Генри Виллард: Американ журналисі және қаржыгерінің өмірі мен қызметі
Henry Villard
Генри Виллард (1835-1900): американ журналисі, қаржыгер, Northern Pacific теміржолының президенті. Өмірі, мансабы, АҚШ-қа көшіп келгені туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық журналист және қаржыгер (1835–1900 жж.) оның немересі, АҚШ дипломаты.
American journalist and financier (1835–1900)
his grandson, the U. S. diplomat
Генри Виллард (10 сәуір, 1835 – 12 қараша, 1900 жж.) – американдық журналист және қаржыгер, Солтүстік Тынық мұхиты темір жолының алғашқы президенті. Фердинанд Генрих Густав Хильгардың қолында Бавария Корольдігінің Рейндік Пфальц аймағындағы Шпейер қаласында туған және өскен. Виллард саясаттағы консервативті көзқарастағы әкесімен келіспей, Францияның солтүстік-шығысындағы жартылай әскери академияға жіберілді. Жасөспірім кезінде ол ата-анасының білмеуімен АҚШ-қа эмиграциялады. Еуропаға қайта оралмау үшін француз сыныптасының аты – Генри Виллард есімін қабылдап, батысқа бет бұрып, журналистика саласында мансап жасап, қысқа мерзімге заңды оқыды. 1856 жылы президенттік сайлауда жаңадан құрылған Республикалық партияның үміткері Джон С. Фремонтты қолдады, ал кейіннен 1860 жылы Авраам Линкольннің сайлау кампаниясын жақтап, оның ілесушісі болды. Виллард соғыс тілшісі ретінде жұмыс істеді, алдымен Америка Азамат соғысын, содан кейін Чикаго Трибьюн газеті оны Австрия-Пруссия соғысын жабу үшін жіберді. 1860-шы жылдардың соңында әйелдердің сайлау құқығын жақтаушы Хелен Фрэнсис Гаррисонға үйленді және АҚШ-қа оралды, бірақ 1870 жылы денсаулығын жақсарту үшін Германияға қайта оралды. Германияда Виллард американдық темір жолдарына инвестиция жасаумен айналысты және 1874 жылы АҚШ-қа қайтып, Орегон және Калифорния темір жолындағы неміс инвестицияларын бақылады. Ол сол жазда Орегонға сапар шекті, аймақтың табиғи ресурстарына тәнті болды және аймақтағы көлік кәсіпорындарын сатып ала бастады. Келесі он жылдық ішінде бірнеше теміржол және пароход компанияларын сатып алып, Портлендтен Тынық мұхитына дейін теміржол құрылысын бастады; ол жобаны сәтті аяқтады, бірақ жолға кеткен шығын күтілгеннен асып, қаржылық қиындықтарға әкеп соқты. Виллард Еуропаға оралып, неміс инвесторларына көлік желісіне үлестік қосуға көмектесті және 1886 жылы Нью-Йоркке қайтып келді. 1880-ші жылдары Виллард «New York Evening Post» және «The Nation» газеттерін сатып алып, «General Electric» компаниясының негізін қалады. Ол Орегон университетінің алғашқы демеушісі болды және басқа да университеттерге, шіркеулерге, ауруханаларға және жетімдер үйлеріне қайырымдылық жасады. 1900 жылы Нью-Йорктегі шалғайдағы үйінде инсульттан көз жұмды.
Henry Villard (April 10, 1835 – November 12, 1900) was an American journalist and financier who was an early president of the Northern Pacific Railway. Born and raised by Ferdinand Heinrich Gustav Hilgard in Speyer, the Rhenish Palatinate of the Kingdom of Bavaria. Villard clashed with his more conservative father over politics and was sent to a semi military academy in northeastern France. As a teenager, he emigrated to the United States without his parents' knowledge. He changed his name to Henry Villard, the name of a French classmate, to avoid being sent back to Europe, and began making his way west, briefly studying law as he developed a career in journalism. He supported John C. Frémont of the newly established Republican Party in his presidential campaign in 1856, and later followed Abraham Lincoln's 1860 campaign. Villard became a war correspondent, first covering the American Civil War, and later being sent by the Chicago Tribune to cover the Austro Prussian War. In the late 1860s he married women's suffrage advocate Helen Frances Garrison, and returned to the U. S., only to go back to Germany for his health in 1870. While in Germany, Villard became involved in investments in American railroads, and returned to the U. S. in 1874 to oversee German investments in the Oregon and California Railroad. He visited Oregon that summer, and being impressed with the region's natural resources, began acquiring various transportation interests in the region. During the ensuing decade he acquired several rail and steamship companies, and pursued a rail line from Portland to the Pacific Ocean; he was successful, but the line cost more than anticipated, causing financial turmoil. Villard returned to Europe, helping German investors acquire stakes in the transportation network, and returned to New York in 1886. Also in the 1880s, Villard acquired the New York Evening Post and The Nation, and established the predecessor of General Electric. He was the first benefactor of the University of Oregon, and contributed to other universities, churches, hospitals, and orphanages. He died of a stroke at his country home in New York in 1900.
Ерте өмір және білім
Ол Бавария Корольдігінің Шпейер қаласында дүниеге келді. 1839 жылы оның ата-анасы Цвайбриккенге көшіп келді, ал 1856 жылы оның әкесі Густав Леонхард Хильгард (1867 жылы қайтыс болды) Мюнхендегі Баварияның Жоғарғы сотының судьясы болды. Виллард 1848 жылы Цвайбрюкендегі гимназияға (АҚШ-тағы орта мектептің баламасы) оқуға түсті, бірақ Германиядағы 1848 жылғы төңкерістерге көңіл білдіргендіктен, оны тастап кетуге мәжбүр болды. Ол дұғада Бавария королін атаудан бас тартып, сыныпты ыдыратты, бұл әрекетін уақытша үкіметке адалдығымен қанағаттандырды. Бір рет Франкфурт Парламентінің отырысын тамашалағаннан кейін ол үйге қызыл қауырсыны бар Хеккер шапанымен келді. Оның екі ағасы төңкерісшілдерге жақын болды, бірақ әкесі консерватор болды және оны 1849-50 жылдары Фальсбургтегі француз жартылай әскери академиясына оқуға жіберіп тәртіпке келтірді. Әуелде оның жазасы шәкірттік болуы керек еді, бірақ әкесі әскери мектепке келісім жасады. және Чикагода газеттерге мақалалар жазып жүрді. 1856 жылы ол газеттерде жұмыс істегенмен қатар, Канзаста "еркін топырақ" немістерінің колониясын құруға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. 1856-57 жылдары ол редактор болды және жаңадан құрылған Республикалық партияның президенттікке үміткері Джон С. Фремонтты қолдаған Расин Volksblatt газетінің иесі болды. Содан кейін ол Нью-Йорк штаттс цайтунг газетімен байланысты болды, онда Линкольн мен Дугластың пікірсайыстарын жариялады. Орегонға сапар шеккенде, ол аймақтың табиғи байлығына таң қалды және оның көлік жолдарын бақылауға алу жоспарын жасады. Оның клиенттері, сондай-ақ Орегон бу кемелері компаниясының ірі кредиторлары, оның жоспарына келісті, ал 1875 жылы Виллард бу кемелері компаниясының және Орегон мен Калифорния темір жолының президенті болды. 1876 жылы ол Еуропалық кредиторлардың өкілі ретінде Канзас Тынық мұхиты темір жолының қабылдаушысы болып тағайындалды. Ол 1878 жылы қызметтен алынды, бірақ Джей Гоулдпен басталған күресін жалғастырып, облигация иелері үшін олар келіскеннен жақсы шарттарға қол жеткізді. Солтүстік Тынық мұхиты жолының бұрынғы басшыларымен келіспеушіліктерден кейін Виллард 1881 жылдың 15 қыркүйегінде қайта ұйымдастырылған директорлар кеңесінің президенті болып сайланды. Томас Эдисонның 1879 жылы Нью-Джерси штатындағы Менло Паркте жаңа жылдық жарық шамдарының көрсетілімін тамашалағаннан кейін Виллард Эдисоннан Орегон темір жолы мен навигация компаниясының жаңа пароходы "Колумбияға" оның жарық жүйесінің бірін орнатуын сұрады. Эдисон бастапқыда тартынғанмен, ақырында Виллардтың өтінішіне келісті. "Колумбия" кемесі негізінен Джон Роуч пен ұлдарының Пенсильвания штатындағы Честер кемежайында салынып бітірілгеннен кейін Нью-Йоркке жіберілді, онда Эдисон және оның командасы жарық жүйесін орнатты. Бұл "Колумбияны" Эдисонның шамшырағының алғашқы коммерциялық қолданысына айналдырды. Орегон және Трансконтинентальды компанияның көмегімен оның Тынық мұхитына дейінгі темір жолы аяқталды және 1883 жылдың қыркүйегінде салтанатты шаралармен пайдалануға берілді. Жоба күткеннен қымбатқа келді, ал бірнеше айдан кейін бұл компаниялар қаржылық қиындыққа тап болды. Виллардтың қаржылық жағдайының нашарлауы "Декер, Хауэлл және компания" қор биржасының құлдырауына әкелді, ал Виллардтың адвокаты Уильям Нельсон Кромвелл несие берушілермен тез келісімге келу үшін 1 миллион доллар жұмсады. Виллард сонымен қатар Томас Эдисон құрған үлкен электр энергиясы бизнесіне қатысты, Ньюарктың Эдисон электрлік жарық компаниясын, Нью-Джерсидің Эдисон шам компаниясын және Нью-Йорктің Шенектадидегі Эдисон машиналарын біріктіріп, Эдисон General Electric компаниясын құрды. Виллард 1892 жылға дейін осы компанияның президенті болды, ол қаржыгер Дж. П. Морганның Томсон Хьюстон Электр Компаниясымен бірігуді ұйымдастырғаннан кейін, оны General Electric деп аталған жаңа кәсіпорынның басқаруына сол компанияның кеңесін енгізгеннен кейін, қызметтен босатылды.
He was born in Speyer, Palatinate, Kingdom of Bavaria. His parents moved to Zweibrücken in 1839, and in 1856 his father, Gustav Leonhard Hilgard (who died in 1867), became a justice of the Supreme Court of Bavaria, at Munich. Villard entered a Gymnasium (equivalent of a United States high school) in Zweibrücken in 1848, which he had to leave because he sympathized with the revolutions of 1848 in Germany. He had broken up a class by refusing to mention the King of Bavaria in a prayer, justifying his omission by citing his loyalty to the provisional government. Another time, after watching a session of the Frankfurt Parliament, he came home in a Hecker hat with a red feather in it. Two of his uncles were strongly in sympathy with the revolution, but his father was a conservative, and disciplined him by sending the boy to continue his education at the French semi military academy in Phalsbourg (1849–50). Originally his punishment was to be apprenticed, but his father compromised on the military school. and Chicago where he wrote for newspapers. Along with newspaper reporting and various jobs, in 1856 he attempted unsuccessfully to establish a colony of "free soil" Germans in Kansas. In 1856 57 he was editor, and for part of the time was proprietor of the Racine Volksblatt, in which he advocated the election of presidential candidate John C. Frémont of the newly founded Republican Party. Thereafter he was associated with the New Yorker Staats Zeitung, for which he covered the Lincoln Douglas debates; On visiting Oregon, he was impressed with the natural wealth of the region, and conceived the plan of gaining control of its few transportation routes. His clients, who were also large creditors also of the Oregon Steamship Company, approved his scheme, and in 1875 Villard became president of both the steamship company and the Oregon and California Railroad. In 1876, he was appointed a receiver of the Kansas Pacific Railway as the representative of European creditors. He was removed in 1878, but continued the contest he had begun with Jay Gould and finally obtained better terms for the bond holders than they had agreed to accept. After some contention with the old managers of the Northern Pacific road, Villard was elected president of a reorganized board of directors on 15 September 1881. After attending Thomas Edison's 1879 Menlo Park, New Jersey, New Year's Eve demonstration of his incandescent light bulb, Villard requested that Edison install one of his lighting systems onboard Oregon Railroad and Navigation's new steamship, the Columbia. Although hesitant at first, Edison eventually agreed to Villard's request. After being mostly completed at the John Roach & Sons shipyard in Chester, Pennsylvania, the Columbia was sent to New York City, where Edison and his personnel installed its lighting system. This made Columbia the first commercial application of Edison's light bulb. With the aid of the Oregon and Transcontinental Company, his railroad line to the Pacific Ocean was completed, and it was opened to traffic with festivities in September 1883. The project had cost more than expected, and some months later these companies experienced a financial collapse. Villard's financial embarrassment caused the collapse of the stock exchange firm of Decker, Howell, & Co., and Villard's attorney, William Nelson Cromwell, used $1,000,000 to promptly settle with creditors. Villard had also had a hand in the large electric power business founded by Thomas Edison, merging the Edison Electric Light Company, Edison Lamp Company of Newark, New Jersey, and the Edison Machine Works at Schenectady, New York, to form the Edison General Electric Company. Villard was the president of this concern until 1892 when he was forced out after financier J. P. Morgan engineered a merger with the Thomson Houston Electric Company that put that company's board in control of the new enterprise, renamed General Electric.
Қайырымдылық
1883 жылы ол Орегон университетінің қарызын төлеп, оқу орнына 50 000 доллар сыйлады. Орегон университетінің алғашқы демеушісі ретінде кампустағы екінші ғимарат – Виллард залы оның атымен аталды. Ол Вашингтон университетіне жан-жақты көмек көрсетті. Ол – азаттық үшін күрескен Уильям Ллойд Гаррисонның жалғыз қызы. Хелен Элис Виллард (1868–1917), 1897 жылы ағылшын дәрігері доктор Джеймс Уильям Беллге үйленді және бала кезінде Вестморленд үйінің лифт шахтасынан құлағандықтан өмірінің көп бөлігін денсаулығы нашар күйде өткізді. Гарольд Гаррисон Виллард (1869–1952), 1897 жылы актер Винсент Серраноның қарындасы Марикита Серраноға (1864–1936) үйленді. Освальд Гаррисон Виллард (1872–1949), Джулия Брекенридж Санфордқа (1876–1962) үйленді және әкесінен кейін «New York Evening Post» және «The Nation» газеттерінің иесі мен баспашысы болды. Генри Хилгард Виллард (1883–1890), жас кезінде қайтыс болды. Оның қабіріндегі ескерткішті Карл Биттер жасады. Оның қайтысынан үш жыл өткен соң, оның қызы Хелен өсиеттің орындаушылары мен қамқорларына қарсы сотқа шағымданып, өсиеттің дұрыс еместігін талап етті. Ол Виллардтың өсиет жазған кезде ақыл-есі дұрыс болмағанын, ал мұның себебі оның әйелі мен екі ұлының оған жасаған әділетсіз ықпалы екенін мәлімдеді. Өсиетте ол әкесінің қалауына қарсы үйленгендіктен, бар болғаны 25 000 доллар алған. Ол сондай-ақ, әкесі оған 200 000 долларлық құнды қағаздар қалдырғанын айтқан, бірақ өсиетте мұндай ешнәрсе көрсетілмегенін мәлімдеді. 1905 жылы сот Хеленнің талап қоюда кешіккендігіне байланысты өсиетке шабуыл жасау құқығын жоғалтқан деп шешті. 1910 жылы апелляциялық сот оның шағымын қабылдамады.
In 1883, he paid the debt of the University of Oregon, and gave the institution $50,000. As the University of Oregon's first benefactor, he had Villard Hall, the second building on campus, named after him. He liberally aided the University of Washington Territory. the only daughter of abolitionist William Lloyd Garrison. Helen Elise Villard (1868–1917), who married Dr. James William Bell, an English physician, in 1897, and was a semi invalid most of her life due to a childhood fall down an elevator shaft at the Westmoreland House. Harold Garrison Villard (1869–1952), who married Mariquita Serrano (1864–1936), sister of actor Vincent Serrano, in 1897. Oswald Garrison Villard (1872–1949), who married Julia Breckenridge Sanford (1876–1962) and who succeeded his father as owner and publisher of the New York Evening Post and The Nation. Henry Hilgard Villard (1883–1890), who died young. The monument at his grave site was executed by Karl Bitter. Three years ater his death, his daughter Helen brought a suit against the executors and trustees of his will. She claimed that Villard was of unsound mind when he made the will and was the result of fraudulent influence exercised over him by his wife and his two sons. In the will, she was only left $25,000 due to the fact the she married against her father's wishes. She contended that there was no mention of the $200,000 worth of securities she said her father claimed to have left her. Helen lost her suit as the Judge ruled in 1905 that her delay in filing suit had forfeited the right to attack the will. An appeal was rejected by the courts in 1910.
Ұрпақтар
Ұлы Харольд арқылы ол Генри Серрано Виллардтың (1900–1996), сыртқы қызмет қызметкері және елші, Винсент Серрано Виллард пен Марикита Виллард Платовтың әкесі болды. Каирдегі Америка университетінің мүшесі Генри Хилгард Виллард (1911–1983), Нью-Йорк қалалық колледжі экономика кафедрасының меңгерушісі және Нью-Йорк қаласының «Жоспарланған әкелік» ұйымының алғашқы ер адам президенті, сондай-ақ Стэнфорд университетінің электр инженериясы профессоры Освальд Гаррисон Виллард кіші (1916–2004).
Through his son Harold, he was the grandfather of Henry Serrano Villard (1900–1996), the foreign service officer and ambassador, and Vincent Serrano Villard, and Mariquita Villard Platov. a member of the American University in Cairo, Henry Hilgard Villard (1911–1983), the head of the economics department at the City College of New York and the first male president of Planned Parenthood of New York City, and Oswald Garrison Villard, Jr. (1916–2004), a professor of electrical engineering at Stanford University.
Тұрғын үйлер
1870-ші жылдардың соңында Виллард Нью-Йорктің Доббс-Ферри қаласында "Торвуд Парк" деп аталатын ескі шаруашылық үйін сатып алды. Хадсон өзенінің әсем көрінісін ұсынатын бұл үйді 1880-ші жылдардың басында МакКим, Мид және Уайт архитектура фирмасынан Чарльз Фоллен МакКим жаңартып келді. 1884 жылы Виллард сол фирмадан Жозеф М. Уэллсті Виллард үйлерін жобалау және салу үшін жалдады. Бұл үйлер сырттан бір ғимарат сияқты көрінсе де, ішінде алты жеке тұрғын үйден тұрады. Үйлер Манхэттенде, 455 Мэдисон даңғылында, 50-ші және 51-ші көшелер арасында орналасқан. Үйлердің төртеуі Мэдисон даңғылына қарап тұрған аулаға шығады, ал қалған екеуінің кіреберісі 51-ші көшеде. Үйлердің сәулет стилі романдық жаңғыру болып табылады, нео-ренессанс элементтерімен толықтырылған және Джон Ла Фардж, Август Сент-Годенс және Мэтланд Армстронг сияқты белгілі суретшілердің жасаған әсем интерьерлерімен әсемделген. Виллардтың банкротқа ұшырағаннан кейін Виллард үйін Элизабет Миллс Рид (1857–1931) сатып алды. Ол – дипломат және «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің редакторы Уайтлоу Ридтің әйелі, сондай-ақ банкирлер мен қаржыгерлер Дариус Огден Миллстің қызы және Огден Миллстің қарындасы болған.
In the late 1870s, Villard bought an old country estate known as "Thorwood Park" in Dobbs Ferry, New York. The home, which featured sweeping views of the Hudson River, was renovated by Charles Follen McKim of McKim, Mead and White in the early 1880s. In 1884, Villard hired Joseph M. Wells of the architecture firm McKim, Mead and White to design and construct the Villard Houses, which appear as one building but in fact is six separate residences. The houses are located at 455 Madison Avenue between 50th and 51st Street in Manhattan with four of the homes opening onto the courtyard facing Madison, while the other two had entrances on 51st Street. The homes are in the Romanesque Revival style with neo Renaissance touches and feature elaborate interiors by prominent artists including John La Farge, Augustus Saint Gaudens, and Maitland Armstrong. After Villard's bankruptcy, the Villard House was purchased by Elisabeth Mills Reid (1857–1931), wife of Whitelaw Reid, a diplomat and the editor of the New York Tribune, and the daughter of Darius Ogden Mills and the sister of Ogden Mills, bankers and financiers.