Александр МакКук: Американ азамат соғысының генералы
Alexander McDowell McCook
Александр МакКук (1831-1903) – АҚШ армиясының генералы, Азамат соғысындағы басшы. "Соғысқа бейім МакКуктар" әулетінен, Огайо штабындағы әскери базаның құрметіне ие.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Одақ армиясының генералы (1831–1903)
Union Army general (1831–1903)
Александр Макдауэлл МакКук (22 сәуір 1831 – 12 маусым 1903) – Америка Құрама Штаттары армиясының кәсіби офицері және Америка Азамат соғысындағы Одақ генералы.
Alexander McDowell McCook (April 22, 1831June 12, 1903) was a career United States Army officer and a Union general in the American Civil War.
Ерте өмір
МакКук Огайо штатының Колумбия округінде дүниеге келген. Шотландтық МакКуктар отбасы әскери қызметте ерекше көзге түсті. Оның әкесі Дэниел МакКук және Александрдың жеті бауыры, сондай-ақ оның бес туысы соғыста шайқасты. Олар "Соғысқа шыққан МакКуктар" деп белгілі болды, олардың құрметіне Огайо штатының Дейтон қаласындағы МакКук алаңы аталған. Оның бауырлары Дэниел МакКук кіші, Эдвин Стэнтон МакКук және Роберт Латимер МакКук, сондай-ақ туыстары Ансон Г. МакКук және Эдвард М. МакКук – барлығы да Одақ әскерінің генералдары болды. Олардың әдесі Джордж МакКук 1798 жылғы Ирландия көтерілісіне қатысып, жеңіліс тапқаннан кейін Америка Құрама Штаттарына қашып кеткен. МакКук 1852 жылы АҚШ Әскери академиясын бітірді, 1853-1857 жылдары Нью-Мексикода апачилер мен юта тайпаларына қарсы қызмет етті, ал 1858-1861 жылдары әскери академияда жаяу әскер тактикасының көмекші оқытушысы болды. 1861 жылы соғыс басталғанда ол тұрақты армияда 1-ші лейтенант шеніне ие болды.
McCook was born in Columbiana County, Ohio. A Scottish family, the McCooks were prominent in army service — his father Daniel McCook and seven of Alexander's brothers, plus five of his first cousins, fought in the war. They were known as "The Fighting McCooks", for whom McCook Field in Dayton, Ohio, was named. His brothers Daniel McCook, Jr., Edwin Stanton McCook, and Robert Latimer McCook were all Union generals, as were his cousins Anson G. McCook and Edward M. McCook. Their grandfather George McCook had participated in the Irish Rebellion of 1798 and escaped to the United States after it was defeated. McCook graduated from the United States Military Academy in 1852, served against the Apaches and Utes in New Mexico in 1853–57, and was assistant instructor of infantry tactics at the military academy in 1858–61. He held the rank of 1st lieutenant in the regular army when war broke out in 1861.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысының басында МакКук 1861 жылғы сәуір айында 1-Огайо жаяу әскерінің полковнигі болып тағайындалды. Ол Вашингтон қорғанысында қызмет етті және Буль-Ран шайқасының бірінші күнінде қатысты. Мамыр айында МакКук тұрақты армияның капитаны болды. 1861 жылғы 3 қыркүйекте ол еріктілердің бригадир генералы дәрежесіне көтерілді, сол күзде Кентуккиде бригадаға қолбасшылық етті және 1862 жылғы ақпанға дейін дивизияны басқарды. Нэшвилл, Теннесси қаласын басып алуға қатысқандығы үшін тұрақты армияда подполковник шеніне ие болды. Содан кейін МакКук Огайо армиясының 2-ші дивизиясына Шило шайқасының екінші күнінде, содан кейін Коринфке қарсы науқанда қолбасшылық етті. 1862 жылғы 17 шілдеде ол еріктілердің генерал-майоры дәрежесіне көтерілді. МакКукқа Огайо армиясының I корпусының басқаруы тапсырылды. Оның корпусы ауыр шығынға ұшырады және 1862 жылғы қазан айында Перривилл шайқасында бір шақырымға кері шегінді. Огайо армиясының басқару құрылымы қайта ұйымдастырылды және оның корпусы жаңа Камберленд армиясының XIV корпусының оң жаны деп белгіленді. Оның корпусы тағы да Стоунс-Ривер шайқасында ауыр шығынға ұшырады. Басқару құрылымы тағы да қайта ұйымдастырылып, оның корпусы XX корпус деп аталды. Чикамауга шайқасында үшінші және соңғы рет МакКук әскерлері ауыр зардап шекті және майданнан ығыстырылды. Ол әскери сотқа тартылды және Чикамаугадағы одақтың жеңілісіне ішінара кінәлі деп танылды. Ол сотталмады, бірақ Камберленд армиясындағы қызметінен босатылды. МакКук басшылықтан шеттетілуінің басты себебі саяси болды, өйткені ол құлдыққа қарсы демократ болды және Соғыс министрі Эдвин Стэнтонның наразылығын тудырды. Ол тағы бір тапсырма алу үшін шамамен бір жыл күтті. Бұл Конфедерация генералы Джубал Эрли мен Вашингтон, округ Колумбияға жасаған қауіптің арқасында мүмкін болды. МакКук "Потомак өзені мен Вашингтон қорғанысының" басшысы болып тағайындалды және Форт-Стивенс шайқасында астананы қорғаған барлық күштерге жетекшілік етті. Шайқас аяқталған күні МакКук қаланың қорғанысына басшылық ету құқығынан айырылды және тағы да басшылықсыз қалды. Соғыс аяқталғанда оған Шығыс Арканзас округінің басқаруы тапсырылды. Ол соғыс бойы көрсеткен қызметі үшін тұрақты армияда бригадир генерал және генерал-майор шеніне ие болды.
At the start of the Civil War, McCook received a commission as colonel of the 1st Ohio Infantry in April 1861. He served in the Washington defenses and saw action at the First Battle of Bull Run. McCook was promoted to captain in the regular army in May. On September 3, 1861, he was promoted to brigadier general of volunteers, commanded a brigade in Kentucky that fall, and led a division by February 1862. He earned the brevet of lieutenant colonel in the regular army for his part in the capture of Nashville, Tennessee. McCook then commanded the 2nd Division in the Army of the Ohio at the Battle of Shiloh on the second day of fighting, and then in the subsequent campaign against Corinth. He was promoted to major general of volunteers on July 17, 1862. McCook was given command of the I Corps in the Army of the Ohio. His corps suffered heavy casualties and driven back a mile at the Battle of Perryville in October 1862. Command of the Army of the Ohio was reorganized and his command designated the Right Wing of the XIV Corps in the new Army of the Cumberland. His command again suffered heavy losses at the Battle of Stones River. Once again the command structure was reorganized and his corps named the XX Corps. For the third and final time, at Chickamauga, McCook's troops suffered heavily and were driven from the field. He was court martialed and partially blamed for the Union disaster at Chickamauga. He was not convicted but relieved of duty in the Army of the Cumberland. McCook's demotion from command was in large part political, as he was a pro slavery Democrat and had earned the ire of Secretary of War Edwin Stanton. He waited almost a year before receiving another command assignment of any kind. It came thanks in part to Confederate General Jubal Early and his threat against Washington, D. C. McCook was placed in command of the "Defenses of the Potomac River and Washington" and was in charge of all forces defending the capital at the Battle of Fort Stevens. The day the battle ended, so did McCook's command of the city's defenses and he was again without command. At the close of the war he was given command of the District of Eastern Arkansas. He received brevet promotions to brigadier general and major general in the regular army for service throughout the war.
Соғыстан кейінгі мансап
МакКук 1865 жылы қазанда ерікті қызметтен кетіп, капитан шеніне қайта оралды. 1867 жылы 25-ші АҚШ жаяу әскерінде подполковник болып тағайындалды. Ол 1874 жылға дейін Техаста, көбінесе гарнизондық қызметте болды. 1875 жылдан 1880 жылға дейін АҚШ армиясының бас қолбасшысы, генерал Уильям Т. Шерманның адъютанты қызметін атқарды. 1880 жылы толыққанды полковник болып жоғарылатылды. 1886 жылдан 1890 жылға дейін (қысқа мерзімді қатыспаған кездерді есептемегенде) Канзас штатындағы Форт Ливенвортқа қолбасшылық етті, сондай-ақ ондағы жаяу әскер және атқыштар мектебіне де жетекшілік жасады.
McCook resigned from the volunteer service in October 1865 and reverted to the regular army rank of captain. In 1867, he was promoted to lieutenant colonel in the 25th US Infantry. He served in Texas, mostly in garrison duty, until 1874. From 1875 to 1880, he served as the aide de camp to the general in chief of the U. S. Army, Gen. William T. Sherman. In 1880, he was promoted to full colonel. From 1886 to 1890 (except for brief terms of absence), he commanded Fort Leavenworth, Kansas, and the infantry and cavalry school there.