Кіріспе

Филадельфия және Рединг темір жолының президенті Франклин Бенджамин Гоуэн (9 ақпан 1836 – 13 желтоқсан 1889) 1870 және 1880 жылдары Филадельфия және Рединг темір жолының президенті қызметін атқарды, бұл темір жол көбінесе Рединг темір жолы деп аталады. Ол «Моли Магуайр» ұйымының, шахтерлердің, салон иелерінің және төмен деңгейдегі жергілікті саяси тұлғалардың құпия түрде ішкі ағымдарға енуімен және одан кейін сотқа берілуімен танымал. Олар бірнеше зорлық-зомбылық қылмыстары үшін сотталды, оның ішінде көмір шахта операторларын, бригадирлерді, жұмысшыларды және тәртіп сақшыларын өлтіру және өлтіруге талпыну. Гоуэннің президенттік қызметінің басқа да аспектілері: Рединг темір жолының жарғысы бойынша көмір шахталарын иеленуге немесе пайдалануға заңды түрде тыйым салынған болатын, бірақ Гоуэннің басшылығымен темір жол 142 шаршы миль (368 км²) көмір жерін иеленді және оларда көптеген кен жұмыстарын заңсыз жүргізді, бірақ Пенсильвания штаты бұл тыйымды күшін жойды деп шешті. Ол АҚШ-та шахтерлер мен операторлар арасындағы алғашқы жазбаша еңбек келісімін және АҚШ-тағы алғашқы өнеркәсіптік бағаны бекіту келісімін жасасуда маңызды рөл атқарды. Ол 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілінде, соның ішінде Рединг теміржолындағы қырғынға да белсенді қатысты. Оның басшылығымен Рединг темір жолы екі рет банкротқа ұшырады. Екінші банкроттықтан кейін Гоуэн теміржолдың ісіне тікелей араласудан толықтай шеттестірілді, өйткені J. P. Morgan басқарған синдикат корпорацияны бақылауға алды.

Алғашқы жылдар

Франклин Бенджамин Гоуэн Пенсильвания штатының Маунт-Эйри қаласында, қазіргі Филадельфияның құрамында, ирландтық протестант иммигрант Джеймс Гоуэннің бесінші баласы және оның әйелі Мэри (қыздығы Миллер), неміс-американдық тегінен шыққан, табысты азық-түлік саудагері болды. Әкесі оның 13 жасында ресми білімін тоқтатты, оны Ланкастер, Пенсильваниядағы саудагерге шәкірттікке берді. Ересек болған соң Гоуэн Пенсильванияның Поттсвилл қаласындағы жергілікті адвокаттан заңды оқыды. Адвокаттыққа қабылданғаннан кейін және жергілікті Демократиялық партияға қосылғаннан кейін, ол 1862 жылы Пенсильвания штатының Скуилкилл округінің округтік прокуроры болып сайланды. 1864 жылы ол бұл лауазымнан кетіп, жеке заң практикасын ашты, ол алдымен Рединг теміржолының мүддесін қорғайтын болды, ал бірнеше жылдан кейін оның президенті болды. Теміржолмен жұмыс істеген кезеңде және одан кейін Гоуэн заңгерлікпен айналысып, кейде Пенсильвания штатының атынан арнайы прокурор ретінде сот істерін қарады. Өмірінің соңында ол жеке клиенттің атынан Штаттар аралық сауда комиссиясында Standard Oil трастына қарсы сот ісін жүргізіп жатқан еді. Осы тыңдаулар барысында Гоуэн Джон Д. Рокфеллерден сұрақтар қойды.

Отбасы, білім беру және ерте заң практикасы

Джеймс Гоуэн, кейіннен өмірінде "жолдары қызу, үстем, ескі ирландтық" деп сипатталған, 1811 жылы Ирландиядан эмиграция жасады. Ол 1834 жылы Филадельфиядағы 500 S. 5th Street үйін 3000 долларға сатып алу туралы мүлік тізілімдерінде "шарап саудагері" ретінде тіркелген. Гоуэн отбасының үйі мен дүкені болатын мүлік, бірінші қабатта сауда алаңы бар кірпіштен салынған ғимараттан және одан жоғары тұрғын үйден тұрды. Ол мүлікті 1846 жылы Питер Вудсқа 4500 долларға сатты. Джеймс Гоуэн Филадельфияның мемлекеттік мектептерінің директоры, кейінрек бақылаушысы болды; сондай-ақ Пенсильвания банкінің директоры қызметін атқарды. Ол Джефферсондық демократиялық-республикалық партияның белсенді мүшесі болды. Франклин Гоуэн Джеймс Гоуэн мен Мэри Миллердің он баласының бесіншісі еді. Мэри Джеймстен 16 жас кіші болды, ол ерте көшіп келген неміс отбасынан шыққан: дәстүр бойынша, оның ата-бабалары Пенсильваниядағы алғашқы тұрақты неміс қонысы – Германтаунның (қазіргі Филадельфияның бөлігі) негізін қалаушы Фрэнсис Дэниел Пасториуспен тығыз байланыста болған. 1836 жылы Франклин дүниеге келмей тұрып, Гоуэн отбасы Филадельфияның орталық бөлігінен Мэри отбасының үйіне (Джеймс басқа отбасы мүшелерінің үлесін сатып алған) Маунт-Эйриге көшіп келді, ол Германтаунның солтүстігінде орналасқан. Жас Франклин 9-13 жасында Пенсильвания штатының Литиц қаласындағы Джон Бекс Бойз Академиясында оқыды. Алайда, сол кезде оның формалды білімі шектелді. Оның орнына ол Ланкастердегі құрғақ тауарлар саудагері/көмір сатушысы Томас Баумгарднерге шәкірт болды, ол Пенсильвания штатының Шамокин қаласындағы темір қорына қызығушылық танытты. Баумгарднер Франклинді жақсы көріп, оған сенім артқандықтан, 19 жасында Гоуэн сол темір бизнесіне клерк (яғни бухгалтер) ретінде жіберілді. Осы Шамокин кезеңінде Гоуэн Санберидегі болашақ әйелі Эстер Брисбенмен (кейде Брисбен деп жазылады) танысты. Оқуын аяқтағаннан кейін Гоуэн Скуилкилл округінің орталығы және Пенсильванияның көмір аймағының оңтүстік бөлігіндегі маңызды муниципалитет Поттсвиллге көшіп барды. Ол жерде ол Поттсвилл әдеби қоғамын құруға көмектесті (оның кездесулерінің бірінде ол "Даһияның жеңістері" тақырыбында сөз сөйледі) және жақын маңдағы көмір шахтасын басқару үшін серіктестікке кірді. Шахта (1859) құлдырап, 23 жастағы Гоуэн 20 000 АҚШ долларын қарызға батып қалды. Бірақ, қорқынышсыз Франклин Гоуэн, енді үйленген, Поттсвиллдегі адвокат Бенджамин Каммингтің кеңсесінде заңды оқыды. 1860 жылы ол адвокаттыққа қабылданды. Ол жеке практикасын ашты, сонымен бірге жергілікті Демократиялық партияда белсенді болды. Гоуэн Скуилкилл округінің сайланған округ прокуроры (1862–64) болды, бірақ сол кезеңде, оның жалпыға бірдей жанашыр биографының сөзіне сүйенсек, ол "жеке практикасымен жақсы жұмыс істегендіктен қылмыскерлерді қудалауға уақыт таба алмады". Басқалар Гоуэн көптеген істерді адал тергеген болар еді, бірақ оның күдіктілері қылмыскерлермен бірге алибимен қамтамасыз етілді, кейбіреулерін ол екі онжылдықтан кейін Молли Магуайр ретінде сотқа берді. Гоуэннің өзінің ресми міндеттеріне қатысты жеке көзқарасы қандай болса да, сол кездегі Скуилкилл округінің климаты қылмыстық тергеуді қалыпты жүргізу үшін қолайлы емес еді: Біріншіден, сол кезде сайланған округ шерифі негізгі құқық қорғау қызметкері болды. Екіншіден, және Гоуэннің өкілеттігі кезінде, 1863 жылдың шілдесінде, оның округ прокуроры қызметінің ортасы мен Азамат соғысы кезінде, Одақ күштерін нығайту үшін ұлттық әскери міндеттілік актісі қабылданды. Нью-Йорк және басқа қалалардағы әскери қызметке шақыруға қарсы көтерілістер Скуилкилл округінде де қайталана қаупін тудырды. Бірнеше жерде қорқытулар мен зорлық-зомбылық, соның ішінде кісі өлтірулер болды. Федералды әскерлер округке осы қатал әскери қызметке қарсы сезімдер мен бұзылыстарға қарсы тұру үшін жіберілді және ақыры әскери күшпен әскери қызметке шақыру жүзеге асырылды. Сол жылы өзінің жеке нөмірі шыққанда, Гоуэн - үш баланың әкесі - алмастыру үшін ақша төлейтін болды, бұл оған қол жеткізе алатын адамдар арасында кең таралған практика. Гоуэн 1864 жылы мемлекеттік қызметтен шығып, жеке заңгерлік кәсіппен айналысқан кезде, оның клиенттері арасында Рединг темір жолы да болды. Оның практикасы өркендеп, ол ақыры шахтадағы құлдыраудан өзіне қатысты сотты қанағаттандырып, Поттсвиллдегі сәнді үйді сатып алды. 1865 жылы оның екі ұлы - Джеймс пен Франклин Бенджамин кіші науқастан қайтыс болды, оның қызы Эллен жалғыз бала болды: оның басқа аға-інілері болған жоқ. Сондай-ақ сол көктемде Франклиннің жақын туысы, әуелей Джордж Азамат соғысының соңғы күндерінде қаза тапты. Полковник Джордж Гоуэн, бастапқыда ағасының кен кәсібіне көмектесу үшін Скуилкилл округіне көшіп келген, Поттсвиллде жергілікті батыр ретінде есептелді, ал G. A. R. бекеті мен жергілікті милиция компаниясы оның есімімен аталады. Сол кезде Поттсвиллдегі көптеген заңдық іс-әрекеттер көмірдің өндірісінен пайда табуды үміттене отырып, жеке тұлғалар мен компаниялар атынан даулы жер тілімдерін рәсімдеуге байланысты болды. Осы сияқты жұмыстың барлығынан бөлек, Гоуэн Редингтің мүліктік зиянға байланысты талаптардан қорғау ісімен айналысты, олардың кейбіреулерін штаттың Жоғарғы сотында сәтті қорғап, Редингті жауапкершіліктен босатты. Мансабының бойында Франклин Гоуэн сөзді және көндіруге беделді спикер ретінде танымал болды. Оның көптеген сөздері жарияланып, брошюра түрінде сатылды. 1866 жылғы келісімшарт дауында - Гоуэн Поттсвиллдегі Редингтің жергілікті кеңесшісі болған кезде - ол штаттың Жоғарғы сотында Пенсильвания темір жолына қарсы Рединг үшін жеңіске жетті, "заңдық сілтемелермен, классикалық цитаталармен, қызықты оқиғалармен және тіпті ойыншық пойызбен" өз ұстанымдарын нығайтты. Басқа да маңызды жағдайларға 1876 жылы Джон Кехоның кісі өлтіру ісі бойынша соттағы соңғы сөзі кірді, сол кезде ол "Молли Магуайрдың патшасы" ретінде жамандалды, онда ол кісі өлтірулерді және Моллилерге тағылған басқа да қылмыстарды адамзат тарихындағы барлық қылмыстардан асып түсетін жамандық ретінде бейнеледі, және олар жергіліктіқ мотивацияланбағанын, бірақ басқа жерлерден - Питтсбург, Нью-Йорк - тіпті басқа елдерден - Англия, Ирландия, Шотландиядан келген бұйрықтармен басқарылғанын айтты; және 1881 жылы банкрот Рединг темір жолы акционерлерінің наразылық жиналысында үш сағаттық сөйлеуі, Филадельфиядағы Музыка академиясында, ол ашық наразылықты ынталы қол соғуларға айналдырды. Кехо өлім жазасын алды және дарға асылды. Кейіннен ол ақталып, Пенсильвания штатының басшылығымен қайтыс болғаннан кейін кешірілді. Бір 20 ғасырлық комментатор Гоуэннің шешендік дағдыларын былай сипаттады:

"Тіпті басылған нұсқада да оның сөздері ой-сананы алаңдатады". 1867 жылға қарай, Филадельфиядағы Рединг темір жолы басшылығына оның құқықтық күш-жігерімен, соның ішінде Пенсильвания темір жолына қарсы штаттың Жоғарғы сотындағы жеңісімен әсер еткен Гоуэн корпорацияның құқықтық бөлімін басқару үшін Филадельфияға шақырылды. Поттсвиллді артта қалдырып, Гоуэн өзінің үйін әріптес адвокат және жақын досы Джордж ДеБенневиль Кеймге сатты, ол Гоуэннің темір жолы президенті болып сайланған кезде маңызды рөл атқарды. 1877 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.

Төрағалық етуді қабылдау

Филадельфияда теміржолдың бас кеңесшісі болып орналасқаннан кейін Гоуэн қазіргі президент Чарльз Э. Смиттен сенімге ие болды, сондықтан Смит 1869 жылдың ортасында денсаулығына қатысты мұхит сапарына шыққанда, 33 жастағы Гоуэн Смиттен басшылар кеңесіне ұсынылғандай, жауаптылыққа тағайындалды. Смит 1870 жылдың қаңтарындағы келесі таңдауға қатыса алмағандықтан, Гоуэн өз өзінен президент болып сайланды, бұл лауазымды он жылдан астам уақыт бойы атқарды. Филадельфия және Рединг темір жолы тек аймақтық тасымалдаушы болды, Пенсильвания, Балтимор және Огайо (B&O) немесе Эри темір жолдары сияқты Питтсбургке, Чикагоға және одан әрі байланысқан магистральдық желі емес. Reading жалпы жүк пен жолаушыларды тасымалдаумен айналыспады, ал 1830 жылдары Schuylkill округінен Филадельфияға және аралықтағы пункттерге антрацит көмірін тасымалдау мақсатында құрылған. Азамат соғысынан кейінгі Солтүстіктің өнеркәсіптік өсуі мен гүлдену кезеңінде, Гоуэн президенттік лауазымға тағайындалғанға дейін, Филадельфия және Рединг темір жолы, сатып алу немесе жалға алу арқылы оған қоректенген аймақтық тасымалдаушылардың бақылауын күшейту және Питтсбургке және одан әрі басқа желілер арқылы байланыс құру сияқты екі процеске қатысты. Гоуэн, Поттсвиллдегі кеңесші ретінде және әсіресе Редингтің бас кеңесшісі ретінде, бұл шаралармен ғана емес, сонымен қатар теміржолдың корпоративтік жарғысын бұза отырып, Schuylkill округінің көмір жерлерін құпия сатып алу туралы да білді. Дегенмен, Reading бизнесінің ядросы антрацит тасымалы болып қала берді, ал президент Гоуэн теміржол байланыстырған өнеркәсіптің екі шетін – антрацит өндірісі мен сатуын бақылауға алу арқылы осы ядроны тұрақтандыруға тырысты.

Өндірісті бақылау: Филадельфия және Рединг көмір және темір компаниясы

Кейінірек антрацитті тасымалдау теміржолдары, мысалы, Лехай алқабы және Делавэр, Лаккавана және Батыс сияқты, көмір аймағының басқа бөліктерімен байланысты болды, олардың корпоративтік жарғылары оларға тау-кен операцияларында да қатысуға мүмкіндік берді. Ал Филадельфия және Рединг теміржолының жарғысы мұндай қатысуға тыйым салды. АҚШ-та бұл кезде корпоративтік жарғыларды беру, реттеу және жою ісі көбінесе штаттардың атқарушы емес, заңнамалық тармағының құзыретінде болды. Сондықтан, Редингтің рұқсат етілген қызметтеріне өзгертулер енгізу, жай ғана директорлар кеңесінің шешімі және құжаттарды тапсыру мәселесі емес еді. Гоуэн 1871 жылы көмір өндірісіне Редингтің бақылауын күшейтуге бұл заңдық кедергіні саяси одақтастары арқылы Пенсильвания заң шығарушы органына Лорел Рун жақсарту компаниясының жаңа корпорациясын тіркеу арқылы айналып өтті. Компанияның мақсаты көмір және темір өндірісімен айналысу еді, ал акцияларын «кез келген теміржол немесе тау-кен компаниясы» сатып ала алатын. Бұл жаңа компания тез арада Reading компаниясының еншілес компаниясы ретінде сатып алынып, Филадельфия және Рединг Көмір және Темір компаниясы (Көмір және Темір Ко.) деп аталды. Осы уақытта Гоуэн Рединг теміржолының шексіз сомада ақша қарыз алуына рұқсат беретін тағы бір заң жобасын қабылдады. Гоуэн жылдамдатып 25 миллион АҚШ доллары көлемінде облигациялар шығарды және агенттерін Көмір және Темір Ко. үшін Schuylkill округінің көмір жерін сатып алуға жіберді.

1871-1874 жылдар аралығында Гоуэннің Филадельфия және Рединг теміржолы жылына 16 миллион АҚШ доллары мөлшерінде қарыз алуды жалғастырды, Schuylkill округінің көмір жерін сатып алып, дамытуға жұмсады, соның ішінде көптеген қолданыстағы тау-кен операцияларын да қамтыды. Көптеген жағдайларда, банкротқа жақын тау-кен операторларын қолдау үшін оларға несие берілді, сонымен қатар Редингтің ақшасы теміржол желілерінің бойында темір қорыту пештерін салуға да жұмсалды.

Екі бұрышты кен кен орны

Жордж деБенневилл Кейм – өзінің жақын досы, 1864 жылы Гоуэннің Поттсвиллдегі үйін сатып алған және кейін Көмір және Темір компаниясының алғашқы президенті болып тағайындалған адаммен бірлесіп, осы жерлерге ең маңызды бизнес инвестициясын жасады: Поттсвилл Твин Шафт Куллиерінің құрылысы. Бұл жоба 1862 жылы Эли Боуэннің "Көмір және көмір саудасы" атты кітабында жариялаған Шуйлкилл бассейнінің көмір кен орындарын қазу теориясына негізделген. Боуэн "көмірдің бір фунтын нарыққа жіберуге рұқсат беруге дейін" екі "өте терең және берік шахталарды" екі мың фут тереңдікке қазу үшін "ірі капиталды" жұмылдыруға шақырған. Боуэннің есебінше, "күндіз-түні жұмыс істесе, шахталар екі-үш жылдың ішінде салынып бітуі мүмкін". Шахталар салынғаннан кейін, "кен қазу күні-түні үш сегіз сағаттық сменада жүргізіледі". "Содан кейін оны машина секілді тиімді пайдалануға болады". Осы терең қазбалардың мақсаты – әйгілі Мамонт тамырына жету болды. Бұл жоғары сапалы антрациттен тұратын, толқынды, жиырма бес фут қалыңдығындағы және сарқылмайтын көмір қорына ие деп есептелген тамыр еді. Бұл Гоуэн мен Кеймнің Көмір және Темір компаниясын құрған сәттен бастап ортақ көзқарасы және жоспары болды.

Дегенмен, жоба басталғалы үш жыл өткен соң, Мамонт тамыры қазу жұмыстарынан 800 фут (244 м) тереңде жатыр деп есептелді. Тіпті 1875 жылы Куллиері іске қосылғаннан кейін де, оның өндірісі жоспарланған 750 000 тонналық өнімнің 1/10-ын да құраған жоқ. Барлығында, кен орны он жыл ғана жұмыс істеді, оның жалпы өндірісі 275 871 тоннаны құрады.

Coal & Iron Co. компаниясын қаржыландыру

Coal & Iron Co. компаниясының белсенді кеңейіп жатқан операциялары, соның ішінде Twin Shaft жобасы, зор қаржы шығындарын қажет етті, бірақ көмір және темір операциялары осы шығындарды өтеуге жеткілікті пайда әкелмеді. Керісінше, Coal & Iron Co. компаниясын қаржыландырудың көзі – аналық теміржолдың қарыздық жүктемесінің артуы болды: Гоуэннің президенттік қызметінің алғашқы бес жылында 65 миллион АҚШ долларына дейін өсті – бұл ол 1869 жылы басшылыққа келген кездегі теміржолдың бағасынан шамамен екі есеге жоғары. Бұл қарыздың жылдық пайызы шамамен 4 миллион АҚШ долларына жетеді, бұл сол жылдардағы теміржолдың орташа табысынан аздап кем болды. Reading компаниясының қаржылық жағдайы туралы жарияланған мәліметтер мен жылдық есептер осы шындықты жасырды. 1874 жылы Франклин Б. Гоуэн тағы да сынға ілікті, бұл жолы акционерлер алдында есептеу амалдары жасады деген айып тағылды – Coal & Iron Co. компаниясының үнемі шығынға жұмыс істеуін жасыру үшін, еншілес компанияға "капиталдық инвестициялар" ретінде аналық теміржолдан алынған қаражатты құйып, кейін осы "инвестицияның" үлкен бөлігін теміржол акционерлеріне төленген жоғары дивидендтерді жабу үшін аналық компанияға қайтарды. Бірақ, тұрақты жоғары дивидендтердің арқасында бұл айыптаулар елеусіз қалды және оны тоқтатуға акционерлік наразылық болған жоқ.

Антрацит нарығын бақылау

Филадельфияға бағытталған көмірдің нақты мақсаты Делавэр өзені бойындағы Порт-Ричмонд ауданы болды. Бұл теміржол тұйықтары мен кемежайлар кешенінде көмір жергілікті сауда үшін немесе Нью-Йорк және Бостон сияқты басқа нарықтарға қайықпен тасымалдау үшін түсірілді. 1840-шы жылдардың соңы мен 1850-шы жылдардың басында Филадельфия және Редингтің президенті Джон Такер, Гоуэннің ізашары, Делавэрдегі көмір саудасының сөзсіз жетекшілігіне қол жеткізу мақсатымен теміржолдың Порт-Ричмондтағы беделін және бақылауын күшейтуге кірісті. 1852 жылы Редингтің Порт-Ричмондтағы құрылыстары, оның ішінде 20 кемежай, бір мезгілде 100-ден астам кеменің жүктелуіне мүмкіндік берді, ал тыныш уақытта 250 мың тонна көмірді сақтауға арналған орын болды. Франклин Гоуэн осы кеме қатынасы аялдамасы мен транзиттік орталығының Филадельфия және Рединг теміржолына тиесілі пайданы арттыруға тырысты. 1871–72 жылдары ол аймақтағы бәсекелес тәуелсіз көмір дилерлерінің – «факторлар» деп аталатын – бизнесіне кедергі келтірді, «Көмір және Темір» компаниясының басшылығымен жаңа сату ұйымын құрды. Гоуэннің мақсаты тек Рединг ұйымының көмірін ғана емес, сонымен қатар теміржол тасымалдайтын басқа шахта операторларының көмірін сату еді. Факторлар әдетте тоннасына 20-25 цент комиссия алып сатқанын айта келе, оларды «су жағасында қандасқа ұқсап, сау сауданың өмірін сорып алатын» деп сипаттап, бұрын факторлар арқылы сатқан операторларға көмірін тоннасына тек 10 центтен сатуды ұсынды. Бірқатар операторлар бұл ұсынысқа бірден келісті. Бірақ Гоуэннің келесі қадамы жақсы қабылданбады: ол өздерінің тау-кен операцияларын иеленетін он бес фактордың сату бизнесін «Көмір және Темір» компаниясы аясында біріктіруді ұсынды. Бұл ұсыныстан бас тартқаннан кейін, Гоуэн өздерінің кен орындары жоқ тәуелсіз факторлардың бизнесін жабуды шешті, Порт-Ричмондтағы кемежайда оларға орын беруден бас тартты. Осы әрекеттердің барлығы 1873 жылға дейін даулы мәселелер тудырды. Осы жылдың қаңтарында Гоуэн «көмір бассейні» немесе «антрацит комбинациясы» құрылысын ұйымдастырды, оған Аса Паккер, Томас Диксон, Джордж Хойт және Сэмюэл Слоан сияқты басқа да ірі көмір басшылары кірді, ол «Америкадағы алғашқы өнеркәсіптік бағаны белгілеу туралы келісімді» құрды. Ол көмірдің сату бағасын белгілеп, әр мүше теміржолдың келесі жылға нарыққа шығаруға рұқсат етілген тоннажын бөліп берді. Бұл антрацит комбинациясы 1873 жылғы үрейден кейін ұлттық депрессия басталған кезде де жақсы жұмыс істеді. 1874 жылы көмірге сұраныстың төмендеуін күтіп, сауданы тиімдірек реттеу үшін ұзақ мерзімді келісім жасалды. Кейбір көмір операторлары көмір бассейніне кірмейтін болды, ал олар үшін Рединг теміржолы жаңа қиындық ойлап тапты: көмір вагондарын «Көмір және Темір» компаниясының антрацитімен жүктеуді жалғастырды, тіпті Редингтің бөлінген тоннажынан асып, содан кейін осы жүктелген вагондарды жақтау жолдарына қаптап, басқа шахта операторларының өнімдерін тасымалдау үшін бос вагондардың болуын шектеді. Нәтижесінде бұл операторлардың өндірісі мен сатылуы бұзылды. 1875 жылы Франклин Гоуэн тағы да тергеу комитетіне шақырылды, оның тағы бір кеншілер ереуіліндегі рөлі мен әрекеттерімен көтерілген мәселелер («Ұзақ ереуіл» төмендегідей қараңыз), сондай-ақ көмір саудасындағы жоғары қолды маневрлері үшін. Тіпті 1871 жылы «Лорел Рун жақсарту компаниясының» жарғысының заңдылығы және «Рединг теміржолының» осы қоршауды қуатты «Көмір және Темір» компаниясына айналдыруы да күмән тудырды. Тергеуші заң шығарушылардың қорытынды есебі Гоуэннің пайдасына болды. Басқа да жағдайларда Гоуэннің баяндамалары памфлет түрінде және газеттерде жарияланды. 1873 жылдың қыркүйегінде Джей Кук және компаниясының құлдырауы алдымен 1873 жылғы үрейді және оның салдарынан сол уақытқа дейінгі ең нашар АҚШ қаржылық депрессиясын тудырды, ол бір мезгілде трансатлантикалық Ұзақ депрессиямен үндесті. Бастапқыда АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы антрацит нарықтары қатты әсер етпеді, негізінен Гоуэннің көмір бассейнімен енгізілген бақылауларға байланысты. 1874 жылы Гоуэн барлық мүшелердің ережелерге сай ойнағанын қамтамасыз ету үшін көмір бассейының ішкі тексерулерін нығайтумен қатар, Шюилкилл округінің тәуелсіз көмір операторларын Шюилкилл көмір биржасына ұйымдастырды. 1874 жылдың күзінде бұл операторлардың (оның ішінде «Көмір және Темір» компаниясы) WBA-ны (осы кезде Шахташылар мен Еңбекшілердің қайырымдылық қауымдастығы немесе M&LBA) жою үшін кеншілердің апатты ереуілін бастауға ниетті екені жалпыға мәлім болды. Мұндай ереуіл шынымен де кеншілерге (20% қысқарту) және кен жұмыскерлеріне (10% қысқарту) ұсынған жалақыны қысқарту арқылы туды. «Ұзақ ереуіл» деп белгілі болған жұмыс тоқтауы 1875 жылдың маусымына дейін жалғасты, одақтың құлауымен аяқталды. 1873 жылдың қазанында Гоуэн Филадельфияда Аллан Пинкертонмен кездесті. Пинкертонның кездесу туралы жарияланған есебі Гоуэннің Ирландиядан Пенсильвания штатындағы көмір аймағына көшірілген «Молли Магуайр» деп аталатын қылмыстық құпия қоғамның болуын, тарихын және сипатын егжей-тегжейлі баяндағанын көрсетеді. Пинкертонның жеке тергеу агенттігі бұдан бұрыннан көмір кеніштерінде жұмыс істеп, 1865 жылы Пенсильвания штатымен бекітілген, теміржол, кен және темір қызығушылықтары төлеген «Көмір және Темір полициясы» жеке полиция күштерін қадағалап отырды. Пинкертон Рединг теміржолы үшін қосымша жұмыс істеуге қуанды. Оның детективтерінің бірі, Джеймс Макпарланд, «Моллилердің» ең жақын шеңберіне еніп, бірнеше кісі өлтіру ісінде айғақтап, дәлелдемелер берді. WBA күйрегеннен кейін 1875 жылдың шілдесі мен қыркүйегінде болған бірқатар кісі өлтірулер келесі жылы «Молли Магуайр» деп танылған бірнеше адамдардың қамауға алуына әкелді. «Молли Магуайрдың» қамауға алуы, сотталуы, айыпталуы және дарға асылуы 1876–78 жылдары Шюилкилл және Карбон округтерінде болды. Католиктер қазылар құрамынан шығарылды. Гоуэн өзінің Шюилкиллдегі бірнеше сотта, ең әйгілісі 1876 жылы Джон «Қара Жек» Кехо ісінде арнайы прокурор болып әрекет етті, оны қорытынды сөзінде «бас конспиратор, кісі өлтіруші және жаман адам» және «өзінің достарының жанын сату арқылы ақша тапқан» деп сипаттады. Осы қорытынды сөзінде ол детектив Макпарландтың тергеуін аяқтауға бір жыл берілсе, қазылар «Шюилкилл округінің азаматтары емес, оның ішінде Питтсбургтегі және Нью-Йорктегі басшылары бар бірнеше адамдарды дарға асуға мүмкіндік алатын еді» деді, сондай-ақ құпия бұйрықтың түпкілікті көзі мен бағыттаушы күші Англия, Ирландия және Шотландияда табылғанын ұсынды. Кехо бастапқыда құлық жасағаны үшін сотталды, содан кейін Гоуэн округтік прокурор болып қызмет еткен кезде болған кісі өлтіруге кінәлі деп танылды, тіпті басқа адамның кісі өлтіруге кінәлі екенін мойындауына қарамастан. Кехо 1979 жылы Пенсильвания губернаторы Милтон Шапптан өлімнен кейін кешірім алды. Сол кезде даулы болған «Ұзақ ереуіл» және «Молли Магуайр» сот процесі мен дарға асылуына қатысты жағдайлар мен оқиғалар уақыт өте келе одан да күрделене түсті. Гоуэннің көп қырлы рөлі, әсіресе 1871 және 1875 жылғы куәліктерінде WBA-ның ішіндегі қылмыстық кәсіпорынды көрсетуі, оны коммунизммен риторикалық байланыстыруы, Гоуэн ұйымдастырған Шюилкилл көмір биржасының арқасында туындаған үмітсіз «Ұзақ ереуілдің» сәйкес уақыты, сондай-ақ «Моллилерге» қарсы жасырын операцияларды қаржыландыруы, сонымен қатар Макпарландтың немесе басқа Пинкертон агенттерінің Рединг теміржолының жалақысы есебінен «Моллилерге» ұқсас әрекеттерді және «Моллилерге» қарсы жасалған өздік әрекеттерді бастағаны туралы толыққанды дәлелдемелер табылған жоқ.

Вигганс тасқыны

1875 жылдың 10 желтоқсанында 20 жастағы жүкті Эллен О'Доннелл МакАллистер таңғы сағат 3-те ерекше дауыс естіп оянды. Ол күйеуін оятып, естіген дауыс туралы айтты. Осы сәтте, 20 маска киген адам есікті теуіп, үйге оқ атып кірді. Эллен баспалдақтан түсіп бара жатқанда, оған жақыннан оқ атылды. Ол өзінің туылмаған баласымен бірге, ағасы Чарльз О'Доннелл де қаза тапты. Үйдің анасы Маргарет О'Доннелл шабуылдаушылардың тапаншамен ұрып-соғуына ұшырады, ал Элленнің үйінде тұратын жалдамалы жұмысшылар да зорлық-зомбылыққа ұшырады. Элленнің күйеуі Чарльз МакАллистер, Джеймс О'Доннелл, тағы бір О'Доннелл бауыры және Элленнің күйеуі Чарльздың інісі Джеймс МакАллистер қашып құтылды. Оқиғаның себебі О'Доннелл отбасының Молли Магуайрлар тобының мүшелері деген күдік болды. Элленнің және оның ағасының денелері пойызбен Тамакуаға жеткізілді. Пойыз стансасына келгеннен кейін, мәйіттер мұзға салынып, бір түн бойы ескі Сент-Жерром зиратында жерлеуге дейін сақталды. Элленнің қарындасы Мэри Энн Джон "Қара Жек" Кихоеге үйленген, ал тарих оны "Молли Магуайрлардың патшасы" деп атады. Соңғы жылдары Франклин Гоуэн, Аллан Пинкертон және Көмір және Темір полициясының капитаны капитан Линден арасындағы құжаттар мен хат-хабарлар пайда болды, бұл трагедиялық оқиғаның алдын ала жоспарланғанын және мұқият орындалғанын көрсетеді. Бұдан өзге, құжаттарда осы қырғынға қаржы көмір және теміржол есебінен төленгені, ал миллиардер Аса Пакер қаржылық қолдаудың көп бөлігін берген болуы мүмкін деген мәліметтер бар.

1877 жылғы Ұлы ереуіл

Франклин Гоуэннің президенттігі кезінде Рединг темір жолы әлемдегі ең бай корпорациялардың бірі болды – ол пойыздарды ғана емес, көмір шахталарының, каналдардың және мұхиттық кемелердің империясын басқарды, тіпті Бразилиядағы қосалқы теміржол кәсіпорнын (сәтті болмаған) сынап көрді. Корпоративтік басқару Филадельфияда орналасқанымен, теміржолды қозғаушы күш Reading қаласынан, ірі қаладан солтүстік-батысқа қарай шамамен 60 миль (97 км) қашықтықта, қала орталығына жақын орналасқан инженерлік/өндірістік кешеннен шықты. Рединг пен жұмыскерлер арасындағы даулар көмір және темір бөлімшесінің кеншілерін ғана емес, сонымен қатар теміржол бөлімшесінің инженерлерін және басқа да жұмыскерлерін де қамтыды. Рединг темір жолы да, оның атымен аталатын қала да ерте кәсіподақтар құруға өте қолайлы жағдай туғызды. Атап айтқанда, 1870 жылдар бойы Рединг қаласы Локомотив инженерлері бауырластығының (BLE) өте белсенді жергілікті бөлімшесіне үй иесі болды. Гоуэннің WBA-ны талқандауы, оның Молли Магуайрларды әшкерелеуі бүкіл елдегі теміржол капиталистерін жігерлендірді. Оның жеңістері олардың кәсіподақтарды толығымен жоя алатынына деген сенімін арттырды. Гоуэннің кәсіподақтарға қарсы күресі туралы бұл әсері 1877 жылдың сәуір айында Редингте BLE ереуілін басуға жасаған әрекеттерімен күшейді. Ереуіл туралы шпиондардан хабар алған Гоуэн ультиматум берді: кәсіподақтан шығыңыз немесе жұмыстан босатыласыз. Теміржол инженерлерінің шамамен 80 пайызы жұмыстан бас тартты. Басшылар мен кәсіподаққа мүше емес қызметкерлер пойыздарды жүргізу үшін "уақытша" жұмысқа алынған (яғни ереуілді бұзушылар) келгенге дейін қызметке тартылды. The New York Times «диктаторлық» BLE-нің жойылғанын мақтап, «барлық жұмыс берушілерді» Гоуэннің кәсіподаққа қарсы позициясын үлгі алуға шақырды. 1877 жылдың көктемінде АҚШ-тың төрт ірі магистральдық теміржолының басшылары – B&O, New York Central, Erie және Pennsylvania – бірлесіп жұмыс істеу арқылы қалай «көп табыс тауып, аз жұмсай алатындарын» анықтау үшін кездесулер өткізді. Бұл кездесулердің алғашқы нәтижесі Гоуэннің антрацит комбинациясына ұқсас жүк тасымалдауын біріктіру болды, бұл бәсекелестікті азайту арқылы кірістерді арттыруға бағытталған. Олар сондай-ақ Гоуэннің BLE-ді жеңгеннен кейін теміржол жұмыскерлерінің жалақысын төмендетудің уақтылы екенін анықтады.

Даулы қалпына келтіру, жаңа экспансионизм

Гоуэннің президент ретінде өкілеттігі кассирлерді тағайындаумен көлеңкеленгенімен, темір жол мен көмір бизнесінің жалпы операцияларын жақсы білетін жалғыз кассир ретінде оның орны оны қайта жандандырудың ортасына қойды. Алайда, оның осы уақытқа дейін Маккальмонт бауырларының банктік концернінен алған қолдауы бірқатар келіспеушіліктер арқылы ашық дұшпандыққа айналуға жақын еді. Маккальмонттар сол кезде Рединг акцияларының үштен екісіне және оның облигацияларының жартысына ие болды және олар (әсіресе британдық) облигация иелерінің мүдделерін қадағалау үшін өздерінің комитетін құрды. Бастапқыда бұл комитет, бұрынғы лорд-канцлер төрағалық еткен, Гоуэннің "Америкадағы компанияның облигациялары мен акцияларының иелері қабылдаушылар таңдауына қанағаттануын білдірді" және оның "ресиверлік әрекеті әріптестері мен сот арқылы бақыланатын болады" деген негіздеме бойынша қабылдаушы ретінде енгізуді келісті. Төлем қабілеттілігін қалпына келтірудің нақты жоспарын жасаудан бұрын теміржолдың жағдайы туралы нақты есеп жүргізу қажет болды. 1880 жылы маусымда шығарылған банкроттық есеп бойынша жалпы міндеттемелері 145 494 005 АҚШ долларын құрады. Жылдық тасымалдау шығындары 7,5 миллион АҚШ долларынан асып, таза кірісі 5,5 миллион АҚШ долларынан аз болды. Осы процестің осы кезеңінде ағылшын облигация иелерінің комитеті банкротқа дейінгі алты ай ішінде Редингтің жылжымалы борышында болған өсім корпорацияның активтерінің құнымен қамтылмаған деп мәлімдеді. 1880 жылдың соңына дейін қайта ұйымдастырудың үш жоспары жасалды. Біріншісі Маккальмонт фракциясынан, екіншісі - Редингтің бұрынғы вице-президенті, ал үшіншісі - Франклин Гоуэннен келді. Маккальмонт жоспары ипотекалық облигациялардың иелеріне артықшылықты қорғауды қамтамасыз етер еді, сондай-ақ акционерлерге акцияға 15 АҚШ долларын төлеп, жылжымалы борышты өтеуге мүмкіндік бермек. Екінші жоспар американдық акционерлердің қатты қарсылық білдіргенімен, салықты алып тастады, бірақ Редингтің басымдықты акцияларының құны қазіргі сауда құнының шамамен төрт есеге дейін болуымен байланысты болды. Үшінші жоспарды Франклин Гоуэн ағылшын облигация иелерінің Редингке қарсы өздерінің ипотекалық құқығын қолдану туралы ойластырғандығы туралы мәлім болған жағдайда ұсынды. Гоуэннің жоспары бойынша банкротқа ұшырау бес жылға созылады, ол осы уақыт аралығында бизнестің өнімділігін жақсартады, тұрақты шығындарды басқаруға болатын деңгейге дейін азайтады және активтерді сату және/немесе артықшылықты акцияларға айналдыру арқылы жылжымалы борышты жоюды болжайды. Бұл жоспар, МакКальмонттарға ұсынылғандай, Гоуэннің қабылдаушы ретінде шеттету туралы ұсынысымен бірге болды. Ағылшын фракциясы Гоуэннің жоспарына өте жақын жоспарға келісті, бірақ Гоуэн банкроттан бұрын корпорацияны басқаруға қатысы жоқ адаммен қабылдаушы ретінде ауыстырылуы керек деген шартпен. Гоуэн қатты артқа қарай жүгірді. Ол әлі де банкроттан құтқарушы және президент лауазымын атқарып, жалпы корпоративтік кеңес пен көптеген американдық инвесторлардың сенімін білдірді. 1880 жылдың соңында Гоуэн Англияға барып, сол жердегі қарым-қатынастарды қалпына келтіруге тырысты, сонымен бірге жыл сайынғы акционерлер жиналысын, президенті мен кеңесін сайлауды, қаңтар айындағы кестеден кейінге қалдыруға тырысты. Рединг және МакКальмонт басқармаларының өзара дау-дамайлары нәтижесінде кейінге қалдыру жүзеге асырылды, содан кейін Гоуэн американдық акционерлерді кездесуге қатыспауға мәжбүрлеу науқанын бастады. Оның дәлелі - Редингке бәсекелес темір жолдардың ықпалынан қауіп төнді, бірақ оның үміті - кейінге қалдыру дауыс беру ережелерін өзгертеді, ал оның одақтас акционерлерінің болмауы білікті кворумның қатысуына кедергі келтіреді. Алайда, 1881 жылдың наурыз айында кездесу өткізілгенде, ал Маккальмонттың үстемдік еткен дауыс беруі Гоуэн мен оның серіктестерінен басқа президент пен кеңес сайлауына әкелді, Гоуэн жаңа сот ісіне жүгінді. Алайда, мемлекеттік және федералды соттар оған қарсы шешім шығарды, ал ол уақытша мұрагері Франк С. Бондқа корпоративтік кеңселерге кіруді рұқсат етті, бірақ физикалық кеңсесін тапсырған кезде Гоуэн компанияның жазбаларын ұстап қалды. Осы кезде Гоуэн Филадельфия музыка академиясын акционерлерге, сондай-ақ Филадельфияның саяси және бизнес басшыларына сөйлеу мақсатында жалдады. Оның үш сағаттық сөзі Маккальмонт ағайындыларының "құрқыраған қарапайымдылығ...

Гоуэннің құлдырауы

Гоуэн 1885 жылғы қарашада Редингті қайта бақылауға алу үшін жаңа науқан жоспарлады және іске асырды. Ол өзін қайтадан қабылдаушы етіп тағайындауды, жаңа миллиондаған доллар жинауды, Джерси Централды сақтап қалуды (оның жалға алуы сот арқылы қауіпке ұшырады) және тіпті темір жолдың магистральдық мәртебесіне қол жеткізуді көздейтін жоспар жариялады. Желтоқсан айында ол Филадельфия музыка академиясын жалға алды, ол оның үш сағаттық сөйлемін тыңдау үшін толып, тік тұруға орын қалмады. Ол қазіргі басшылықты және компанияны қалай құтқару туралы оның кеңестерін, сондай-ақ қазіргі қабылдаушылардың қайта ұйымдастыру жоспарын әдейі назарсыз қалдырды. Оның орнына Гоуэн өзінің қайта ұйымдастыру жоспарын ұсынды, ол тағы бір рет үміткерлік табыс болжамдары мен компанияға жаңа ақша тарту қабілетіне негізделген. Сондай-ақ, ол тағы бір рет сөйлегенде, тыңдаушылар зор құлшыныспен қарсы алды. Гоуэннің жалпы науқанынан туған күш осындай болды, Кейм 1886 жылғы қаңтардағы президенттік сайлауда жеңілісін алдын ала мойындады; Гоуэн мен оның директорлар кеңесінің тізімі бірауыздан сайланды және қабылдаушылықта өзгеріс жасауды талап ететін қаулы қабылдады. Гоуэннің үміткерлік қайта ұйымдастыру жоспарына қарамастан, президенттікке оралды, акционерлердің құлшынысы мен директорлар кеңесінің шешімі Редингті оның қиын жағдайынан шығаруға жеткіліксіз болды. Гоуэн қажетті ақшаны жинап үлкермей, Морган аренаға қайта кірді, бұл жолы компанияға бейбітшілік пен өркендеуді әкеретін басқа жол ұсынған синдикатқа жетекшілік етті. Морганның синдикатының анонимді мүшесі ұсынылған бейбітшіліктің негізгі элементін былай сипаттады: «Осыны істеу үшін мырза Гоуэннен құтылу қажет болды. Біз оны теміржол басқармасынан шығару үшін біріктік, Еуропаның барлық күштері Наполеонды құлату үшін біріккендей, және мырза Гоуэн Сент-Еленаға дейін келмей бейбітшілік болмайды. Ол қабілетті және дарынды адам, кейбір жағынан Наполеондай, бірақ теміржол басшысы емес. Мырза Гоуэннің мәселесі – ол үнемі күресуді қалайды. Ол Молли Магуайрларды іздеген кезде өз стилінде болды, бірақ теміржол басшысы ретінде сәтсіздікке ұшырады». Бұл синдикат өзінің қайта ұйымдастыру жоспарын қазіргі қабылдаушыларға ұсынды, олар оны іске асыруға көмектесуге келісті. Гоуэн дереу өзінің синдикатын құруға тырысты, бірақ ол жеткілікті нәтиже бермеді. Әріптестерімен, бұрынғы Гоуэннің достарымен және одақтастарымен келісімдер жасап, бастапқы ұсынысына ұсақ өзгерістер енгізу арқылы Морган тобы Гоуэнды тіпті Рединг теміржолының президенті қызметінен толығымен бас тартуға келісім беруге көндірді. Оның отставкасы 1886 жылғы 17 қыркүйекте күшіне енді.

Темір жолдан кейінгі өмір

Гоуэн заңгерлік тәжірибесінен толығымен бас тартқан емес. Оның ең көрнекті мысалы – 1880 жылғы Reading банкроттығына дейінгі кезеңде болды: наурыз айында Гоуэн Пенсильвания штатының атынан Харрисбургте пара алу істерін қарады, бұл штаттың Теміржол төңкерісі заңы бойынша жүргізілген тергеулерінен туындады және Гоуэннің пікірінше, Пенсильвания темір жолы мен Standard Oil компанияларының бірлескен қызметіне қарсы заңдық күресінің жалғасы болды. Гоуэн Reading темір жолының президенті болды және қоғамдық істерге қатысу тарихына ие болды. Ол 1873 жылы штаттық конституциялық конвенцияға Демократиялық өкіл ретінде қатысты және Филадельфия реформа клубының басқару кеңесінің мүшесі болды. Сонымен қатар, теміржолдың 1880 жылғы банкроттығына дейін ол штаттық Демократиялық конвенцияны бақылау үшін болған күресте бір тарапты қолдауға атын берді. Президенттік лауазымында болған кезінде оның есімі Пенсильвания губернаторының Демократиялық үміткері ретінде талқыланды. Reading ісінен мәжбүрлі түрде зейнеткерлікке шыққан Гоуэн уақытын лимериктер жазуға және неміс поэзиясын аударуға жұмсады. Әдебиетпен айналысу оған жаңалық емес еді – ондаған жылдар бұрын Поттсвилл әдеби қоғамын құрудағы рөлін еске түсіріңіз. J. P. Morgan бұрынғы қатыгез бәсекелестікпен көзге түскен теміржолдар арасындағы бейбітшілікті орнатқанға дейін, Гоуэн өзінің ескі жауы Standard Oil және Пенсильвания темір жолына қарсы заңдық соғыс жүргізу мүмкіндігін тапты, бұл жағдай штаттар аралық сауда комиссиясы (ICC) алдында болды. 1889 жылдың басында ол өзінің ескі досы Экли Б. Коксті ICC алдындағы сотта, негізінен, Гоуэннің өзі он жылдан астам бұрын құрған көмір монополиясына қарсы қорғады. Өліміне аз уақыт қалғанда, оның көптеген достары мен әріптестері оның жалпы көңіл-күйіндегі өзгерісті байқады. Олар оның көңілсізденгенін айтты және Филадельфияға қайтқан сапарында дұрыс емес пойызға отырғанын хабарлады. Гоуэн 1889 жылдың 9 желтоқсанында өзінің сақтандыру агентіне 90 000 долларлық өмірлік сақтандыру полисін ақшаға айналдыру туралы сұраумен хат жазды. Үш күннен кейін, Вашингтонға келіп, Штаттар аралық сауда комиссиясының алдында сот отырысына қатысқаннан кейін, Гоуэн Пенсильвания авенюінің бойындағы теміржол дүкенінен револьвер сатып алды.

Өлім

Франклин Б. Гоуэн 1889 жылғы 13 желтоқсанда Вашингтондағы Вормли қонақ үйінде өзіне-өзі келтірген оқ жарақатынан көз жұмды. Сол кездегілердің кейбіреуі оны Моли Магуайрстердің кек алу үшін өлтіргенін болжады. Алайда, Гоуэн отбасы Пинкертон агенттігінің капитаны Роберт Линденді тергеу үшін жалдады. Линден Reading Co. ісіндегі аға Пинкертон агенті болғандықтан, осындай байланыс бар-жоғын анықтауға лайық деп есептелді. Линден Моли Магуайрстердің қатысын тез жоққа шығарды. Пенсильвания авенюіндегі Волфорд аппарат дүкенінің иесі Гоуэннің бір күн бұрын тапанша сатып алғанын растады. Қаскөйлер мен жалған өмірбаян жайлы әңгімелер Гоуэн отбасы оның "кейбір уақыттан бері қызықсыз әрекеттенгенін және отбасында мұрагерлік ақыл-естің бұзылуы бар екенін" мәлімдегеннен кейін тоқтатылды. Бұл қазіргі зерттеулерге сүйенгенде негізсіз болғанымен, сенсация іздеушілер мен теория саясатымен айналысатындар оның өлімі өзін-өзі өлтіру ме, әлде кісі өлтіру ме деген дауды уақыт-уақытқа қайта жаңартып отырады. Қысқасы, [Гоуэн] компанияны экономикалық консерватизмнен батыл авантюризмге бұрды. 1870 және 1880 жылдардағы Гоуэн жылдарында [Reading Co.] компаниясының барлық қыры ауытқып, алабұрлы болып, тіпті тоңкерілді. Гоуэннің осы мәселеге түсінік беретін аз ғана хаттары мен меморандумдары оның ынтасыз, тіпті жалыққан екенін көрсетеді, нақты теміржол тәжірибесі туралы мәліметтерге көңіл бөлгенде. Осы күрделі адамды корпоративтік билік пен қаржылық манипуляциялар қызықтырды. Гоуэннің қаржылық табысы шамалы болды, және ол көпшілік назарына ілігіп, лауазымының атрибуттарына ие болғанымен, бұл сергелең көшбасшы ақырында соңғы сәтсіздігіне құрбан болып, мансабы трагедиямен аяқталды.