Джон Ричард Херси: Американ журналисі, жазушы және ғалым

Кіріспе

Американдық журналист, романист және ғалым (1914-1993)

Джон Ричард Херси (17 маусым 1914 – 24 наурыз 1993) – американдық жазушы және журналист. Ол көркем әдебиеттегі повествование тәсілдері көркем емес репортажға бейімделген, «Жаңа журналистика» деп аталатын бағыттың алғашқы өкілдерінің бірі саналады. 1999 жылы Нью-Йорк университетінің журналистика факультетіне қарасты 36 мүшеден тұратын комиссия Херсидің Жапонияның Хиросима қаласына тасталған атом бомбасынан кейінгі жағдайды баяндаған «Хиросима» еңбегін ХХ ғасырдың американдық журналистикасының ең көрнекті туындысы деп мойындады.

Өмірбаян

Джон Герси Қытайдың Тяньцзинь қаласында Грейс Берд пен Роско Герсидің ұлы ретінде дүниеге келді, олар Тяньцзиньдегі YMCA-ның протестант миссионерлері болған. Герси ағылшын тілінде сөйлей бастамас бұрын қытай тілін үйренді. Кейін ол 1985 жылы жарық көрген "Қоңырау" романын ата-анасының және олардың буынындағы басқа миссионерлердің өміріне негіздеді. Джон Герси Англияның Беркшир графтығындағы Рединг қаласында тұрған Уильям Герсидің (немесе сол кездегідей, Герси) ұрпағы болды. Уильям Герси 1635 жылы Массачусетс штатының Хингэм қаласына алғашқы қоныстанғандардың бірі болған. Герси он жасында отбасымен бірге АҚШ-қа қайтып келді. Ол Нью-Йорк штатының Брайарклиф Манор қаласындағы мемлекеттік мектепте, соның ішінде Брайарклиф орта мектебінде екі жыл оқыды. Брайарклифте ол жасағының алғашқы "Құсқын" (Eagle Scout) атағын алды. Кейін Хочкисс мектебінде білім алды. Ол Йель университетінде оқыды, онда Брендан Гилл және Ричард А. Мурмен бірге "Бас сүйек және сүйектер" (Skull and Bones) қоғамының мүшесі болды. Герси Йельде футболдан үздік оқушы болып саналды, оны Даки Понд, Грейси Нил және Джеральд Форд жаттықтырды. Ол Ларри Келли мен Клинт Франкпен бірге ойнады, олар Йельдің екі Гейсман Трофи жүлдегері болды. Содан кейін ол Кембридждегі Клэр колледжінде магистратураға қабылданды.

Мансап

Кембриджді аяқтағаннан кейін Герси 1937 жылы автор Синклер Льюистің жеке хатшысы және жүргізушісі болып жазғы жұмысқа орналасты. Ол осы міндеттерге наразы болды, сол күзде ол "Time" журналына жұмысқа орналасты, оған журналдың нашар сапасы туралы эссе жазғаннан кейін қабылданды. Екі жыл өткен соң (1939) ол Time Chongqing бюросына ауыстырылды. 1940 жылы Уильям Сароян оны "Love's Old Sweet Song" пьесасында Time журналының "қосымша редакторы" ретінде тізімдеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Newsweekly" тілшісі Герси Еуропа мен Азиядағы әскери қимылдарды жариялады. Ол Time және Life журналдарына мақалалар жазды. Ол Сицилияға шабуыл жасаған одақтас әскерлерімен бірге болды, төрт ұшақ апатынан аман қалды және Гуадалканалдан жараланған сарбаздарды эвакуациялауға көмектескені үшін Әскери-теңіз күштерінің хатшысынан мақтау алды. "Хиросиманы" жазудан бұрын Герси "Адамдар мен соғыс" романын жариялады, ол соғыс тілшісі емес, солдаттардың көзімен соғыс оқиғаларын баяндады. Герсидің романындағы бір әңгіме болашақ президент Джон Ф. Кеннедиге, сондай-ақ Герсидің әйелі Франсис Энннің бұрынғы жақынына арналған. Соломон аралдарындағы науқан кезінде Кеннеди PT 109 қайығының командирі болды, оны жапон эсминеці екіге бөлді. Ол экипажын құтқаруға жетекшілік етіп, жараланғандарды қауіпсіз жерге сүйреп әкелді. Соғыстан кейін, 1945-1946 жылдардың қысында Герси Жапонияда болды, "The New Yorker" журналы үшін қираған елдің қайта құрылуы туралы хабарлап жатқанда, Хиросимаға тасталған атом бомбасынан аман қалған иезуит миссионерінің жазған құжатын тапты. Журналист миссионерге барды, ол оны басқа аман қалғандармен таныстырды.

Кейінгі кітаптар мен колледж магистрінің жұмысы

Герси жаңа журналистиканы жиі сынағанмен, оны дамытуға көмектескен. Ол "Хиросима" мақаласын жаңа журналистика деп санауға келіспес еді. Кейіннен, аскет Герси 1970-ші жылдардағы жаңа журналистиканың кейбір элементтері фактілер мен хабарламаларға қатысты жеткілікті түрде қатаң болмағанын сезінді. "Хиросима" жарияланғаннан кейін Герси "маңызды 'жарықтар' мен 'хабарламалар' кешегі таңғы газетті қоқысқа салуға дейін ұмытылып кететінін" айтты. Біз есте сақтайтынымыз – эмоциялар, әсерлер, иллюзиялар, суреттер мен кейіпкерлер: көркем әдебиет элементтері. "Хиросима" жазғаннан кейін көп ұзамай бұрынғы соғыс тілшісі негізінен көркем әдебиет жаза бастады. Герсидің "Қабырға" (1950) атты соғыс романы Варшава геттосының пайда болуы мен құрылуын баяндайтын жаңадан табылған күнделік ретінде ұсынылды. Кітап бестселлерге айналды. Сондай-ақ, 1950 жылы, сыйлықтың құрылғаннан кейінгі екінші жылы Ұлттық еврей кітап сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ Сидни Хиллман қорының журналистика сыйлығына ие болды. 1950 жылы Қызыл үрей кезінде ФБР Герсиді оның өткен сөздері мен қаржылық үлесі, мысалы, Американдық азаматтық еркістер одағына жасаған үлесіне байланысты коммунистік көзқарастарға ие болуы мүмкін деген күдікпен тергеді. Оның бауыры мен басқа журналистердің де қызметі тексерілді. Оның "Неліктен студенттер бірінші әріпте қиналады? Жергілікті комитет ұлттық проблеманы аңғарды: оқу" (1954) мақаласы, Life журналының бір санында грамматикалық мектеп оқулықтарының жамандығы туралы жазған, Доктор Сьюстың "Шапақпен келген мысық" атты балалар әңгімесіне шабыттандырды. Ол сондай-ақ "Бала сатып алушы" (1960) романында, болжамдық көркем әдебиетте мектеп жүйесін сынады. Герсидің екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сицилия қаласын одақтастардың басып алуы туралы "Адано үшін қоңырау" атты алғашқы романы 1945 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы Генри Кингтің режиссерлігімен Джон Ходиак пен Джин Тирнидің қатысуымен "Адано үшін қоңырау" атты фильмге бейімделді. 1956 жылы жазған "Бір тас" атты қысқа романында 1920 жылдары Янцзы өзенімен саяхаттап жүрген жас американдық инженердің саяхаты баяндалады. Ол Қытай туралы романтикалық түсініктерінің апатқа әкелетінін біледі. "Ақ лотос" (1965) романында Герси азаматтық құқықтардан бұрын афроамерикандықтардың тәжірибесін зерттейді, бұл "Ұлы соғыста" жеңілгеннен кейін ақ американдықтар қытайлықтар құл еткен баламалы тарихта көрінеді. Герси "Алжир мотелінің оқиғасы" (1968) атты құжаттық шығармасын жазды, онда 1967 жылдың шілде айында Мичиган штатының Детройт қаласында 12-ші көшедегі тәртіпсіздік кезінде полиция тарапынан нәсілдік себептермен үш афроамерикандық жігіттің атылуы туралы айтылады. 1965 жылдан 1970 жылға дейін Герси Йель университетінің он екі тұрғын колледжінің бірі – Пирсон колледжінің магистрі болды. Оның ашық белсенділігі мен Вьетнам соғысына қарсылығы оны түлектер арасында даулы тұлғаға айналдырды, бірақ көптеген студенттер оған құрметпен қарады. Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында қара пантералардың сотынан кейін Герси түлектерге хат жазды (1970). Ол азаматтық құқықтар мен соғысқа қарсы белсенділік туралы жайдарлы түрде айтты және оларды кейде ашуланған түлектерге түсіндіруге тырысты. Герси сонымен қатар ерекше қосымша жұмыспен айналысты: ол колледждің шағын баспаханасын басқарды, оны кейде жарнамалық парақтарды басып шығару үшін пайдаланды. 1969 жылы ол Йель университетінің тарих профессоры және колледждің магистрі Елтинг Э. Морисонға арналған Эдмунд Берк цитатының кең таралған парақын басып шығарды. 18 жыл бойы Герси Йель студенттеріне екі жазу курсын, көркем және құжаттық әдебиеттерді оқытты. 1984 жылы Герси Йельде көркем әдебиеттен соңғы сабақ берді. Студенттермен жеке кездесулерде олардың жұмыстарын талқылау кезінде Пулитцер сыйлығының иегері кейде шеткерлеулерге өз пікірлерін жазып отыратын. Оқытушымен ұсынысын талқылағаннан кейін, ол қарындашын алып, жазғанын өшіріп тастайтын. Пирсон колледжінің магистрі ретінде ол өзінің бұрынғы бастығы Генри Люспен кездесті, олармен Герси жылдар бұрын болған даудан кейін қайта табысты. Time журналының негізін қалаушы Люс өте жаман сөйлейтін адам еді, оның Пирсон студенттеріне арналған сөздері де ерекше емес еді. Кейін Люс Герсиге алғаш рет жеке түрде өзінің және әйелі Клэр Бут Люстің дәрігердің бақылауында ЛСД қабылдағандығын айтты. Герси кейін Люс осы құпияны жеке аудитория үшін сақтап қалғанына қуанғанын айтты. 1969 жылы Герси өзінің бульдогы "Оливерді" Йель футбол командасының талисманы ретінде ұсынды, бірақ ол иесінің қызығушылық деңгейіне алаңдады, өйткені Гандсмум Дэн XI (Йель бульдогының дәстүрлі аты). Герси қатты ойланды "Оливер екі сағат бойы ояқ болады ма?" Сол жылы жаңа талисманмен Йель командасы маусымды 7–2 есебімен аяқтады. 1985 жылы Джон Герси Хиросимаға оралды, онда ол "Хиросима: Салдары" атты мақаласын жазып, оның бастапқы есебіне жалғастырды. The New Yorker журналы Герсидің жаңартылған мақаласын 1985 жылдың 15 шілдесінде жариялады. Мақала кейіннен кітаптың жаңа өңделген басылымына қосылды. "1945 жылдан бері әлемді бомбадан сақтап келгені – қарудың қорқынышы емес, естелік", – деп жазды Герси. "Хиросимада болған оқиғаның естелігі". Энн Фадиман Герсиді "көшіруге құмар" деп сипаттады. Мысалы, ол Лоуренс Бергриннің Джеймс Аги туралы өмірбаянынан толық абзастарды өзінің Аги туралы New Yorker мақаласында қолданғанын айтты. Оның "Батанға адамдар" кітабының жартысы Мелвилл Жакоби мен оның әйелі Анналея Жакоби Фадиман Time журналы үшін жазған материалдардан алынғанын айтты.

Hersey often decried the New Journalism, although he had helped create it. He would probably have disagreed that his "Hiroshima" article should be described as New Journalism. Later, the ascetic Hersey came to feel that some elements of the New Journalism of the 1970s were not rigorous enough about fact and reporting. After publication of Hiroshima, Hersey noted that "the important 'flashes' and 'bulletins' are already forgotten by the time yesterday morning's paper is used to line the trash can. The things we remember are emotions and impressions and illusions and images and characters: the elements of fiction." Soon after writing Hiroshima, the former war correspondent began publishing mostly fiction. Hersey's war novel The Wall (1950) was presented as a rediscovered journal recording the genesis and destruction of the Warsaw Ghetto, the largest of the Jewish ghettos established by Nazi Germany during the Holocaust. The book became a bestseller. It also won the National Jewish Book Award in 1950, the second year after the award was established; and won the Sidney Hillman Foundation Journalism Award. In 1950, during the Red Scare, Hersey was investigated by the FBI for possible Communist sympathies related to his past speeches and financial contributions, for example to the American Civil Liberties Union. The activities of his brother and other reporters were also investigated. His article "Why Do Students Bog Down on First R? A Local Committee Sheds Light on a National Problem: Reading" (1954), about the dullness of grammar school readers in an issue of Life magazine, inspired Dr. Seuss's children's story The Cat in the Hat. He also criticized the school system in his novel The Child Buyer (1960), a speculative fiction. Hersey's first novel A Bell for Adano, about the Allied occupation of a Sicilian town during World War II, won the Pulitzer Prize for the Novel in 1945. It was adapted that year as a movie of the same name, A Bell for Adano, directed by Henry King, and featuring John Hodiak and Gene Tierney. His 1956 short novel, A Single Pebble, recounts the journey of a young American engineer traveling up the Yangtze on a river junk during the 1920s. He learns that his romantic concepts of China brings disaster. In the novel White Lotus (1965), Hersey explores the African American experience prior to civil rights, as reflected in an alternate history in which white Americans are enslaved by the Chinese after losing "the Great War" to them. Hersey wrote The Algiers Motel Incident (1968), a non fiction work about a racially motivated shooting of three young African American men by police during the 12th Street Riot in Detroit, Michigan, in July 1967. From 1965 to 1970, Hersey was master of Pierson College, one of twelve residential colleges at Yale University. His outspoken activism and early opposition to the Vietnam War made him controversial with alumni but admired by many students. After the trial of the Black Panthers in New Haven, Connecticut, Hersey wrote Letter to the Alumni (1970). He sympathetically addressed civil rights and anti war activism – and attempted to explain them to sometimes aggravated alumni. Hersey also pursued an unusual sideline: he operated the college's small letterpress printing operation, which he sometimes used to publish broadsides. During 1969 he printed an elaborate broadside of an Edmund Burke quote for Elting E. Morison, a Yale history professor and fellow residential college master. For 18 years Hersey taught two writing courses, in fiction and non fiction, to Yale undergraduates. Hersey taught his last class in fiction writing at Yale during 1984. In his individual sessions with undergraduates to discuss their work, the Pulitzer Prize winning author was sometimes known to write his comments in the margin. After discussing his suggestion with the student, he would take out his pencil and erase the comment. As Master of Pierson College, he hosted his old boss Henry Luce – with whom Hersey had become reconciled after their dispute years prior – when Luce spoke to the college's undergraduates. Time founder Luce was a notoriously dull public speaker, and his address to the Pierson undergraduates was no exception. Afterward Luce privately revealed to Hersey for the first time that he and his wife Clare Boothe Luce had taken LSD while supervised by a physician. Hersey later said that he was relieved that Luce had saved that particular revelation for a more private audience. In 1969 Hersey donated the services of his bulldog 'Oliver' as mascot for the Yale football team, but he was concerned about his dog's interest level as Handsome Dan XI (the Yale bulldog's traditional name). Hersey wondered aloud "whether Oliver would stay awake for two hours." That year, with the new mascot, the Yale team finished the season with a 7–2 record. During 1985 John Hersey returned to Hiroshima, where he reported and wrote Hiroshima: The Aftermath, a follow up to his original account. The New Yorker published Hersey's update in its July 15, 1985 issue. The article was subsequently appended to a newly revised edition of the book. "What has kept the world safe from the bomb since 1945 has not been deterrence, in the sense of fear of specific weapons, so much as it's been memory", wrote Hersey. "The memory of what happened at Hiroshima". Anne Fadiman described Hersey as a "compulsive plagiarist". For instance, she said he used complete paragraphs from the James Agee biography by Laurence Bergreen in his own New Yorker essay about Agee. She said that half of his book, Men on Bataan, came from work filed for Time by Melville Jacoby and his wife, Annalee Jacoby Fadiman.

Өлім

Vineyard Haven, Martha's Vineyard, Massachusetts қаласының көп жылдық тұрғыны, 1987 жылғы «Blues» еңбегінде таныстырылған Джон Херси 1993 жылғы 24 наурызда Флорида штатының Ки-Уэст қаласындағы қыстағы үйінде, әйелімен және жазушы Ральф Эллисонмен бірге тұрған үйінде қайтыс болды. Эллисонның «Көрінбейтін адам» романы Херсидің ең сүйікті туындыларының бірі болды, және ол әдеби шеберлік семинарында студенттерге Эллисонның повестеу тәсілдерін және көркем тілін зерттеуді жиі ұсынатын. Херсидің қазасы келесі күні «Нью-Йорк Таймс» газетінің бірінші бетінде жарияланды. Жазушы Марта жүзім бағындағы үйінің жанына жерленді. Одан екінші әйелі Барбара Джин Дей (The New Yorker журналындағы Херсидің әріптесі, суретші Чарльз Аддамстың бұрынғы әйелі), Херсидің бес баласы, олардың бірі композитор және музыкант Бэрд Херси, және алты немересі қалды. Барбара Херси 14 жыл өткен соң, 2007 жылғы 16 тамызда Марта жүзім бағында қайтыс болды.

Құрметтер

2007 жылдың 5 қазанында АҚШ пошта қызметі 2008 жылдың 22 сәуірінде шығатын бірінші сыныптық бағалы пошта маркаларымен 20 ғасырдың бес журналисін құрметтеу туралы хабарлады: Марта Геллхорн, Джон Херси, Джордж Полк, Рубен Салазар және Эрик Севарейд. Пошта бас директоры Джек Поттер Вашингтонда өткен Associated Press бас редакторларының кеңесінде маркалар сериясын жариялады. 1968 жылы Иллинойс штатының Арлингтон-Хайтс қаласындағы Джон Херси орта мектебі оның құрметіне аталды. Херси қайтыс алғанға дейін Йель университетінің міндетті президенті Ховард Ламар университеттің көп жылдар бойы қызмет еткен түлегіне құрмет көрсетуі керек деп шешті. Соның нәтижесінде жыл сайынғы Джон Херси лекциясы құрылды, алғашқысы 1993 жылдың 22 наурызында тарихшы және Йель түлегі Дэвид Маккалоу тарапынан оқылды. Маккалоу Херсидің Йельге қосқан үлесін атап өтті, бірақ бұрынғы журналшының прозасына ең жоғары бағасын берді. Херси "біздің заманымызды кең ауқымда және көркемдік шеберлікпен бейнеледі, мұндай қабілетке ие адамдар өте сирек", - деп мәлімдеді. "Ол бізге ғасырлық керемет еңбектерді сыйлады, және біз бәріміз оның еңбегінің жемісін көрудеміз". 1985 жылы Джон Херси сыйлығы Йельде автордың және бұрынғы Пирсон колледжінің магистрі студенттерімен құрылды. Бұл сыйлық "Джон Херсидің рухын және идеалдарын көрсететін журналистік еңбектері үшін жоғары және орта сынып студенттеріне беріледі: моральдық және әлеуметтік мәселелерге қатысу, жауапты репортаж және кәсіби шеберлікке ұмтылыс". Джон Херси сыйлығының иегерлері: Дэвид М. Хэлбфингер (1990 жылғы Йель түлектері), Мотоко Рич (1991 жылғы түлектері), екеуі де кейін "Нью-Йорк Таймс" газетінде тілші болып жұмыс істеді, сондай-ақ журналист Джейкоб Вайсберг (1985 жылғы түлектері), ол кейін The Slate Group-тың бас редакторы болды. Херсидің Йельдегі алғашқы студенттерінің арасында бұрын "Нью-Йорк Таймс" газетінің кітап туралы мақалалар бөлімінің жетекшісі Мичико Какутани және киносыншы Джин Сискель болды. Өмірі бойы Херси жазу, журналистика және білім беру саласындағы көптеген қызметтерде жұмыс істеді. Ол Йель колледжінің магистрі атанған алғашқы ғылымға емес, басқа саладан келген адам болды. Ол Америка авторлар лигасының бұрынғы президенті және Америка өнер және әдебиет академиясының мүшелері оны канцлер етіп сайлады. Херси Кембридждегі Клэр колледжінің құрметті мүшесі болды. Ол Йель университеті, Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебі, Сиракуз университеті, Вашингтон және Джефферсон колледжі, Веслиан университеті, Уильям және Мэри колледжі және басқа да оқу орындарынан құрметті дипломдар алды.

On October 5, 2007, the United States Postal Service announced that it would honor five journalists of the 20th century with first class rate postage stamps, to be issued on Tuesday, April 22, 2008: Martha Gellhorn, John Hersey, George Polk, Rubén Salazar, and Eric Sevareid. Postmaster General Jack Potter announced the stamp series at the Associated Press managing editors meeting in Washington, D. C.

In 1968, John Hersey High School in Arlington Heights, Illinois was named in his honor. Soon before Hersey's death, then Acting President of Yale Howard Lamar decided the university should honor its long serving alumnus. The result was the annual John Hersey Lecture, the first of which was delivered March 22, 1993, by historian and Yale graduate David McCullough, who noted Hersey's contributions to Yale but reserved his strongest praise for the former magazine writer's prose. Hersey had "portrayed our time", McCullough observed, "with a breadth and artistry matched by very few. He has given us the century in a great shelf of brilliant work, and we are all his beneficiaries." The John Hersey Prize at Yale was endowed during 1985 by students of the author and former Pierson College master. The prize is awarded to "a senior or junior for a body of journalistic work reflecting the spirit and ideals of John Hersey: engagement with moral and social issues, responsible reportage and consciousness of craftsmanship." Winners of the John Hersey Prize include David M. Halbfinger (Yale Class of 1990) and Motoko Rich (Class of 1991), who both later had reporting careers for The New York Times, and journalist Jacob Weisberg (Class of 1985), who would become editor in chief of The Slate Group. Among Hersey's earlier students at Yale was Michiko Kakutani, formerly the chief book critic of The New York Times, as well as film critic Gene Siskel. During his lifetime, Hersey served in many jobs associated with writing, journalism and education. He was the first non academic named master of a Yale residential college. He was past president of the Authors League of America, and he was elected chancellor by the membership of the American Academy of Arts and Letters. Hersey was an honorary fellow of Clare College, Cambridge. He was awarded honorary degrees by Yale University, the New School for Social Research, Syracuse University, Washington and Jefferson College, Wesleyan University, The College of William and Mary and others.