Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саяси карикатурист (1924–2010)
American political cartoonist (1924–2010)
Пол Фрэнсис Конрад (27 маусым 1924 – 4 қыркүйек 2010) – американдық саяси карикатурист және редакциялық карикатура саласында үш Пулитцер сыйлығының иегері. Бес онжылдыққа созылған мансабында Конрад АҚШ-тың он бір президенттік әкімшілігіне қатысты сынды да, терең ойды да жеткізді. Ол «Лос-Анджелес Таймс» газетінің бас редакциялық карикатуристі ретінде ең жақсы танымал, бұл газеттің бас редакторы Отис Чандлердің басшылығымен жаңару кезеңінде болды. Конрадты консервативті «Таймс» газетіне шақырған Чандлер, ол оқырмандар мақтаған және сынға алған либералды көзқарастарды ұсынды; сонымен қатар, ол өзінің талантымен және билікке шындықты айту қабілетімен де құрметке ие болды. Конрад апта сайын сол кездегі әлеуметтік әділдік мәселелерін – Америкадағы кедейлік, азаматтық құқықтар үшін күрес, Вьетнам соғысы, Израиль-Палестина жанжалы, корпоративтік және саяси жемқорлық сияқты маңызды тақырыптарды қамтыды. Уотергейт дағдарысы кезінде президент Ричард Никсонды сынаған Конрад Никсонның «жаулары тізіміне» енді, оны Конрад өзіне берілген құрмет белгісі деп есептеді.
Paul Francis Conrad (June 27, 1924 – September 4, 2010) was an American political cartoonist and winner of three Pulitzer Prizes for editorial cartooning. In the span of a career lasting five decades, Conrad provided a critical perspective on eleven presidential administrations in the United States. He is best known for his work as the chief editorial cartoonist for the Los Angeles Times during a time when the newspaper was in transition under the direction of publisher Otis Chandler, who recruited Conrad from the Denver Post. At the conservative Times, Conrad brought a more liberal editorial perspective that readers both celebrated and criticized; he was also respected for his talent and his ability to speak truth to power. On a weekly basis, Conrad addressed the social justice issues of the day—poverty in America, movements for civil rights, the Vietnam War, the Israeli–Palestinian conflict, and corporate and political corruption were leading topics. His criticism of president Richard Nixon during the Watergate scandal landed Conrad on Nixon's Enemies List, which Conrad regarded as a badge of honor.
Ерте өмір
Конрад Роберт пен Флоренс Конрадтың ұлы. Ол консервативті, католик отбасында, өзінің біріншіден, Джеймс егіз інісі және үлкен інісі Бобпен бірге Айова штатының Седар-Рапидс қаласында өсті. Ол Де-Мойндағы Сент-Августин бастауыш мектебінде оқыды, онда ол алғаш рет әжетхана қабырғасына жазу арқылы өнерге қызығушылық таныта бастады. Конрад ерте жасында Джей Норвуд Дарлинг, көбінесе "Ding Darling" деп аталатын, оның консервативті карикатуралары жергілікті газеттерде жарияланып, Конрад үшін "балалық үлгіге" айналды. Рузвельт орта мектебін бітіргеннен кейін, ол ағасымен бірге Аляскадағы Валдесте құрылыс жұмыстарында жұмыс істеді. Конрад музыкалық дағдысын да бордельде фортепиано тартып жетілдірді. Топтар табыссыз болған соң, Конрад 1946 жылы Айова университетіне түсіп, өнерді оқыды. Ол Айова-Ситидегі жергілікті барда жүрген кезде карикатурашы болу туралы алғашқы ойға келді. Барда оның досы Чарли Кэрролл, сол кезде университет газетінің редакторы, Daily Iowan, оларға карикатурашының қажет екенін айтты және Конрадты тәжірибе жасауға шақырды. Daily Iowan газетіндегі алғашқы карикатураларының бірі АҚШ-тың 31-ші президенті Герберт Гуверді бейнеледі. Конрад көп ұзамай аптасына алты карикатура жасауға кірісті.
Conrad was born to Robert and Florence Conrad. He was raised in a conservative, Catholic family with his identical twin brother James and older brother Bob in Cedar Rapids, Iowa. He attended St. Augustin Elementary School in Des Moines, where he first began to show interest in art by writing on the bathroom wall. At an early age, Conrad was exposed to the work of Jay Norwood Darling, more popularly known as "Ding Darling", whose conservative cartoons were featured in local newspapers and who became a "childhood role model" for Conrad. After graduating from Roosevelt High School, he and his brother spent time working construction jobs in Valdez, Alaska. Conrad also honed his talent as a musician while playing piano in a bordello. When the band did not work out, Conrad enrolled at the University of Iowa in 1946, where he studied art. He first got the idea to become a cartoonist while hanging out at a local bar in Iowa City. At the bar, his friend Charlie Carroll, then the editor for the school's newspaper, the Daily Iowan, told Conrad that they needed a cartoonist, and he invited Conrad to give it a try. One of his first cartoons for the Daily Iowan depicted Herbert Hoover, the 31st President of the United States. Conrad was soon creating six cartoons a week.
Денвер Посты
1950 жылы Айова университетінің өнер саласы бойынша бітіргеннен кейін Конрад «Денвер Пост» газетіне жұмысқа орналасты, онда келесі 14 жыл бойы карикатуралар салды. Мансабының басында Конрад Флоридада зейнеткерлікке шыққан Динг Дарлингке кеңес сұрап, «Daily Iowan» газетінен өзінің жұмыстарының үлгілерін көрсетті. Динг Конрадқа «басқа мамандыққа ие болуға» кеңес берді. Бала кезіндегі өрнегінен күмән көріп қалған Конрад «Пост» газетінде одан да жақсы жұмыс істеуге бел буды. 1960 жылы «Time» журналы Конрадтың талантын мойындап, оны «елдегі ең перспективті жаңа карикатурист» деп атады. Конрад 1964 жылы редактуралық карикатура саласында Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Оның «Пост» газеті үшін салған карикатуралары «Register and Tribune Syndicate» арқылы 81 газетке таратылды. Осыған дейін, 1963 жылдың желтоқсанында «Los Angeles Times» газетінің бас карикатурисі Брюс Расселл жүрек талмасынан қайтыс болды. Расселл консервативті газетте 1927 жылдан бері еңбек етіп келген. Бас редактор Отис Чандлер Расселлдің орнын толтыру және газеттің беделін арттыру мақсатымен, редактор Ник Бодди Уильямстың көмегімен Пол Конрадты шақырды. Конрад үш жылдық алғашқы келісімшартқа келісті, ал 1964 жылдың тамызында «Пост» газетінде оның орнын «Adelaide Advertiser» газетінен австралиялық карикатурист Пэт Олифант басты. Конрад 1964 жылы Денвер өнер мұражайында Кук Дэниелс лекциялық қорының қаржылық қолдауымен лекция оқыды. Уотергейт дауы кезінде Конрад Ричард Никсонның құлауы туралы көптеген карикатуралар жасады. Бір карикатурасында Никсон президенттік өкілеттігінің соңғы күндерінде өзін-өзі айқышқа шегеп отырғаны бейнеленген. Конрад кейіннен бұл карикатураны өзінің ең сүйікті туындыларының бірі деп атады. 1973 жылы Associated Press Конрадқа хабарласып, оның Никсонның жаулары тізіміне енгізілгенін мәлімдеді. Конрад бұл тізімдегі орнын үлкен құрмет деп есептеді, бірақ тізімдегі адамдар үкімет тарапынан қатаң бақылауға алынып, тергеуге түсті. Оның салық декларациясы IRS қызметі тарапынан бірнеше рет тексерілді, бірақ ешқандай өзгеріс жасалмады.
After graduating from the University of Iowa with a degree in art in 1950, Conrad joined the Denver Post, where he drew cartoons for the next 14 years. Early in his career, Conrad sought out the then retired Ding Darling in Florida for advice, and showed him copies of his work from the Daily Iowan. Unimpressed, Ding told Conrad to "get into another line of work". This discouragement from his childhood role model pushed Conrad to work harder at the Post. In 1960, Time magazine recognized Conrad's talent, saying that he was "probably the nation's hottest new cartooning property". Conrad received the Pulitzer Prize for editorial cartooning in 1964. His cartoons for the Post were distributed through the Register and Tribune Syndicate in 81 newspapers. Previously, in December 1963, lead cartoonist Bruce Russell of the Los Angeles Times died of a heart attack. Russell had worked for the conservative paper since 1927. Publisher Otis Chandler, in an attempt to replace Russell and to improve the reputation of the Times, recruited Paul Conrad with the help of editor Nick Boddie Williams. Conrad took the offer of an initial three year contract and was later replaced at the Post in August 1964 by Australian cartoonist Pat Oliphant from the Adelaide Advertiser. Conrad also lectured at the Denver Art Museum in 1964 under a sponsorship from the Cooke Daniels Lecture Fund. During the Watergate scandal, Conrad drew numerous cartoons about Richard Nixon's downfall. One cartoon showed Nixon, during his last days as president, nailing himself to a cross. Conrad later described the cartoon as one of his all time favorites. In 1973, the Associated Press contacted Conrad to inform him that he had been added to Nixon's Enemies List. Unperturbed, Conrad considered his place on this list as a badge of honor, but members of the list were exposed to greater scrutiny by the government and subject to investigation. His tax returns were subsequently audited by the IRS several times, but no changes were made.
Мүсіндер
Конрад алғаш рет 1970-жылдардың ортасында мүсінге қызығушылық танытты. Ол үштік туралы христиан дінін бейнелейтін айқыш суретін салғаннан кейін, оны жасау үшін болатты пайдалануға шешім қабылдады. Ол қоғамдық кітапханада уақыт өткізіп, дәнекерлеу арқылы мүсін жасауды үйренді және үш айдан кейін Мэримаунт колледжінде орнатылған «Троица» атты мүсінін жасады. Мүсін болаттан жасалғанымен, Конрад «Троицаға» мыс түсі бергісі келді, сондықтан оған жасыл патина жағды. Мүсін 2012 жылы қалпына келтірілді. Ірі мүсіндермен жұмыс істегеннен кейін Конрад Ричард Никсоннан бастап, танымал американдықтардың кішкентай қола мүсіндерін жасауға кірісті. Одан кейін Джерри Браун, Рональд Рейган, Джимми Картер, Джеральд Форд, Джон Ф. Кеннеди, Тед Кеннеди және Мартин Лютер Кингтің карикатуралары жасалды. 1980-жылдары Конрад көбінесе қайырымдылық шаралары үшін кішкентай қола мүсіндерін сыйлады. Кейінгі мүсіндердің арасында Голда Мейр, Авраам Линкольн, Билл Клинтон және Джордж Буш болды. 1990-жылдардың соңында Конрадпен үйінде кездесіп, сөйлескен Canyon News жазушысы Грейди Миллер Конрадтың «қола мүсіндерімен ерекше мақтан тұтқанын, оларды оның көркемдік шеберлігі мен саяси көзқарастарының айғағы ретінде қарастыруға болатынын» еске алды. Конрад сонымен қатар бірнеше қоғамдық өнер туындыларын жасады: «Қайта тірілген Мәсіх» – Калифорния штатындағы Ранчо Палос-Вердес қаласындағы Сент-Джон Фишер католик шіркеуіндегі алтарь бөлігі; «Отис Чандлер» – Лос-Анджелес Таймс ғимаратына орнатылған баспагердің бюсі; және «Тінтуар реакциясы» – Санта-Моника қалалық орталығында орналасқан саңырауқұлақ пішіндес бейбітшілік ескерткіші. Кәсіби журналистер қоғамы/Sigma Delta Chi (SDX) оны 1962, 1968, 1970, 1980, 1981, 1987 және 1996 жылдары редакциялық карикатура саласындағы еңбегі үшін жеті рет «Ерекше қызмет көрсету» сыйлығымен марапаттады. Конрад сондай-ақ екі рет (1981 және 1970) «Оверсиз Пресс Клубы» сыйлығын жеңіп алды және төрт рет (1985, 1990, 1992 және 1993) Роберт Ф. Кеннеди атындағы журналистика сыйлығына ие болды. 1998 жылы Америка редакциялық карикатуристер қауымдастығынан өмірлік жетістіктері үшін сыйлық алды, ал 2000 жылы Лос-Анджелестегі Калифорния мемлекеттік университетінің Эдмунд Г. «Пэт» Браун атындағы қоғамдық істер институтынан өмірлік қоғамдық қызметі үшін сыйлық алды.
Conrad first became interested in sculpture in the mid 1970s. After working on a drawing of a crucifix depicting the Christian doctrine of the Trinity, he decided to use steel to create it. He spent time at the public library learning to make welded sculpture and three months later emerged with a sculpture titled The Trinity, which was installed at Marymount College. Although it was made from steel, Conrad gave The Trinity a verde patina to give it the appearance of copper. The sculpture was restored in 2012. After working with large sculpture, Conrad began creating small bronze sculptures of famous Americans, beginning with Richard Nixon. Additional sculptures followed, including caricatures of Jerry Brown, Ronald Reagan, Jimmy Carter, Gerald Ford, John F. Kennedy, Ted Kennedy, and Martin Luther King Jr. In the 1980s, Conrad often donated smaller bronze sculptures for fundraisers. Later sculptures included Golda Meir, Abraham Lincoln, Bill Clinton, and George W. Bush. Writer Grady Miller of the Canyon News, who met and visited with Conrad at his home in the late 1990s, recalled that Conrad "was specially proud of his bronze sculptures, which could be taken as an illustration of both his artistic range and his political beliefs". Conrad also created several other works of public art: Risen Christ, an altar piece located at Saint John Fisher Catholic Church in Rancho Palos Verdes, California; Otis Chandler, a bust of the publisher installed in the Los Angeles Times building; and Chain Reaction, a peace monument in the shape of a mushroom cloud located in the Santa Monica Civic Center. The Society of Professional Journalists/Sigma Delta Chi (SDX) honored him seven times with the Distinguished Service Awards for Editorial Cartooning, in 1962, 1968, 1970, 1980, 1981, 1987, and 1996. Conrad also won two Overseas Press Club awards (1981 and 1970) and received the Robert F. Kennedy Journalism Award four times, in 1985, 1990, 1992, and 1993. He received the Lifetime Achievement Award from the Association of American Editorial Cartoonists in 1998, and the Lifetime Public Service Award from the Edmund G. "Pat" Brown Institute of Public Affairs at California State University, Los Angeles in 2000.
Даулар
Редакциялық карикатурист ретінде Конрад заманауи мәселелер бойынша либералдық көзқараспен ашық түрде пікір білдіргендіктен, оның карикатураларына байланысты көптеген саяси және діни дауларға қатысты. Бір дау кезінде Лос-Анджелестің сол кездегі мэрі Сэм Йорти, Ричард Никсонның қорғаныс министрі болғысы келгенін ойлаған Йортиді ақымақ етіп көрсеткен редакциялық карикатурасы үшін сәтсіз сотқа берді. Тағы бір жағдайда, ол консерваторларды карикатурадағы ақ нәсілшіл Баффорд Фурроумен салыстырғандықтан оларды ашуландырды. Конрадтың карикатуралары Рональд Рейганның губернаторлығын жиі қысымға алып, оның әйелі Нэнси Рейган баспагер Отис Чандлерге телефон соғып, карикатуралардың күйеуінің таңғы асын бұзатынына шағымданды. Қоңыраулар жиі болғандықтан, Чандлер оларды қабылдамайтын болды. 1970 жылдардың соңында Папа Павел VI әйелдердің діни қызметке қабылдануына қарсы пікір білдірді, дін қызметкерлері Мәсіхтің бейнесін көрсетуі керек деді. Бұл Конрадты папаның кішкентай нұсқасына ұқсайтын сәбиді ұстап тұрған папаның карикатурасын салуға итермеледі. Кардинал Тимоти Мэннинг Конрадқа шағымданды, бірақ Конрад өзінің жұмысын қорғап, "адам жанының" ортақ ерекшеліктері ер немесе әйел түріндегі сыртқы келбеттен әлдеқайда маңызды екенін айтты. The Washington Post газетінің журналисі Мэтт Шудельдің сөзіне сүйенсек, "Конрад өзін бейсақтың либералы деп есептеді, бірақ абортқа қарсы ұзақ жылдар бойы оппозицияда болды. 1980 жылдары ол бұл жеке таңдау мәселесі деп ойлағаннан кейін өз көзқарасын өзгертті". Оның жаназасы 2010 жылдың 11 қыркүйегінде Ранчо Палос-Вердестегі Сент-Джон Фишер католик шіркеуінде өтті, журналист Роберт Шир және редакциялық карикатурист Тони Авто эулогия сөздерін айтты. Конрадты әйелі Кей Кинг, екі ұлы, екі қызы және бір немересі қалды.
As an editorial cartoonist who openly editorialized from a liberal point of view on the issues of the day, Conrad was involved in many publicized political and religious disputes over his cartoons. In one dispute, he was sued unsuccessfully by the then Mayor of Los Angeles, Sam Yorty, over an editorial cartoon portraying Yorty as crazy for thinking he would become Richard Nixon's Secretary of Defense. In another, he angered conservatives when he compared them to white supremacist Buford Furrow in a cartoon. Conrad's cartoons often made fun of the governorship of Ronald Reagan, leading his wife, Nancy Reagan, to phone publisher Otis Chandler and complain about how the cartoons were ruining her husband's breakfast. The calls were so frequent, Chandler had no choice but to stop taking them. In the late 1970s, Pope Paul VI expressed his opinion against the ordination of women, saying that priests must represent the image of Christ. This led Conrad to draw a cartoon of the pope holding a baby who resembled a miniature version of the pope in his image. Cardinal Timothy Manning complained to Conrad, but Conrad defended his work, arguing that what the "human soul" has in common is far more important that its appearance in the form of a man or woman. According to Matt Schudel of The Washington Post, "Conrad considered himself an unabashed political liberal, except for his long held opposition to abortion. He changed his views in the 1980s, when he came to believe that it was a matter of private choice." His funeral was held at Saint John Fisher Catholic Church in Rancho Palos Verdes on September 11, 2010, with eulogies delivered by journalist Robert Scheer and editorial cartoonist Tony Auth. Conrad was survived by his wife, Kay King, two sons, two daughters, and one grandchild.
Мұра
Көптеген баспагерлер мен журналистер Конрадты 20-шы ғасырдың ең көрнекті саяси карикатурашыларының бірі деп есептейді. Ол соғыстан кейінгі санаулы карикатуристердің қатарында болды, олар өз жұмыстары үшін барлығы үш Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ Никсонның жаулары тізіміне енген жалғыз карикатурист болды. 1977–1978 жылдары Конрад Уиттер колледжінде Ричард М. Никсон атындағы кафедраны басқарды, бұл Никсонның бітірген оқу орны еді. Оның редакциялық карикатурашы ретіндегі әсері мен мұрасы «Пол Конрад: Отқа тартылу» (2007) деректі фильмінде зерттеледі. Осы мұраны құрметтеу үшін Айова университеті жыл сайын журналистика және бұқаралық коммуникация факультетінің студенттеріне «Пол Конрад стипендиясын» табыс етеді. Конрадтың қоры сақталатын Хантингтон кітапханасы оның туындыларын «20-шы ғасырдың екінші жартысында [Америка Құрама Штаттарын] мазалаған маңызды мәселелердің қуатты тіркелмесі» деп сипаттайды.
Many publishers and journalists describe Conrad as one of the finest political cartoonists of the 20th century. He was one of only several post war cartoonists to have won a total of three Pulitzers for his work and he was the only cartoonist named on Nixon's Enemies List. From 1977–1978, Conrad held the Richard M. Nixon Chair at Whittier College, Nixon's alma mater. His influence and legacy as an editorial cartoonist are explored in the documentary film Paul Conrad: Drawing Fire (2007). In honor of this legacy, the "Paul Conrad Scholarship" is annually awarded to journalism and mass communication students by the University of Iowa. The Huntington Library, which hosts the Conrad Collection papers, calls his body of work "a powerful record of key issues that have confronted [the United States] in the second half of the twentieth century".