Наполеон Бонапарттың әкесі: Карло Мария Буонапарт өмірі мен әулеті
Carlo Buonaparte
Карло Буонапарт (1746-1785): Наполеон Бонапарттың әкесі, корсикалық адвокат. Паскаль Паолидің көмекшісі, Франция королі Людовик XVI-ның өкілі болды. Тарих, генеалогия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Наполеон Бонапарттың әкесі (1746–1785)
Father of Napoleon Bonaparte (1746–1785)
Карло Мария Бонапарт немесе Чарльз Мари Бонапарт (27 наурыз 1746 – 24 ақпан 1785) – корсикалық адвокат, Наполеон Бонапарттың әкесі және Наполеон III-нің атасы ретінде белгілі. Бонапарт революциялық көшбасшы Паскуале Паолидің жеке көмекшісі қызметін қысқа мерзімге атқарды, корсикалық күштермен бірге Генуя республикасына қарсы күресті. Арал француздық құрамына өткеннен кейін, Бонапарт 1777 жылы Корсиканың Людовик XVI сарайындағы өкілі болды. Ол қайтыс болғаннан кейін 20 жыл өткен соң, оның екінші тірі қалған ұлы Наполеон француз императоры атанды. Бонапарттың басқа балалары да ағасынан патшалық атақтар алып, патшалық үйлерге үйленді.
Carlo Maria Buonaparte or Charles Marie Bonaparte (27 March 1746 – 24 February 1785) was a Corsican attorney best known as the father of Napoleon Bonaparte and grandfather of Napoleon III. Buonaparte served briefly as a personal assistant to revolutionary leader Pasquale Paoli, fighting with the Corsican forces against the Genoese republic. With the island becoming French, Buonaparte eventually rose to become in 1777 Corsica's representative to the court of Louis XVI. Twenty years after his death, his second surviving son, Napoleon, became Emperor of the French. Several of Buonaparte's other children received royal titles from their brother and married into royalty.
Ерте өмір
Карло Бонапарт 1746 жылы Корсиканың Аяччо қаласында дүниеге келді. Ол кезде Генуя Республикасының құрамына кірген. Оның 1741 жылы туған Мария Гертруда деген әпкесі және 1743 жылы туған Себастьяно деген інісі болды. Оның әкесі Джузеппе Мария Бонапарт 1749 жылы Корте кеңесінде Аяччо қаласын өкілдік еткен. Корсикалық Бонапарттар тоскандық тегінен шыққан. Карлоның атасы Гульельмо ди Бонапарт XIII ғасырда Гибеллиндер билеген Флоренция қалалық кеңесінің мүшесі болған. Гюльфтар Флоренцияны басып алғанда, Гульельмо мен оның отбасы Сарзанаға қашып кетті. Гульельмоның ұрпағы Франческо ди Бонапарт 16 ғасырда Лигуриядан Корсикаға жаңа өмір іздеу үшін келіп қонды. Карло бастапқыда әкесінің жолын қуып, Пиза университетінде заңгер мамандығын оқыды. Бірақ әкесінен қалған мол мүліктің арқасында, бітіру емтиханын бітірмей, мүлігін басқарып, отбасылық жауапкершілікті өз мойнына алу үшін оқуын тастады. 1764 жылдың 2 маусымында он төрт жасар Мария Летиция Рамолиноға үйленді. Рамолинолар ломбардтық ақсүйектерден тараған және Корсикада 250 жылдан бері қоныстанған. Олардың некесі отбасыларының ұйымдастыруымен болды. Бұл одаққа келісім шарттарын жасасу кезінде экономикалық тиімділікпен қатар, сөйлеу диалектісі, діни ғұрыптар, тағамдық әдеттер, киім-кешек және басқа да отбасылық дәстүрлер сияқты мәдени үйлесімділік сияқты бірнеше факторлар қарастырылды. Бонапарттың жаңа әйелі оған тридцать бір акр жер, соның ішінде диірмен мен нан пісіретін пеш сыйлады, ол жыл сайын шамамен 10 000 фунт стерлинг табыс әкелді.
Carlo Buonaparte was born in 1746 in Ajaccio, Corsica, at the time part of the Republic of Genoa; he already had a sister Maria Gertrude, born in 1741, and a brother Sebastiano, born in 1743. His father, Giuseppe Maria Buonaparte had represented Ajaccio at the Council of Corte in 1749. The Corsican Buonapartes were of Tuscan origin. Carlo’s ancestor, Guglielmo di Buonaparte, had been a member of the Ghibelline controlled municipal council of Florence in the thirteenth century, when the Guelphs faction took over Florence, Guglielmo and his family fled to Sarzana. Guglielmo’s descendant Francesco di Buonaparte, sailed from Liguria to Corsica in the 16th century for a new life. Carlo initially followed in his father’s footsteps. He studied to be a lawyer at University of Pisa. Still, following a substantial inheritance from his father’s death, he left before earning his degree to tend to his inheritance and take charge of family responsibilities. On 2 June 1764, he married fourteen year old Maria Letizia Ramolino: the Ramolinos descended from noble Lombard antecedents and were established in Corsica for 250 years. Their marriage was arranged by their families. Economic convenience was one of several factors considered while arranging the match, the main considerations being cultural compatibility in matters such as speech dialect, church habits, food habits, attire, and other family traditions. Buonaparte’s new wife brought a dowry of thirty one acres of land, including a mill and bakery, which yielded an annual income of roughly £10,000.
Француздық компанияны қайта сатып алу
1764 жылы 2/7 маусымда Аяччода үйленгеннен кейін, ол Паскуале Паолидің хатшысы және жеке көмекшісі болып жұмыс істеді. Оның ұлы Наполеон 1765 жылы дүниеден өтті, сондай-ақ қызы да қайтыс болды. 1766 жылы Паоли оны Римге папа Климент XIII-пен келіссөздер жүргізу үшін жіберді. 1768 жылы себебі белгісіз, Корсикаға қайтып оралуға мәжбүр болғанға дейін Римде өткізген уақытын ұнатқан, бірақ ол онда үйленген әйелмен даулы қарым-қатынаста болған болуы мүмкін, бұл оның кетуіне себеп болды. Ол оралған кезде Генуя Республикасы Корсиканы XV Людовикке қарыздың өтелуі ретінде ұсынды. Француздар стратегиялық маңызға ие аралды өз жағалауларын қорғау үшін алуға ниеттенді, ал Генуя да өсіп келе жатқан тәуелсіздік қозғалыстарына қарсы тұра алмағандықтан биліктен бас тартуға дайын болды. Корсика Францияның иелігіне өткен кезде саяси дүрбелең болды, Паолидің көптеген жақтастары тауларға қашуға мәжбүр болды. Бонапарт пен оның отбасы, енді жаңа туған Джузеппемен бірге, нәресте кезінде аман қалған алғашқы бала болды. Соңында отбасы қалаға оралды, онда Бонапарттың әйелі төртінші баласын, Наполеонды дүниеге әкелді. Француздар аралды басып алғаннан кейін көп ұзамай Карло Бонапарт жаңа үкіметті қабылдады. 1769 жылдың 20 қыркүйегінде Аяччо және көршілес аудандардың корольдік юрисдикциясының ассисоры болып тағайындалды. Одан кейін, 1769 жылдың 27 қарашасында Пиза университетінің заң докторы атанды.
For a period after his marriage at Ajaccio on 2/7 June 1764, he worked as a secretary and personal assistant to Pasquale Paoli. He had a son, Napoléon, who died in infancy in 1765, as did a daughter. Paoli sent him to Rome to negotiate with Pope Clement XIII in 1766. He had enjoyed his time in Rome up until being forced for reasons unknown back to Corsica in 1768 – though he had possibly enjoyed an affair with a married woman during his stay, which led to his departure. At the time of his return, the Republic of Genoa had offered Corsica to Louis XV as payment for a debt. The French were eager to obtain the strategically placed island to protect their own coasts, and Genoa was equally keen to relinquish control given their inability to resist growing independence movements. Political upheaval followed as France gained ownership of Corsica, and many of Paoli's supporters had to flee to the mountains. Buonaparte and his family, now boasting newborn Giuseppe, who was the first child to survive infancy, were included. The family eventually returned to the town, where Buonaparte's wife gave birth to a fourth child, Napoleone. Soon after the French acquisition of the island, Carlo Buonaparte embraced the new government. He was appointed Assessor of the Royal Jurisdiction of Ajaccio and the neighbouring districts on 20 September 1769. Shortly after that, he became a Doctor of Law at the University of Pisa on 27 November 1769.
Атақтылық
1770 жылы сәуірде француз әкімшілігі Корсика дворяндық орденін құрды. Боннапарт 1769 жылдың 11 желтоқсанында Корсиканың Жоғарғы Кеңесінің адвокаты болып, ал 1770 жылдың қазанында Аяччода Франция королінің Прокурорының орынбасары болды. Боннапарт 1769 жылдан бастап Пиза архиепископының рұқсатымен «Тоскананың асыл патрициан» (Nobile Patrizio di Toscana) атағына ие болды, себебі оның тегі асыл болған. 1771 жылдың 13 қыркүйегінде оның дворяндық атағы расталды. Содан кейін ол 1771 жылдың ақпанында Аяччо корольдік юрисдикциясының сарапшысы, 1771 жылдың 13 қыркүйегінде Корсиканың Бас штатында дворяндықтың өкілі, 1772 жылдың мамырында Диланың (Батыс Корсика) Он екі асылдың Кеңесінің мүшесі, 1777 жылдың шілдесінде Франция Корольдік сотында Корсика дворяндарының өкілі, ал 1778 жылы Версальде Франция королі Людовик XVI сотында Корсиканың өкілі болып тағайындалды. Көптеген атақтармен құрметтелгеніне қарамастан, Боннапарттың қанағаттанбаушылығы оны тәуекелді бизнеске белсенді түрде араласуға итермеледі. Ол заң жолымен жер мен ақшаға көптеген талаптар қойды, бірақ жетістіктері шектеулі болды және қаржысын тез жұмсады. Оның құмар ойындарға бейімділігі қаржылық қиындықтарын одан да ушықтырды. Боннапарт өзінің есеп кітабындағы жағдайын былай жазды: «Парижде мен патшадан 4000 франк және үкіметтен 1000 крона алдым, бірақ бір тиын да алып қайтпадым». 1782 жылға қарай Боннапарт әлсіреп, үнемі ауырсынумен күресіп жүрді. Ол дұрыс медициналық көмек алу үшін Монпельеге сапар шекті. Оның ұлы Наполеонды өлтірген деген болжаммен, асқазан рагының әсерін басуға ешқандай мүмкіндік болмады. Боннапарт 1785 жылдың 24 ақпанында қайтыс болды, және бейшаралық шығындарының салдарынан, оның әйелі мен сегіз баласы мүсірсіз қалды. Оның кіші ұлы Жером қайтыс болуына үш ай бұрын дүниеге келді.
In April 1770, the French administration created a Corsican Order of Nobility. Buonaparte became an advocate of the Superior Council of Corsica on 11 December 1769 and a Substitute Procurator of the King of France in Ajaccio in October 1770. Buonaparte already possessed the title of a "Noble Patrician of Tuscany" (Nobile Patrizio di Toscana) since 1769 by permission of the Archbishop of Pisa due to his ancestry, and had his nobility confirmed on 13 September 1771. He then became the assessor of the Royal Jurisdiction of Ajaccio in February 1771, Deputy of the Nobility in the General States of Corsica on 13 September 1771, Member of the Council of the Twelve Nobles of Dila (Western Corsica) in May 1772, Deputy of the Nobility of Corsica at the Royal French Court in July 1777 and finally he was named Corsica's representative to the Court of Louis XVI of France at Versailles in 1778. Despite being honoured with many titles, Buonaparte's dissatisfied nature led him to embark on risky business enterprises. He made many claims on land and money through legal means, but his success was limited, and he burned through his finances rapidly. His apparent fondness for gambling worsened his monetary difficulties. Buonaparte noted his situation in his account book: "In Paris, I received 4,000 francs from the King and a fee of 1,000 crowns from the government, but I came back without a penny." By 1782, Buonaparte was growing weak and suffering from constant pain. He travelled to Montpellier to seek proper medical care. Nothing could be done to quell the effects of what was believed to be stomach cancer, the same disease that may have killed his son Napoleon. Buonaparte died on 24 February 1785, and, due to his frivolous spending, left his surviving wife and eight children penniless. Jérôme, his youngest son, was born three months before he died.