Ирак мұнай компаниясының тарихы және эволюциясы

Кіріспе

Англиядағы мұнай компаниясы

Ирак мұнай компаниясы (IPC), бұрын Түрік мұнай компаниясы (TPC) деп аталған, 1925 және 1961 жылдар аралығында Ирактағы мұнай барлау және өндірісінде дерлік монополияға ие болған мұнай компаниясы. Оның бірлескен иелері – әлемдегі ең ірі мұнай компаниялары, ал кеңсесі Лондон, Англияда орналасқан. Алайда, бүгінде бұл компания тек қағаз жүзіндегі тарихи құқықтарға ие және Таяу Шығыстағы мұнайдың қазіргі дамуына қатысы жоқ. 1972 жылдың маусым айында Ирактың Баас үкіметі IPC-ны ұлттандырды, ал оның операцияларын Ирактың Ұлттық мұнай компаниясы қабылдады. "Ирак мұнай компаниясы" компаниясы әлі де қағаз жүзінде сақталған. 1912 жылы бұл компания Түрік мұнай компаниясы (TPC) болып құрылды, мақсаты – Месопотамияда мұнай іздеу үшін Осман империясынан концессиялар алу болды. Оның иелері – ірі еуропалық компаниялар тобы: Deutsche Bank, Anglo Saxon Oil Company (Royal Dutch Shell компаниясының еншілес компаниясы), Түркияның Ұлттық банкі (британдық концерн) және армян бизнесмені Калуст Гүлбенкян. Оның құрылуының бастамашысы Гүлбенкян болды, ал ең ірі акционері – британ үкіметі бақылап отырған Англо-Персия мұнай компаниясы, 1914 жылға қарай оның акцияларының 50% оған тиесілі болды. TPC Осман үкіметінен концессия алуға уәде алды, бірақ 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда барлық барлау жоспарлары тоқтатылды. Deutsche Bank Анатолия теміржол компаниясына Месопотамиядағы жоспарланған теміржолының екі жағындағы кең жолақ бойында минералдар мен мұнай іздеуге берілген концессияны әкелді. 1914 жылдың 28 маусымында түрік бас уәзірі TPC-ға концессия беру уәдесін растады, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін TPC-ның жоспарлары орындалмады. Осман империясы соғыстан кейін таратылғаннан кейін, TPC-ге қатысу мәселесі 1920 жылғы Сан-Ремо конференциясында маңызды мәселеге айналды, онда бұрынғы Осман империясының түрік емес және араб көпшілігі қоныстанған аймақтарының болашағы шешілді. Соғыс кезінде мұнайға деген сұраныстың өсуі ірі державаларға өз мұнай көздеріне ие болудың маңыздылығын көрсетті. TPC-нің бастапқы серіктестерінің бірі неміс болғандықтан, француздар осы үлесті соғыс олжасы ретінде талап етті. Бұл туралы Сан-Ремо мұнай келісімінде келісімге келді, бұл американдықтардың наразылығын тудырды, олар Таяу Шығыстың мұнайынан шеттетілгенін сезінді және "ашық есік" саясатын талап етті.

The Iraq Petroleum Company (IPC), formerly known as the Turkish Petroleum Company (TPC), is an oil company that had a virtual monopoly on all oil exploration and production in Iraq between 1925 and 1961. It is jointly owned by some of the world's largest oil companies and headquartered in London, England. However, today it is only a paper entity with historical rights and plays no part in the modern development of Middle Eastern oil. In June 1972, the Ba'athist government in Iraq nationalized the IPC, and its operations were taken over by the Iraq National Oil Company. The company "Iraq Petroleum Company" still remains extant, although only in paper form. In 1912, this company became the Turkish Petroleum Company (TPC), formed with the purpose of acquiring concessions from the Ottoman Empire to explore for oil in Mesopotamia. The owners were a group of large European companies – Deutsche Bank, the Anglo Saxon Oil Company (a subsidiary of Royal Dutch Shell), the National Bank of Turkey (a British concern) – and Armenian businessman Calouste Gulbenkian. The driving force behind its creation was Gulbenkian, and the largest single shareholder was the British government controlled Anglo Persian Oil Company, which by 1914 held 50% of the shares. TPC received a promise of a concession from the Ottoman government, but the outbreak of World War I in 1914 stopped all exploration plans. Deutsche Bank brought a concession granted to the Anatolian Railway Company to explore for minerals and oil along a wide strip on either side of its proposed railway in Mesopotamia. On 28 June 1914, the Turkish grand vizier confirmed the promise of a concession to TPC, but the outbreak of World War I ended TPC's plans. When the Ottoman Empire was broken up in the aftermath of the war, the question of shareholding in TPC became a major issue at the 1920 San Remo conference, where the future of all non Turkish and Arab majority areas of the former Ottoman Empire were mostly decided. A rising demand for petroleum during the war had demonstrated to the big powers the importance of having their own sources of oil. Since one of the original partners of TPC had been German, the French demanded this share as the spoils of war. This was agreed upon by the San Remo Oil Agreement, much to the annoyance of the Americans, who felt excluded from Middle Eastern oil and demanded an "open door".

Қызыл сызық туралы келісім және ИПК құру

Бұл жаңалық ТКК құрамы бойынша келіссөздерді жеделдетті, және 1928 жылғы 31 шілдеде акционерлер ресми серіктестік шартына қол қойды. Шартқа АҚШ-тың бес ірі мұнай компаниясынан құралған америкалық консорциум – «Нью-Джерсидің Standard Oil», «Нью-Йорктің Standard Oil Company» (Socony), «Gulf Oil», «Pan American Petroleum and Transport Company» және «Atlantic Richfield Co.» кірді. Сан-Ремо конференциясы Ирактың компанияға инвестиция жасағысы келсе, оған 20% үлесі берілуі керек екенін қарастырған, бірақ британ үкіметінің ирактық акционерлерді қабылдауға жасаған қысымына қарамастан, қолданыстағы акционерлер Ирактың қатысуына қарсылық көрсетті. 1929 жылы ТКК «Ирак мұнай компаниясы» деп қайта аталды.

Өндірістің басталуының кешігуі

1925 жылдың 14 наурызындағы бастапқы концессия Ирактың барлық аумағын қамтыды, бірақ IPC оны жылдам дамытуға құлшынбады және өндіріс елдің жалпы аумағының 1 пайызын құрайтын алқаптармен ғана шектелді. Ұлы депрессия кезінде әлем мұнайға толы болды, ал Ирактан өндіріс көлемінің артуы бағаны одан да төмендетуі мүмкін еді. Кешіктіру тактикасы мұнайды бұрғылау және дамытуда ғана емес, құбырларға рұқсат беру сияқты мәселелер бойынша келіссөздер жүргізуде де қолданылды. IPC иелерінің мүдделері қайшы болды: Anglo Persian Oil Company, Royal Dutch/Shell және Standard Oil Ирактан тыс шикі мұнайдың ірі көздеріне қол жеткізді, сондықтан Ирактың концессияларын резервте ұстағысы келді, ал CFP және басқа компаниялар шикі мұнай қоры шектеулі болғандықтан Ирак мұнайын жылдам дамытуға ұмтылды. Бұл бәсекелестік мүдделер Ирак кен орындарын дамытуды кешіктірді, ал IPC-нің концессиясы мерзімі аяқталды, өйткені компаниялар құбырлар мен кеме терминалдарын салу сияқты белгілі бір өнімділік талаптарын орындамады. Дегенмен, 1931 жылы концессия қайтадан келісілді, бұл компанияға Тигр өзенінің шығысындағы кеңейтілген аумақта 70 жылға арналған концессия берді. Қарсылығында, Ирак үкіметі қосымша төлемдер мен несиелерді талап етті және алды, сондай-ақ IPC 1935 жылға дейін Жерорта теңізіне екі мұнай құбырын аяқтауға уәде берді – CFP ұзақ уақыттан бері Францияға мұнайдың үлесін жылдам жеткізу үшін талап етіп келген мәселе. Француздар Сирия мен Ливан арқылы Ливан жағалауындағы Триполи қаласында аяқталатын солтүстік бағытты іздеді, ал британдықтар мен ирактықтар Палестина болған Хайфаға аяқталатын оңтүстік бағытты ұнатты. Мәселе екі құбырдың құрылысы бойынша келісімге келді, олардың әрқайсысының өткізу қабілеті жылына 2 миллион тоннаны құрады. Солтүстік желінің ұзындығы 856 км (532 миль), Оңтүстік желінің (Мосул-Хайфа мұнай құбыры) ұзындығы 998 км (620 миль) болады. 1934 жылы Киркуктан Әл-Хадитаға, одан Триполи мен Хайфаға құбырлар аяқталды; Киркук кені сол жылы пайдалануға берілді. Тек 1938 жылы, ашылудан тоғыз жыл өткен соң, IPC мұнайды маңызды көлемде экспорттауды бастады. Салық мәселелері: IPC британдық жарғылық компания болғандықтан, британдық топтар екі рет салық салуға жатпады. Алайда, британдық емес топтар IPC табысына британ үкіметі және олардың өз үкіметтері салық салу идеясын ұнатқан жоқ. Ақырында топтар барлық құбыр операцияларын IPC-ге беруге келісті және мұнайды топтарға басқарудың британдық табыс салығы құнына және тоннасына 1 шиллинг пайданы қосып бағалады. Бұл жоспар бойынша IPC-нің пайдасы номиналды болды және оның британ үкіметіне төлейтін салығы салыстырмалы түрде аз болды. Ақырында, іс соттан тыс шешілді және американдық серіктестер ARAMCO компаниясына қосылды. Француз үкіметі мен Гүлбенкян IPC өнімінің үлесін арттыру үшін қарсылықтарын қайтарып алды, ал Қызыл сызық келісімінің шекаралары Сауд Арабиясы, Йемен, Бахрейн, Египет, Палестина және Иорданияның батыс жартысын алып тастау үшін қайта құрылды. 1933 жылы IPC Сауд Арабиясының Аль-Хаса провинциясындағы мұнай концессиясы бойынша келіссөздерге қатысты, ол Калифорнияның Standard Oil (SOCAL, кейін Chevron деп аталды) компаниясына қарсы сауда-саттық жасады. Стивен Хемсли Лонгригтің өкілі ретінде компанияның ұсынысы король Абдул Азиз (Ибн Сауд деп те аталады) алтынның орнына рупиямен төлем жасауды ұсынған кезде сәтсіз аяқталды. SOCAL концессияны алды және 1936 жылы Texas Oil Company компаниясымен бірігіп, 1938 жылы California Arabian Standard Oil Company (Casoc) компаниясы арқылы Даммамда мұнай тапты. Содан кейін IPC Арабияда Катар мұнай концессиясын (1939 жылы мұнай табылды), Абу-Даби (1959 жылы мұнай табылды), Оманды (Petroleum Development Oman қараңыз) және Аден протектораттарын (қазіргі Йеменде) дамытуға күш-жігерін жұмылдырды. Осы жылдары IPC қызметкерлері Оңтүстік Арабияда бірқатар жаңашыл зерттеулер жүргізді. IPC компаниясының Бахрейн мен Сауд Арабиясында концессияларды ала алмағаны компанияның Таяу Шығыстың басқа жерлерінде сыртқы сауда мүмкіндіктерінің "ашық есігін" жауып алғандығын жасырмауы керек. Концессиялар бойынша негізгі бәсекелестер British Oil Development Co. Ltd. (BOD) және SOCAL болды. BOD солтүстік Ирактағы концессияларға қызығушылық танытқан кезде, IPC оларды сатып алды. Оның күш-жігері соншалықты табысты болды, 1944 жылдың соңына қарай IPC-нің аумағы 1 209 668 шаршы километрді құрады, бұл Техас, Оклахома, Арканзас және Луизиана штаттарының қосындысынан үлкен аумақ. Сонымен қатар, IPC Түркияда және Кувейт пен Сауд Арабиясының бейтарап аймақтарында концессиялар немесе барлау рұқсаттарын іздеу арқылы операциялық аумағын одан әрі кеңейтуге тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. IPC имамат аймағын басып алу үшін әскери күш құруға көмектесу үшін сұлтанға қаржылық қолдау көрсетті, соның арқасында IPC мүмкін болатын мұнай қорына қол жеткізе алатын болды. Британ үкіметінің қолдауымен және IPC-ден алған қаржылық көмекпен Сұлтандық 1954 жылдың 25 қазанында Оманның ішкі аймақтарына шабуыл жасады, бұл Жебель Ахдар соғысын тудырды. IPC мұнайдан басқа, калий кеніші (Транс Иорданияда), Сириядағы асфальт (оның үшін Société Industrielle des Asphaltes et Pétroles de Lattique компаниясын құрды) және Аден протектораттарындағы тұз кеніші сияқты басқа да кәсіпорындарға қызығушылық танытты, бірақ соңғы кәсіпорын ешқашан дамытылмады. Компания ұшақтар мен кемелерді алыс жерлерге адамдар мен жабдықтарды тасымалдау үшін пайдаланатын Iraq Petroleum Transport Company және Transports du Proche Orient сияқты әуе тасымалы компанияларын құрды.

The original concession of 14 March 1925 covered all of Iraq, but IPC was reluctant to develop it quickly and production was restricted to fields constituting only one half of 1 percent of the country's total area. During the Great Depression, the world was awash with oil and greater output from Iraq would simply have driven the price down to even lower levels. Delaying tactics were employed not only in actual drilling and development, but also in conducting negotiations on such matters as pipeline rights of way. The owners of IPC had conflicting interests: the Anglo Persian Oil Company, Royal Dutch/Shell and Standard Oil had access to major sources of crude oil outside Iraq, and therefore wanted to hold the Iraqi concessions in reserve, whilst CFP and the other companies pushed for rapid development of Iraqi oil as they had limited crude oil supplies. These competing interests delayed the development of the Iraqi fields, and IPC's concession eventually expired because the companies failed to meet certain performance requirements, such as the construction of pipelines and shipping terminals. The concession was renegotiated in 1931, however, giving the company a 70 year concession on an enlarged area east of the Tigris River. In return, the Iraqi government demanded, and received, additional payments and loans, as well as the promise that IPC would complete two oil pipelines to the Mediterranean by 1935—something CFP had demanded for a long time, in order to get its share of the oil quickly to France. Different routes and terminal locations on the Mediterranean coast were sought by the French, who favored a northern route through Syria and Lebanon terminating at the city of Tripoli on the Lebanese coast, and the British and the Iraqis who preferred a southern route, terminating at Haifa, in what then was Palestine. The issue was settled by a compromise which provided for the construction of two pipelines, each with a throughput capacity of 2,000,000 tons a year. The length of the Northern line would be 532 mile (856 km), that of the Southern line (Mosul Haifa oil pipeline) 620 mile (998 km). In 1934, the pipelines were completed from Kirkuk to Al Hadithah, and from there, to both Tripoli and Haifa; the Kirkuk Field was brought online the same year. Only in 1938, nine years after the discovery, did IPC begin to export oil in significant quantities. Tax matters: since IPC was a British chartered company, the British groups would not have been subject to double taxation. The non British groups, however, did not relish the idea of having the earnings of IPC taxed once by the British Government and again by their own governments. Eventually the groups agreed to transfer all pipeline operations to IPC, and price crude to the groups on the basis of management's estimate of British income tax cost plus 1 shilling profit per ton. Under this plan IPC's profits were nominal and its tax liability to the British Government was relatively small. Eventually the case was settled out of court and the American partners joined ARAMCO. The French Government and Gulbenkian had withdrawn their objections in exchange for a greater share of IPC's output, and the Red Line agreement boundaries were redrawn to exclude Saudi Arabia, Yemen, Bahrain, Egypt, Palestine, and the western half of Jordan. In 1933, IPC joined negotiations for an oil concession in Al Hasa province, Saudi Arabia, bidding against Standard Oil of California (SOCAL, later renamed Chevron). Represented by Stephen Hemsley Longrigg, the company's bid failed when it offered payment in rupees rather than the gold that King Abdul Aziz (also known as Ibn Saud) desired. SOCAL gained the concession and, joined by the Texas Oil Company in 1936, went on to discover oil at Dammam through its subsidiary, California Arabian Standard Oil Company (Casoc) in 1938. Thereafter, IPC concentrated its efforts in Arabia in developing its Qatar oil concession (oil discovered 1939), Abu Dhabi (oil discovered in 1959), Oman (see Petroleum Development Oman) and the Aden Protectorates (in today's Yemen). IPC personnel carried out a series of ground breaking explorations in southern Arabia during these years. The failure of IPC to secure concessions in Bahrain and Saudi Arabia should not obscure the fact that elsewhere in the Middle East the company was successful in closing the "open door" of commercial opportunity to outsiders. The principal competitors for concessions were British Oil Development Co. Ltd.(BOD), and SOCAL. When BOD became interested in concessions in northern Iraq, IPC eventually bought them out. So successful were its efforts that by the end of 1944 IPC was operating in over 467,055 square miles (1,209,668 km2) of territory, an area larger in size than the states of Texas, Oklahoma, Arkansas, and Louisiana combined. In addition, IPC attempted, though without success, to extend further its area of operations by seeking concessions or exploration permits in Turkey and in the neutral zones of Kuwait and Saudi Arabia. IPC offered financial support to the Sultan in order to raise a military force that would occupy the Imamate's region so that IPC would gain access to the possible oil reserves. The Sultanate, backed by the British government and the financial support received from IPC, attacked the interior of Oman on 25 October 1954 triggering Jebel Akhdar War. IPC was also interested in other ventures apart from oil, such as potash mining in Trans Jordan, asphalt in Syria (for which it set up a company, Société Industrielle des Asphaltes et Pétroles de Lattique) and salt mining in the Aden Protectorates although this latter venture was never developed. The company created air transport companies, the Iraq Petroleum Transport Company and Transports du Proche Orient, to operate aircraft and vessels to ferry people and equipment to the remoter parts of its concession areas.

МКК-үкімет қатынастары

Хашимит монархиясы кезінде (1932–1958) ИПК мен Ирак үкіметі арасында елеулі мәселелер тумады, себебі Хашимиттер Батысқа өте жақын болды. Шындығында, оларды британдықтар орнатқандықтан, шиеленіс мүмкіндігі барынша азайтылды. Олар әскери тұрғыдан британдықтарға тәуелді болды және Бағдад шарты арқылы оларға адалдық серт берді. Хашимиттердің негізгі даулары мұнай өндірісінің көлемін арттыру, мұнай өндіру процесіне көбірек ирактықтарды қатыстыру және роялтилерді ұлғайту маңызында болды. 1952 жылы Ирак үкіметі үшін тиімді шарттарға қол жеткізілді. Бұл шарттар негізінен 1950 жылғы желтоқсандағы Сауд Арамкосының "50/50" келісімінің одан да жоғары табысты шарттарына негізделген. Осы келіссөздердің нәтижелі болуына достық атмосфера ықпал еткенін айтуға болады. Алайда, бұл атмосфера 1958 жылы Хашимит монархиясы құлатылғаннан кейін ИПК мен жаңа революциялық үкіметтер арасындағы келіссөздерде сақталмады. Екі тарап арақатынастарын екі маңызды фактор бойынша қарастыруға болады. Біріншіден, мұнай Ирак экономикасының маңызды бөлігі болды. Осы себепті, ИПК үкімет түсімдеріне зор әсер етіп, үкіметке белгілі бір деңгейде ықпал ете алды. Екінші маңызды фактор – сол кездегі Ирак үкіметінің елдегі мұнай операцияларын жүзеге асыру үшін қажетті техникалық білім мен шеберлікті қамтамасыз ете алмауы.

Қасым дәуірі

1950 жылдардың басында Иракта ұлтшылдық күшейе бастаған кезде, елдің мұнай өндірісіне шетелдік бақылаудың мәселесі алға шықты. Абдул Карим Касим – 1958 жылы төңкеріс жасап, билікті басып алған ұлтшыл Ирак армиясының генералы. Ол 1963 жылы құлап, қайтыс болғанға дейін Ирактың премьер-министрі ретінде елді басқарды. Төңкеріске дейін ол Ирак үкіметімен келіспеушілігінің басты себебі ретінде Ирак азаматтарының есесінен емес, батыс елдері үшін мұнай өндіріп жатқан ИПК фактісін пайдаланды. Билікке келгеннен кейін ол ИПК-нің бірнеше аспектісін сынады. Біріншіден, ол ИПК мен үкімет арасындағы қаржылық келісімді сынады. Сондай-ақ ол ИПК-ға берілген монополияны жақтырмады. Дегенмен, сол кездегі экономикалық жағдай Касимге ИПК-ны мемлекеттік меншікке алуға мүмкіндік бермеді – Моссадек мұнай компаниясын ұлттандырғанда батыс елдері Иран мұнайына бойкот жариялаған еді және осы жағдайда да солай істеуі мүмкін еді. (Касимде қажетті мүмкіндіктер болғанда, ұлттандыру оның басты таңдауы болар еді). Сонымен қатар, ирактықтарда ИПК-ны басқаруға қажетті техникалық және басқарушылық тәжірибе жоқ еді. Касимге үкіметін басқару және әскерді қанағаттандыру үшін мұнай кірісі қажет болды. Сондықтан Касим көптеген басқа тактикаларға жүгінді, соның ішінде Басрадағы транзит тарифтерін 1200%-ға арттыру. Жауап ретінде ИПК Басраны тікелей кеме қабылдау порты ретінде пайдаланған мұнай өндірісін тоқтатты. Осыдан кейін туған қақтығыс екі тараптың қарым-қатынасындағы ең төменгі нүкте болды. 80-ші заң Аз Зубайр және Киркуктегі ИПК-ның ағымдағы өндірісіне әсер етпеді, бірақ Солтүстік Румайла және басқа барлық аумақтар Ирак мемлекетінің бақылауына қайтарылды. Бұл келіссөздер мен 1952 жылғы келіссөздердің арасындағы басты айырмашылық – Ирак үкіметінің ұстанымы болды. Егер 1952 жылы ол ИПК-ға көбірек келісімге дайын болса, Касим басшылығымен үкіметтің ұстанымы көбінесе келіссөздерге жатпайтын болды. Алайда, бұл таңқаларлық емес, өйткені Касимнің өсіп келе жатқан араб ұлтшылдығынан және көптеген қарапайым ирактықтардың батыс тарапынан пайдаланылып жатқанына сенгенінен пайдалануы күтілуі мүмкін еді.

Beginning in the early 1950s, as the strength of nationalism in Iraq grew, the focus came to bear on foreign control over the oil production of the country. Abd al Karim Qasim was a nationalist Iraqi Army general who seized power in a 1958 coup d'état in which the Iraqi monarch was murdered. He ruled the country as Prime Minister of Iraq until his downfall and death in 1963. Before the coup, he used the fact that the IPC was producing oil for western nations rather than for the benefit of Iraq citizens as one of his main points of contention with the Iraqi government. Once in power, he was critical of several aspects of the IPC. First, he was critical of the monetary arrangement between the IPC and the government. He also did not appreciate the monopoly that the IPC had been granted. However the economic situation at the time did not permit Qasim to nationalize the IPC – western nations had boycotted Iranian oil when Mossadeq nationalized its oil company and could be expected to do the same in this case. (It is likely that nationalization would have been Qasim's favored route had he had the necessary capabilities). Further, Iraqis lacked the technical and managerial capabilities to run the IPC. Qasim needed the oil revenues to run his government and to keep the military satisfied. Therefore, Qasim resorted to many other tactics including increasing transit rates at Basra by 1,200%. In response, the IPC stopped producing oil that used Basra as a shipping point. The ensuing confrontation was the lowest point in relations between the two up to this point. Law 80 did not impact the IPC's ongoing production at Az Zubair and Kirkuk, but all other territories, including North Rumaila, were returned to Iraqi state control. One major difference between these negotiations and those of 1952, was the stance of the Iraqi government. Whereas it had been more willing to accommodate the IPC in 1952, the government's positions under Qasim were largely non negotiable. However this should not be surprising because it was expected that Qasim would take advantage of growing Arab nationalism and a sense amongst many ordinary Iraqis that they were being exploited by the west.

Қазіргі IPC

IPC қызметін тоқтатты, бірақ "Ирак Петролеум Компани Лимитед" компаниясы әлі де қағаз жүзіндегі атау ретінде сақталып келеді. ADPC әлі де Абу-Дабидегі құрлықтағы концессияның 40%-ын ұстап тұр, ал көпшілік үлесі, 60%-ы Абу-Даби Ұлттық Мұнай Компаниясы (ADNOC) Абу-Даби Үкіметі атынан тиесілі. Операцияларды ADNOC мен ADPC акционерлері: BP, Royal Dutch Shell, ExxonMobil, TotalEnergies және Partex бірлесіп жүзеге асыратын жергілікті операциялық компания – Абу-Дабинің құрлықтағы мұнай операциялары компаниясы (ADCO) жүзеге асырады; бұл Ирак Петролеум Компаниясының тарихи құрамын көрсетеді. Абу-Дабидің құрлықтағы мұнай концессиясы 2014 жылдың қаңтарында аяқталды. Абу-Даби Петролеум Компаниясы 2018 жылдың 4 қазанында таратылды, ал Ирак Петролеум Компаниясы әлі де бар, енді 00113948 орнына 09646587 компания нөмірін пайдаланады. "Жаңа" Iraq Petroleum Company Limited компаниясы 2015 жылдың 18 маусымында "BP Newco 1 Limited" компаниясы ретінде тіркелді және 2015 жылдың 30 желтоқсанында таратылған "Ескі" Iraq Petroleum Company, Limited компаниясының қызметін жалғастырды.

Басылымдар мен фильмдер

1948 жылы ИПК Стивен Хемсли Лонгриг еңбегімен жазылған «Ирак мұнай компаниясы» және оның еншілес компаниялары операцияларын жүргізетін аумақтар туралы нұсқаулықты жариялады. IPC кинобөлімі бірнеше қысқаметражды фильмдер түсірді, олардың ішінде ең танымалдары – 1952 жылы түсірілген Ирак-Жерорта теңізі мұнай құбыры маңындағы жұмыстар туралы «Үшінші өзен» және 1957 жылы түсірілген Месопотамия тарихы туралы «Уақыт өзендері» фильмдері. «Айгельсс Ирак» фильмі – британдық Pathé компаниясы ИПК үшін түсірген тарихи фильм. Компания 1951 жылдың тамызынан 1957 жылдың сәуір/майына дейін ай сайын «Ирак мұнайы» журналын шығарды. 1957 жылғы қаңтардағы нөмірінде: «Қазіргі жағдайды ескере отырып, «Ирак мұнайы» журналының шығарылуын шектеу қажет деп табылғандықтан, жарияланым алдағы хабарламаға дейін екі айда бір рет шығарылады» делінген. «The Crescent» атты компанияның ішкі басылымы 1970 жылдарға дейін жарық көрді. IPC Newsletter – ИПК зейнеткерлеріне арналған, тоқсан сайын шығатын журнал, ол 1974 жылдан 2014 жылға дейін жарық көрді.