Мартин Рамирес: Мексикалық суретшінің өмірі мен шығармашылығы
Martín Ramírez
Мартин Рамирес (1895-1963) – мексикалық суретші, өмірінің көп бөлігін психиатриялық ауруханада өткізген. Өзіндік стильдегі шебер, өнерге жаңа көзқарас!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық суретші (1895–1963)
Mexican artist (1895–1963)
Мартин Рамирес (30 қаңтар 1895 – 17 ақпан 1963) – өзіндік білімімен сурет салуды үйренген суретші. Ол өмірінің көп бөлігін Калифорния штатындағы психиатриялық ауруханаларда өткізді, оған кататониялық шизофрения диагнозы қойылған. Кейбір мамандар оны 20 ғасырдың ең көрнекті өзіндік білімімен сурет салуды үйренген суретшілерінің бірі деп есептейді.
Martín Ramírez (January 30, 1895 – February 17, 1963) was a self taught artist who spent most of his adult life institutionalized in California mental hospitals, diagnosed as a catatonic schizophrenic. He is considered by some to be one of the 20th century's best self taught masters.
Өмірбаян
Ол 1895 жылдың 30 қаңтарында Мексиканың Халиско штатындағы Тепатитлан қаласындағы Ринкон-де-Веласкес ауылында дүниеге келген. 1918 жылы Мария Санта-Ана Наварро Веласкеске үйленген. Рамирес жүкті әйелі мен үш баласын қалдырып, жұмыс іздеу үшін Мексиканың Тепатитланан АҚШ-қа көшіп кеткен. 1925-1930 жылдар аралығында Калифорниядағы теміржолдарда жұмыс істеген. Ол ағылшын тілін білмеген, ал алты жылдан кейін жұмыссыз және баспанасыз қалған. Осының салдарынан 1931 жылы полицияға ұсталып, психиатриялық емханаға жатқызылған. Оған шизофрения диагнозы қойылған, кататонияға бейім екені анықталған. Рамирес 30 жылдан астам уақыт психиатриялық емдеуде болды; алдымен Калифорния штатының Стоктон қаласындағы Стоктон мемлекеттік ауруханасында, содан кейін 1948 жылдан бастап Сакраменто қаласына жақын Ауберн қаласындағы ДеУитт мемлекеттік ауруханасында, ол қазір танымал болған суреттер мен коллаждар жасаған. ДеУиттте психология және өнер профессоры Тармо Пасто Рамирестің туындыларын көріп, қолда бар материалдардан – қоңыр қағаз қаптардан, тексеру үстелінен қалған қағаз қиындыларынан және картоп пен сілекейден жасалған желіммен жабыстырылған кітап беттерінен жасалған үлкен жұмыстарын сақтап қалуға кіріскен. Оның туындыларында мексикалық халықтық дәстүрлер мен ХХ ғасырдың жаңаруын көрсететін ерекше иконография бар: Мадонналардың, атқа мінген адамдардың және туннельдерге кіретін және шығатын пойыздардың суреттері жиі кездеседі, сондай-ақ пейзаждарды, туннельдерді, театрлық сахналарды және сәндік өрнектерді бейнелейтін концентрлі шеңберлердің толқынды өрістері де бар. Ол 1963 жылы қайтыс болды.
He was born on January 30, 1895, in Rincón de Velázquez, Tepatitlán, Jalisco, Mexico. He married María Santa Ana Navarro Velázquez in 1918. Ramirez migrated to the United States from Tepatitlan, Mexico to find employment, leaving behind his pregnant wife and three children. He worked on the railroads in California between 1925 and 1930. He knew no English and after six years he ended up unemployed and homeless. This led to him being detained by the police and institutionalized in 1931. He was diagnosed with schizophrenia, leaning towards catatonia. Ramírez spent over 30 years being institutionalized; first at Stockton State Hospital in Stockton, California, then, beginning in 1948, at DeWitt State Hospital in Auburn, near Sacramento, where he made the drawings and collages for which he is now known. At DeWitt, a visiting professor of psychology and art, Tarmo Pasto, came across Ramírez's work and began to save the large scale works Ramírez made using available materials, including brown paper bags, scraps of examining table paper, and book pages glued together with a paste made of potatoes and saliva. His works display an idiosyncratic iconography that reflect both Mexican folk traditions and twentieth century modernization: images of Madonnas, horseback riders, and trains entering and exiting tunnels proliferate in the work, along with undulating fields of concentric lines that describe landscapes, tunnels, theatrical prosceniums, and decorative patterns. He died in 1963.
Мұра
1970 жылдары суретшілер Джим Натт пен Глэдис Нильссон, сондай-ақ өнер сатушы Филис Кинд Дюниевицтің коллекциясының көп бөлігін сатып алды. Филис Кинд 1973 жылы Чикагода Мартин Рамирес туындыларының алғашқы жеке көрмесін ұсынды. 1973 жылы өнер нарығына енгізілгеннен бері Рамирес суреттері мен коллаждары аутсайдер өнерінің ең құнды үлгілерінің біріне айналды. 2007 жылдың қаңтарында Нью-Йорктегі Америка халықтық өнер мұражайы «Мартин Рамирес» көрмесін ашты, ол АҚШ-та суретшінің туындыларының 20 жылдан астам уақыт ішіндегі ең ауқымды ретроспективасы болды. Көрмеде осы кездегі 300 туындының шамамен 100-і қойылды. Көрменің қатар жүретін каталогында әлеуметтанушылар Виктор М. Эспиноса мен Кристин Э. Эспиноса жазған Рамирес өміріне арналған зерттеу мақаласы жарияланды, онда бұрын жарияланбаған көптеген деректер келтірілген. Кейін көрме Сан-Хосе өнер мұражайында (2007 жылдың маусым-қыркүйек айлары) және Милуоки өнер мұражайында (2007 жылдың қазан-2008 жылдың қаңтар айлары) көрсетілді. 2007 жылғы «Соңғы туындылар» ретроспективасы Америка халықтық өнер мұражайында көрсетіліп тұрғанда, мұражайға 1960 жылдардың басында ДеУитт мемлекеттік ауруханасының бас дәрігері болған доктор Макс Дюниевицтің ұрпақтары хабарласты. Дюниевиц Рамирес өмірінің соңғы үш жылында салған шамамен 140 сурет пен коллажды сақтап қалған; дәрігер 1988 жылы қайтыс болғаннан кейін олар отбасы мүшелерімен тасталып кетуге жақын болды. Дюниевицтің немересі Фил бала кезінде әжесінің үйіне барығанда оларды көрген, оларды алып, Аберндегі анасының үйіне әкелді, онда олар 20 жылға жуық гаражда сақталды. Мартин Рамирес мұрагерлері осы туындылар тобының меншігіне талас айтып, ұрпақтары ретінде осы туындылардың бір бөлігіне ие болуға құқылы екендерін мәлімдеді. 2008 жылы Дюниевиц пен Рамирес отбасылары келіссөздер арқылы келісімге келді, оған сәйкес бұл туындыларды Нью-Йорктегі Рикко/Мареска галереясы көрсетеді. 2008 жылдың қазан және қараша айларында осы суреттердің бір бөлігі Рикко/Мареска галереясында және Америка халықтық өнер мұражайында бірдей уақытта қойылды. Роджер Рикко мен Фрэнк Мареска толық түсті каталогты шығарды, оны Pomegranate Communications баспасы жариялады. Каталогта Брук Дэвис Андерсон, Ричард Родригес және Уэйн Тибодтың мақалалары жарияланды. 2013 жылдың желтоқсан айында Конгресс кітапханасы Рамирес салған, бұрын жоғалған «Мадонна» суретін таныстырды. 2015 жылдың наурыз айында «Атағы жоқ (автомобильдер мен автобустар бар туннель)» (1954) және тағы төрт эскиз АҚШ пошта қызметімен пошта маркасы ретінде қайта басылды. Оның туындылары 2013 жылы Парижде 270 000 долларға, ал 2011 жылы Нью-Йоркте 134 500 долларға сатылды.
In the 1970s, artists Jim Nutt and Gladys Nilsson, and art dealer Phyllis Kind bought almost all of Dunievitz's collection. Phyllis Kind presented the first solo show of Martin Ramirez's work in Chicago in 1973. Since his art was introduced into the art market in 1973, Ramírez's drawings and collages have become some of the most highly valued examples of outsider art. In January 2007, the American Folk Art Museum in New York City opened "Martín Ramírez," the largest retrospective of the artist's work in the United States in more than 20 years. The exhibition featured about 100 of the 300 drawings and collages that had then been known to exist. It was accompanied by a catalog that includes a biographical essay, written by sociologists Víctor M. Espinosa and Kristin E. Espinosa, which discusses many previously unpublished details of Ramírez's life. The exhibition subsequently traveled to the San Jose Museum of Art (June–September 2007) and the Milwaukee Art Museum (October 2007–January 2008). While the 2007 retrospective, The Last Works, was on view at the American Folk Art Museum, that museum was contacted by descendants of Dr. Max Dunievitz, who served as medical director of DeWitt State Hospital in the early 1960s. Dunievitz had kept approximately 140 of Ramírez's drawings and collages from the last three years of his life; they were nearly discarded by family members upon the doctor's death in 1988. Dunievitz's grandson Phil, having seen the works during childhood visits to his grandfather's house, took them and brought them to his mother's house in Auburn, where they were stored for nearly 20 years in the garage. The heirs of Martín Ramírez challenged the ownership of this group of works, claiming that as the descendants, they deserved an ownership portion of this body of work. In mediation, the Dunievitz and Ramírez families reached an amicable agreement in 2008, which includes the representation of this work by the Ricco/Maresca Gallery in New York City. In October and November 2008, a portion of these drawings was concurrently exhibited at the Ricco/Maresca Gallery and the American Folk Art Museum. An accompanying full color catalog was produced by Roger Ricco and Frank Maresca and published by Pomegranate Communications. It includes essays by Brooke Davis Anderson, Richard Rodriguez, and Wayne Thiebaud. In December 2013, a lost Madonna by Ramírez was unveiled by the Library of Congress. In March 2015, "Untitled (Tunnel with Cars and Buses)" (1954), as well as four other designs, were reproduced as a stamp by the United States Postal Service. His works have sold up to $270,000 in Paris in 2013 and $134,500 in New York in 2011.