Ричард Герон Андерсон: Әскери қолбасшының өмірі мен қажырлы еңбегі

Кіріспе

Конфедерация армиясының генералы, Екінші дүниежүзілік соғыстың асыл қаруы, Amtrak компаниясының тең президенті Ричард Херон Андерсон (7 қазан 1821 – 26 маусым 1879) – Мексика-Америка соғысында көзге түскен АҚШ армиясының офицері. Ол Америка Азамат соғысы кезінде де Конфедерация генералы болып қызмет етті, қақтығыстың Шығыс майданында, ең бастысы 1864 жылғы Спотсильвания соты шайқасында күресті. Андерсон өзінің қарапайымдылығымен де белгілі болды.

Ерте өмір және мансап

Андерсон Оңтүстік Каролина штатының Самтер округіне қарасты Стейтбург қаласының жанындағы Бороу Хаус плантациясында (Хилл Крест) Сантидің жоғары төбелерінде дүниеге келді. Ол доктор Уильям Уоллес Андерсон мен оның әйелі Мэри Джейн Макензидің ұлы, сондай-ақ Америка Тәуелсіздік соғысының батыры және оның атымен аталатын Ричард Андерсонның немересі болды. Андерсон 1842 жылғы шілдеде АҚШ Әскери академиясын 56 курсанттың арасында 40-шы болып бітірді. Ол 1-ші АҚШ драгун полкіне екінші лейтенант болып кірді. 1842 жылы Пенсильвания штатының Карлайл қаласындағы АҚШ армиясының казармасында атты әскер мектебінде тәжірибе жинады. Андерсон 1843 жылы Американың батысында шекаралық міндеттерді атқарды, алдымен Арканзас штатының Литтл-Рок қаласында, содан кейін Үндістан территориясындағы Гибсон және Вашита бекіністерінде гарнизондық қызметте болды. Оның полкі 1843 жылы АҚШ Үнді агентін Қызыл өзенге сүйемелдеп, содан кейін Вашита бекінісіне оралды, ол 1844 жылға дейін сонда қалды. Андерсон 1844 жылғы 16 шілдеде екінші лейтенант шеніне көтерілді және 1844 жылдан 1845 жылға дейін Луизиана штатының Форт-Джесуп қаласында қызмет етті. Оның полкі 1845 жылы Техасты әскери оккупациялау экспедициясына қосылды, ал Андерсон 1846 жылы жалдау қызметін атқарды. Мексика-Америка соғысында Андерсон 1847 жылғы наурыз айында Веракрустың қоршауына қатысты, содан кейін 9 маусымда Ла Хоя маңында шайқасқа түсті. Ол 19 тамызда Контрерас шайқасында, келесі күні Сан-Агустин Алтапулько маңындағы шайқаста және 8 қыркүйекте Молино-дель-Рей шайқасында күресті. 17 тамызда Сан-Агустин маңындағы шайқаста көрсеткен батылдығы үшін бірінші лейтенант шеніне көтерілді. Андерсон сондай-ақ 12-14 қыркүйек аралығында Мексика қаласы үшін болған шайқасқа қатысып, оны басып алды. Сәуір айында Форт Самтерді басып алғаннан кейін оған Чарльстон, Оңтүстік Каролина портының басқаруы тапсырылды. Ол 19 шілдеде бригада генералы болып тағайындалды және Флорида штатының Пенсакола қаласына ауыстырылды, онда 9 қазанда Санта-Роза аралы шайқасында сол жақ шынтағынан жарақат алды. 14 шілдеде генерал-майор болып тағайындалды және генерал Бенджамин Гугердің бұрынғы дивизиясының басқаруын қабылдады. 3 шілдеде Андерсонның бригадалары Пикетт шабуылының соңғы минуттарына қатысты, бірақ екеуі де кері шегінді.

Anderson was born in the High Hills of Santee at Borough House Plantation (Hill Crest), near the town of Stateburg located in Sumter County, South Carolina. He was the son of Dr. William Wallace Anderson and his wife, Mary Jane Mackensie, and the grandson of American Revolutionary War hero and namesake Richard Anderson. Anderson graduated 40th out of 56 cadets from the United States Military Academy in July 1842. He was brevetted a second lieutenant in the 1st U. S. Dragoons. He served the cavalry school for practice at the U. S. Army Barracks in Carlisle, Pennsylvania, in 1842. Anderson spent 1843 on frontier duty in the American West, serving first at Little Rock, Arkansas, and then on garrison duty at Forts Gibson and Washita, both located in the Indian Territory. His regiment escorted the U. S. Indian Agent to Red River in 1843 and then returned to Fort Washita, remaining there until 1844. Anderson was promoted to second lieutenant on July 16, 1844, and served at Fort Jesup, Louisiana, from 1844 to 1845. His regiment joined the expedition for the military occupation of Texas in 1845, and Anderson was on recruiting duty in 1846. In the Mexican–American War, Anderson took part in the Siege of Veracruz in March 1847 and then skirmished near La Hoya on June 9. He fought in the Battle of Contreras on August 19, the skirmish near San Agustin Altapulco the following day, and the Battle of Molino del Rey on September 8. He was brevetted to first lieutenant for gallantry during the fighting near San Agustin as of August 17. Anderson also participated in the fight for and capture of Mexico City from September 12–14. He was given command of the Charleston, South Carolina harbor area after the capture of Fort Sumter that April. He was promoted to brigadier general on July 19 and transferred to Pensacola, Florida, where he was wounded in the left elbow during the Battle of Santa Rosa Island on October 9. and was promoted to major general on July 14 and received command of General Benjamin Huger's former division. On July 3, Anderson's brigades participated in the waning minutes of Pickett's Charge, but both were driven back.

Жабайы табиғат және Спотсильвания

1864 жылдың көктемінде Дала шайқасында Лонгстрит ауыр жарақат алды, соның салдарынан Андерсон Бірінші корпустың басшылығын қабылдап, оны Құрлықтық науқан бойында жетектеді. Шөл даласынан кейін ол Спотсильвания соты шайқасында жақсы көзге түсті. Андерсон мен оның корпусы 7 мамырда түні бойына жылдам марш жасап, маңызды позицияны (бұрын жіберілген Конфедерация атты әскерін күшейтіп) бақылауға алды және АҚШ әскерлерінен бұрын жетті. Осы маңызды нүктені бағындыру және қорғау АҚШ әскерлеріне Ли армиясын айналып өтіп, Ричмондқа қарай жол беруге мүмкіндік бермеді, ал Андерсон 8-12 мамыр аралығындағы қызу шайқастарда оны ұстап тұрды. Андерсон маусымның басында Колд-Харбор шайқасында да шайқасты және маусымның ортасынан қазан айына дейін Вирджиния штатындағы Петербургтің оңтүстігінде Солтүстік Вирджиния армиясының басқа операцияларына қатысты. 1864 жылдың 19 қазанында Лонгстрит емделіп оралғанда Ли жаңа Төртінші корпусты құрды, оның құрамында Андерсон Петербургтің қоршауы мен 1865 жылы Аппоматтокс сотына қарайғы шегінуді басқарды. АҚШ атты әскерінің корпусына жасаған бірнеше шабуылдарының нәтижесінде Андерсон жылдамдығын төмендетуге, кейде тоқтауға және шабуылдарды тойтаруға мәжбүр болды. Бұл Конфедерация әскерінің Ли армиясының қалған бөлігінен оқшаулануына әкеп соқты, олар батысқа қарай жылжыды және енді армияның артқы күзетіне айналды. Корпус ақыры тоқтады және 6 сәуірде Сайлерс-Крикте шайқасты, ол жеңіліспен аяқталды. Ли осыны көріп: «Армия таратылды ма?» – деп сұрады. Корпустың аман қалғандары армияға қайта қосылғаннан кейін, Төртінші корпустың қалдықтары 8 сәуірде Екінші корпусқа біріктірілді. Бұл Андерсонды басқарусыз қалдырды, ол Оңтүстік Каролинаға қайтып оралды. Андерсон М.Х. Ханнон Монро қиылысында жараланғаннан кейін оның кавалерия бригадасын басқарды. Андерсон 1865 жылдың 27 қыркүйегінде кешірілді, бірақ оның шартты түрде босатылғаны туралы ешқандай жазба жоқ. Андерсон екі рет үйленді. 1850 жылы ол Сара Гибсонға үйленді, олардың бір ұл және бір қызы бар еді; ол қайтыс болғаннан кейін, 1874 жылдың 24 желтоқсанында Марта Мелеттке үйленді. Бес жылдан кейін Андерсон 57 жасында Оңтүстік Каролина штатындағы Бофортта қайтыс болды және ол жерде Сент-Елена шіркеуінің шіркеу зиратында жерленді.

During the spring of 1864, at the Battle of the Wilderness, Longstreet was severely wounded, and Anderson took command of the First Corps, leading it throughout the Overland Campaign. After the Wilderness, he fought well at the Battle of Spotsylvania Court House. Anderson and his corps executed an all night forced march on May 7 that secured that important position (reinforcing the Confederate cavalry earlier sent there) and arrived just before U. S. soldiers did. Reaching and defending this spot denied the U. S. soldiers a way around Lee's army towards Richmond, and Anderson held it during heavy fighting from May 8–12. Anderson then fought at the Battle of Cold Harbor in early June and participated in the rest of the Army of Northern Virginia's operations to the south of Petersburg, Virginia, from mid June until October. When Longstreet returned from his convalescence on October 19, 1864, Lee created the new Fourth Corps, which Anderson led through the Siege of Petersburg and the retreat towards Appomattox Court House in 1865. Because of several attacks by U. S. cavalry nipping at his corps, Anderson was forced to slow, occasionally stop, and beat off the attacks. This caused the Confederates to become isolated from the rest of Lee's army, moving west, and they were now the army's rear guard. The corps finally halted and fought at Sayler's Creek on April 6, which ended in a rout, and as Lee witnessed it, he exclaimed, "Has the army been dissolved?" As the corps' survivors reformed and rejoined the army, what was left of the Fourth Corps was merged with the Second Corps on April 8. This left Anderson without a command, and he proceeded home to South Carolina. Anderson assumed command of M. H. Hannon's Cavalry Brigade after Hannon was wounded at Monroe's Crossroads. Anderson was pardoned on September 27, 1865, although there is no record of his parole. Anderson was married twice. In 1850 he wed Sarah Gibson, and the couple had two children together, a son and a daughter; after her death, he married Martha Mellette on December 24, 1874. Five years later, Anderson died at the age of 57 in Beaufort, South Carolina, and was buried there in the churchyard cemetery of Parish Church of St. Helena.