Кіріспе

Шатырдың түрі

Пияз тәрізді күмбез – пішіні пиязға ұқсас күмбез. Мұндай күмбездер көбінесе олар тіреген толобаттан (барабаннан) диаметрі жағынан үлкен болады, ал олардың биіктігі әдетте енінен асып түседі. Олар жоғары қарай бірте-бірте тартылып, бір нүктеде аяқталады. Бұл орыс православие шіркеулерінің тән ерекшелігі. Осындай ғимараттар Шығыс Еуропаның басқа елдерінде де, кейде Батыс Еуропада: Баварияда (Германия), Австрияда және Италияның солтүстік-шығыс бөлігінде де кездеседі. Пияз тәрізді күмбездер Орталық және Оңтүстік Азияның шығыс аймақтарында, сондай-ақ Таяу Шығыста да таба аласыз. Дегенмен, Ресейден тыс жерлердегі ескі ғимараттарда орыс пиязды күмбездеріне тән құрылым көбінесе жоқ. Басқа түрлеріне шлем тәрізді күмбездер (мысалы, Владимирдегі Успение соборы), украиналық алмұрт тәрізді күмбездер (Киевтегі Әйгілі София соборы) және барокко стиліндегі гүл шоғыр тәрізді күмбездер (Киевтегі Әндрей шіркеуі) немесе Новгородтағы Әйгілі София соборы сияқты пиязды шлемнің қосылысы жатады.

Тарих

Вольфганг Борнның пікірінше, пияз тәрізді күмбездің бастауы Сирияда, онда Омейяд халифаты кезеңінің мозаикаларында дөңгелек күмбездері бар ғимараттар бейнеленген. Пияз тәрізді күмбездің алғашқы үлгісі Иранның Дамған аймағындағы 11 ғасырдың ортасындағы Селжұқ сәулетінің Chehel Dokhter ескерткішінде де кездеседі.

Ресейлік сәулет өнерінде

Пияз тәрізді күмбездердің орыс архитектурасының ерекшелігіне айналу себептері мен уақыты толыққанды белгілі емес. Бұрышты пияз стилі орыс сәулетінде 13 ғасырда пайда болған. Бірақ Ресейдің пияз пішініне Шығыс елдерінен, атап айтқанда Үндістан мен Парсыдан әсер еткенін айтатын бірнеше теория бар, себебі Ресей олармен ұзақ мәдени алмасуды жүзеге асырды. Византиялық шіркеулер мен Киев Русі архитектурасы барабан үстінде арнайы құрылыссыз, кең және жалпақ күмбездермен ерекшеленген. Осы ежелгі формадан өзгеше, орыс шіркеуінің әр барабаны металл немесе ағаштан жасалған арнайы құрылыммен жабылады, ол темір немесе плиткалармен қапталады, ал пияз тәрізді архитектура көбінесе өте иілген болады. Ресей архитектурасы күмбез пішінін ғибадатханалар ғана емес, басқа да ғимараттар үшін қолданды. 19 ғасырдың соңына қарай, Петр дәуірінен бұрынғы орыс шіркеулерінің көпшілігінде дөңгелек күмбездер болды. Ең ірі пияз күмбездер 17 ғасырда Ярославль маңында салынды. Олардың кейбіреулерінің пішіні күрделірек, 17 ғасырдың соңындағы барокко үлгілерінен алынған. Алмұрт пішіндес күмбездер әдетте украин бароккосымен байланысты, ал конус пішіндес күмбездер Транскавказияның православие шіркеулеріне тән.

Шығыс шығу гипотезасы

1237-1242 жылдардағы моңғол шапқыншылығына дейін салынған орыс иконаларында пияз тәрізді күмбездері бар шіркеулер кездеспейді деп есептеледі. Моңғолдарға дейінгі екі аса құрметті, қайта салынған шіркеу – Владимирдегі Успен соборы мен Әйгілі Димитрий соборы алтын қалқан күмбездерін көрсетеді. Ескі шіркеулерді қалпына келтіру жұмыстары барысында, кейбір жаңа пияз күмбездерінің астынан бұрынғы қалқан сияқты күмбездердің фрагменттері табылды. Пікір бойынша, пияз күмбездері Ресейде алғаш рет Иван Қатылының тұсында пайда болған. Иванның ұлы Федор I тұсында Киелі Василий соборының күмбездері өзгеріссіз қалған, бұл 16 ғасырдағы Ресейде пияз күмбездері болғанын көрсетеді. Кейбір ғалымдар орыстар пияз күмбездерін мұсылман елдерінен, мүмкін Қазан хандығынан алған деп болжайды. Иван Қатылы 1552 жылы Қазанды жаулап алғандығын еске алу үшін Киелі Василий соборын салған. Тағы бір болжамға сәйкес, пияз күмбездері алғаш рет орыс ағаш сәулетінде шатыр сияқты шіркеулердің үстінде пайда болған. Бұл теория бойынша, олар тек қана пайдалы болған, себебі қардың шатырға жиналуын болдырмаған.

Ресейлік түпнұсқалық шығу тегі туралы гипотеза

1946 жылы тарихшы Борис Рыбаков ежелгі орыс жылнамаларының миниатюраларын талдап, олардың көпшілігі, XIII ғасырдан бастап, қалқанша тәрізді емес, пияз тәрізді күмбездері бар шіркеулерді бейнелейтінін көрсетті. Моңғол шапқыншылығына дейінгі орыс сәулетін зерттеген Николай Воронин де оның пікірін қолдады, пияз күмбездерінің Ресейде XIII ғасырда пайда болғанын айтты. Бұл жағдайлар орыс пияз күмбездерінің Шығыстан әкелінгендігі туралы болжамды жоққа шығарды, себебі Шығыста пияз күмбездері XV ғасырға дейін дөңгелек күмбездерді алмастырмады. Қазіргі заманғы өнер тарихшысы Сергей Заграевский XI ғасырдан бастап жүздеген орыс иконалары мен миниатюраларын зерттеді. Ол моңғолдардың Ресейге шабуыл жасағаннан кейін салынған көптеген иконаларда тек пияз күмбездер бейнеленгенін анықтады. Алғашқы пияз күмбездері XII ғасырға жататын кейбір суреттерде кездеседі. Ол XV ғасырдың соңына жататын, пияз күмбезінің орнына қалқанша күмбезді бейнелейтін бір ғана икона тапты. Оның бұл тұжырымы, қазіргі пияз күмбездерінің астында реставраторлар тапқан қалқанша күмбездердің фрагменттерін, Византия күмбездерінің таныс формаларын қайта жасай беру үшін Петр дәуірінен кейін жасалған стилизация деп қарауға оны итермеледі. Заграевский сондай-ақ екі Владимир соборының ең ерте бейнелеулерінде олар пияз күмбездерімен көрсетілгенін, кейін классицизм стиліндегі қалқанша күмбездермен алмастырылғанша, көрсетті. Ол XIII ғасырдың соңында пияз күмбездерінің кең таралғанын XII ғасырдың соңынан XV ғасырдың басына дейінгі орыс шіркеу сәулетіне тән вертикальдікке баса назар аударумен түсіндіреді. Осы кезеңде портиктер, пилястралар, күмбездер мен барабандар вертикальдік әсерін күшейту үшін, шіркеуді көбірек биіктеп тұрғандай көрсету үшін орналастырылды. Заграевский ұсынған тағы бір ой, орыс күмбездерінің пияз тәрізді пішінін дәстүрлі орыс кресттерінің салмағымен байланыстырады, олар Византия мен Киевтік Ресейдегі кресттерге қарағанда әлдеқайда үлкен және күрделі. Мұндай ауыр кресттер орыс шіркеулерінің сопақ күмбездеріне дәстүрлі түрде орналастырылған үлкен тастарға бекітілмесе, оңай құлап кеткен болар еді. Мұндай тасты византиялық типтегі жалпақ күмбездің ішіне орналастыру мүмкін емес.

Оңтүстік Азия

Луковица тәрізді күмбез моғол архитектурасында кеңінен қолданылды, кейіннен ол индо-сарацендік архитектураға ықпал етті. Ол сикх архитектурасында да, әсіресе гурудуараларда жиі кездеседі, сондай-ақ кейде Раджпут архитектурасында да көрініс береді.

Азияның басқа жерлері

Үндістан субконтинентінен тыс, ол Иранда және Таяу Шығыс пен Орталық Азияның басқа да аймақтарында қолданылады. 19 ғасырдың соңында голландтар Индонезияның Ачех аймағында Байтуррахман ғимарат мешітін салды, оның құрамында пияз тәрізді күмбез болды. Сол кезден бері Индонезиядағы көптеген мешіттерде осы күмбез пішіні қолданылып келеді.

Батыс және Орталық елдер

Барокколық пияз (немесе басқа көкөністер немесе гүл бүршіктері) пішіндес күмбездер Киелі Рим империясында да жиі кездесетін. Біріншісі 1576 жылы архитектор Йоханнес Холл (1512–1594) Аугсбургтегі Мария Стерн францискандық сестер монастырының шіркеуі үшін салған. Әдетте мыс табақтан жасалатын пияз күмбездері Оңтүстік Германия, Чехия, Австрия, Сардиния және Солтүстік-Шығыс Италиядағы католик шіркеулерінде кездеседі. 20 ғасырдағы австриялық архитектор-дизайнер Фриденсрайх Хундертвассер де пияз күмбездерін ұнатқан.

Америка

Оңтүстік Дакота штатының Митчелл қаласында орналасқан әлемдегі жалғыз жүгері сарайы – туристік орталық және баскетбол аренасы, сонымен қатар ғимаратының шатырында пияз тәрізді күмбездер де бар.