Кіріспе
Неміс дәрігері, соғыс қылмыскері, СС-тің топ жетекшісі Карл Франц Гебхардт (23 қараша 1897 жыл - 2 маусым 1948 жыл) - нацистік дәрігер және соғыс қылмыскері. Гебхардт Равенсбрюк және Аушвиц концлагерьіндегі тұтқындарға жасалған медициналық қатыгездіктердің басты үйлестірушісі болды. Бұл тәжірибелер оның ауыр зақымдалған жарақаттарды хирургиялық емдеуге қатысты көзқарасын қорғауға бағытталған, сондай-ақ, соғыс даласында алған жарақаттарды антибиотиктермен емдеудің жаңа әдістеріне қарсы тұру мақсатын көздеді. Нюрнберг процесінің келелі кезеңдерінде Гебхардт дәрігерлер сотында (Америкалық әскери трибунал № I) сотталды. Ол соғыс қылмыстары және адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны үшін айыпты деп танылып, 1947 жылғы 20 тамызда өлім жазасына кесілді. 1948 жылғы 2 маусымда Бавариядағы Ландсберг түрмесінде дарға асылды. 1924 жылы екі жыл бойы ақысыз көмекші дәрігер болып жұмыс істегеннен кейін Мюнхен университетінің хирургиялық клиникасында интерн ретінде жұмысқа орналасты. Гебхардт Фердинанд Сауэрбрухтың, кейіннен Эрих Лексердің жетекшілігімен білім алды және 1932 жылы абилитациясын қорғады. Ол өз идеяларын Германияда және Еуропаның басқа да елдерінде таратып жүрді.
Karl Franz Gebhardt (23 November 1897 – 2 June 1948) was a Nazi physician and a war criminal. Gebhardt was the main coordinator of a series of medical atrocities performed on inmates of the concentration camps at Ravensbrück and Auschwitz. These experiments were an attempt to defend his approach to the surgical management of grossly contaminated traumatic wounds, against the then new innovations of antibiotic treatment of injuries acquired on the battlefield. During the Subsequent Nuremberg Trials, Gebhardt stood trial in the Doctors' trial (American Military Tribunal No. I). He was convicted of war crimes and crimes against humanity and sentenced to death on 20 August 1947. He was hanged on 2 June 1948, in Landsberg Prison in Bavaria. In 1924, after two years as an unpaid assistant physician he received a post as an intern at the Surgical Clinic of the University of Munich. Gebhardt trained under the tutelage of Ferdinand Sauerbruch and later under Erich Lexer, finally gaining his habilitation in 1932. and he disseminated his ideas in Germany and throughout the rest of Europe.
Нацистік партияға мүшелік және қызметі
Гебхардтың нацистік мансабы 1933 жылғы 1 мамырда Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP, көбінесе нацистік партия деп аталады) партиясына қосылуымен басталды. 1935 жылы ол Берлинге көшіп, доцент болып тағайындалды. Сол жылы Гебхардт Шутцштаффельге (SS) қосылды және Укермарктағы Хоэнлихен санаторийінің бас дәрігері болып тағайындалды. Гейдрих SS Obergruppenführer және Polizei генерал-лейтенанты болды, сондай-ақ Богемия және Моравия протекторатының рейхспротекторы міндетін атқарды. Ол ауыр жараланғандықтан операциядан кейін қызуы көтерілгенде, Адольф Гитлердің жеке дәрігері Теодор Морелл Гебхардтқа Гейдрихті сульфанамидпен (алғашқы антибиотик) емдеуді ұсынды. Гебхардт Мореллдің кеңесінен бас тартты, Гейдрихтің антибиотиксіз жазылатынына үміттенді. Гейдрих 1942 жылғы 4 маусымда, шабуылдан кейін сегіз күн өткен соң сепсистен қайтыс болды. Гебхардттың сульфанамидты тағайындамауы Гейдрихтің өліміне ықпал етті және одан кейін ол медициналық тәжірибелер жүргізген концлагерь тұтқындары үшін көптеген жағымсыз салдарға әкелді. 1944 жылдың басында Гебхардт Альберт Шпеерді шаршаудан және ісінген тізеден емдеді. Ол Шпеерді өлтіруге жақындады, бірақ оның орнына доктор Фридрих Кох басқа дәрігер келді, ол Шпеердің мүддесі үшін араласты. Гебхардт ақырында Allgemeine SS-те Gruppenführer және Waffen SS-те Generalleutnant шеніне көтерілді. 1945 жылғы 22 сәуірде, Қызыл Армия Берлиннің шеттеріне кірер алдында, Жозеф Геббельс әйелі мен балаларын Ворбункерге әкелді. Адольф Гитлер және оған адал бірнеше адам Берлиннің соңғы қорғанысын басқару үшін көршілес Фюрербункерде болды. Гебхардт, неміс Қызыл Крестің басшысы ретінде, балаларды қаладан алып кету туралы Геббельске ұсыныс жасады, бірақ Геббельс оны қабылдамады.
Концлагерьдегі медициналық тәжірибелер
Соғыс кезінде Гебхардт Равенсбрюк концлагерінде (Гохенлихен санаторийіне жақын) және Аушвицте тұтқындарға медициналық және хирургиялық тәжірибелер жүргізді. Равенсбрюкте ол бастапқыда лагерь коменданты Фриц Сухреннің қарсылығына тап болды, ол лагерьдегі тұтқындардың көпшілігінің саяси тұтқындар мәртебесін ескере отырып, болашақта құқықтық проблемалар тууы мүмкін деп қорқыды, бірақ СС жетекшілігі Гебхардтты қолдады, және Сухрен ынтымақтастыққа мәжбүр болды. Гебхардтты Гейдрихке сульфаниламид тағайындамағаны үшін кінәсінен ақтап алу үшін Гиммлер Гебхардқа сульфаниламидтің гангрена мен сепсисті емдеуде тиімсіз екенін дәлелдейтін тәжірибелер жүргізуді ұсынды. Гейдрихтің жараларын емдеуде сульфа препараттарын қолданбау туралы шешімін негіздеу үшін ол Равенсбрюк концлагерінің тұтқындарына бірнеше тәжірибелер жүргізді, газ гангренін емдеуде препараттардың күшсіз екенін көрсету үшін олардың аяқтарын сындырып, түрлі микроорганизмдермен жұқтырды. Ол сондай-ақ лагерь құрбандарының мүшелерін Шығыс майданында жарақат алған неміс әскерлеріне трансплантациялауға тырысты. Равенсбрюк эксперименттері Гебхардттың пайдасына бұрылды; сульфаниламидпен емделген тәжірибелік топтағы әйелдерге көбінесе немесе мүлдем күтім көрсетілмеді, ал емделмеген бақылау тобындағы әйелдерге жақсы күтім жасалды. Күтпегендей, бақылау тобындағылардың тәжірибеден аман қалу ықтималдығы жоғары болды. Гебхардттың екі көмекшісі де Нюрнбергте сотталып, айыпталды. Фриц Фишер Равенсбрюк концлагерінің ауруханасында Гебхардттың хирургиялық көмекшісі болып жұмыс істеді және тұтқындарға жасалған хирургиялық тәжірибелерге қатысты. Бастапқыда оған өмір бойына бас бостандығынан айырылды, бірақ оның жазасы 1951 жылы 15 жылға дейін қысқартылды және ол 1954 жылдың наурыз айында босатылды. Кейіннен Фишер медициналық лицензиясын қайта алды және «Boehringer Ingelheim» химия компаниясындағы мансабын жалғастырды, зейнеткерлікке шыққанға дейін сол жерде жұмыс істеді. Ол 2003 жылы 90 жасында қайтыс болды. Герта Оберхаузер Равенсбрюк концлагерінде Гебхардттың тағы бір көмекшісі болды. Ол «Дәрігерлер ісі» бойынша сотталған жалғыз әйел айыпталушы болды, ол 20 жылға бас бостандығынан айырылды. 1952 жылдың сәуір айында босатылып, Германияның Стокзее қаласында отбасылық дәрігер болып жұмыс істеді. 1956 жылы Равенсбрюктен аман қалған бір адам оны танығаннан кейін, ол жұмысынан босатылды, ал 1958 жылы оның медициналық лицензиясы алынып тасталды. Ол 1978 жылдың 24 қаңтарында 66 жасында қайтыс болды.