 жылдардың басынан бастап ол Тейлор, Шайнс, Джонни Янг, Санниленд Слим, Вилли Диксон және тағы да басқалармен бірге жазбалар жасады және жиі қосымша музыкант ретінде өнер көрсетті. Ол Финляндия мен Англияда гастрольдік сапарларда болды. Әдетте ол үйлесімді музыкант ретінде сахнаға шықты және 1970 жылдары АҚШ мен Еуропадағы блюз және халық музыкасы фестивальдерінде, көбінесе Диксонның «Chicago All Stars» тобымен бірге өнер көрсетті. Ол сондай-ақ блюз және рок жұлдыздарының жазбаларында ойнады. 1970 жылдардың соңында, егер қалада болса, Хортон «B. L. U. E. S.» клубында жексенбі күнгі концерттерде Хомесик Джеймс пен Флойд Джонспен (олар гитарадан бас-гитараға ауысқан) бірге өнер көрсетті, сондай-ақ ол Хомесик Джеймс Уильямсон, Гвидо Синклер, Эдди Тейлор, Ричард Молина, Брэдли Пирс Смит және Пол Небензальмен бірге Америка Құрама Штаттарында гастрольдік сапарда болды, ал ол Ұлттық радио хабарларында өнер көрсетті. Оның жұмыстарының екі жинақ альбомы – «Mouth Harp Maestro» және «Fine Cuts». Сондай-ақ, 1972 жылы «Alligator Records» компаниясы шығарған Кэри Беллмен бірге түсірілген «Big Walter Horton» альбомы да ерекше атауға лайық. Оның соңғы жазбалары 1980 жылы көршісінің пәтерінде жасалған.
Horton was active in the Chicago blues scene during the 1960s, as blues music gained popularity with white audiences. From the early 1960s onward, he recorded and frequently performed as a sideman with Taylor, Shines, Johnny Young, Sunnyland Slim, Willie Dixon and many others. Finland, and England. He toured usually as a backing musician and, in the 1970s, he performed at blues and folk music festivals in the United States and Europe, frequently with Dixon's Chicago All Stars. He also performed on recordings by blues and rock stars. In the late 1970s, if in town, Horton played the Sunday matinees at B. L. U. E. S, with Homesick James and Floyd Jones,(who had switched from guitar to bass), and he toured the United States with Homesick James Williamson, Guido Sinclair, Eddie Taylor, Richard Molina, Bradley Pierce Smith and Paul Nebenzahl, and he performed on National Public Radio broadcasts. Two of the compilation albums of his work are Mouth Harp Maestro and Fine Cuts. Also notable is the album Big Walter Horton with Carey Bell, released by Alligator Records in 1972. His final recordings were made in 1980. in a neighbor's apartment.