Jethro Tull: Британдық прогрессив рок тобының тарихы

Кіріспе

Jethro Tull – британдық прогрессив рок тобы. Алғашқыда блюз-рок пен джаз фьюжн орындаған топ, көп ұзамай британдық халық музыкасының, хард-рок пен классикалық музыканың элементтерін қосып, өзіне тән прогрессив рок дыбысын жасады. Топтың жетекші вокалисі, оркестр жетекшісі, негізін қалаушы, басты композиторы және жалғыз тұрақты мүшесі – флейта мен акустикалық гитарада ойнайтын Ян Андерсон. Топтың құрамы ондаған жылдар бойы өзгеріп отырды, оның ішінде гитаристтер Мик Абрахамс және Мартин Барр (Барр Андерсоннан басқа ең ұзақ қызмет еткен мүше); бассистер Гленн Корник, Джеффри Хаммонд, Джон Гласкок, Дейв Пегг, Джонатан Нойс және Дэвид Гудиер; барабаншылар Клайв Бункер, Барри "Барримор" Барлоу және Доан Перри; және клавишашылар Джон Эван, Ди Палмер, Питер Джон Веттес, Эндрю Гиддингс және Джон О’Хара. Топ Лондон клубтық сахнасында белгілі бір деңгейде танымал болды және 1968 жылы «This Was» атты тұңғыш альбомын шығарды. Алғашқы гитарист Мик Абрахамсты Мартин Баррмен алмастырғаннан кейін, топ 1969 жылы халық музыкасының ықпалымен жазылған «Stand Up» атты екінші альбомын шығарды. «Stand Up» альбомы Ұлыбританияда бірінші орынға ие болды және топқа алғашқы коммерциялық табысын әкелді, содан кейін Ұлыбритания мен АҚШ бойынша тұрақты гастрольдерге шықты. «Aqualung» (1971), «Thick as a Brick» (1972) және «A Passion Play» (1973) сияқты альбомдарымен музыкалық стилі прогрессив рок бағытына қарай өсті, ал «Songs from the Wood» (1977), «Heavy Horses» (1978) және «Stormwatch» (1979) сияқты альбомдарымен заманауи фолк-рокқа қайта бұрылды. 1980 жылдардың басында топтың құрамы қайта өзгерді және «A» (1980), «The Broadsword and the Beast» (1982) және «Under Wraps» (1984) альбомдарымен электрондық рокқа көшті. Топ 1987 жылы «Crest of a Knave» альбомы үшін жалғыз «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды, ол олардың хард-рок стиліне оралуын көрсетті. Jethro Tull бүкіл әлемде шамамен 60 миллион альбом сатты, оның 11-і алтын, 5-і платиналық альбом. Rolling Stone журналы оларды «коммерциялық жағынан ең табысты және эксцентрикалық прогрессив рок топтарының бірі» деп сипаттады. Топ 2000 жылдары студиялық жазбалар шығаруды тоқтатты, бірақ 2011 жылы тарап кеткенге дейін гастрольдерді жалғастырды. Топтың тарауынан кейін Андерсон мен Барр жеке орындаушылар ретінде жаздырып, гастрольдерге шықты, Андерсоннің тобы «Jethro Tull» және «Ian Anderson» соло ретінде таныстырылды. Андерсон 2014 жылы Jethro Tull «көптеген жағдайда аяқталды» деді. Алайда 2017 жылы Андерсон Jethro Tull атын қайта жаңғыртты және 2020 жылдары жаңа студиялық альбомдар шығарды. Қазіргі топқа Jethro Tull-дың алғашқы жылдарындағы музыканттар, сондай-ақ Барр қатысы жоқ Андерсоннің жеке тобымен байланысты жаңа музыканттар кіреді.

British rock band
the English agricultural pioneer after whom the band is named

Jethro Tull are a British progressive rock band formed in Blackpool, Lancashire, in 1967. Initially playing blues rock and jazz fusion, the band soon incorporated elements of English folk music, hard rock and classical music, forging a signature progressive rock sound. The group's lead vocalist, bandleader, founder, principal composer and only constant member is Ian Anderson, who also plays flute and acoustic guitar. The group has featured a succession of musicians throughout the decades, including significant contributors such as guitarists Mick Abrahams and Martin Barre (with Barre being the longest serving member besides Anderson); bassists Glenn Cornick, Jeffrey Hammond, John Glascock, Dave Pegg, Jonathan Noyce and David Goodier; drummers Clive Bunker, Barrie "Barriemore" Barlow and Doane Perry; and keyboardists John Evan, Dee Palmer, Peter John Vettese, Andrew Giddings and John O'Hara. The band achieved moderate recognition in the London club scene and released their debut album, This Was, in 1968. After a line up change which saw original guitarist Mick Abrahams replaced by Martin Barre, the band released a folk tinged second album, Stand Up, in 1969. Stand Up, which reached No. 1 in the UK, gave the band their first commercial success, and regular tours of the UK and the US followed. Their musical style shifted in the direction of progressive rock with albums such as Aqualung (1971), Thick as a Brick (1972), and A Passion Play (1973), and shifted again to contemporary folk rock with Songs from the Wood (1977), Heavy Horses (1978), and Stormwatch (1979). In the early 1980s, the band underwent a major line up change and moved into electronic rock with the albums A (1980), The Broadsword and the Beast (1982), and Under Wraps (1984). The band won their sole Grammy Award for the 1987 album Crest of a Knave, which saw them returning to a hard rock style. Jethro Tull have sold an estimated 60 million albums worldwide, with 11 gold and 5 platinum albums. They have been described by Rolling Stone as "one of the most commercially successful and eccentric progressive rock bands". The band ceased studio recording activity in the 2000s, but continued to tour until splitting in 2011. Following the band's split, Anderson and Barre continued to record and tour as solo artists, with Anderson's band billed variously as both "Jethro Tull" and "Ian Anderson" solo. Anderson said in 2014 that Jethro Tull had come "more or less to an end". In 2017, however, Anderson revived the Jethro Tull name and released new studio albums in the 2020s. The current group includes musicians who were part of Jethro Tull during the last years of its initial run, as well as newer musicians associated with Anderson's solo band, without Barre's involvement.

Шығу тегі

Иан Андерсон, Джеффри Хаммонд және Джон Эван (бастапқыда Эванс), кейін Jethro Tull тобының мүшелері болған, Блэкпулдағы гимназияға бірге оқыған. Андерсон 1947 жылы Шотландияның Данфермлин қаласында дүниеге келді және 1960 жылы Блэкпулге көшуге дейін Эдинбургте өсті. Блэкпул гимназиясында ол математика, физика, химия, ағылшын тілі, сурет, француз тілі, география және латын тілінен GCE O деңгейін алды, содан кейін Блэкпул өнер колледжінде екі жыл оқыды. Жастық шағында ол «суретші, кескінші» болуды армандаған. Эванс Granada Television's Scene бағдарламасындағы 6:30-да «Love Me Do» әнін орындаған Beatles тобын көргеннен кейін олардың жанкүйеріне айналды. Ол өте жақсы пианист болғанымен, Beatles оны барабан ойнауға шабыттандырды. Андерсон испан гитарасын сатып алып, өзімен-өзі ойнауды үйренді, ол Эванспен бірге топ құруға келісті. Олар Хаммондты бас гитарист ретінде қосты, ол өзімен бірге блюз пластинкаларының жинағын әкелді. Топ бастапқыда жергілікті клубтар мен концерт алаңдарында үштік ретінде ойнады, содан кейін Эванс, Georgie Fame және The Animals тобының ықпалымен органға ауысты. Жергілікті The Atlantics тобынан барабаншы Барри Барлоу мен гитарист Майк Стивенс шақырылды, гитарист Крис Райли қосылды, ал топ алты мүшеден тұратын «көк көзді соул» тобына айналды, олар Джон Эван тобы (кейін Джон Эван Смаш) деп аталды. Хаммондтың тілегі бойынша Эванс әкесінің тегін «Эван» деп қысқартты, себебі ол осылай жақсырақ естіледі деп ойлады. Олар Джонни Тейлорды концерттерді ұйымдастырушы ретінде шақырып, Англияның солтүстік-батысында концерттер берді, блюз және Motown әндерін орындады. Хаммонд өнер мектебіне түсу үшін топтан кетіп, оның орнына қысқа мерзімге Дерек Уорд, содан кейін Гленн Корник келді. Райли де кетіп, оның орнына Нил Смит тағайындалды. Топ 1967 жылдың сәуір айында Лондонның Дания көшесіндегі Regent Sound студиясында үш ән жазды және 1967 жылдың маусым айында Лондонның Marquee клубында өнер көрсетті. 1967 жылдың қараша айында топ Англияның солтүстігінен Лондон орталығынан 48 шақырым қашықтықта орналасқан Льютонға (Бедфордшир) көшіп, Терри Эллис пен Крис Райтпен менеджменттік келісімге келді. Олар Смитты гитарист Мик Абрахамспен алмастырды, бірақ алты мүшелі топты қаржылық жағынан қолдау көрсетудің қиын екенін түсініп, тарады. Андерсон, Абрахамс және Корник бірге қалды, Абрахамстың досы Клайв Банкерді барабаншы ретінде шақырып, британдық блюз тобы құрды. Корник Эванға қайтадан қосылуға рұхсат етілгенін еске алды. Андерсон Корникпен Льютонда пәтерде бірге тұрды және пәтердің жалдау ақысын төлеу үшін Лутон Ritz кинотеатрында тазалаушы болып жұмыс істеді. Корниктің айтуынша, «біз соншалықты кедей едік, әр кеште бір банка сорпаны екеуміз бөлісіп жейтінбіз».

Ian Anderson, Jeffrey Hammond and John Evan (originally Evans), who would later become members of Jethro Tull, attended grammar school together in Blackpool. Anderson was born in Dunfermline, Scotland, in 1947 and grew up in Edinburgh before moving to Blackpool in 1960. At Blackpool Grammar School he gained GCE O levels in Maths, Physics, Chemistry, English, Art, French, Geography and Latin, and was a student for two years at Blackpool College of Art. In his teens he wanted to be "an artist, a painter". Evans became a fan of the Beatles after seeing them play "Love Me Do" on Granada Television's Scene at 6:30, and although an accomplished pianist, was inspired by the Beatles to take up drums. Anderson acquired a Spanish guitar and taught himself to play it, and he and Evans decided to form a band. They added Hammond on bass, who came with a collection of blues records. The group initially played as a three piece at local clubs and venues before Evans, influenced by Georgie Fame and the Animals, switched to organ. Drummer Barrie Barlow and guitarist Mike Stephens were recruited from local band the Atlantics, guitarist Chris Riley joined and the band developed into a six piece "blue eyed soul" group called the John Evan Band (later the John Evan Smash). Evans had shortened his surname to "Evan" at the insistence of Hammond, who thought it sounded better. They recruited Johnny Taylor as a booking agent and played gigs around northwest England, performing a mixture of blues and Motown covers. Hammond left the band to go to art school and was briefly replaced by Derek Ward, then by Glenn Cornick. Riley also quit and was replaced by Neil Smith. The group recorded three songs at Regent Sound Studios in Denmark Street, London, in April 1967, and appeared at the Marquee Club in London in June 1967. In November 1967 the band moved from the north of England to Luton, Bedfordshire, 30 mile (48 km) from central London, and signed a management deal with Terry Ellis and Chris Wright. They replaced Smith with guitarist Mick Abrahams, but quickly realised that supporting a six piece band was financially impractical and disbanded. Anderson, Abrahams and Cornick stayed together, recruited Abrahams's friend Clive Bunker on drums, and became a British blues band. Cornick recalled that Evan had been told he would be welcome to rejoin. Anderson shared a flat with Cornick in Luton and worked as a cleaner at the Luton Ritz Cinema to pay the rent. According to Cornick, "we were so poor that we would share one can of stew or soup between us each evening".

Алғашқы жылдары (19671968)

Бастапқыда жаңа топқа қайталап шақыру қиын болды. Лондон клубтарында ойнауды жалғастыру үшін олар жиі аттарын өзгертті, Navy Blue, Ian Henderson's Bag o' Nails және Candy Coloured Rain сияқты әртүрлі есімдерді пайдаланды. Андерсон бір клубтағы плакатқа қарап, олардың екенін түсінген топ атын танымағанын еске алды. Атауларды көбінесе олардың брондау агентінің қызметкерлері берді, солардың бірі, тарихқа құмар адам, оларға 18 ғасырдың ауыл шаруашылығы маманының атымен Джетро Тулл деген атты қосты. Marquee Club-тың менеджері олардың шоуын ұнатып, апталық тұрақты орын берген кезде бұл ат қалып қойды. Андерсон Лондонда Хаммондпен кездесіп, достықтарын жаңартты және Эванмен бірге Челсидегі пәтерге көшті. Хаммонд бірнеше әндердің тақырыбы болды, бастапқысы келесі синглдары "Джеффриге арналған ән" болды. Андерсон әкесінің оған берген үлкен пальтосын киеді, ол: "Бұл пальтоны алған дұрыс, қыс суық болады" деген еді. Бұл пальто, флейтасымен бірге, оның сахналық келбетінің бір бөлігіне айналды. Осы шамада Андерсон Абрахамстың немесе Cream гитарисі Эрик Клэптон сияқты гитара ойнауға тырысқандағы сәтсіздігіне ренжіп, флейта сатып алды. Менеджерлері оны Абрахамспен бірге ритм-гитарист ретінде қалдыруды қалаған, ал Андерсон кейін:

At first the new band found it difficult to obtain repeat bookings. They changed their name frequently to continue playing the London club circuit, using aliases such as Navy Blue, Ian Henderson's Bag o' Nails, and Candy Coloured Rain. Anderson recalled looking at a poster at a club and realising that the band name he did not recognise was theirs. The names were often supplied by their booking agent's staff, one of whom, a history enthusiast, gave them the alias Jethro Tull after the 18th century agriculturist. The name stuck because they were using it when the manager of the Marquee Club liked their show enough to give them a weekly residency. Anderson met Hammond in London, the two renewed their friendship, and Anderson moved into a bedsit in Chelsea with Evan. Hammond became the subject of several songs, beginning with their next single, "A Song for Jeffrey". Anderson possessed a large overcoat, which his father had given to him with the words "You'd better take this. It's going to be a cold winter." This overcoat, with flute, became part of his early stage image. Around this time Anderson had purchased a flute, after becoming frustrated with his inability to play guitar as well as Abrahams or Cream guitarist Eric Clapton. Their managers had wanted him to remain a rhythm guitarist, with Abrahams as the front man, and Anderson said later:

I didn't want to be just another third rate guitar player who sounded like a plethora of other third rate guitar players. I wanted to do something that was a bit more idiosyncratic, hence the switch to another instrument. When Jethro Tull began, I think I'd been playing the flute for about two weeks. It was a quick learning curve literally every night I walked onstage was a flute lesson. The group's first major break came at the National Jazz and Blues Festival at Sunbury on Thames in August 1968, where they drew a rapturous reception and positive reviews in the music press. They said their success at Sunbury was a result of persistent touring, which had generated a grassroots following who came to the festival and encouraged the rest of the audience. Cornick recalled, "From that moment on, we were a big band". The group recorded their first album, This Was, between June and August 1968. Released in October 1968, it reached number 10 in the UK charts. In addition to original material, the album included the 1961 Doctor Ross blues "Cat's Squirrel", which highlighted Abrahams's blues rock style; and the Rahsaan Roland Kirk penned jazz piece "Serenade to a Cuckoo", which gave Anderson a showcase for his growing talents on the flute. Anderson described the group's sound around this time as "sort of progressive blues with a bit of jazz". Following the album's release, Abrahams left the band in December to form his own group, Blodwyn Pig. Several reasons were given for his departure. Abrahams had heard that Ellis wanted Anderson to be the frontman and group leader, at his expense, and he realised that he was unlikely to have the majority share in songwriting. Other reasons given were that Abrahams was a blues purist, while Anderson wanted to branch out into other forms of music; and that Abrahams was unwilling to travel internationally, or play more than three nights a week. Abrahams himself described his reasons more succinctly: "I was fed up with all the nonsense and I wanted to form a band like Blodwyn Pig." The group tried several replacements for Abrahams. The first was David O'List, who had recently left the Nice. After a week's rehearsal, O'List did not show up and lost contact with the group. The next choice was Mick Taylor, who turned the group down because he felt his current gig with John Mayall's Bluesbreakers was a better deal. Following this, they approached Tony Iommi, guitarist for Earth (soon to be renamed Black Sabbath). Iommi had impressed Jethro Tull when Earth opened for them at a show in Birmingham; he briefly joined the band, but feeling closer to his old band, quit after a few weeks and returned to Birmingham to rejoin Earth. He stood in with Tull for The Rolling Stones Rock and Roll Circus on 11 December 1968, when the group performed "A Song for Jeffrey", although only Anderson's singing and flute were live. The rest was mimed to the studio track, which featured Abrahams' guitar playing. The next choice was Martin Barre, who had seen the band perform at Sunbury and had auditioned for guitarist at the same time as Iommi. Barre arranged a second audition, and Anderson showed him new songs in a different style from the blues they had been recording. Anderson was impressed by Barre's technique and offered him the job. Barre played his first gig with Jethro Tull on 30 December 1968 at the Winter Gardens, Penzance.

"Мен көптеген басқа үшінші деңгейдегі гитаристтер сияқты естілетін үшінші деңгейдегі гитарист болғым келмейді. Мен сәл ерекше нәрсе жасағым келді, сондықтан басқа аспапқа көштім. Jethro Tull басталганда, мен шамамен екі аптадай флейта ойнағанмын. Бұл өте жылдам оқу процесі болды – әр кеш сахнаға шығу флейта сабағы болды."

Топтың алғашқы үлкен жетістігі 1968 жылдың тамызында Темзадағы Санберидегі Ұлттық джаз және блюз фестивалінде болды, онда олар зор ықыласпен қарсы алынды және музыка баспасөзінде оң пікірлер алды. Олар Санберидегі табыстарының себебі – үздіксіз гастрольдер екенін, осының арқасында фестивальге келген және қалған көрермендерді ынталандырған жанкүйерлер қалыптасқанын айтты. Корник: "Сол сәттен бастап біз үлкен топқа айналдық" деп еске алды. Топ 1968 жылдың маусым және тамыз айлары арасында "This Was" атты алғашқы альбомын жазды. 1968 жылдың қазанында шыққан ол Ұлыбритания чарттарында 10-орынға жетті. Алғашқы материалдан басқа, альбомға 1961 жылғы доктор Росс блюзі "Cat's Squirrel" енді, ол Абрахамстың блюз-рок стилін көрсетті; сондай-ақ Рахсан Роланд Кирк жазған "Сернеда к куку" джаз шығармасы Андерсонға флейтадағы өсіп келе жатқан дағдыларын көрсетуге мүмкіндік берді. Андерсон бұл кездегі топтың дыбысын "жаз элементтерімен прогрессивті блюз" деп сипаттады. Альбомның шығуынан кейін Абрахамс желтоқсан айында өз тобы "Blodwyn Pig" құру үшін топтан кетті. Оның кетуіне бірнеше себеп айтылды. Абрахамс Эллистің Андерсонды фронтмен және топ жетекшісі етіп тағайындауды қалағанын естіген, және ол ән жазуда басымдыққа ие бола алмайтынын түсінген. Басқа себептердің ішінде Абрахамс блюздің адамы болған, ал Андерсон музыканың басқа түрлеріне көшуді қалаған; сондай-ақ Абрахамс халықаралық саяхат жасауға немесе аптасына үштен астам түнді ойнауға дайын болмаған. Абрахамс өзінің себептерін былай түйіндеді: "Мен барлық ақымақтықтан жалықтым және Blodwyn Pig сияқты топ құруды қаладым." Топ Абрахамсқа бірнеше ауыстырушы іздеді. Біріншісі – жақында Nice тобынан кеткен Дэвид О'Лист. Бір апталық репетициядан кейін О'Лист келмеді және топпен байланысын үзіп қалды. Келесі үміткер Мик Тейлор болды, ол Джон Мейоллдың "Bluesbreakers" тобымен қазіргі жұмысының жақсырақ екенін ойлап, ұсыныстан бас тартты. Содан кейін олар Earth (жақын арада Black Sabbath деп аталатын) гитарисі Тони Иоммиге жүгінді. Иомми Jethro Tull-ға Бірмингемдегі шоуда Earth олардың алдында ойнаған кезде әсер еткен; ол қысқа уақытқа топқа қосылды, бірақ өзінің ескі тобына жақын екенін сезініп, бірнеше аптадан кейін жұмыстан кетіп, Earth-ке қайта оралды. Ол 1968 жылдың 11 желтоқсанында The Rolling Stones Rock and Roll Circus тобының "A Song for Jeffrey" әнін орындаған кезде Tull-мен бірге сахнаға шықты, бірақ Андерсонның ән айтуы мен флейтасы ғана тікелей ойналды. Қалғаны Абрахамстың гитарада ойнаған студиялық трекке ұқсатылды. Келесі үміткер – Мартин Барр, ол топтың Санбериде өнер көрсеткенін көрген және Иоммимен бір уақытта гитарист ретінде сынақтан өткен. Барр екінші рет тыңдау ұйымдастырды, ал Андерсон оған олар жазғаннан өзге стильдегі жаңа әндерді көрсетті. Андерсон Баррдың шеберлігіне таңданып, оған жұмыс ұсынды. Барр 1968 жылдың 30 желтоқсанында Винтер Гарденс, Пензанс қаласында Jethro Tull-мен алғашқы концертін өткізді.

Аквалангқа қарсы тұрыңыз (1969-1971)

Барр қосылғаннан кейін топ Скандинавияда Джими Хендриксті қолдап бірнеше концерттер берді, содан кейін Led Zeppelin және Vanilla Fudge-ді қолдап АҚШ-та кең ауқымды гастрольдік турне бастады. Jethro Tull көптеген жанкүйерлерді тартты, ал Эллис пен Райт Андерсоннан, ол топтың басты ән авторы болған, хит-сингл жазуды сұрады. Нәтижесінде "Living in the Past" әні пайда болды, ол 1969 жылдың мамырында Ұлыбританияда 3-орынды, ал АҚШ-та 11-орынды иеленді және Top of the Pops бағдарламасында көрсетілді. Келесі альбом "Stand Up" болды, ол 1969 жылдың сәуір-мамыр және тамыз айларында жазылды. Альбом 1969 жылдың қыркүйегінде шықты және тез арада Ұлыбританияда 1-орынға көтерілді, бұл топтың жалғыз альбомы болды. Андерсон өзін жетекші және ән жазушы ретінде бекітті және альбомның барлық материалдарын өзі жазды, тек Бахтың "Bourrée in E minor BWV 996 (бесінші бөлімі)" атты шығармасының джаздық өңдеуінен басқа. Альбомның мұқабасы ашылып, топтың суреті кітапша сияқты ілініп тұрды. "Stand Up" альбомын шығарғаннан кейін топ АҚШ-тағы алғашқы жеке гастрольдік турнесіне шықты, оның ішінде Ньюпорт джаз фестивалінде өнер көрсетті. Барр еске алады: "Бұл Джетро Талл үшін нағыз бетбұрыс болды – біз болатын және басқаларды шабыттандыратын барлық нәрсе үшін". Топ Вудсток фестивалінде өнер көрсетуге шақырылды, бірақ Андерсон хиппи қозғалысымен байланысты болғысы келмеді және бір стильде қалып қою қаупін ескеріп, бас тартты. 1970 жылдың 29 қаңтарында Jethro Tull тағы да BBC-дің Top of the Pops бағдарламасында "Witch's Promise" әнін орындады. Эван 1970 жылдың басында топқа қайта қосылды: Джон Эван тобы тарағаннан кейін ол Андерсонмен бірлесіп Лондонда тұрып, Лондон университетінде музыка оқыды. Ол оқуына байланысты топқа қайта қосылуға бастапқыда тартынды, себебі ол тегін студияға қол жеткізе алатын еді, бірақ ол Туллдың келесі альбомы "Benefit" (1970) альбомында сессиялық музыкант ретінде ойнады, ал Андерсонға гастрольде пернетақтада ойнауға біреу қажет болғанда, оның жетекшісі оны қайта қосылудың дұрыс идея екеніне көндірді. Альбом Ұлыбританияда 4-орынды, ал АҚШ-та 11-орынды иеленді және топ 20,000 орындық ареналарды толтырып, өзін жетекші концерттік топ ретінде танытты. Тамыз айында олар 1970 жылғы Уайт аралы фестивалінде ең көп көрермен жиналған концерттердің бірін өткізді. Уайт аралындағы өнер көрсетуден кейін тағы бір АҚШ гастролі өтті, оның барысында Джетро Талл The Beatles-тен кейін Нью-Йорктегі Карнеги залында концерт берген екінші рок-топ атанды. Корник гастроль аяқталғаннан кейін топтан кетіп қалды: ол гастрольде көңіл көтеруге ұмтылса, топтың басқа мүшелері оңашалықты ұнатты. Корник кейіннен Wild Turkey тобын құрды, ол кейіннен Джетро Талл жанкүйерлер конвенциялары үшін қайта жаңғыртылды. Ол 2014 жылдың тамызында қайтыс болды. Андерсон Корникты алмастыру үшін Джеффри Хаммондты шақырды және оған осы мақсатқа арналған жаңа бас-гитара сатып алды. Хаммонд Джон Эван тобынан кеткеннен бері ешқандай аспапта ойнамаған, сондықтан ол музыкалық дағдылары үшін емес, топтың басқа мүшелерімен үйлесімділігі үшін таңдалды. Бұл құрам 1970 жылдың соңында "Aqualung" альбомын жазды (1971 жылы шықты). Альбом "Aqualung" және "My God" деген тақырыптармен екі бөлікке бөлінді және Андерсонның ұйымдасқан дінге қатысты көзқарастарын қамтыды. Альбомды жазу студиядағы техникалық қиындықтар мен Хаммондтың музыкалық шеберлігінің тозуына байланысты қиын болды. "Locomotive Breath" әнінде Андерсон қосалқы тректі өзі жазды, тек хит-шоптың ырғағымен ән шырқады, ал топтың қалған бөлігі кейінірек өз бөліктерін қосты. Андерсон бұл альбом топтың бұрынғы альбомдарымен салыстырғанда "әлдеқайда радикалды" болуы мүмкін деп алаңдаса да, "Aqualung" АҚШ-та топтық тізімге енген алғашқы Jethro Tull альбомы болды, ол 7-орынды иеленді. Ол бір миллионнан астам дана сатылып, 1971 жылдың шілдесінде RIAA-дан алтын дискіні алды.

After Barre joined, the group played a few shows supporting Jimi Hendrix in Scandinavia, then began an extensive tour of the US supporting Led Zeppelin and Vanilla Fudge. Jethro Tull attracted a substantial live following, and Ellis and Wright asked Anderson, who had become the principal songwriter, to write a hit single. The result was "Living in the Past", which reached No. 3 in May 1969 on the UK singles chart and No. 11 in the US and resulted in an appearance on Top of the Pops. The next album was Stand Up, recorded during April–May and August 1969. It was released in September 1969 and quickly reached No. 1 in the UK, the only album by the group to do so. Anderson had now established himself as leader and songwriter and wrote all the material for the album, except for his jazzy rearrangement of J. S. Bach's "Bourrée in E minor BWV 996 (fifth movement)". The cover of the album unfolded to show a photo insert of the band attached like a pop up book. Immediately after releasing Stand Up, the group set off on their first headlining tour of the US, which included an appearance at the Newport Jazz Festival. Barre recalled, "It was really the turning point for Jethro Tull—for everything that we were to become and everything we were to inspire in others." The band was invited to play at the Woodstock Festival but Anderson declined, not wanting to be associated with the hippie movement and risk being permanently moulded into one type of sound. On 29 January 1970, Jethro Tull appeared again on BBC's Top of the Pops, performing "Witch's Promise". Evan rejoined the band in early 1970: he had stayed in London, sharing a flat with Anderson, after the John Evan Band broke up, and was studying music at the University of London. He was initially reluctant to rejoin the band because of his studies, which gave him access to a free studio, but he had played as a session musician on Tull's next album, Benefit (1970), and when Anderson needed someone to play the keyboard parts on tour, his tutor persuaded him that rejoining would be a good idea. The album reached No. 4 in the UK and No. 11 in the US and the group sold out 20,000 seat arenas, establishing themselves as a premier live act. In August they played to one of their largest audiences at the 1970 Isle of Wight festival. The Isle of Wight appearance was followed by another US tour, in the course of which Jethro Tull became only the second rock band after The Beatles to perform at Carnegie Hall in New York City. Cornick left the band at the end of the tour: he had wanted to socialise on tour, while the other band members were more reclusive. Cornick subsequently formed Wild Turkey, a band which he revived for Jethro Tull fan conventions decades later. He died in August 2014. Anderson invited Jeffrey Hammond to replace Cornick, buying him a new bass for the purpose. Hammond had not played an instrument since leaving the John Evan Band, and he was chosen more for his compatibility with the other band members than for his musical skills. This line up recorded Aqualung in late 1970 (released in 1971). The album was split into two parts, subtitled "Aqualung" and "My God", and featured among other things Anderson's views on organised religion. Recording the album was problematic because of technical difficulties in the studio, and also because of Hammond's rusty musical skills. On "Locomotive Breath", Anderson recorded the backing track by himself, singing to a hi hat accompaniment, and the rest of the band added their parts later. Despite Anderson's concern that it may have been "too radical" compared with the band's previous albums, Aqualung was the first Jethro Tull album to reach the top ten in the US, peaking at No. 7. It sold over one million copies, earning it a gold disc by the RIAA in July 1971.

Прогрессивті рок (1971-1976)

Драммер Клайв Банкер 1971 жылғы мамыр айында топтан кетіп, ауыр гастроль кестесін және отбасымен көбірек уақыт өткізу тілегін айтты, оның орнына Барри Барлоу келді, оны Андерсон «Барримор» деп атады. Барлоу алғаш рет бес тректен тұратын «Life Is a Long Song» EP үшін топпен бірге жазды. Баррден басқа, Jethro Tull тобының құрамы енді Блэкпул қаласының «John Evan Band» тобының бұрынғы мүшелерінен ғана тұрды. 1971 жылғы шілдеде Jethro Tull Ұлыбританияның қатаң салық заңдарынан қашу үшін Швейцарияға көшіп, салық төлеуден босатылды. Бұл жағдай Андерсонның бірінші әйелімен қарым-қатынасына керіс әсер етті, олар ажырасқанға дейін тағы бір жыл бірге тұрды. Андерсон «Aqualung» альбомын тұжырымдамалық альбом деп сипаттаған музыка сыншыларына ашуланды, өйткені ол оны солай деп жоспарламаған еді. «Мен сол кезде әрдайым айтқанмын, бұл тұжырымдамалық альбом емес. Бұл әртүрлі әндер жинағы, олардың ішінде үш-төрт ән альбомның негізгі әндері болып табылады, бірақ бұл оны тұжырымдамалық альбом етпейді». Ол жауап ретінде «барлық тұжырымдамалық альбомдардың анасы» деп аталатын бір нәрсені ойлап табуға шешті. «Monty Python» стиліне еліктеп, ол күрделі музыкалық идеяларды ерекше әзіл-сықақпен біріктіріп, топты, оның тыңдаушыларын және сыншыларын паш етіп көрсететін сюита жазды. 1972 жылы «Thick as a Brick» деген атпен шыққан бұл альбом рок-альбомдар үшін сирек кездесетін форматта – винилдің екі жағына таратылған, 43 минутқа созылған бір үзіліссіз музыкалық шығармадан тұрды. Ол кезең-кезеңмен жазылып, жазылғанда, топтың барлық мүшелері аранжировкаға көмектесті, ал авторлық құқығы ойдан шығарылған мектеп оқушысы Джеральд Бостокқа да берілді. «Thick as a Brick» альбомы (АҚШ) «Billboard Pop Albums» чартында бірінші орынға жеткен алғашқы Jethro Tull альбомы болды. Келесі жылы шыққан «A Passion Play» альбомы да осы жетістікке қол жеткізді. 1972 жылы «Living in the Past» альбомы жарық көрді, ол ремикстелген синглдер, B-жақтары мен жазылмаған әндерден тұратын қос альбомдық жинақ болды, соның ішінде альбомды аяқтаған «Life Is a Long Song» EP толыққанды нұсқасы да бар еді. Альбомның үшінші жағы 1970 жылғы 4 қарашада Нью-Йорктегі Карнеги залында тікелей орындалған нұсқасынан құралды. Альбом сәтті болды және жаңа жанкүйерлерге, әсіресе АҚШ-та, топтың алғашқы синглдерімен танысуға мүмкіндік берді, себебі олар алғашқы шығарылымда онша танымал болмаған еді. «New Musical Express» Jethro Tull-ды «Британияның ең маңызды және табысты екінші буын прогрессивті топтарының бірі» деп атады. 1973 жылы топ Франциядағы «Château d'Hérouville» студиясында қос альбомды жазуға тырысты, ол кезде «Rolling Stones» және Элтон Джон да оны пайдаланып жүрді, бірақ олар студияға риза болмады және жобадан бас тартты, кейіннен оны «Chateau d'Isaster» деп атады. Олар Англияға оралып, «A Passion Play» (1973) альбомын жазды, бұл тағы бір тұжырымдамалық альбом, аллегориялық мәтіндері өмірден кейінгі өмірге арналған және «Thick as a Brick» сияқты ерекше аспаптарды қамтыды. Альбомда сондай-ақ эксцентрикалық интерлюдия, «Көздігін жоғалтқан қоянның тарихы» бар, оны Андерсон, Эван және бассист Хаммонд жазды және Хаммонд оқып берді. «A Passion Play» жақсы сатылды, бірақ жағымсыз сын-пикирлер алды, соның ішінде «Melody Maker» журналының Крис Уэлчтің тікелей эфирдегі орындауына жасаған сын-пикірі ерекше көзге түсті. Альбомға жағымсыз реакция болғаннан кейін Андерсон ашуланып, баспасөзбен барлық байланысты үзіп қойды. Топтың сыншылар арасындағы танымалдылығы төмендесе бастағанмен, олардың жазбаларды сатып алушылар арасындағы танымалдылығы күшті болды, бұл олардың 1974 жылғы «War Child» альбомының жоғары сатылымынан көрінді. Бастапқыда фильмнің саундтрегі үшін жасалған «War Child» АҚШ-тың «Billboard» чартында екінші орынға жетті, сыншылардан мақтау алды және екі сингл шығарды: «Bungle in the Jungle» (АҚШ синглдар чартында #12) және «Skating Away on the Thin Ice of the New Day». Сондай-ақ, сатирикалық мәтіндері бар «Only Solitaire» атты қысқа акустикалық ән бар, ол «L.A. Times» газетінің рок музыкасын сынлайтын Роберт Хилбернге арналған деп саналды, ол «A Passion Play» концерттеріне қатал сын жазған болатын. Андерсон кейінірек ән Хилберннің шолуынан бұрын жазылған және жалпы музыка сыншыларына арналған деп айтты. «The War Child» гастролінде жаңа материалды орындаған әйелдерден құралған струнный квартеті де қатысты. 1975 жылы топ 1971 жылы шыққан «Aqualung» стиліне ұқсас «Minstrel in the Gallery» альбомын шығарды, онда жұмсақ, акустикалық гитараға негізделген шығармалар Баредің электр гитарымен күшейтілген ұзын, әсерлі шығармалармен қатар келді. Андерсонның бірінші әйелі Дженни Фрэнкстен ажырасқан кезінде жазылған және жазылған альбом көбірек ойлы реңкке ие болды және аралас пікірлер алды. Карьерасының осы кезеңінде Jethro Tull «Stand Up» (1969), «Aqualung» (1971), «Thick as a Brick» (1972), «Living in the Past» (1972), «A Passion Play» (1973) альбомдарының сатылымы үшін RIAA-дан бес алтын пластинка алды және «Minstrel in the Gallery» (1975) үшін алтыншысын алды. 1975 жылғы гастрольде топтың оркестрлік аранжировкасын ұзақ уақыттан бері жасап келген Ди Палмер сахнада клавишті аспаптар мен синтезаторда ойнады. 1975 жылғы ақпан айында Jethro Tull 20 000 орындық Лос-Анджелес форумын бес рет толық сатты, осыған байланысты «Melody Maker» журналы «Jethro – қазір әлемдегі ең ірі топ па?» деген тақырыпта мақала жариялады. Бассист Хаммонд гастрольден кейін топтан кетіп, «Carmen» фламенко-рок тобынан Джон Гласкокпен алмастырылды, ол «War Child» гастролінде Jethro Tull тобына бірнеше рет сүйемелдеген болатын. 1976 жылғы «Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!» альбомы тағы бір тұжырымдамалық альбом, бұл жолы қартайған рок-жұлдыздың өмірі туралы. («Bursting Out» концерттік нұсқасындағы «Too Old to Rock 'n' Roll» әнінде Андерсон бұл ән өзі туралы емес екенін мойындайды.) Гласкок осы альбомда бассист ретінде алғаш рет пайда болды және қосымша вокалдар мен үйлесімді әндерге үлес қосты. Палмер аранжировка жасауды жалғастырды және екі әнде қонақ ретінде клавишті аспаптарда ойнады. Альбомның тұжырымдамасының дамуын көрсеткен телеарналық бағдарлама түсірілді, онда топ әзіл-қалжыңмен киінген, бірақ ол ресми түрде жарық көрген жоқ. 1976 жылғы гастрольде Jethro Tull үлкен стадиондарда алып проекциялық экрандарды қолданған алғашқы топтардың бірі болды.

Drummer Clive Bunker quit the group in May 1971, citing heavy touring schedules and his wish to spend more time with his family, and was replaced by Barrie Barlow, whom Anderson renamed "Barriemore". Barlow had first recorded with the band for the five track EP Life Is a Long Song. Except for Barre, the line up of Jethro Tull now consisted entirely of former members of the John Evan Band from Blackpool. In July 1971, Jethro Tull relocated to Switzerland to avoid increasingly strict UK tax laws and became tax exiles. The move put strain on Anderson's marriage to his first wife, which lasted for another year before they divorced. Anderson became annoyed with music critics who described Aqualung as a concept album, which he had not intended it to be. "I always said at the time, this is not a concept album. It's an album of varied songs in which three or four are kind of the keynote pieces for the album, but [that] doesn't make it a concept album." He decided to "come up with something that really is the mother of all concept albums" in response. Influenced by the style of Monty Python, he wrote a suite that combined complex musical ideas with offbeat humour and made fun of the band, its audience and its critics. This album, released in 1972 as Thick as a Brick, consisted of a single continuous piece of music running for 43 minutes, spread over two sides of vinyl, an uncommon format for rock albums. It was written and recorded in stages, the whole band helping with arrangements, and was co credited to a fictional schoolboy, Gerald Bostock. Thick as a Brick became the first Tull album to reach number one on the (US) Billboard Pop Albums chart. The following year's A Passion Play was the only other album by the band to do so. 1972 also saw the release of Living in the Past, a double album compilation of remixed singles, B sides and outtakes, including the entirety of the Life Is a Long Song EP, which closed the album. The third side was recorded live at New York's Carnegie Hall on 4 November 1970. The album was a success and allowed new fans to catch up with the band's early singles, particularly in the US where they had not been popular on initial release. New Musical Express called Jethro Tull one of "Britain's most important and successful 2nd generation progressive bands". In 1973, the band attempted to record a double album at Château d'Hérouville studios in France, which the Rolling Stones and Elton John among others were also using at the time, but they were not happy with the studio and abandoned the project, subsequently referring to it as the "Chateau d'Isaster". They returned to England and recorded and released A Passion Play (1973), another single track concept album, with allegorical lyrics focusing on the afterlife and, like Thick as a Brick, containing unusual instrumentation. The album also featured an eccentric interlude, "The Story of the Hare Who Lost His Spectacles", co written by Anderson, Evan and bassist Hammond and narrated by Hammond. A Passion Play sold well but received poor reviews, including a particularly damning review of a live performance from Chris Welch of Melody Maker. After the negative reaction to the album, Anderson angrily shut himself away from all communication with the press. While the band's popularity with critics began to wane, their popularity with the record buying public remained strong, as was seen by the high sales figures of their follow up album, 1974's War Child. Originally intended for the soundtrack of a film, War Child reached number two on the US Billboard charts, was given critical acclaim and produced two singles, "Bungle in the Jungle" (#12 on the US singles chart) and "Skating Away on the Thin Ice of the New Day". It also included a short acoustic song with satirical lyrics, "Only Solitaire", which was believed to have been aimed at L. A. Times rock music critic Robert Hilburn, who had written a harsh review of A Passion Play concerts at the Santa Monica Civic Auditorium. Anderson said later that the song was written before Hilburn's review and was aimed at music critics in general. The War Child tour included a female string quartet playing on the new material. In 1975 the band released Minstrel in the Gallery, an album in the style of 1971's Aqualung, which contrasted softer, acoustic guitar based pieces with lengthier, more bombastic works reinforced by Barre's electric guitar. Written and recorded during Anderson's divorce from his first wife Jennie Franks, the album was characterised by a more introspective tone and received mixed reviews. By this point in their career, Jethro Tull had been awarded five RIAA gold records for sales of Stand Up (1969), Aqualung (1971), Thick as a Brick (1972), Living in the Past (1972), A Passion Play (1973), and would earn a sixth for Minstrel in the Gallery (1975). For the 1975 tour, Dee Palmer, who had long been the band's orchestral arranger, joined the band on stage on keyboards and synthesisers. In February 1975, Jethro Tull sold out five nights at the 20,000 seat Los Angeles Forum, prompting Melody Maker to run the headline "Jethro – Now The World's Biggest Band?" Bassist Hammond left the band after the tour and was replaced by John Glascock from flamenco rock band Carmen, who had supported Tull on several dates on the War Child tour. 1976's Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die! was another concept album, this one about the life of an ageing rocker. (On the Bursting Out live version of "Too Old to Rock 'n' Roll", released two years later, Anderson denies that the song is about himself.) Glascock made his first appearance as bassist with Tull on this album, and also contributed harmony and second vocals. Palmer continued as arranger, and appeared as a guest keyboard player on two songs. A television special was recorded showing the development of the album's concept in a live show, with the band dressed in tongue in cheek outfits, but was never officially released. On the 1976 tour, Jethro Tull became one of the first bands to use giant projection screens in the larger stadium shows.

"Big Split" және электронды рок (1980-1984)

1980 жылдың басында Stormwatch турнесінен кейін Барлоу, Эван және Палмер топты тастап кетті. Барлоу Гласкок қайтыс болғаннан кейін депрессияға түскенін айтты, ал Эван мен Палмер Андерсон жеке альбом жазғысы келетінін мәлімдегеннен кейін болашақтарын қайта қарастыруға мәжбүр болды. 2008 жылғы Classic Artists құжаттық фильмінде Jethro Tull: Their Fully Authorised Story, Барлоу Андерсонмен өзара келісім бойынша топтан кеткенін мәлімдеді. Эван мен Палмер екеуі де хат арқылы жұмыстан босатылғанын еске алды. Jethro Tull тобынан кеткеннен кейін Эван мен Палмер Tallis деп аталған классикалық негіздегі поп/рок тобында қысқа мерзімге жұмыс істеді. Jethro Tull Андерсонмен (топтың жалғыз түпкі мүшесі), Мартин Барре және Дейв Пеггпен қалды. 1980-ші жылдардың алғашқы альбомы Андерсонның жеке альбомы болуы тиіс еді, бірақ Chrysalis Records тарапынан көрсетілген қысымнан кейін ол оны Jethro Tull альбомы ретінде шығаруға келісті. Андерсон Баррені электр гитарада, Пеггті бас гитарада қалдырып, барабанда Марк Крейниді, сондай-ақ арнайы қонақ – клавишник/скрипкашы Эдди Джобсонды (бұрынғы Roxy Music, Frank Zappa, Curved Air және UK тобының мүшесі, соңғысы Туллдың Stormwatch турнесіндегі бірнеше концерттерді ашқан) шақырды. Альбомда синтезаторлар кеңінен қолданылды және оның стилі бұрынғы Тулл дыбысынан күрт өзгеше болды. Альбомға "А" деген ат берілді, ол жойылған жеке альбомның мастерленген таспаларындағы "Андерсон" деген жазу үшін пайдаланылған әріптің атауы еді. Альбом 1980 жылдың ортасында жарық көрді. Альбомның инновациялық рухын сақтай отырып, Jethro Tull Slipstream атты музыкалық видео жасады. Төрт сахналық және жеке түсірілген музыкалық видео A турнесінен алынған концерттік кадрлармен біріктірілді. Лондонның Хаммерсмит Одеоны сыртқы түсірілімдер үшін пайдаланылды, бірақ негізгі концерттік кадрлар 1980 жылдың қараша айында түсірілген Лос-Анджелес спорт аренасындағы американдық қойылымнан алынды (Magic Piper ROIO-да естілгендей). 1981 жылы шығарылған видеоны Дэвид Малет түсірді, ол Дэвид Боуидің "Ashes to Ashes" видеосын түсірген режиссер еді. Джобсон мен Крейни "А" турнесінен кейін топты тастап кетті, содан кейін топқа бірнеше уақытша барабаншылар келді. Джерри Конвей Барлоудың орнын баса алмайтынына шешім келтіргеннен кейін кетті; Фил Коллинз 1982 жылы алғашқы Принс Траст концертінде топпен бірге ойнады; ал Пол Берджесс Broadsword and the Beast турнесінің АҚШ кезеңінде ойнады. 1984 жылы Доан Перри топтың тұрақты барабаншысы болды. 1981 жыл топтың альбом шығармаған алғашқы жылы болды, бірақ Андерсон, Барр, Пегг және Конвей қатысқан жазу сессиялары өтті, онда Андерсон клавишада ойнады. Жазылған кейбір тректер кейіннен 1993 жылы Nightcap жинағында жарық көрді. 1982 жылы Питер Джон Веттизе клавишада қосылды және топ 1982 жылғы The Broadsword and the Beast альбомы үшін синтезаторлармен бірге фольклорлық дыбысқа оралды. Келесі концерттік турнеге көп көрермен жиналды, ал концерттерде топтың театралдық өнерге соңғы құштарлығы білінді, сахна викинг кемесіне ұқсатып жасалды және топ ортағасырлық киіммен өнер көрсетті. Андерсоннің жеке альбомы (іс жүзінде Андерсон мен Веттизедің бірлескен жұмысы) 1983 жылы Walk into Light түрінде пайда болды. Андерсон мен Баррдің жеке жұмыстарына ұқсас, Walk into Light әндерінің кейбірі, мысалы "Fly by Night", "Made in England" және "Different Germany", кейіннен Jethro Tull концерттеріне енді. 1984 жылы Jethro Tull Under Wraps альбомын шығарды, ол Walk into Light сияқты, тікелей барабаншының орнына барабан машинасы қолданған тағы бір электрондық альбом еді. Топқа дыбыс ұнағанымен (Барре тіпті осы альбомын өзінің сүйіктілерінің бірі деп есептеді), ол жақсы қабылданбады. "Lap of Luxury" бейнеклипі жаңадан ықпалды MTV музыкалық арнасында белгілі бір деңгейде көрсетілді. Веттизе турнеден кейін топтан кетті, ол The Broadsword and the Beast (1982), Walk into Light (1983) және Under Wraps (1984) фильмдеріне сыншылардың жаман пікірлеріне ашуланды, содан кейін Андерсонның Under Wraps материалдарын орындау кезінде дауыс жолдарында туындаған мәселелерге байланысты топ үш жыл үзіліс жасады. Осы үзіліс кезінде Андерсон 1978 жылы өзі құрған Скай аралындағы лосось шаруашылығын басқаруын жалғастырды. "Coronach" синглі 1986 жылы Ұлыбританияда Channel 4 телеарнасының "Blood of the British" бағдарламасының тақырыптық әні ретінде пайдаланғаннан кейін жарық көрді.

Following the Stormwatch tour in early 1980, Barlow, Evan, and Palmer left the band. Barlow was said to have been depressed after Glascock's death, and Evan and Palmer were having to reconsider their future after Anderson had announced that he wanted to record a solo album. In the 2008 Classic Artists documentary Jethro Tull: Their Fully Authorised Story, Barlow said he had left the band by mutual agreement with Anderson. Evan and Palmer both recalled being dismissed by letter. After their departure from Jethro Tull, Evan and Palmer briefly collaborated in a classical based pop/rock band called Tallis. Jethro Tull was left with Anderson (the only original member), Martin Barre and Dave Pegg. The first album of the 1980s was intended to be Anderson's first solo album, but after pressure from Chrysalis Records he agreed to release it as a Jethro Tull album. Anderson retained Barre on electric guitar and Pegg on bass and added Mark Craney on drums, plus special guest keyboardist/violinist Eddie Jobson (ex–Roxy Music, Frank Zappa, Curved Air and UK, the last of which had opened several shows on Tull's Stormwatch tour). The album featured prominent use of synthesisers and its style contrasted sharply with the established Tull sound. It was given the title A, taken from the labels on the master tapes of the scrapped solo album, which were marked "A" for "Anderson". A was released in mid 1980. In keeping with the mood of innovation surrounding the album, Jethro Tull developed a music video titled Slipstream. Four staged and separately filmed music videos were mixed with concert footage from the A tour. London's Hammersmith Odeon was used for exterior scenes, but the main concert footage came from an American performance at the Los Angeles Sports Arena (as heard on the Magic Piper ROIO), filmed in November 1980. The video, released in 1981, was directed by David Mallet, who had directed the pioneering "Ashes to Ashes" video for David Bowie. Jobson and Craney left following the A tour and the band had a succession of temporary drummers. Gerry Conway left after deciding he could not be the one to replace Barlow; Phil Collins played with the band at the first Prince's Trust concert in 1982; and Paul Burgess played for the US leg of the Broadsword and the Beast tour. Doane Perry became the band's permanent drummer in 1984. 1981 was the first year that the band did not release an album, although recording sessions took place with Anderson, Barre, Pegg, and Conway in which Anderson played keyboards. Some of the tracks recorded were later released on the Nightcap compilation in 1993. In 1982 Peter John Vettese joined on keyboards and the band returned to a folkier sound, still with synthesisers, for 1982's The Broadsword and the Beast. The ensuing concert tour was well attended and the shows featured one of the group's last indulgences in theatricality, in which the stage was built to resemble a Viking longship and the band performed in medieval costume. An Anderson solo album (actually an Anderson Vettese collaboration) appeared in 1983 in the form of the heavily electronic Walk into Light. As with later solo work by Anderson and Barre, some of the Walk into Light songs, such as "Fly by Night", "Made in England", and "Different Germany", later made their way into Jethro Tull live sets. In 1984, Jethro Tull released Under Wraps, another electronic album which, like Walk into Light, used a drum machine instead of a live drummer. Although the band had reportedly liked the sound (Barre even considered the album one of his personal favourites), it was not well received. The video for "Lap of Luxury" was given moderate rotation on the newly influential MTV music video channel. Vettese quit the band after the tour, angry at critics for bad reviews of The Broadsword and the Beast (1982), Walk into Light (1983) and Under Wraps (1984), and the band took a three year break because of vocal chord problems Anderson had developed while touring the demanding Under Wraps material. During this hiatus, Anderson continued to oversee the salmon farm on the Isle of Skye he had founded in 1978. The single "Coronach" was released in the UK in 1986 after it was used as the theme tune for a Channel 4 television programme called "Blood of the British".

Андерсон, Барр, Пегг және Перри: "қатты рок" Тулл (1987-1994)

Jethro Tull 1987 жылы Crest of a Knave альбомымен қайта оралды. Веттезе болмағандықтан Андерсон синтезаторларды бағдарламалауға қатысты, ал альбомда Мартин Баррдың 1970-жылдар басындағы Tull стиліндегі электр гитарасы ойнады. Альбомдағы үш трекке барабан машинасы қолданылса, Доан Перри мен Джерри Конвей қалғандарында барабаншылық міндетін бөлісті. Альбом сыншылардың да, коммерциялық жағынан да сәтті болды. Клавиатурашы Дон Айри (бұрынғы Rainbow, Ozzy Osbourne, Michael Schenker Group, Gary Moore, Colosseum II) Crest of a Knave турнесіне қосылды. 1989 жылы Jethro Tull ең жақсы хард-рок/метал орындаушысы (вокал немесе аспаптық) номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды, бұл номинацияда фаворит саналған Metallica және олардың And Justice for All альбомынан озып шықты. Бұл сыйлыққа байланысты дау туды, себебі көптеген адамдар Tull-ды хард-рок тобы деп санамады, тіпті ауыр металл жанрына жатқызуға келмейтін. Менеджерлерінің кеңесі бойынша, жеңіске үміт жоқ екенін естіген топ мүшелерінің ешқайсысы марапаттау рәсіміне қатыспады. Сыйлықтан кейін Tull-ға түскен сынға жауап ретінде олардың лейблі Chrysalis британдық музыкалық басылымда темір үйіндісінің үстінде жатқан флейтаның суреті және «флейта – ауыр металл аспабы» деген сөздері бар жарнама жариялады. Андерсон сұхбатында: «Кейде біз мандолинаны өте қатты орындаймыз» деп әзілдеді. 2007 жылы Entertainment Weekly бұл жеңісті «Грэмми» тарихындағы ең үлкен сенімсіздіктердің бірі деп атады және 2017 жылы EW-нің «Грэмми» сенімсіздіктері» тізімінде бірінші орынға қойды. 1992 жылы Metallica хард-рок/металл санатында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алғанда, барабаншысы Ларс Ульрих: «Біздің бірінші ісіміз – Jethro Tull-ға осы жылы альбом шығармағаны үшін алғыс айту болады» деп әзілдеді. (Бұл Пол Саймонның бірнеше жыл бұрын айтқан сөзіне сілтеу еді, ол осылайша Стиви Уандерге алғыс айтқан болатын.) Crest of a Knave (1987) альбомының стилі Dire Straits стилімен салыстырылды. Андерсон бұрынғы вокалдық диапазонынан айырылып, төменгі регистрлерді қолданды, ал Баррдың гитарасы Марк Кнопфлердің стиліне жақындады. Әсіресе «Farm on the Freeway» және «Steel Monkey» әндері радиода жиі ойналды. Альбомда «Budapest» әні де бар, ол альбомдағы ең ұзақ ән (он минуттан астам) және сахна артындағы жергілікті әйел сахнашы туралы көріністі бейнелейді. «Mountain Men» әнінде Африкадағы Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты көрініс суреттелген, ол Еуропада көбірек танымал болды. Топ Crest of a Knave альбомын «The Not Quite the World, More the Here and There Tour» атты турмен насихаттады, онда Андерсон кейде ритм-гитарада ойнады, бұл Jethro Tull тарихында алғаш рет екі электр гитаристасының сахнада бірге орындауы болды. 1988 жылы 20 Years of Jethro Tull жинағы шықты, ол бес LP-ден тұратын тақырыптық жинақ, сондай-ақ үш CD жинағы және 20 Years of Jethro Tull: Highlights жинағында қысқартылған бір CD нұсқасы ретінде жарық көрді. Бұл жинақта топтың тарихынан сирек кездесетін және жазылмаған тректердің көпшілігі, соның ішінде әртүрлі концерттік және ремастерингтелген тректер, топтың тарихын баяндайтын буклет кірді. Көптеген жазылмаған тректер кейіннен топтың студиялық альбомдарының ремастерингтелген нұсқаларына бонус тректер ретінде қосылды. 1989 жылы топ Rock Island альбомын шығарды, ол Crest of a Knave-ден кем сәтті болды. «Kissing Willie» әнінде әдепсіз, екі мағыналы мәтін және топтың «Грэмми» сыйлығын жеңіп алуын еске алатын ауыр металл рифтері бар. Бұл бейнеклипке жыныстық суреттер болғандықтан эфирде көбінесе көрсетілмеді. Альбомнан екі ән ерекше көзге түсті: «Big Riff and Mando», Баррдың сүйікті мандолинасын жұлдызды жанкүйердің ұрлағаны туралы әзілді әңгіме; және 2003 жылы Jethro Tull Christmas Album жинағы үшін қайта жазылған «Another Christmas Song». 1991 жылы шыққан Catfish Rising альбомында мандолина мен акустикалық гитара кеңінен қолданылды, ал 1980-жылдардағы Tull альбомдарына қарағанда клавиатуралар аз қолданылды. Ерекше әндердің қатарында «Rocks on the Road» (акустикалық гитара және қалалық өмір туралы мәтін бар) және «Still Loving You Tonight» (блюздік, төмен тембрлі баллада) болды.

Jethro Tull returned in 1987 with Crest of a Knave. With Vettese absent, Anderson contributed synth programming, and the album featured early Tull 1970's style electric guitar from Martin Barre. Three of the tracks on the album used a drum machine, with Doane Perry and Gerry Conway sharing drum duties on the others. The album was a critical and commercial success. Keyboard player Don Airey (ex Rainbow, Ozzy Osbourne, Michael Schenker Group, Gary Moore, Colosseum II) joined the band for the Crest of a Knave tour. In 1989, Jethro Tull won the Grammy Award for Best Hard Rock/Metal Performance Vocal or Instrumental, beating the favourite Metallica and their And Justice for All album. The award was controversial, as many did not consider Tull to be a hard rock band, much less heavy metal. On the advice of their manager, who told them they had no chance of winning, no one from the band attended the award ceremony. In response to the criticism Tull received after the award, their label, Chrysalis, took out an advertisement in a British music periodical with a picture of a flute lying on a pile of iron and the line, "the flute is a heavy metal instrument". Anderson joked in an interview, "We do sometimes play our mandolins very loudly." In 2007, the win was named one of the ten biggest upsets in Grammy history by Entertainment Weekly, and ranked #1 in EW's 2017 listing of Grammy upsets. In 1992, when Metallica did win the Grammy in the hard rock/metal category, their drummer Lars Ulrich joked, "First thing we're going to do is thank Jethro Tull for not putting out an album this year". (A play on a Grammy comment made by Paul Simon some years before, who thanked Stevie Wonder for the same thing.) The style of Crest of a Knave (1987) has been compared to that of Dire Straits. Anderson no longer had his previous vocal range and used lower registers, and Barre's guitar sound drifted towards Mark Knopfler's. Two songs in particular—"Farm on the Freeway" and "Steel Monkey"— were given heavy radio airplay. The album contained the popular live song "Budapest", the longest song on the album at just over ten minutes, which depicted a backstage scene with a local female stagehand. "Mountain Men", with lyrics which described a scene from World War II in Africa, was more popular in Europe. The band promoted Crest of a Knave with "The Not Quite the World, More the Here and There Tour" on which Anderson played occasional rhythm guitar, the first time in Jethro Tull's history that two electric guitarists had played together on stage. In 1988, 20 Years of Jethro Tull was released, a five LP themed set which was also released as a three CD set, and as a truncated single CD version on 20 Years of Jethro Tull: Highlights. The set consisted largely of rarities and outtakes from throughout the band's history, including a variety of live and remastered tracks, with a booklet outlining the band's history. Many of the outtakes were later included as bonus tracks on remastered releases of the band's studio albums. In 1989 the band released Rock Island, which was less successful than Crest of a Knave. The opening track, "Kissing Willie", featured bawdy, double entendre lyrics and over the top heavy metal riffing that seemed to make fun of the group's Grammy award win. The accompanying video was not given much airplay because of its sexual imagery. A couple of favourites emerged from the album: "Big Riff and Mando", a wry account of the theft of Barre's prized mandolin by a starstruck fan; and the upbeat "Another Christmas Song", which was re recorded for the 2003 The Jethro Tull Christmas Album release. 1991's Catfish Rising returned to generous use of mandolin and acoustic guitar, and made less use of keyboards than any Tull album of the 1980s. Notable tracks included "Rocks on the Road", which featured acoustic guitar and lyrics about urban life; and "Still Loving You Tonight", a bluesy, low key ballad.

Roots to Branches және J-Tull.com: әлемдік музыка әсерлері (1995-2000)

1992 жылы топ Dave Mattacks барабаншысымен жартылай акустикалық шоу гастрольдік сапар жасады. Гастроль жазылып, «A Little Light Music» атты Jethro Tull тобының екінші ресми концерттік альбомына айналды. Осы кезде Андерсон музыкалық карьерасында қызы, мектепте флейта сабақтарын алып жүргенде, оның дұрыс емес саусақ қою тәсілін анықтағаннан кейін флейта тартуды қайта үйренуге мәжбүр болды. Флейтада ойнау стилі жаңартылған алғашқы Jethro Tull шығармалары 1993 жылғы 25 жылдық мерейтойлық жинақта жарық көрді. Онда топтың классикалық әндерінің ремикстері, жарияланбаған концерттік материалдары және қазіргі құрамымен қайта жазылған топтың барлық репертуарынан әндердің CD-сі кірді. Жинаққа сондай-ақ 1993 жылғы «Nightcap» жинақ альбомы да енді, онда «A Passion Play» альбомынан бұрын жазылған, жарияланбаған студиялық материалдары басым болды, көптеген флейта бөлімдері қайта жазылды. Jethro Tull тобының 15 жыл бассисті болған Дейв Пегг, 1995 жылы «Roots to Branches» альбомын жазу кезінде топтан кетуге шешім қабылдады, өйткені ол Fairport Convention тобымен жұмысына көбірек назар аударғысы келді. Андерсон әлемдік музыканың ықпалымен жазылған әндер жаза бастады, ал Пегг топтың музыкалық бағытына наразы болды. Ол альбомда тек үш әнге үлес қосты және 1995 жылдың қыркүйегінде Ұлыбританияда Jethro Tull тобымен соңғы концерттерін өткізді. Топтың толық уақытты барабаншысы ретінде қайтып келген Доан Перри, Пеггтің орнына өзінің досы әрі танымал сессиялық бассисті Стив Бейлиді шақырды. Андерсон ритм бөлімінің аранжировкасын бақылаудан бас тартып, оны Бейли мен Перриге толығымен тапсырды. Бірақ Бейли студиялық жұмысына қарамастан, топқа қосылмады, ал Пеггтің Jethro Tull бассисті ретіндегі соңғы ауыстырушысы 1995 жылдың қазан айында келген Джонатан Нойс болды. «Roots to Branches» (1995) және 1999 жылғы «J Tull Dot Com» альбомдары «Crest of a Knave» (1987) немесе «Catfish Rising» (1991) сияқты рокқа басымдылық бермеді. Бұл альбомдардағы әндер ондаған жылдар бойы әлемдік аренада өнер көрсетудің музыкалық ықпалын көрсетеді. Мысалы, «Out of the Noise» және «Hot Mango Flush» сияқты әндерде Андерсон үшінші әлем елдерінің көшелік көріністерін бейнеледі. Бұл екі альбом Андерсонның өзін ескі рок-музыкант сезінуімен байланысты, «Another Harry's Bar», «Wicked Windows» (оқу көзілдірігі туралы ойлар) және «Wounded, Old and Treacherous» сияқты әндерде осы сезімдері көрінеді.

The band toured a semi acoustic show in 1992 with Dave Mattacks on drums. The tour was recorded and became Tull's second official live album, A Little Light Music. At this point in his musical career, Anderson had to re learn how to play the flute after his daughter, who was taking flute lessons at school, discovered that he used incorrect fingering. The first Tull releases that contained revised flute playing were in the 1993 25th Anniversary Box Set which included, with remixes of classic Tull songs and unreleased live material, a CD of songs from the band's entire back catalogue, re recorded by the then current line up. The box set also included the 1993 Nightcap compilation album which contained unreleased studio material, mainly from the scrapped pre A Passion Play album, with many of the flute parts re recorded. Dave Pegg, Tull's bass player for fifteen years, made the decision to leave the band during the recording of 1995's Roots to Branches album to concentrate on his work with Fairport Convention. Anderson had begun writing songs that featured world music influences, and Pegg was unhappy with the musical direction the band was taking. He contributed to only three of the songs on the album, and played his last concerts with Tull in the UK in September 1995. Doane Perry, returning as the band's full time drummer, recruited his friend and respected session bass player Steve Bailey to replace Pegg. Anderson relinquished control of the rhythm section arrangements, leaving them completely to Bailey and Perry, but despite his studio contributions Bailey did not join the band, and Pegg's eventual replacement as Tull bassist was Jonathan Noyce, who took over in October 1995. Roots to Branches (1995) and 1999's J Tull Dot Com were less rock based than Crest of a Knave (1987) or Catfish Rising (1991). The songs on these albums reflected the musical influences of decades of performing around the world. In songs such as "Out of the Noise" and "Hot Mango Flush", for example, Anderson depicted third world street scenes. These two albums reflected Anderson's feelings about being an old rocker, with songs such as the pensive "Another Harry's Bar", "Wicked Windows" (a meditation on reading glasses), and the gruff "Wounded, Old and Treacherous".

Тірі альбомдар, әлемдік турнелер және The Jethro Tull Christmas Album (20012010)

1967 жылы құрылған Jethro Tull тобының (Андерсон, Абрахамс, Корник және Банкер) алғашқы құрамы 2002 жылдың қаңтарында ағылшын пабында бір реттік концерт беру үшін қайта жиналды. Концерт "Өткенмен бірге өмір сүру" (Living with the Past) DVD-сіне түсірілді. Бұл 1968 жылдан бері топтың төрт түпкілікті мүшесінің бірге ойнаған жалғыз мүмкіндігі болды, сондай-ақ бұрынғы Tull құрамының қайта бірігуі де осымен шектелді. 2003 жылы Jethro Tull Christmas Album альбомы жарық көрді, ол Jethro Tull тобының жазған дәстүрлі Рождество әндері мен Рождество тақырыбындағы әндерді қамтыды. Бұл топтың шамамен 20 жылға жуық уақыттан бері жазған соңғы студиялық альбомы болды және 1987 жылғы Crest of a Knave альбомынан бері ең табысты коммерциялық жобасы болды. 2005 жылы Ян Андерсоннің тікелей орындалған қос альбомы мен DVD-сі шықты, ол Ian Anderson Plays the Orchestral Jethro Tull деп аталды. Сондай-ақ 2005 жылы "Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970" DVD және альбомы жарық көрді. 1971 жылғы Aqualung альбомының барлық әндері 2004 жылдың 23 қарашасында АҚШ гастрольдерінің соңында Андерсон, Барр, Перри, Гиддингс және Нойс кішкентай көрермендер алдында тікелей орындалды. Бұл орындау XM Radio радиостанциясының "барлық уақыттағы ең маңызды альбомдар; түпнұсқа орындаушылармен қайта жазылған мәңгілік альбомдар" музыкалық жетістіктері жобасының бөлігі ретінде жазылып, кейіннен Aqualung Live альбомы ретінде шығарылды. Альбом сатудан түскен табыс үйсіздерге көмектесетін қайырымдылық ұйымдарына берілді (әннің "Aqualung" кейіпкері – үйсіз саяхатшы болған). 2006 жылы екі DVD-ден тұратын коллекционерлік баспасы шықты, онда "Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970" және "Living with the Past" кірді. Бас-гитарист Джон Нойс 2006 жылдың наурызында, ал клавишник Эндрю Гиддингс 2006 жылдың шілдесінде үздіксіз гастрольдік сапарлар мен отбасына жеткілікті уақыт таппауына байланысты топтан кетті. Олардың орнына Дэвид Гудиер мен Джон О'Хара келді. 2007 жылы шыққан "The Best of Acoustic Jethro Tull" альбомында Tull және Андерсоннің акустикалық орындауларынан құралған 24 ән болды, олар әртүрлі альбомдардан алынған. Оған "One Brown Mouse" әнінің жаңа акустикалық нұсқасы және Генрих VIII-ге жатқызылатын дәстүрлі ән "Pastime with Good Company" әнінің тікелей орындалуы кірді. 2007 жылы топ сонымен қатар 2003 жылы Монтрёде өткен тікелей концерттің DVD/CD-сін шығарды, онда Андерсон, Барр, Перри, Нойс және Гиддингстің ең ұзақ сақталған құрамы болды. Орындалған әндердің ішінде "Fat Man", "With You There to Help Me" және "Hunting Girl" бар. 2010 жылы топ PRS for Music Heritage Award сыйлығымен марапатталды, ал топтың негізін қалаушылары 1964 жылы алғашқы концертін өткізген Блэкпул шіркеуіне мемориалдық тақта орнатылды.

The original 1967 line up of Jethro Tull (Anderson, Abrahams, Cornick, and Bunker) reunited in January 2002 for a one off performance in an English pub. The gig was filmed for the Living with the Past DVD. This was the only time that the four original members of the band had played together since 1968, and the only time that a previous Tull line up had been reunited. The Jethro Tull Christmas Album, a collection of traditional Christmas songs and Christmas songs written by Jethro Tull, was released in 2003. It was the last studio album to be recorded by the band for nearly 20 years, and it became their biggest commercial success since 1987's Crest of a Knave. An Ian Anderson live double album and DVD were released in 2005, titled Ian Anderson Plays the Orchestral Jethro Tull. A DVD and album titled Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 were released in 2005. The entire 1971 Aqualung album was performed live for a small audience at the end of a US tour, on 23 November 2004, by Anderson, Barre, Perry, Giddings and Noyce. The performance was recorded for broadcast on radio station XM Radio as part of the station's musical milestones "most important albums ever recorded; timeless albums re recorded by the original artists" project, and was later released as an album, Aqualung Live. Proceeds from sales of the album were donated to homeless charities (the 'Aqualung' of the song having been a homeless tramp). A boxed set DVD Collector's Edition containing two DVDs, Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 and Living with the Past, was released in 2006. Bassist Jon Noyce left the band in March 2006, and keyboard player Andrew Giddings quit in July 2006 citing constant touring and not enough time for family. They were replaced by David Goodier and John O'Hara. The Best of Acoustic Jethro Tull, released in 2007, was a 24 song collection of Tull's and Anderson's acoustic performances, taken from various albums, which included a new live acoustic version of "One Brown Mouse" and a live performance of a traditional song (attributed to Henry VIII), "Pastime with Good Company"
In 2007 the band also released a DVD/CD of a live concert, Live at Montreux 2003, which featured the longest unchanged line up of Anderson, Barre, Perry, Noyce and Giddings. Songs performed included "Fat Man", "With You There to Help Me" and "Hunting Girl". In 2010 the band were commemorated with a Heritage Award by PRS for Music, and a plaque was placed on the church in Blackpool where the founders of the band had played their first gig in 1964.

Андерсон мен Барр бөлініп, тарады (2011 2017)

Мартин Барр 2011 жылдың қарашасында Jethro Tull тобының одан әрі жұмыс істеу жоспарлары жоқ екенін мәлімдеді. 2012 жылы ол өзінің жеке тобымен бірге Martin Barre's New Day атымен гастрольде болды. Жаңа топтың құрамында бұрынғы Jethro Tull бассисі Джонатан Нойс болды және олар көбінесе Jethro Tull материалдарын орындады. 2015 жылы Барр: "Адамдар Jethro Tull ешқашан қайта құрылмайтынын түсінуі керек. Екі жеке топ болады: Иан Андерсон тобы және Мартин Барр тобы. Олар ұзақ өмір сүрсін және музыка ойнаудан ләззат алсын!" деді. Барр "О, сіз Jethro Tull-дан кетіп қалдыңыз" дегенді естігенде жиренетінін айтты. Ол: "Иан Jethro Tull тобын аяқтағысы келді. Ол топты толығымен тоқтатуды қалады" деді. 2012 жылдың 30 қаңтарында Андерсон Jethro Tull веб-сайтында Андерсон мен "Иан Андерсон гастрольдік тобы" жазған "Thick as a Brick 2: Джеральд Бостокқа не болды?" альбомы 1972 жылғы "Thick as a Brick" альбомының жалғасы ретінде 2012 жылдың 2 сәуірінде шығатынын хабарлады. Альбом мен одан кейінгі турдегі топ құрамында Jethro Tull-дың екі бұрынғы мүшесі, бассист Дэвид Гудиер және клавишашы Джон О'Хара, сондай-ақ гитарист Флориан Опахле, барабаншы Скотт Хаммонд және қосымша вокалист Райан О'Доннелл болды. "Thick as a Brick 2" әлемдік премьерасы 2012 жылдың 14 сәуірінде Шотландиядағы Перт концерт залында өтті, содан кейін жаңа және түпнұсқа альбомдарды насихаттау мақсатында 18 айлық тур басталады. 2013 жылдың қарашасында Андерсон 2014 жылдың сәуірінде "Homo Erraticus" ("Жолға апаратын адам") атты жаңа альбом шығатынын жариялады. Альбом шыққаннан кейін Ұлыбритания мен АҚШ-та гастрольдік турлер өтті, және альбом толығымен орындалды. Андерсонның айтуынша, "Homo Erraticus" прог-рок концепциялық альбомы, ол "қазір орта жастағы Джеральд Босток Линвелл ауылындағы Мэтью Бантердің ескі кітап дүкеніне саяхат жасағаннан кейін қайта жаңғыртқан Эрнест Т. Парриттің ерекше қиялдары туралы баяндайды. Босток пен Бантер жергілікті тарихшы Эрнест Т. Паррит (1873–1928) жазған және "Homo Britanicus Erraticus" деп аталған шаң басқан, жарияланбаған қолжазбаны тапты". "Thick as a Brick 2" сияқты "Homo Erraticus" да Иан Андерсонның жеке альбомы ретінде сипатталды. 2014 жылдың сәуірінде "Homo Erraticus" альбомы шыққаннан кейін Андерсон болашақта барлық музыкасын өз атымен шығаратынын мәлімдеді. Ол Jethro Tull соңғы 10 жылда "іс жүзінде аяқталды" деді және ол өзінің қарттық шағында өзінің атын пайдалануды жөн көреді, "өйткені 1968 жылдан бері барлық Jethro Tull әндері мен музыкасының басты композиторы – ол". 2016 жылғы тур Еуропа, Австралия және АҚШ-қа бағытталды. 2017 жылы Андерсон "Jethro Tull by Ian Anderson" деген атпен гастрольде болды.

Martin Barre stated in November 2011 that there were no current plans for further Jethro Tull work, and in 2012 he put his own band together and toured as Martin Barre's New Day. The new band included former Tull bassist Jonathan Noyce and played mostly Tull material. In 2015, Barre said: "It's important that people realize there will never be a Jethro Tull again. There will be two solo bands, the Ian Anderson Band and the Martin Barre Band, and long may they exist, and long may they enjoy playing music." Barre said he hated to hear "Oh, you've left Jethro Tull". He said, "Ian wanted to finish Jethro Tull. [He] wanted to stop the band completely." On 30 January 2012, Anderson announced on the Jethro Tull website that Thick as a Brick 2: Whatever Happened to Gerald Bostock?, recorded by Anderson and the "Ian Anderson Touring Band" as a follow up to 1972's Thick as a Brick, would be released on 2 April 2012. The band's line up on the album and on the ensuing tour included two former Jethro Tull members, bassist David Goodier and keyboard player John O'Hara, plus guitarist Florian Opahle, drummer Scott Hammond and additional vocalist Ryan O'Donnell. Thick as a Brick 2 had its world premiere on 14 April 2012 at Perth Concert Hall in Scotland, at the start of an 18 month tour to promote the new album and the original album. In November 2013, Anderson announced that another new album, Homo Erraticus, ("The Wandering Man") would be released in April 2014. Tours of the UK and US followed the release, and the album was performed in its entirety. Homo Erraticus was a prog rock concept album which, according to Anderson, "chronicles the weird imaginings of one Ernest T. Parritt, as recaptured by the now middle aged Gerald Bostock after a trip to Mathew Bunter's Old Library Bookshop in Linwell village. Bostock and Bunter came across this dusty, unpublished manuscript, written by local amateur historian Ernest T. Parritt, (1873–1928), and entitled Homo Britanicus Erraticus." Like Thick as a Brick 2, Homo Erraticus was described as an Ian Anderson solo album. In April 2014, after the release of Homo Erraticus, Anderson stated that in future he would release all his music under his own name. He said Jethro Tull had "more or less come to an end" during the past 10 years, and that in his twilight years he would prefer to use his own name, "for the most part being composer of virtually all Tull songs and music since 1968". The 2016 Tour visited Europe, Australia, and the US. In 2017, Anderson toured under the name "Jethro Tull by Ian Anderson".

Қайта құру, 50 жылдығы турне, The Zealot Gene және RökFlöte (2017 қазіргі)

2017 жылдың қыркүйегінде Андерсон Tull тобының алғашқы альбомының 50 жылдығына арналған турне жоспарларын жариялады, «This Was» альбомына; сондай-ақ 2018 жылы жаңа студиялық альбом шығару жоспарлады. Бұл топқа Андерсон, Хаммонд, Опахле, О’Хара және Гудиер кірді, олардың барлығы 2012 жылдан бері Андерсоннің жеке тобының мүшелері. Мартин Барр құрамына қосылмады. 2018 жылдың 2 қаңтарында Андерсон jethrotull.com сайтында «IA студияда 2019 жылдың наурызында шығатын жаңа альбомның үстінде жұмыс істеп жатыр. Ссшш; құпия сақтаңыз» деген жазбамен сурет жариялады.

2018 жылдың 1 маусымында Parlophone Records тобының 50 жылдығын мерекелеу үшін Tull тобының барлық 21 альбомын қамтитын 50 трек жинағын, «50 for 50» деген атпен шығарды. «50 for 50» буклетіне қосылған мәліметтерде 2019 жылға жоспарланған жаңа альбомның Иан Андерсоннің жеке альбомы болатыны, ал Jethro Tull тобының жаңа альбомы емес екені айтылды. 2019 жылдың қарашасында «Иан Андерсон және Jethro Tull тобы» 2020 жылдың қыркүйек және қазан айларына жоспарланған Ұлыбританиядағы он бір күндік «The Prog Years Tour» турын жариялады. Бірақ COVID-19 пандемиясының салдарынан тур кейінге шегерілді. Гитарада ойнау міндеттерін жаңа мүше Джо Пэриш орындауға тиіс болды, ал Опахле 2019 жылдың соңында топтан шығып, өндіріс жұмысына және отбасына көңіл бөлді. 2021 жылдың наурызында Андерсон жаңа Jethro Tull студиялық альбомын – «The Zealot Gene» жариялады. Бұл «The Jethro Tull Christmas Album» (2003) альбомынан бері Jethro Tull атымен шыққан алғашқы альбом, «J Tull Dot Com» (1999) альбомынан бері барлық түпнұсқа материалды қамтиған алғашқы альбом және Баррдің қатысуынсыз «This Was» (1968) альбомынан бері шыққан алғашқы альбом болды. 2021 жылдың сәуірінде 1971 жылғы «Aqualung» альбомының 50 жылдығына орай, ирандық аниматор және режиссер Сэм Чегни салған әннің анимациялық музыкалық видеосы Rolling Stone сайтында көрсетілді. Андерсон Чегиннің «Абстрактілі және деректі кадрларды қолданып, 'Aqualung' әнінің ерекше нұсқасын жасағанын» айтты. 2021 жылдың 13 шілдесінде Jethro Tull тобы 2022 жылы «The Zealot Gene» альбомын шығару үшін Inside Out Music компаниясымен келісімшарт жасасқаны туралы хабарланды. 2022 жылдың 17 қарашасында топ 2023 жылдың көктемінде шығару жоспарланған 23-ші студиялық альбомын жазуды аяқтағанын мәлімдеді. 2023 жылдың қаңтарында альбомның атауы «RökFlöte» екені және оның 2023 жылдың 21 сәуірінде шығатыны белгілі болды.

Мұра

Jethro Tull-дің ықпалына түскен басқа музыканттар: Iron Maiden-нің Стив Харрис пен Брюс Дикинсон, W.A.S.P-нің Блэки Лоулес, Pearl Jam-нің Эдди Веддер, Dream Theater-дің Джон Мюнг, Blind Guardian-нің Маркус Сипен, Джо Бонамасса, Decemberists-тің Дженни Конли және Blood Ceremony фолк-дом метал тобы. Rush тобының мүшесі Гедди Ли: "Мен өте жас кезімнен бастап Tull тобының жанкүйері болдым және Rush тобында оның көрініс табатынына үміттенемін. Иан Андерсон маған қатты әсер етті. Оның өнері керемет және ол оны әзіл-қалжың мен ең керемет стильмен ұсынды. Біз [Rush] сахнада осындай динамикалық көрініс тудыруға тырысуды үлкен сынақ деп білдік". Gentle Giant тобының жетекшісі Дерек Шульман Jethro Tull-ды прогрессивті рок тарихындағы ең ұлы топтардың бірі деп есептейді. 1972 жылы олармен гастрольде болғаннан кейін, ол оларды музыкант ретінде де, достар ретінде де жоғары бағалады. Ник Кейв Jethro Tull-дің жанкүйері және топтың құрметіне ұлының бірін Джетро деп атады. Оның Grinderman тобы дыбыс тексеру кезінде "Locomotive Breath" әнін орындады. Кейвтің тілегі бойынша, Иан Андерсон оған 2008 жылы MOJO сыйлықтарында "Жылдың альбомы" жүлдесін табыс етті.