Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Қалқалы көгершін (Ocyphaps lophotes) Австралияның негізгі бөлігінде, алыс солтүстік тропикалық аймақтарынан басқа жерлерде кең таралған құс. Австралияда тек екі көгершін түрінің ғана басында тік шоқ бар – қалқалы көгершін мен тік шоқты көгершін. Қалқалы көгершін осы екі түрдің ішінде ірілеу. Қалқалы көгершін кейде «жоғарғы шоқты көгершін» деп те аталады, бұл атау Шығыс Австралиядағы қызғылт шоқты Лофолаим антарктикуспен ортақ.
The crested pigeon (Ocyphaps lophotes) is a bird found widely throughout mainland Australia except for the far northern tropical areas. Only two Australian pigeon species possess an erect crest, the crested pigeon and the spinifex pigeon. The crested pigeon is the larger of the two species. The crested pigeon is sometimes referred to as a topknot pigeon, a common name shared with the reddish crested Lopholaimus antarcticus of Eastern Australia.
Таксономия
Түрді 1822 жылы Темминк сипаттады; ол 1842 жылы Г. Р. Грей белгілеген Ocyphaps туысының жалғыз түрі. Екі түршесі мойындалады: O. l. lophotes, континенттің оңтүстігінде кездесетін атау түршесі; және O. l. whitlocki, Батыс Австралияның орталық және солтүстік аймақтарында кездеседі. Бұл таксон осы аймақтарда құс үлгілерін маңызды жинаған Ф. Лоусон Уитлоктың құрметіне аталған. Бұл түр Geophaps туысымен байланысты болуы мүмкін, әсіресе Geophaps plumifera түрімен. Түрдің басқа да көп қолданылатын атаулары, қыртысты немесе шошақты көгершіннен өзге, оны қола қанатты немесе қарапайым көгершін деп сипаттайды, сондай-ақ қыртысымен де ерекшеленеді.
The species was described in 1822 by Temminck; it is the only species in the genus Ocyphaps, established by G. R. Gray in 1842. Two subspecies are recognized: O. l. lophotes, the nominate subspecies, occurring across the south of the continent; and O. l. whitlocki, occurring in regions of the centre and north of Western Australia. The taxon was named for F. Lawson Whitlock, who made important collections of bird specimens in those areas. The species has also been placed as Geophaps, perhaps allied with Geophaps plumifera. Common names for the species, aside from crested or topknot pigeon, characterise them as a bronzewing or dove that is likewise distinguished by the crest.
Сипаттама
Қаңқалы көгершіннің ұзындығы 30–34 см (12–13,6 дюйм) аралығында болады. Түсі сұр, бірақ қоңыр, қызғылт және жасыл реңдерімен араласқан. Басының үстінде қауырсынды, бірақ жұқа қара тікенегі бар. Ол тікенегін тік ұстап жүреді. Көздің айналасындағы тері ашық қызғылт сары түсті. Қанаттарында қара жолақтар бар және қола түстес, ал бас қауырсындарында қоңыр, күлгін, көк және жасыл түстердің жылтыр нүктелері кездеседі. Жасы келмеген құстардың түсі солғын, қанаттарында қола түс байқалмайды. Бұл құстарды көбінесе екі түрлі дене бітімімен кездестіруге болады – жұқа немесе семіз. Қаңқалы көгершіннің аталығын немесе аналығын оның қауырсыны бірдей болғандықтан ажырату өте қиын. Қорқып қалғанда, қаңқалы көгершін ерекше сыбызғыдай дыбыс шығарып, әуеге көтеріледі, бұл дыбыс қанаттағы өзгертілген бас қауырсынынан өтетін ауа ағынынан туындайды.
The length of the crested pigeon varies from 30 to 34 cm (12 to 13.6 in). Colouration is grey with tinges of brown, pink and green. It has a feathered, but slender, black spike on top of the head. It runs with the crest erect. The periorbital skin is bright orange. Wings have black stripes and are bronzed, while the primary feathers have iridescent areas of brown, purple, blue, and green. Immature birds have duller colours with no bronzing on the wings. The birds can be normally seen in two sizes, they can be thin or plumped. It is almost impossible to tell if a crested pigeon is male or female, because they have the same plumage. If startled, the crested pigeon takes to the air with a distinctive whistling 'call', the source of the noise can be attributed to the way the air rushes over a modified primary feather found on the wings.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бұл көгершіндер жеңіл орманды далаларда, ауылдық және қалалық аймақтарда кездеседі, бірақ оларды су арналарында, шаруа қожалықтарының бақшаларында, мал жайылымдарында, спорт алаңдарында және гольф алаңдарында да көруге болады. Елді мекендер пайда болғаннан бері жайылымдық жерлердің көбейгеніне байланысты олардың таралған аймағы тез кеңейді (бұрын олар тек ішкі және Батыс Австралияда ғана кездесетін). Дәнді азықтарды іздеп, олар дәнді дақылдар өсірілетін аймақтарға бейімделген, көбінесе Echium plantagineum зиянды шөбімен қоректенеді.
The crested pigeon is found in lightly wooded grasslands in both rural and urban areas, but they can also be seen at watercourses, homestead gardens, pastoral areas, sports grounds, and golf courses. Their habitat has expanded rapidly since settlement has produced pastoral lands (previously they were only found in inland and Western Australia). Foraging for grains, they have adapted to grain farming areas, often feeding on the noxious weed of Echium plantagineum.
Мінез-құлық
Олардың ең ерекше мінез-құлқы – ұшып кетер кезде қанаттарының соққылап, сыбызғыдай дыбыс шығаруы. Бұл, ең болмаса, жыртқыштардың назарын қанаттағы құстарға аудару үшін, ал жерде қалған құстардан бұрғытып, басқа көгершіндерге ескерту ретінде беріледі. Құстар қонғанда, құйрықтары жоғары көтеріледі, ал ұшу жолдары дақты тасқын көгершіннің ұшу жолдарына ұқсас. Олар өте әлеуметтік және әртүрлі топтарда кездеседі. Адамдармен байланыста болғанда олар өте үйіршіл болады.
Their most distinctive behaviour is the beating and whistling sound their wings make when they take off. This is most likely to draw the attention of predators to birds on the wing, and away from any birds remaining on the ground, and as an alarm call to other pigeons. When the birds land, their tails tilt upwards and the flight patterns are similar to those of the spotted turtle dove. They can be highly social and tend to be seen in flocks of varying sizes. They are highly gregarious birds when in contact with humans.
Өсіру
Олар жыл бойы көбейеді, бірақ жылы айларда осы процесс жиірек кездеседі. Аталықтары аналықтарына жақындап, күрделі жұптасу биін бастайды; олар денелерін жоғары-төменге қозғайды, әр қозғалыспен қанаттарын жапқыштай ашып-жабады. Бұл би дене қозғалыстарымен синхронды жұмсақ ысқырықпен сүйемелденеді. Егер аналыққа қызығушылық болса, ол еркек жақындағанда көбінесе қозғалмай тұрады, жұптасуға дейін. Ұя салу көбінесе бұталардың немесе ағаштардың арасында жүзеге асады. Ұялар әдетте талдардан құралған алаңқай болып келеді. Олар екі сопақ, ақ, жылтыр жұмыртқа туады. Жұмыртқалар әдетте, салынғаннан кейін 3 аптадан соң жарылады. Екі ата-ана да жұмыртқаларды күтіп жатыр.
While they breed throughout the year, it is more common in the warmer months. Males approach females and begin an elaborate mating dance; they bob their bodies up and down, while opening and closing their wings like a fan with each bob. This is accompanied by a soft hooting which is timed with the bobbing. If the female is interested, she remains generally stationary as the male approaches, until copulation is attempted. Nesting usually occurs in shrubs or trees. Nests usually consist of a platform of twigs. They lay two oval, white, glossy eggs. The eggs usually hatch 3 weeks after they were laid. Both parents incubate the eggs.