Роберт Вудворд: Watergate сақшысы және журналистика шебері

Роберт Вудворд – американдық журналист, Уотергейт дағдарысын аша бастаған тілші. Саяси жанжалдарды зерттеумен аты шықты, Никсонның отставкасына себеп болды.

19 мин оқу

100%

Дереккөз: Bob Woodward — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық тергеуші журналист және редактордың көмекшісі (1943 жылы туған)

Роберт Упшур Вудворд (26 наурыз 1943 жылы туған) – американдық тергеуші журналист. 1971 жылы «The Washington Post» газетінде тілші болып жұмыс істей бастады, қазір редактордың көмекшісі қызметін атқарады. 1972 жылы «The Washington Post» газетінде тілші болып жұмыс істеген кезде Вудворд Карл Бернштейнмен бірлесіп, Уотергейт дауы туралы алғашқы жаңалықтарды жариялады. Бұл даулар көптеген үкіметтік тергеулерге және президент Ричард Никсонның отставкасына әкелді. Журналистика саласында ұзақ жылдар қызмет еткен Джин Робертс Вудвард пен Бернштейннің жұмысын «мүмкін, барлық уақыттағы ең маңызды журналистік жетістік» деп бағалады. Вудворд Уотергейт дауы туралы хабарлағаннан кейін де «The Washington Post» газетінде жұмыс істеуін жалғастырды. Ол американдық саясат және қазіргі оқиғалар туралы 21 кітап жазды, оның 14-і бестселлерлер тізіміне енді.

Ерте өмір, білім және әскери қызмет

Вудвард Иллинойс штатының Женева қаласында Джейн (құрмет аты Апшур) мен Альфред Э. Вудвардтың ұлы болып дүниеге келді. Альфред Э. Вудвард – заңгер, кейін 18-ші сот округінің бас судьясы болған. Ол Иллинойс штатының жақын маңдағы Уитон қаласында өсті және сол қаладағы Уитон қауымдық орта мектебінде (WCHS) білім алды. Оның ата-анасы ол он екі жасқа келгенде ажырасып, оны ағасы мен әпкесімен бірге әкесі тәрбиеледі, кейін әкесі қайтадан үйленді. 1961 жылы WCHS-ті бітіргеннен кейін Вудвард Йель университетіне әскери-теңіз резервтік офицерлерді даярлау корпусының (NROTC) стипендиясымен түсті және тарих және ағылшын әдебиетін оқыды. Йельде оқып жүргенде Вудвард Phi Gamma Delta студенттік қауымына қосылды және Book and Snake ұйымының мүшесі болды. Ол 1965 жылы бакалавр дәрежесін алды. Йельді бітіргеннен кейін Вудвард АҚШ Әскери-теңіз күштерінде бес жыл қызмет етті. Бір кезде ол адмирал Роберт О. Уэландермен жақын болды, Уэландердің басқаруындағы USS Fox кемесінде байланыс офицері болып қызмет етті.

Мансап

1970 жылы тамызда лейтенант шенінен босатылғаннан кейін Вудвард Гарвард заң мектебіне қабылданды, бірақ барудан бас тартты. Оның орнына, Джордж Вашингтон университетінде Шекспир мен халықаралық қатынастар бойынша аспирантура курстарын оқып жүріп, "The Washington Post" газетінде репортер болып жұмысқа түсуге өтініш берді. "Post" газетінің қалалық редаторы Гарри М. Розенфельд оған екі апталық сынақ мерзімі берді, бірақ журналистік тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты жұмысқа қабылдамады. Бір жыл Вашингтон қаласының маңындағы "Montgomery Sentinel" апталық газетінде жұмыс істеген соң, Вудвард 1971 жылы "Post" газетіне репортер болып орналасты.

Уотергейт

Вудвард пен Карл Бернштейн екеуі де 1972 жылдың 17 маусымында Вашингтон қаласында «Уотергейт» деп аталатын кеңсе ғимаратында Демократиялық Ұлттық Комитеттің штаб-пәтеріне жасалған қарақшылық туралы хабарлауға тағайындалды. Редактор Бен Брэдлидің басшылығымен жасаған жұмыстары Никсонның қайта сайлану науқаны кезінде оның сайлау комитеті қолданған бірқатар саяси «китпенді амалдар» туралы алғашқы болып хабарлағандарымен танылды. Олардың «Президенттің барлық адамы» атты кітабы – №1 бестселлер болды және кейіннен фильмге түсірілді. 1976 жылғы фильмде Роберт Редфорд Вудворд рөлін, ал Дастин Хоффман Бернштейн рөлін сомдады, бұл журналистерді танымал тұлғаларға айналдырып, зерттеуші журналистикаға қызығушылықты жақтандырды. Кітап пен фильм сонымен қатар Вудвардтың құпия «Уотергейт» ақпарат көзінің кім екені – «Deep Throat» деген атпен белгілі болған тұлғаның кім екені туралы мәңгілік құпияға әкеп соқты, бұл сол кездегі танымал эротикалық фильмнің атауына сілтеме еді. Вудвард «Deep Throat» атын сол адам өлгенше немесе өзінің атын жариялауға рұқсат бергенше сақтайтынын айтты. 30 жылдан астам уақыт бойы, ақпарат көзінің кім екенін Вудвард, Бернштейн және тағы бірнеше адам ғана білді, бірақ 2005 жылдың мамыр айында оның отбасы Vanity Fair журналына бұл адамның бұрынғы Федералдық Тергеу бюросының орынбасары директоры В. Марк Фелт екенін мәлімдеді. Вудвард бұл мәлімдеменің рас екенін дереу растады және кейіннен Фелтпен арадағы қарым-қатынасын егжей-тегжейлі баяндайтын «Сырлы адам» атты кітап жариялады. Вудвард пен Бернштейн «Президенттің барлық адамынан» кейін «Соңғы күндер» (Simon and Schuster, 1976) атты Уотергейт туралы екінші кітап жазды, ол 1973 жылдың қарашасынан бастап президент Никсонның 1974 жылдың тамызында отставкаға кеткенге дейінгі кезеңді жан-жақты қамтыды. Вудвард пен Бернштейннің «Уотергейт» құжаттары Остин қаласындағы Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығында сақтаулы.

"Джиммидің әлемі" жанжалы

1980 жылдың қыркүйегінде Post газетінің бірінші бетіне "Джиммидің әлемі" атты жексенбілік мақаласы жарияланды, онда журналист Джанет Кук сегіз жасар героинге тәуелді баланың өмірін сипаттады. Газеттегілердің кейбіреуі оқиғаның рас екендігіне күмәнданғанмен, Вудворд сияқты газет редакторлары оны қорғады, ол бас редактордың көмекшісі болған. Оқиғаны Пулитцер сыйлығына ұсынған Вудвард еді, және Кук 1981 жылдың 13 сәуірінде Пулитцер сыйлығымен марапатталды. Бірақ кейіннен оқиғаның толығымен өтірік екені анықталды, ал Пулитцер сыйлығы қайтарылды. Кейіннен Вудвард мыналай мәлімдеме жасады:
"Мен осы оқиғаға әсерлендім. Менің ойымша, оқиғаны Пулитцер сыйлығына ұсыну туралы шешімнің маңызы жоқ. Сондай-ақ, оның жеңіске жеткені де маңызды емес. Бұл – керемет оқиға, тіпті ол жалған және алдау болғанымен. Мен үшін немесе кез келген редактор үшін сыйлыққа ұсынылған оқиғалардың нақтылығын тексерудің қажеті жоқ."

1996 жылғы сайлауалды қаржы мәселесі

1996 жылғы АҚШ сайлауалды қаржы дауы бойынша Қытайдың қатыстығы туралы алғашқы хабарлар Вудвард пен Браян Даффидің 1996 жылғы президенттік науқанға дейін Қытай агенттерінің шетелдік көздерден Демократиялық Ұлттық Комитетке (ДҰК) қаржы жұмсауға бағытталған әрекеттерін анықтаған АҚШ Әділет министрлігінің тергеуі туралы жариялаған мақаласынан кейін көпшілік назарына түсті. Журналистер бұл туралы барлау ақпаратында Вашингтондағы Қытай елшілігінің ДҰК-қа қаржы жұмсауды үйлестіру үшін пайдаланылғаны көрсетілгенін жазды.

Джордж Буш әкімшілігі

Вудвард бұрынғы президент Джордж Бушпен кез келген басқа журналистке қарағанда көп уақыт өткізді, онымен алты рет сұхбат алып, барлығы 11 сағатқа жуық уақыт өткізді. Вудвордтың төрт кітабы, «Буш соғыста» (2002), «Шабуыл жоспары» (2004), «Бас тарту жағдайы» (2006) және «Ішкі соғыс: Ақ үйдің құпия тарихы» (2006–2008) (2008) – Буш президенттігінің егжей-тегжейлі есебі, соның ішінде 11 қыркүйекке жасалған шабуылдарға жауап және Ауғанстан мен Ирактағы соғыстарды қамтиды. 2002 жылдың қаңтар айында жарияланған мақалалар сериясында ол Дэн Балцпен бірге 11 қыркүйек оқиғасынан кейін Кемп-Дэвидтегі жағдайды сипаттады және «Дүниежүзілік шабуыл матрицасы» тақырыбын талқылады. Вудвард Буш әкімшілігінің Ирактағы жаппай қырып-жою қарулары туралы соғысқа дейінгі мәлімдемелеріне сенген. «Ларри Кинг Live» бағдарламасында сұхбат кезінде телефон арқылы келген бір көрермен: «Егер біз соғысқа барып, Иракқа кірсек, онда жаппай қырып-жою қарулары табылмай қалса не болады?» – деп сұрағанда, Вудвард: «Менің ойымша, мұндай оқиғаның болу ықтималдығы нөлге жуық. Онда тым көп мәлімет бар» деді. Кейін Вудвард өзінің қателігін мойындап: «Менің ойымша, мен бұл мәселеде қателік жасадым. Мен жаппай қырып-жою қаруларының болуына күмәнданушылықты одан да көп дәрежеде қозғауым керек еді; яғни, [мен] былай деуім керек еді: «Назарларыңызға саламын, дәлелдер олар айтқандай мықты емес» деуім керек еді» деді. 2008 жылы «Google Talks» сериясы аясында Google бас директоры Эрик Шмидт сұхбаттасқан Вудвард өзінің «Буш соғыста» сериясындағы төртінші кітабының дайындалып жатқанын айтты. Содан кейін ол әзілдеп, әйелінің егер ол осы серияның бесінші кітабын жазуды шешсе, оны өлтіретінін айтқанын қосты.

Пламе скандалына қатысы

2005 жылдың 14 қарашасында Вудвард арнайы прокурор Патрик Фицджеральдқа екі сағаттық куәлік берді. Ол 2003 жылғы маусымда жоғары лауазымды шенеунік Ирак соғысын сынаған Джо Уилсонның әйелі (кейіннен Валери Плэйм есімдігімен танылды) ЦРУ-да массалық қырып-жою қарулары сарапшысы ретінде жұмыс істегенін, құпия агент емес екенін айтты. Вудвард аты-жөнін білмесе де, оның жұмыс орны туралы үкіметтік дереккөзден бірінші болып естіген журналист болды. Бұл ақпарат 2005 жылдың 16 қарашасында The Washington Post газетінде жарияланды және Вудвардтың осы іс бойынша ерекше білімі бар екенін ашық мойындаған алғашқы жағдай болды. Вудвард ақпарат оған "бей-жай" және "көп ойланбастан" берілгенін, сондай-ақ бұл Плэймді ЦРУ қызметкері ретінде әшкерелеу мақсатында жасалған ұйымдасқан әрекеттің бір бөлігі емес деп ойлайтынын мәлімдеді. Кейін Вудвардтың дереккөзі өзін таныстырды. Ол – Колин Пауэллдің орынбасары және Ирак соғысы мен Ақ үйдің ішкі шеңберіне сын көзбен қараған Ричард Армитаж еді. Вудвард бұл ақпарат 2004 жылы жарық көрген "Шабуыл жоспары" атты кітабы үшін өткізілген ұзақ, құпия сұхбаттың соңында алынғанын айтты. Ол сол кезде бұл мәліметті жарияламады, себебі оған маңызды болып көрінбеді. Кейін ол бұл ақпаратты құпия сақтап, дереккөзбен болған құпия әңгімесінің бөлігі ретінде қарастырды. Куәлігінде Вудвард 2003 жылғы маусымдағы құпия әкімшілік дереккөзбен болған әңгімесінен кейін Скутер Либбимен де сөйлескенін айтты және Либбиге Джо Уилсонның әйелі туралы, оның ЦРУ-дағы жұмысы және жеке басы жарияланғанға дейін сұрақтар қоюы мүмкін екенін мәлімдеді. Вудвард 2003 жылғы маусымдағы әңгіме туралы The Washington Post газетінің редакторы Леонард Дауниге ертерек хабарлағаны үшін кешірім сұрады. Дауни кешірімін қабылдап, газет бұл туралы білгенімен, хабарлау саясатын өзгертпестейтінін айтты. Нью-Йорк университетінің профессоры Джей Розен Вудвордты Буш әкімшілігімен байланысқа түскені және Плэйм ісіндегі рөлі туралы шындықты айтпағаны үшін қатты сынға алды: "Вудвард аң аулауға қатыспайды, оның өзі аңға айналып бара жатыр. Анықталуы тиіс нәрселердің бірі – Буш командасы Вудвардты қалай алдады, оған ақпарат беру арқылы не ойлады және ол алған күмәнді ақпаратты қалай пайдаланды".

On November 14, 2005, Woodward gave a two hour deposition to Special Counsel Patrick Fitzgerald. He testified that a senior administration official told him in June 2003 that Iraq war critic Joe Wilson's wife (later identified as Valerie Plame), worked for the CIA as a WMD analyst, not as an undercover operative. Woodward appears to have been the first reporter to learn about her employment (albeit not her name) from a government source. The deposition was reported in The Washington Post on November 16, 2005, and was the first time Woodward revealed publicly that he had any special knowledge about the case. Woodward testified the information was given to him in a "casual" and "offhand" manner, and said that he does not believe it was part of any coordinated effort to "out" Plame as a CIA employee. Later, Woodward's source identified himself. It was Richard Armitage, Colin Powell's deputy and an internal critic of the Iraq War and the White House inner circle. Woodward said the revelation came at the end of a long, confidential background interview for his 2004 book Plan of Attack. He did not reveal the official's disclosure at the time because it did not strike him as important. Later, he kept it to himself because it came as part of a confidential conversation with a source. In his deposition, Woodward also said that he had conversations with Scooter Libby after the June 2003 conversation with his confidential administration source, and testified that it is possible that he might have asked Libby further questions about Joe Wilson's wife before her employment at the CIA and her identity were publicly known. Woodward apologized to Leonard Downie Jr., editor of The Washington Post, for not informing him earlier of the June 2003 conversation. Downie accepted the apology and said even had the paper known it would not have changed its reporting. New York University professor Jay Rosen severely criticized Woodward for allegedly being co opted by the Bush White House and also for not telling the truth about his role in the Plame affair, writing: "Not only is Woodward not in the hunt, but he is slowly turning into the hunted. Part of what remains to be uncovered is how Woodward was played by the Bush team, and what they thought they were doing by leaking to him, as well as what he did with the dubious information he got."

Басқа кәсіби қызмет

Вудворд енді «Post» газетінде жұмыс істемесе де, «The Washington Post» үшін кітаптар жазуды және жаңалықтар дайындауды жалғастырып келеді. Ол газетте ассистент-редактор атағын сақтап тұр, бірақ «Post» газетінің медиа сарапшысы Маргарет Салливан бұл атақты ешқандай міндеті жоқ құрметті атақ деп сипаттады.

Обама әкімшілігімен секвестрлік дау

22 ақпан 2013 жылы, АҚШ федералдық бюджетін қысқарту күшіне енуге аздай қалғанда, The Washington Post газеті Вудвордтың мақаласын жариялады. Онда ол 2012 және 2013 жылдары Обама әкімшілігінің мәлімдемелерін сынады. Мәлімдемеге сәйкес, осы қысқаруды Конгресстегі республикашылдар ұсынған; алайда Вудвордтың зерттеулері көрсеткендей, қысқару туралы ұсыныс Ақ үйден шыққан. Пресс-секретарь Джей Карни: «Бұл қысқару талқыланды және Ақ үй ұсынған идея болды» деп мәлімдеді. 27 ақпанда Вудвард Politico басылымына берген сұхбатында, мақала жарияланбастан бұрын Ақ үйдің жоғары лауазымды шенеунігіне, кейін журналистер анықтаған экономикалық кеңесші Джин Сперлингке мақаланы талқылау үшін қоңырау шалғанын айтты. Шенеунік оған «жарты сағатқа жуық уақыт бойы айқайлаған» соң, бір беттік электрондық хат жіберген. Хатта: «Мен сіздің осы мәлімдемені жариялауыңызға өкінетініңізді ойлаймын» деген сөздер болған. Politico басылымында Вудвардтың осы сөзге назар аударғаны «ол осы сөзді жасырын қорқыту ретінде қарастырғанын көрсетті» деп сипатталды, бірақ Вудвард «қорқыту» немесе «қорқытты» деген сөздерді қолданбады. Басқа бірнеше дереккөздер де Вудвард осы сөзді мақсатты қорқыту ретінде түсіндіргенін көрсетті. Келесі күні Politico Вудвард пен Сперлинг арасындағы толық электрондық хат алмасуын жариялады. Сперлингтің «өкінуге» қатысты сөздерінен бұрын: «Бірақ сіздің Potus-тың кіріс сұрауы – мақсатты жылжыту деген пікіріңізді қайта қарауыңыз керек деп шынайы түрде ойлаймын. Сіз бұған сенбеуіңіз мүмкін, бірақ дос ретінде, сіз осы сөзді айтқаныңызға өкінетініңізді ойлаймын». Ақ үй кейіннен «Әрине, ешқандай қорқыту мақсаты болған жоқ. Ол хатта Вудвард мырза жасаған байқауына өкінетіні айтылды, өйткені бұл байқау дұрыс емес, басқа ештеңе емес» деген мәлімдеме жасады. Электрондық хаттар жарияланғаннан кейін, бірнеше консервативті сарапшылар «өкіну» туралы мәлімдемені қорқыту ретінде сипаттаумен келіспейтінін білдірді. 28 ақпанда Fox News арнасына берген сұхбатында Вудвард «қорқыту» сөзін ешқашан қолданбағанын, бірақ Сперлингтің мінез-құлқы «Ақ үйде жұмыс істеудің қалыпты жолы емес» деді. Ол сондай-ақ: «Мен баспасөз өкілдерінен Ақ үйдің дәл осылай жұмыс істейтіні, олар бақылауға тырысатыны және оларға қарсылық білдіруге келмейтіні туралы көптеген электрондық хаттар алдым» деді. National Journal редакторы Рон Фурнье, консервативті Washington Post бағанында жазатын Дженифер Рубин және Fox News сарапшысы, Клинтонның бұрынғы кеңесшісі Лэнни Дэвис Вудвардты қолдады. Фурнье мен Дэвис Обама әкімшілігінің шенеуніктерімен ұқсас тәжірибелерді баяндады.

On February 22, 2013, shortly before the United States federal budget sequester took effect, The Washington Post published a column by Woodward in which he criticized the Obama administration for their statements in 2012 and 2013 that the sequester had been proposed by Republicans in Congress; Woodward said his research showed that the sequester proposal had originated with the White House. Press Secretary Jay Carney confirmed, "The sequester was something that was discussed, and as has been reported, it was an idea that the White House put forward." On February 27, Woodward told Politico that before the column was published, Woodward had called a senior White House official, later identified by reporters as economic adviser Gene Sperling, to discuss the piece, and that the official had "yelled at [Woodward] for about a half hour" before sending him a page long email that included the sentence, "I think you will regret staking out that claim." In Politico reporting, Woodward's focus on that line was described as "making clear he saw [that sentence] as a veiled threat", although Woodward did not use the word "threat" or "threatened". Several other sources also indicated that Woodward had expressed the line as an intended threat. The next day, Politico published the complete email exchange between Woodward and Sperling. Sperling's statements leading up to the "regret" line read: "But I do truly believe you should rethink your comment about saying that Potus asking for revenues is moving the goal post. I know you may not believe this, but as a friend, I think you will regret staking out that claim." The White House subsequently released a statement that "of course no threat was intended The note suggested that Mr. Woodward would regret the observation he made regarding the sequester because that observation was inaccurate, nothing more." Upon release of the emails, several conservative commentators indicated they no longer agreed with characterizing the "regret" statement as a threat. In a February 28 Fox News Channel interview, Woodward said he had never used the word "threat" but said Sperling's conduct was "not the way to operate in a White House". He also said: "I've been flooded with emails from people in the press saying this is exactly the way the White House works, they are trying to control and they don't want to be challenged or crossed". National Journal editor Ron Fournier, conservative Washington Post columnist Jennifer Rubin, and Fox News contributor and former Clinton adviser Lanny Davis expressed support for Woodward; Fournier and Davis described similar experiences with Obama administration officials.

Карьералық марапаттар мен марапаттар

Вудвард өзі жеке сыйлық алмаса да, The Washington Post газетінің екі рет жеңіп алған Пулитцер сыйлығына үлес қосты. Біріншіден, ол Бернштейнмен бірге Уотергейт ісі бойынша жетекші репортерлер болды, нәтижесінде 1973 жылы газет Пулитцер сыйлығын иеленді. Сонымен қатар, ол 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдар туралы жарияланымдардың негізгі авторы болды. «Post» газеті бұл оқиғаға арналған 10 мақаласы үшін 2002 жылы Ұлттық хабарламалар бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Вудвардтың өзі де американдық журналистиканың көптеген маңызды сыйлықтарының иегері: Хейвуд Браун сыйлығы (1972), Тергеу журналистикасы үшін Уорт Бингхэм сыйлығы (1972 және 1986), Сигма Дельта Чи сыйлығы (1973), Джордж Полк сыйлығы (1972), Уильям Аллен Уайт медалі (2000) және Президенттік жағдайлар туралы хабарламалар үшін Джеральд Р. Форд сыйлығы (2002). 2012 жылы Колби колледжі Вудвардқа батыл журналистика үшін Илияс Париш Лавджой сыйлығымен қатар құрметті докторлық дипломды да табыс етті. Вудвард соңғы 40 жылда 21 ғылыми еңбек жазды немесе олардың авторы болды. Олардың барлығы ұлттық бестселлерлер тізіміне енді, ал 14-і – ұлттық ғылыми бестселлерлер тізімінде бірінші орынды иеленді – бұл көрсеткіш бойынша ол заманауи авторлардың ішінде ең жоғары нәтиже көрсеткені. 1995 жылы жарық көрген «Жақсы өмір» атты естеліктер кітабында бұрынғы Post Executive Editor Бен Брэдли алғы сөз сөйлегенде Вудвардты ерекше атап өтті: «Менің газетіме және осы ерекше репортер Боб Вудвардтың редакторы ретіндегі қызметіме оның қосқан үлесін бағалау қиын. Ол – өзінің буынындағы ең үздік тергеуші журналист, мен көрген ең жақсысы». 1995 жылы Вудвард Америка жетістіктері академиясының Алтын табақ сыйлығын алды. Ричард Никсон және одан кейінгі үш әкімшілікте Ақ үй қызметкері болған Дэвид Герген 2000 жылы шыққан «Билікке куә» атты естеліктерінде Вудвардтың хабарламалары туралы былай деді: «Мен оның жазғандарын әрқашан шындық деп қабылдамаймын – ол кейбір егжей-тегжейлі мәліметтерде жаңылысуы мүмкін, бірақ жалпы алғанда, оның кітаптарында да, «Post» газетінде де жазғандары өте сенімді және мұқият зерделеуді қажет етеді. Ол тек өзінің шындық деп сенетін немесе сенімді түрде айтылған нәрселерді ғана жазады деп сенемін. Ол үкіметтің адалдығын сақтауға үлкен үлес қосады». 2001 жылы Вудвард журналистикадағы үздік еңбектері үшін Уолтер Кронкайт сыйлығын жеңіп алды. «Weekly Standard» журналының тілшісі Фред Барнс Вудвардты «өзінің буынындағы ең үздік репортер, тіпті бұрын-соңды болмаған» деп атады. 2003 жылы «The Wall Street Journal» газетінің тілшісі Ал Хант Вудвардты «біздің заманымыздың ең танымал журналисі» деп сипаттады. 2004 жылы CBS News тілшісі Боб Шиффер: «Вудвард өзін біздің заманымыздың ең үздік репортері ретінде бекітті. Ол барлық уақыттағы ең үздік журналист болуы мүмкін» деді. 2014 жылы бұрынғы ЦРУ директоры және Қорғаныс министрі Роберт Гейтс Вудвардты ЦРУ-ға жұмысқа алуды қалағанын айтты: «Оның ерекше қабілеті бар, ол басқаша айтқанда, жауапты ересектерге өздерінің ішкі сырларын ашуға көмектеседі. Оның адамдарды айтуға болмайтын нәрселер туралы сөйлетіп алу қабілеті шынымен ерекше және бірегей болуы мүмкін».

Although not a recipient in his own right, Woodward made contributions to two Pulitzer Prizes won by The Washington Post. First, he and Bernstein were the lead reporters on Watergate and the Post won the Pulitzer Prize for Public Service in 1973. He was also the main reporter for the Posts coverage of the September 11 attacks in 2001. The Post won the 2002 Pulitzer Prize for National Reporting for 10 of its stories on the subject. Woodward himself has been a recipient of nearly every major American journalism award, including the Heywood Broun award (1972), Worth Bingham Prize for Investigative Reporting (1972 and 1986), Sigma Delta Chi Award (1973), George Polk Award (1972), William Allen White Medal (2000), and the Gerald R. Ford Prize for Reporting on the Presidency (2002). In 2012, Colby College presented Woodward with the Elijah Parish Lovejoy Award for courageous journalism as well as an honorary doctorate. Woodward has authored or co authored 21 nonfiction books in the past 40 years. All of them have been national bestsellers and 14 of them have been No. 1 national nonfiction bestsellers—more No. 1 national nonfiction bestsellers than any contemporary author. In his 1995 memoir, A Good Life, former Post Executive Editor Ben Bradlee singled out Woodward in the foreword. "It would be hard to overestimate the contributions to my newspaper and to my time as editor of that extraordinary reporter, Bob Woodward—surely the best of his generation at investigative reporting, the best I've ever seen And Woodward has maintained the same position on top of journalism's ladder ever since Watergate." In 1995, Woodward also received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. David Gergen, who had worked in the White House during the Richard Nixon and three subsequent administrations, said in his 2000 memoir, Eyewitness to Power, of Woodward's reporting, "I don't accept everything he writes as gospel—he can get details wrong—but generally, his accounts in both his books and in the Post are remarkably reliable and demand serious attention. I am convinced he writes only what he believes to be true or has been reliably told to be true. And he is certainly a force for keeping the government honest." In 2001, Woodward won the Walter Cronkite Award for Excellence in Journalism. Fred Barnes of the Weekly Standard called Woodward "the best pure reporter of his generation, perhaps ever." In 2003, Al Hunt of The Wall Street Journal called Woodward "the most celebrated journalist of our age." In 2004, Bob Schieffer of CBS News said, "Woodward has established himself as the best reporter of our time. He may be the best reporter of all time." In 2014, Robert Gates former director of the CIA and Secretary of Defense, said that he wished he'd recruited Woodward into the CIA, saying, "He has an extraordinary ability to get otherwise responsible adults to spill [their] guts to him his ability to get people to talk about stuff they shouldn't be talking about is just extraordinary and may be unique."

Стиль

Вудвард Post үшін және өз кітаптарында көбінесе аты-жөні айтылмаған дереккөздерді пайдаланады. Вудвард куәгерлермен кеңінен сұхбаттасу, құжаттар, отырыс хаттамалары, күнделіктер, күнтізбелер және басқа да құжаттамаларды пайдалана отырып, оқиғалардың біртұтас баяндалуын құруға тырысады, көбінесе оқиға негізгі қатысушылардың көзімен айтылады. Николас фон Хоффман «көбінесе маңызсыз егжей-тегжейлі ақпарат пайдаланылады» деп сынға алса, Майкл Массинг Вудвардтың кітаптарында «ұзақ, кейде көңілсіз келетін, нақты бағыты жоқ үзінділер көп» дейді. Джоан Дидион 1996 жылғы қыркүйекте The New York Review of Books журналында Вудвардқа қатысты толыққанды сын мақаласын жариялады. «Вудвард – көпке сенімді, тіпті американдық иконаға айналған журналист» десе де, ол көбінесе маңызсыз мәліметтерді жинап, соңында қорытынды жасауға және баға беруге келмейді. Оның сөзінше, 1979-1996 жылдар аралығында Уотергейттен кейінгі кітаптарында «байқалатын милық белсенділік дерлік жоқ». Ол кітаптардың «ұқыпты бейтараптығымен, оқиға орын алған кезде емес, ұсынылған нұсқасы бойынша, яғни жасалған нұсқасы бойынша жарылғанымен» ерекшеленетінін айтады. Ол «әділеттілікті» «жаңалықтар қызметіндегі кең таралған сенім, іс жүзінде автоматты хабарлау мен жалқау ойлауға сылтау» деп сынайды. Адамдардың айтқандары мен ойларына, олардың «адамгершілік ниеттеріне» мұндай ден қою «мүмкін пікірталас немесе болжамдарды» шектейді, нәтижесінде ол мұны «саяси порнография» деп атады. 6 қыркүйекте жарияланған «Пост» газетінің мақаласында Ричард Харвуд Вудвардты қорғап, оның әдісін «өзің туралы жазатын адамдармен сөйлесіп, олардың заманауи тарих туралы айтқандарын тексеріп, қайта тексеру және жазбалар, хаттар мен құжаттарда құжаттамалық дәлелдерді жинау» деп түсіндірді.

Мазмұны

Вудворд өзінің Watergate хабаршысы "Deep Throat" туралы асыра сөздер мен жалғандықтарды айыптады. 2005 жылы W. Mark Felt Deep Throat-тың нақты кім екені ретінде таныстырылғаннан кейін, Джон Дин мен Эд Грей жеке жарияланымдарында Вудвордтың "Президенттің барлық адамы" кітабы мен Deep Throat-пен болған кездесулерінің жазбаларын пайдаланып, Deep Throat-тың тек Марк Фелт емес екенін дәлелдеуге тырысты. Олар Deep Throat-тың бірнеше Вудвордтың деректерінен құралған ойдан шығарылған жиынтық екенін, ал Фелт олардың бірі ғана екенін айтты. Грей өзінің "Никсонның торы" кітабында Watergate кезінде Әділет министрлігінің қызметкері болған Вашингтондық адвокат Дональд Сантареллимен электрондық хат алмасып, телефон арқылы сөйлескенін жариялады. Сантарелли Грейге Вудвардтың Deep Throat-қа жатқызған жазбаларындағы мәлімдемелердің көзі өзі екенін растады. Алайда, Вудвард-Бернштейн құжаттарын сақтайтын Техас университетінің архивисті Стивен Мильке, дереккөз анықталмағандықтан, беттің Фелтке қате тіркелген болуы мүмкін екенін айтты. Жазбаның түпнұсқасы Марк Фелттің ісінде сақталады, бірақ "көшірмесі Сантареллиге жатқызылған қолмен және машинкамен жазылған жазбалармен бірге". Эд Грей Сантареллидің жазбалардағы мәлімдемелердің көзі екенін растағанын мәлімдеді. Дж. Брэдфорд ДеЛонг Вудвардтың "Маэстро" және "Күн тәртібі" кітаптарында Клинтонның экономикалық саясатын жасау туралы айтылған оқиғалардың арасындағы айқайшылықтарды атап өтті. Вудвордты сынға салғандардың кейбірі оның жоғары саяси тұлғаларға қол жеткізу үшін сыни сараптамадан бас тартқанын айыптайды. Энтони Льюис бұл стильді "көрнекті тұлғалар қол жетімділік үшін даңққа ие болуға келісетін сауда" деп сипаттады. Кристофер Хитченс Вудвордты "байлар мен қуаттылардың хатшысы" ретінде айыптады. Жазушы Таннер Колби, Джон Белушидің өмірбаянын марқұм актердің әйелі Джудимен бірге жазған, Slate басылымында Вудвардтың 1984 жылғы "Wired: The Short Life and Fast Times of John Belushi" кітабы оқиғаларды сипаттауда көбінесе дұрыс болғанымен, Вудвард контексті дұрыс түсінбейтінін немесе контекстті мүлдем таба алмайтынын жазды. Мысалы, Белушидің әжесінің қосылуы, оның өзін түзетуге тырысуына себеп болды, Вудвардтың баяндамасында тек бір абзацқа ие болды, ал Лос-Анджелестегі 24 сағаттық есірткіге берілуі лимузин жүргізушісі Вудвордпен сөйлесуге дайын болғандықтан сегіз бетке созылды. "Бұл Майкл Джорданның өмірбаянын жазған сияқты, онда барлық статистика мен ұпайлар дұрыс, бірақ сіз Майкл Джордан баскетбол ойнауда жақсы емес деген ойға келесіз", - деді ол. Колби Вудвардтың басқа кітаптарынан өзгешелігі, құпия немесе анонимді дереккөздерді пайдаланбағандықтан, Вудвард қолданған көптеген дереккөздермен сұхбаттасып, олардың оқиғаларды еске түсіруін Вудвардтың есептерімен салыстыруды салыстырмалы түрде жеңілдетті. Вудвард Буш әкімшілігінің соғыстан бұрын Ирактың жаппай қырып-жою қаруларына ие екендігі туралы мәлімдемелеріне сенеді, ал Орталық барлау қызметінің бұрынғы директоры Джордж Тенеттің "Тордың ортасында: ЦРУ-дағы жылдарым" кітабы Вудвардты "Нью-Йоркер" журналындағы мақаласында Тенетпен соғысқа дейінгі әңгімелерінің ауқымын жазуға итермеледі, сонымен қатар ол "Нью-Йорк Таймс" газетінің редакторы Маурин Даудты оны сынағаны үшін айыптады. Вудвард сонымен қатар, "Veil" кітабында сипатталғандай, ЦРУ директоры Уильям Кейсимен өлім төсегіндегі сұхбатты жасауға тырысқаны үшін айыпталды, онда Кейси Иран-Контра ісі туралы білетінін мойындады. Кейсидің әйелі және агенттіктің бірнеше қызметкерлері Кейсидің сұхбат кезінде сөйлей алмағанын мәлімдеді. Алайда, Роберт М. Гейтс, Кейсидің сол кездегі орынбасары, өзінің "Көлеңкеден" кітабында дәл осы кезеңде Кейсимен сөйлескенін баяндады. Гейтс Кейсидің 22 сөзін тікелей келтіреді, бұл Вудвардтың айтуынша Кейси онымен айтқан 19 сөзден де көп. ЦРУ-дың ішкі есебіне сәйкес, Кейси Вудвардтың кітабын зерттеу кезінде "Вудвардпен қырық үш кездесу немесе телефон арқылы сөйлескен, оның ішінде Кейсидің үйінде бірнеше кездесулер болды, онда ешкім болмаған". Гейтс былай деді: "Мен оны ауруханада көргенімде, оның сөйлеуі әдеттегіден де қиын болды, бірақ сіз оны жақсы білсеңіз, оның не айтып тұрғанын түсінуге жеткілікті бірнеше сөзді ажырата аласыз". Кейсидің қайтысынан кейін президент Рональд Рейган: "[Вудвард] өтірікші және ол Кейсидің мен туралы не ойлағаны туралы өтірік айтты" деп жазды. Саясаттанушы Дэвид Фрум Вашингтондық шенеуніктер Вудвардтың кітаптарынан Вашингтон қалай жұмыс істейтіні туралы біреуін білуі мүмкін екенін айтты: "Оның кітаптарынан сіз қуатты Вашингтондық ойыншының жиынтық бейнесін құра аласыз. Бұл адам өте сақты, өте тәуекелге бармайды, жаңа идеялардан бас тартады, әріптестеріне беттеріне жағымпаздық жасайды (бірақ олардың артынан Вудвардқа оларды қаралайды) және әрқашан мансабына қауіп төндіретін қақтығыстардан сақтануға тырысады. Біз батырларды құрметтейміз, бірақ Вудвардтың кітаптары басшылыққа жота алғандардың өзіне батырлықтан бас тартуға тырысатынын үйретеді". Бұл сын мен күдікке қарамастан, Вудвард беделді және тепе-тең журналист ретінде мақталып келеді. "Нью-Йорк Таймс" кітап шолуы 2004 жылы "Вашингтонның ішкі жайын алу және оны түсінікті етіп беру үшін талантқа ие болған ешбір тілші жоқ" деді.

Woodward has been accused of exaggeration and fabrication regarding "Deep Throat", his Watergate informant. After W. Mark Felt was announced as the true identity behind Deep Throat in 2005, John Dean and Ed Gray, in separate publications, used Woodward's book All The President's Men and his published notes on his meetings with Deep Throat to argue that Deep Throat could not have been only Mark Felt. They argued that Deep Throat was a fictional composite made up of several Woodward sources, only one of whom was Felt. Gray, in his book In Nixon's Web, even went so far as to publish an e mail and telephone exchange he had with Donald Santarelli, a Washington lawyer who was a Justice Department official during Watergate, in which Santarelli confirmed to Gray that he was the source behind statements Woodward recorded in notes he has attributed to Deep Throat. However, Stephen Mielke, an archivist at the University of Texas who oversees the Woodward Bernstein papers, said it is likely the page was misfiled under Felt because no source was identified. The original page of notes is in the Mark Felt file but "the carbon is located with the handwritten and typed notes attributed to Santarelli." Ed Gray said that Santarelli confirmed to him that he was the source behind the statements in the notes. J. Bradford DeLong has noted considerable inconsistencies between the accounts of the making of Clinton economic policy described in Woodward's book Maestro and his book The Agenda. Some of Woodward's critics accuse him of abandoning critical inquiry to maintain his access to high profile political actors. Anthony Lewis called the style "a trade in which the great grant access in return for glory." Christopher Hitchens accused Woodward of acting as "stenographer to the rich and powerful." Writer Tanner Colby, who co wrote a biography of John Belushi with the late actor's widow Judy, wrote in Slate that, while Woodward's frequently criticized 1984 book Wired: The Short Life and Fast Times of John Belushi is largely accurate in its description of events, Woodward either gets the context wrong or does not find any context at all. For example, Belushi's grandmother's funeral, which led him to make a serious effort to sober up, gets merely a paragraph in Woodward's retelling, while a 24 hour drug binge in Los Angeles goes on for eight pages simply because the limo driver was willing to talk to Woodward. "It's like someone wrote a biography of Michael Jordan in which all the stats and scores are correct, but you come away with the impression that Michael Jordan wasn't very good at playing basketball," he concluded. Because it was unique among Woodward's books in that it made no use of confidential or anonymous sources, Colby was able to interview many of the same sources that Woodward had used, making comparisons of their recollection of events to Woodward's accounting of them relatively easy. Woodward believed the Bush administration's claims of Iraqi weapons of mass destruction before the war, and the publication of the book At the Center of the Storm: My Years at the CIA by former Director of Central Intelligence George Tenet led Woodward to write an account of the extent of his pre war conversations with Tenet in an article in The New Yorker in which he also chastised New York Times op ed columnist Maureen Dowd for being critical of him. Woodward was also accused of fabricating a deathbed interview with CIA Director William Casey, as described in Veil, where Casey supposedly admitted to his knowledge of the Iran Contra affair. Casey's widow and several individuals from the agency stated that Casey was incapable of speaking at the time of the alleged interview. However, Robert M. Gates, Casey's deputy at the time, in his book From the Shadows, recounts speaking with Casey during this exact period. Gates directly quotes Casey saying 22 words, even more than the 19 words Woodward said Casey used with him. The CIA's internal report found that Casey "had forty three meetings or phone calls with Woodward, including a number of meetings at Casey's home with no one else present" during the period Woodward was researching his book. Gates was also quoted saying, "When I saw him in the hospital, his speech was even more slurred than usual, but if you knew him well, you could make out a few words, enough to get sense of what he was saying." Following Casey's death, President Ronald Reagan wrote: "[Woodward]'s a liar and he lied about what Casey is supposed to have thought of me." Commentator David Frum has said that Washington officials can learn something about the way Washington works from Woodward's books: "From his books, you can draw a composite profile of the powerful Washington player. That person is highly circumspect, highly risk averse, eschews new ideas, flatters his colleagues to their face (while trashing them to Woodward behind their backs), and is always careful to avoid career threatening confrontation. We all admire heroes, but Woodward's books teach us that those who rise to leadership are precisely those who take care to abjure heroism for themselves." Despite these criticisms and challenges, Woodward has been praised as an authoritative and balanced journalist. The New York Times Book Review said in 2004 that "No reporter has more talent for getting Washington's inside story and telling it cogently."

Лекциялық схема

2008 жылы Вудвард «лекциялық турларда» Америка банкроттық институты, Ұлттық дәрі-дәрмек дүкендері қауымдастығы және ипотекалық банкирлер қауымдастығы сияқты салалық лоббилік топтарға баяндама жасады. Вудвард сөйлеу үшін «15 000 доллардан 60 000 долларға дейін» гонорар алып, оны жеке қорына, Вудвард Уолш қорына аударды, ол Sidwell Friends мектебі сияқты қайырымдылық ұйымдарын қолдады. «Вашингтон Пост» газетінің саясаты «бөлім басшыларының рұқсатысыз сөз сөйлеуге» тыйым салады, бірақ Вудвард бұл саясаттың «дұрыс емес және түсініксіз» екенін мәлімдеді. Вудвард сондай-ақ колледждер мен университеттерде лекция оқып жүр. Ол 2001 жылы Орталық Коннектикут мемлекеттік университетінде Роберт С. Вэнс атындағы ерекше лекция оқыды, және Арканзас университетінде, Алабама университетінде, Шығыс Коннектикут мемлекеттік университетінде, Батыс Техас A&M университетінде және Оклахома-Сити қауымдастық колледжінде сөз сөйледі. 2018 жылы «Fear: Trump in the White House» кітабы жарықтанғаннан кейін, ол Вирджиния Комонвелл университетінде студенттер, оқытушылар және қонақтарға толы зал алдында сөйледі. 2019 жылдың 4 мамырында Кент мемлекеттік университетінде сөйлеген сөзінде бұрын жарияланбаған аудиотаспаның таңғажайып ашылуы болды, онда сол кездегі президент Ричард Никсонның 1970 жылы төрт студентті атқандығына оның ризашылығы естіледі, себебі ол бұл оқиғаның оған қарсы болғандарға әсер еткенін айтқан.

Жеке өмір

Вудвард үш рет үйленген. Оның алғашқы некесі (1966–1969 ж.) мектептегі сүйікті қызы, қазір ағылшын тілінің профессоры Кэтлин Миддлкоффпен болған. Екінші некесі (1974–1979 ж.) Франсис Купермен болды. 1989 жылы ол үшінші рет Эльза Уолшқа (25 тамыз 1957 ж. т.) үйленді, ол The New Yorker журналының авторы және «Бөлінген өмірлер: Үш американдық әйелдің қоғамдық және жеке күресі» кітабының авторы. Оның үлкен қызы Тали де журналист. Ол алты жыл бойы Колумбия университетінде журналистика бойынша магистратура бағдарламасын басқарды, содан кейін The Trace журналының редакторы болды.

Танымал мәдениетте

Вудвордты Роберт Редфорд «Барлық президенттердің адамдары» (1976) фильмінде, Дж.Т. Уолш «Wired» (1989) фильмінде, Уилл Феррелл «Dick» (1999) фильмінде, Джулиан Моррис «Марк Фелт: Ақ үйді құлатқан адам» (2017) фильмінде және Спенсер Гаррет «The Front Runner» (2018) фильмінде сомдады. Редфордтың «Барлық президенттердің адамдары» фильмінен алынған дауысы, Вудвордтың Говард Хантқа телефон соққан сәтін көрсететін эпизод, 2023 жылғы HBO мини-сериалы «Ақ үйдің сантехниктері»-нің 4-ші бөлімінде Ханттың көзқарасынан көрсетілген соққан шақырды бейнелеу үшін қайта пайдаланылды.

Теледидар

Вудвард 1986 жылы NBC телеарнасы үшін түсірілген «Under Siege» телефильмінің сценарийін бірлесіп жазды, ол АҚШ-тағы бірқатар террористік шабуылдар туралы айтады. Фильмнің басқа сценарийшілері – Кристиан Уильямс, Ричард Харвуд және Альфред Соле. Вудвард 1989 жылы Уильямспен тағы да бірлесіп жұмыс істеді, олар «Кошмар жылдары» атты TNT телеарнасының мини-сериалы үшін оқиға жазушылары болды, бұл американдық журналист Уильям Л. Ширердің екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі нацистік Германиядағы қызметі туралы баяндайды. Мини-сериалдың сценарийін Йен Куртис жазды.