Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арнель Франсуа, Жуакурт графы, Империя графы (14 қараша 1757 – 5 ақпан 1852) – француз аристократы және саясаткер.
Arnail François, marquis de Jaucourt, comte de l'Empire (14 November 17575 February 1852) was a French aristocrat and politician.
Әскери мансап және революция
Жейкорт Турнон қаласында (Сен және Марна) протестант отбасында дүниеге келді, оны Луи Жозеф де Бурбон, Конде принці қорғады, оның драгун полкіне он бес жасында қабылданды. Ол полкінің полковнигі болды және француз төңкерісін құптауымен және Фейлянттармен байланысымен танылды. 1791 жылы Сен және Марна департаментінен сайланған Заң шығарушы жиналыстың депутаты болды, көбінесе азшылықпен бірге дауыс берді. Оның көзқарастары әріптестеріне тым умеренный болып есептелгендіктен, 1792 жылы отставкаға кетті, жақын арада реакционерлікке қатысты күдікпен тұтқындалды. Мадам де Сталь оны Луи Пьер Мануэльден қыркүйек қырғынына дейін босатуға қол жеткізді. Ол Англияға барып, 1792-93 жылдары Суррейдегі Джунипер-холлда паналаған топқа қосылды, оларға кейіннен Мадам де Сталь та қосылды. Ол король Людовик XVI-ның өлім жазасын атқарғаннан кейін Францияға қайтып келді.
Jaucourt was born in Tournon (Seine et Marne) of a Protestant family, protected by Louis Joseph de Bourbon, prince de Condé, whose Dragoon regiment he entered at the age of fifteen. He became colonel of his regiment, and made himself known for his welcoming of the French Revolution and his affiliation with the Feuillants. A deputy to the Legislative Assembly in 1791, elected by the département of Seine et Marne, he generally voted with the minority. As his views came to be considered too moderate by his colleagues, he resigned in 1792, and was soon after arrested on suspicion of being a reactionary. Madame de Staël obtained his release from Louis Pierre Manuel just before the September Massacres. He made his way to England, and joined the group who during 1792 93 took refuge at Juniper Hall in Surrey, supported by Madame de Stael, who later joined them. He returned to France after the execution of King Louis XVI.
Консулдық және Бірінші империя
Жейкорт Террорлық биліктен қашу үшін Швейцарияға синып, Наполеон Бонапарттың 18 Брумер төңкерісінен және француз консулдығы құрылғаннан кейін ғана отанына қайтты. Ол қысқа мерзімге президенті болған Трибунатқа мүше болды. 1803 жылы Жейкорт француз Сенатына қабылданды, ал келесі жылы Бірінші Империя құрылған соң Жозеф Бонапарттың сарайына бекітілді. Ол Жозефпен бірге Неаполь Корольдығына сапар шекті және Наполеон оны Империяның графы титулымен марапаттады.
Jaucourt took refuge in Switzerland to escape the Reign of Terror, and returned only after Napoleon Bonaparte's 18 Brumaire coup and the establishment of the French Consulate, entering the tribunate, of which he was the president for a short period. In 1803, Jaucourt entered the French Senate, and next year, upon the establishment of the First Empire, he became attached to the household of Joseph Bonaparte. He accompanied Joseph to the Kingdom of Naples, and was created a count of the Empire by Napoleon.
Қайта қалпына келтіру, шілде монархиясы және кейінгі жылдар
Келесі жылдары Жейкорт императорлық істен алыстап, Бурбон монархиясы қайта орнаған кезде ол Францияның мемлекеттік министрі және пьер (теңдес) атанды. Жүз күннің нәтижесінен кейін (сол кезде ол Людовик XVIII-ге адал болды), 1815 жылдың шілде-қыркүйек айларында Теңіз министрі болды, бірақ басқа қызметке тағайындалмады. Ол Франциядағы протестанттардың мүддесін қолдауға және Ақ террордың салдарына балта шалуға күш салды. Шілде революциясынан кейін және Людовик Филипп (Шілде монархиясы) билігі тұсында Жоғарғы палатаның мүшесі болды, бірақ Екінші Республика құрылғаннан кейін зейнетке шықты. Бірақ ол 1851 жылғы төңкеріске куә болды және Людовик Наполеон Бонапарттың үкіметін қолдады, келесі жылы Парижде қайтыс болды.
During the following years, Jaucourt distanced himself from the imperial cause, and, with the Bourbon Restoration he became Minister of State and a Peer of France. After the outcome of the Hundred Days (during which he stood by Louis XVIII), he was Naval Minister in July–September 1815, but held no further office. He devoted himself to the support of the Protestant interest in France, and tried to reduce the effects of the White Terror. A member of the upper house after the July Revolution and throughout the reign of Louis Philippe (the July Monarchy), he was driven into private life by the establishment of the Second Republic, but lived to see the 1851 coup and to rally to the government of Louis Napoléon Bonaparte, dying in Paris the next year.