Алмазды кесу өнері және түрлері

Кіріспе

Бонни Тайлер альбомы
Алмазды пішіндеу кезінде қолданылатын кесу түрі

Алмаз кесу – бриллиант кесу сияқты, жылтырату үшін алмазды пішіндеу кезінде қолданылатын стиль немесе дизайндық нұсқаулық. Кесу пішінге (тамшы, овал) және алмаздың симметриясына, пропорциясына және жылтырлығына қатысты. Алмаздың кесуі оның жарқырауына зор әсер етеді – нашар кесілген алмаздың жарық шағылыстыру қабілеті төмен болады. Алмаздың материалдық қасиеттерін тиімді пайдалану үшін әртүрлі алмаз кесу түрлері әзірленген. Алмаз кесуі – бұл алмаз кристаллының пішіні мен сыртқы түрін өзгертетін, көбінесе симметриялық жақтардың жиынтығы. Алмаз кесушілер кесуді таңдағанда кристаллдың пішіні мен мөлшері сияқты бірнеше факторларды ескеруі керек. Алмаз кесудің тарихы Орта ғасырларға дейін жетеді, ал оның теориялық негізі 20 ғасырдың басында ғана дамыды. Дизайн, жаратылыс және инновациялар қазірге дейін жалғасуда: лазерлік кесу және компьютерлік дизайн сияқты жаңа технологиялар бұрын мүмкін болмаған күрделіліктегі, оптикалық өнімділігі жоғары және қалдықтарды азайтатын кесулерді жасауға мүмкіндік берді. Ең танымал алмаз кесу түрі – қазіргі заманғы дөңгелек бриллиант, оның 57 жақты орналасуы мен пропорциялары математикалық және тәжірибелік талдау арқылы жетілдірілген. Сондай-ақ, түрлі пішіндегі әсем кесулер де танымал, олардың көпшілігі дөңгелек бриллианттан алынған. Алмаздың кесуі білікті бағалаушылармен бағаланады, симметриясы мен пропорциясы белгілі бір "идеалға" ең жақын келетін тастарға жоғары баға беріледі. Ең қатаң стандарттар дөңгелек бриллиантқа қолданылады; оның жақтары өзгермейтін болса да, пропорциялары өзгеруі мүмкін. Әртүрлі елдер кесуді бағалауда әртүрлі идеалдарды қолданады: мысалы, американдық стандарт немесе скандинавиялық стандарт (Scan. D. N.).

Ежелгі Үндістан

Алмазды кесу процесі біздің заманымыздың VI ғасырында-ақ Үндістан субконтинентінде белгілі болған. VI ғасырдағы "Ратнапарикса", яки "Асыл тастарды бағалау" трактатында алмастың ең жақсы түрі – кесілген тас емес, оның мінсіз табиғи октаэдрлі кристалл түрінде болуы керектігі айтылады, бұл алмазды кесу кеңінен таралған екенін көрсетеді. Әл-Беруни 11 ғасырда қорғасын плита қолданып алмазды ұнтақтау процесін де сипаттаған. 10 ғасырға дейін жазылған "Агастимата" еңбегінде былай делінген:

Мұхаммед Гауриге тиесілі 12- немесе 13-ғасырдың басында жасалған алмаз сақинасында екі алмаз бар, олардың бастапқы октаэдрлі пішіні сақталған, бірақ олар мөлдір, алмазды жылтырату және қалыптастыруды көрсетеді, бұл Еуропада алғашқы алмаз өңдеуге дейінгі кезге жатады (Еуропада алмаз өңдеу 14 ғасырдың ортасынан бастау алған). Бүгінгі күнге дейін ежелгі моғол стиліндегі кесілген алмаздардың саны аз.

Еуропа

Еуропадағы алмаз кесу тарихы орта ғасырдың соңына дейін жетеді, осыған дейін алмаздар табиғи октаэдрлік күйінде қолданылды. Дұрыс пішіндес алмастар зергерлік бұйымдарда қолданылмайтын. Табиғаттың дизайнына алғашқы «жетілдірулер» октаэдрлік кристал беттерін жылтыратуды қамтыды, бұл тіпті және мінсіз қырларды жасауға немесе әлдеқайда нашар дөрекі тастан қажетті октаэдрлік пішін жасауға мүмкіндік берді. Бұл 14 ғасырдың ортасынан бастап қолданылатын нүктелі кесу деп аталды, 1375 жылы Нюрнбергте алмаз жылтыратушылардың гильдиясы құрылды. 15 ғасырдың ортасына қарай нүктелі кесуді жетілдіру басталды: октаэдрдің жоғарғы жағы жылтыратылып немесе ұсақталып, үстел кесіндісі пайда болды. Кейбір үстел кесінді тастарда кулет те болуы мүмкін еді. Төрт бұрышты қырларды қосу ескі бір қырлы (немесе ескі сегіз қырлы) кесуді жасады. Бұл ерте кесулердің ешқайсысы алмастың бүгінгі танымал қасиеттерін – күшті шашырауын немесе отын – көрсетпеді. Сол кезде алмаз негізінен алмазды жылтырлығы мен ерекше қаттылығы үшін бағаланды; үстелге кескен алмаз сол дәуірдің суреттеріндегідей көзге қара көрінетін. Осы себепті, рубин мен сапфир сияқты түсті асыл тастар сол дәуірдегі зергерлік бұйымдарда әлдеқайда танымал болды. 1476 жылы немесе оған шамамен Брюггедегі фламанд жылтыратушысы Лодевик (Луи) ван Беркем өзінің ойлап тапқан құралы – скайфты қолдана отырып, қырларды орналастыруда абсолютті симметрия техникасын енгізді. Ол екі жағында үшбұрышты қырлары бар алма пішіндес тастарды pendeloque немесе briolette деп аталатын пішінде кесті. 16 ғасырдың ортасында Антверпенде роза немесе розетка пайда болды: ол да симметриялық сәулелі үлгіде орналастырылған үшбұрышты қырлардан тұратын, бірақ тастың төменгі жағы жалпақ қалды – негізінен павильонсыз тәж. Көне, ірі және әйгілі үнді алмаздарында (Орлов және Санси сияқты) да роза тәрізді кесу кездеседі; кейбір еуропалық кесушілер үнді тастарының ықпалында болған деген болжам бар, себебі бұл алмастардың кейбіреулері еуропалық роза кесуді қабылдаудан бұрын жасалған болуы мүмкін. Алайда, үнді «роза кесулері» азырақ симметриялық болды, себебі олардың кесушілері алмастың қасиетті мәртебесіне байланысты карат салмағын сақтауға басты назар аударды. Қай жағдайда болса да, роза кесуі дами берді, оның тереңдігі, саны және қырларының орналасуы өзгертілді. Алғашқы жарқын кесулер 17 ғасырдың ортасында пайда болды. Мазарин деп аталатын олардың тәжі (жоғарғы жартысында) 17 қыры болды. Олар екі реттік бриллианттар деп те аталады, себебі олар ескі бір қырлы кесулерден жоғары сатыда тұрады. Венециялық жылтыратушы Винсент Перуцци кейіннен тәж қырларының санын 17-ден 33-ке дейін көбейтті (үш еселенген кесу немесе Перуцци бриллианттары), осылайша кесу асыл тасының оттылығы мен жарқырауын айтарлықтай арттырды, бұл қасиеттер Мазаринде розадан әлдеқайда жақсы болды. Дегенмен, Перуцци кескен алмастар қазіргі кезде көруге болады, олар қазіргі кескен бриллианттармен салыстырғанда өте жайсыз көрінеді. Брутинг тәжірибесі әлі дамымағандықтан, бұл ерте бриллианттардың барлығы дөңгеленген квадраттар немесе көлденең қимадағы тіктөртбұрыштар (дөңгелек емес) болды. Жалпы атауын ескерсек, бұл – қазіргі кездегі ескі шахта кесулері. Олар 18 ғасырдың басында кең таралған. 1860 жылы америкалық зергер Генри Даттон Морс Бостонда алғашқы американдық алмаз кесу фабрикасын ашты. Кіші, бірақ әдемі асыл тастар жақсы сатылады деп есептеген ол алмастың салмағын кез келген құнмен сақтау догмасына қарсы шығып, 1870 жылға қарай ескі еуропалық кесу деп аталатын нәрсені дамыта отырып, алмастардағы сынуды ғылыми тұрғыдан зерттеді. Бұл кесудің көлбеу павильоны, Морзедің бригадирі Чарльз М. Филдтің арқасында дөңгелектенген пішіні болды, ол қолмен дөңгелетудің орнына механикалық алмаз кесу машинасын жасады (екіуі сонымен қатар өнеркәсіпке өлшем өлшегіштерді енгізді) және қырларының әртүрлі орналасуы. Ескі еуропалық кесу қазіргі заманғы бриллианттардың алдағысы болды және 19 ғасыр мен 20 ғасырдың алғашқы екі онжылдығында ең дамыған болып табылды, 1890 жылдан бастап 1930 жылға дейін нарықта болды. Қазіргі заманғы дөңгелек жарқыраған кесумен салыстырғанда, ол жарқырауы жағынан төмен, бірақ отта жоғары. Ғасырдың басында алмаз кесу үшін моторлы айналым пішіндерінің дамуы, 1901 жылы Джон Г. Г. Стюрман және 1902 жылы Эрнест Г. Г. Шенк патент алған, кесушілерге өздері қалағандай бөлініп, ажыратылмайтын кішкентай тастарды бөл�...

The history of diamond cuts in Europe can be traced to the late Middle Ages, before which time diamonds were employed in their natural octahedral state—anhedral (poorly formed) diamonds simply were not used in jewelry. The first "improvements" on nature's design involved a simple polishing of the octahedral crystal faces to create even and unblemished facets, or to fashion the desired octahedral shape out of an otherwise unappealing piece of rough. This was called the point cut and dates from the mid 14th century; by 1375 there was a guild of diamond polishers at Nürnberg. By the mid 15th century, the point cut began to be improved upon: the top of the octahedron would be polished or ground off, creating the table cut. The importance of a culet was also realised, and some table cut stones may possess one. The addition of four corner facets created the old single cut (or old eight cut). Neither of these early cuts would reveal what diamond is prized for today; its strong dispersion or fire. At the time, diamond was valued chiefly for its adamantine lustre and superlative hardness; a table cut diamond would appear black to the eye, as they do in paintings of the era. For this reason, colored gemstones such as ruby and sapphire were far more popular in jewelry of the era. In or around 1476, Lodewyk (Louis) van Berquem, a Flemish polisher of Bruges, introduced the technique of absolute symmetry in the disposition of facets using a device of his own invention, the scaif. He cut stones in the shape known as pendeloque or briolette; these were pear shaped with triangular facets on both sides. About the middle of the 16th century, the rose or rosette was introduced in Antwerp: it also consisted of triangular facets arranged in a symmetrical radiating pattern, but with the bottom of the stone left flat—essentially a crown without a pavilion. Many large, famous Indian diamonds of old (such as the Orloff and Sancy) also feature a rose like cut; there is some suggestion that Western cutters were influenced by Indian stones, because some of these diamonds may predate the Western adoption of the rose cut. However, Indian "rose cuts" were far less symmetrical as their cutters had the primary interest of conserving carat weight, due to the divine status of diamond in India. In either event, the rose cut continued to evolve, with its depth, number and arrangements of facets being tweaked. The first brilliant cuts were introduced in the middle of the 17th century. Known as Mazarins, they had 17 facets on the crown (upper half). They are also called double cut brilliants as they are seen as a step up from old single cuts. Vincent Peruzzi, a Venetian polisher, later increased the number of crown facets from 17 to 33 (triple cut or Peruzzi brilliants), thereby significantly increasing the fire and brilliance of the cut gem, properties that in the Mazarin were already incomparably better than in the rose. Yet Peruzzi cut diamonds, when seen nowadays, seem exceedingly dull compared to modern cut brilliants. Because the practice of bruting had not yet been developed, these early brilliants were all rounded squares or rectangles in cross section (rather than circular). Given the general name of cushion—what are known today as old mine cuts—these were common by the early 18th century. Around 1860, American jeweler Henry Dutton Morse opened the first American diamond cutting factory in Boston. Assuming that smaller but more beautiful gems will sell better, he went against the dogma of conserving diamond weight at all costs and scientifically studied refraction in diamonds, by around 1870 developing what was called the old European cut much later. This cut had a shallower pavilion, more rounded shape thanks to Morse's foreman Charles M. Field who developed mechanical diamond bruting machine to replace manual rounding (the two also introduced dimensional gauges to the industry), and different arrangement of facets. The old European cut was the forerunner of modern brilliants and was the most advanced in use during the 19th century and first two decades of the 20th century, prevailing on the market from about 1890 until about 1930. As compared with the modern round brilliant cut, it is inferior in brilliance but superior in fire. Around the turn of the century, the development of motorized rotary saws for cutting diamonds, patented in 1901 by John H. G. Stuurman and in 1902 by Ernest G. H. Schenck, gave cutters creative freedom to separate small stones not detachable by cleaving as they wish and allowed them to waste less. These diamond saws and good jewelry lathes enabled the development of modern diamond cutting and diamond cuts, chief among them the round brilliant cut. In 1919, Marcel Tolkowsky analyzed this cut: his calculations took both brilliance (the amount of white light reflected) and fire into consideration, creating a delicate balance between the two. Tolkowsky's calculations would serve as the basis for all future brilliant cut modifications and standards. Tolkowsky's model of the "ideal" cut is not perfect. The original model served as a general guideline, and did not explore or account for several aspects of diamond cut:

Because every facet has the potential to change a light ray's plane of travel, every facet must be considered in any complete calculation of light paths. Just as a two dimensional slice of a diamond provides incomplete information about the three dimensional nature of light behavior inside a diamond, this two dimensional slice also provides incomplete information about light behavior outside the diamond. A diamond's panorama is three dimensional. Although diamonds are highly symmetrical, light can enter a diamond from many directions and many angles. This factor further highlights the need to reevaluate Tolkowsky's results, and to recalculate the effects of a diamond's proportions on its appearance aspects. Another important point to consider is that Tolkowsky did not follow the path of a ray that was reflected more than twice in the diamond. However, we now know that a diamond's appearance is composed of many light paths that reflect considerably more than two times within that diamond. Once again, we can see that Tolkowsky's predictions are helpful in explaining optimal diamond performance, but they are incomplete by today's technological standards. Tolkowsky's guidelines, while revolutionary in their day, are not a definitive solution to the problem of finding the optimum proportions of a round brilliant cut diamond. In the 1970s, Bruce Harding developed another mathematical model for gem design. Since then, several groups have used computer models and specialized scopes to design diamond cuts. The world's top diamond cutting and polishing center is India. It processes 11 out of 12 diamonds in jewelry worldwide. The sector employs 1.3 million people and accounts for 14% of India's $80 billion of annual exports. Its share in the world polished diamond market is 92% by pieces and 55% by value.

Теория

Алмаздың шикі күйінде ол көзге ерекше түспейді. Көптеген құнды алмастар екіншілік немесе аллювиалды кен орындарынан табылады, мұндай алмастардың сыртқы беті тегіс болмай, әдетте, жабысқақ, мөлдір емес қабықпен жабылады – оны «жуу содасының кесектеріне» теңеуге болады. Алмазды жылтырату арқылы және симметриялы жақтар жасау алмастың жасырын әдемілігін керемет түрде ашады. Алмаздың кесілуін жобалау кезінде екі маңызды фактор ескеріледі. Біріншісі – алмастың 2,417 (натрий жарығымен өлшенген, 589,3 нм) сындыру көрсеткіші, ол көптеген басқа құнды тастармен салыстырғанда жоғары. Алмастың сындыру көрсеткіші оның жарқырауына жауапты – көрерменге кері шағылысатын жарықтың мөлшері. Сондай-ақ, алмастың дисперсиялық қабілеті – материалдың ақ жарықты құрамдық спектрлік түстерге бөлу қабілеті де маңызды, ол 0,044 (B G аралығынан өлшенген) құрайды. «От» деп аталатын спектрлік түстердің жарқырауы осы дисперсияның нәтижесі болып табылады, бірақ жарқырау сияқты, кесуден кейін ғана көрінеді. Жарқырау сыртқы жарқырау және ішкі жарқырау деп екіге бөлінеді. Алғашқысы – тас бетінен шағылысқан жарық, яғни оның жылтыры. Алмастың алмазға ұқсас жылтыры металл жылтырынан (яғни металлдардан) кейін екінші орында тұрады; ол сындыру көрсеткішімен тікелей байланысты болғанымен, дайын құнды тастың жылтырату сапасы алмастың жылтырының қаншалықты жақсы көрінетінін анықтайды. Ішкі жарқырау – артқы (павильон) жақтардан көрерменге кері шағылысатын жарықтың пайызы – кесудің интерфейстік бұрыштарын алмастың сындыру көрсеткішіне қатысты мұқият қарастыруды қажет етеді. Мақсат – тәж бұрышы мен павильон бұрышын (павильон жақтары мен белдеу жазықтығынан түзілген бұрыш) таңдап, толық ішкі шағылысты (TIR) қол жеткізу, яғни шағылысқан жарықтың түсу бұрышы (павильон жақтарына жеткенде) алмастың 24,4° критикалық бұрышынан немесе TIR үшін ең төменгі бұрышынан асып түсуі керек. Екі мәселені атап өткен жөн: егер павильон тым жасқақ болса, жарық павильон жақтарына критикалық бұрыштан кіші бұрышта келіп, павильон төменгі жағынан ауаға сындырылады (яғни жоғалады). Егер павильон тым терең болса, жарық бастапқыда павильонның бір жағында критикалық бұрыштан тыс шағылысады, бірақ қарсы жағында критикалық бұрыш ішінде кездесіп, содан кейін тастың жанынан сындырылады. Ішкі жақтардан жарық шағылысының саны мен орналасуын білдіретін «сцинтилляциялық жарқырау» термині қолданылады; яғни, тас немесе бақылаушы қозғалғанда көрінетін «жарқырау» деңгейі. Сцинтилляция жақтардың мөлшеріне, санына және симметриясына, сондай-ақ жылтырату сапасына байланысты. Кішкентай тастардың сцинтилляциясы тым жоғары болса сүттей болып көрінеді (адам көзінің шектеулілігіне байланысты), ал үлкен тастардың жақтары тым үлкен немесе тым аз болса тірісіз болып көрінеді. Алмастың оттылығы кесудің тәж биіктігі мен тәж бұрышына (тәж – тастың жоғарғы жартысы, белдеуден жоғары) және оны құрайтын жақтардың мөлшері мен санына байланысты анықталады. Тәж призма ретінде әрекет етеді: тастан шығатын жарық (павильон жақтарынан шағылысқаннан кейін) спектрлік түстердің максималды таралуын немесе жайылуын қамтамасыз ету үшін, мүмкіндігінше (критикалық бұрышты асырмай) қалыптыдан ең үлкен бұрышта тәж жақтарына келуі керек. Тәж биіктігі тәж бұрышына, тәж жағының мөлшеріне және үстелдің мөлшеріне (тәждің ең үлкен орталық жағы) байланысты: үстел тым кішкентай болмауы (үлкен тәж жақтарына және жарқырау есебінен үлкен отқа әкеліп соғады) немесе тым үлкен болмауы (кішкентай тәж жақтарына және оттың жоқтығына әкеліп соғады) үшін орташа шешім ізделеді.

In its rough state, a diamond is fairly unremarkable in appearance. Most gem diamonds are recovered from secondary or alluvial deposits, and such diamonds have dull, battered external surfaces often covered by a gummy, opaque skin—a comparison to "lumps of washing soda" is apt. The act of polishing a diamond and creating flat facets in symmetrical arrangement brings out the diamond's hidden beauty in dramatic fashion. When designing a diamond cut, two primary factors are considered. Foremost is the refractive index (RI) of a diamond, which, at 2.417 (as measured by sodium light, 589.3 nm), is fairly high compared with that of most other gems. Diamond's RI is responsible for its brilliance—the amount of incident light reflected back to the viewer. Also important is a diamond's dispersive power—the ability of the material to split white light into its component spectral colors—which is also relatively high, at 0.044 (as measured from the B G interval). The flashes of spectral colors—known as fire—are a function of this dispersion, but are, like brilliance, only apparent after cutting. Brilliance can be divided into the definitions external brilliance and internal brilliance. The former is the light reflected from the surface of the stone—its luster. Diamond's adamantine ("diamond like") luster is second only to metallic (i. e., that of metals); while it is directly related to RI, the quality of a finished gem's polish determines how well a diamond's luster is borne out. Internal brilliance—the percentage of incident light reflected back to the viewer from the rear (pavilion) facets—relies on careful consideration of a cut's interfacial angles as they relate to diamond's RI. The goal is to attain total internal reflection (TIR) by choosing the crown angle and pavilion angle (the angle formed by the pavilion facets and girdle plane) such that the reflected light's angle of incidence (when reaching the pavilion facets) falls outside diamond's critical angle, or minimum angle for TIR, of 24.4°. Two observations can be made: if the pavilion is too shallow, light meets the pavilion facets within the critical angle, and is refracted (i. e., lost) through the pavilion bottom into the air. If the pavilion is too deep, light is initially reflected outside the critical angle on one side of the pavilion, but meets the opposite side within the critical angle and is then refracted out the side of the stone. The term scintillation brilliance is applied to the number and arrangement of light reflections from the internal facets; that is, the degree of "sparkle" seen when the stone or observer moves. Scintillation is dependent on the size, number, and symmetry of facets, as well as on quality of polish. Tiny stones appear milky if their scintillation is too great (due to the limitations of the human eye), whereas larger stones appear lifeless if their facets are too large or too few. A diamond's fire is determined by the cut's crown height and crown angle (the crown being the top half of the stone, above the girdle), and the size and number of facets that compose it. The crown acts as a prism: light exiting the stone (after reflection from the pavilion facets) should meet the crown facets at as great an angle of incidence from the normal as possible (without exceeding the critical angle) in order to achieve the greatest fanning out or spread of spectral colors. The crown height is related to the crown angle, the crown facet size, and the table size (the largest central facet of the crown): a happy medium is sought in a table that is not too small (resulting in larger crown facets and greater fire at the expense of brilliance) or too large (resulting in smaller crown facets and little to no fire).

Полировка және симметрия

Полировка мен симметрия – кесудің екі маңызды аспектісі. Полировка алмастың гранінің тегістігін сипаттайды, ал симметрия гранілердің түзулігін көрсетеді. Полировка нашар болса, грані беті сызатталған немесе соқпақ болуы мүмкін, бұл сәулеленудің бұлыңғыр немесе әлсіз болуына себеп болады. Көптеген полировка ақаулары кесу процесінен туындайды, бірақ кейбір беткі кемшіліктер табиғи тастың өзіндегі ақаулардың салдары болуы мүмкін. Мысалы, алмаз пайда болатын кезде ретсіз кристалдану нәтижесінде пайда болатын, грані бойымен өтетін талшықты сызықтар. Полировкадағы айқын ақаулар алмаздың үнемі тазалауды қажет ететіндей көрінуіне әкелуі мүмкін. Симметрия нашар болса, жарық алмазға кіргенде және одан шыққанда дұрыс бағытталмайды.

Кесуді таңдау

Алмаз кесудің таңдауы көбінесе шикі тастың бастапқы пішініне, ішкі кемшіліктерінің немесе кіріктірімдердің орналасуына, карат салмағының сақталуына және тұтынушылар арасындағы белгілі бір пішіндердің танымалдылығына байланысты болады. Кесуші осы айнымалылардың барлығын ескеруі керек. Көптеген сапалы алмаз кристалдары шикі күйінде октаэдр пішіндес болады (алмаздың материалдық қасиеттерін қараңыз). Бұл кристалдар көбінесе дөңгелек бриллианттарға кесіледі, себебі бір октаэдрден екі мұндай тас минималды салмақ жоғалтумен кесілуі мүмкін. Егер кристал бұрмаланған немесе егізденген болса, немесе кіріктірімдер қолайсыз жерлерде орналасқан болса, алмазға фантазиялық кесу (дөңгелек бриллианттан өзгеше кесу) берілуі ықтимал. Бұл әсіресе макл кристалдарында, яғни жалпақталған егіз октаэдр кристалдарында жиі кездеседі. Дөңгелек бриллианттардың белгілі бір пропорциялары болуы керек, бұл салмақтың жоғалуына әкеледі, ал фантазиялық кесулер бұл жағынан әдетте икемдірек. Алмаз кесудің таңдауына тастың ерекшеліктері ғана емес, сонымен қатар нақты пішіндермен байланысты мәдени және символдық мағыналар да әсер етеді, мысалы, Жүрек кесуінің романтикалық символизмі немесе Тамшы пішінінің әсемдігі. Кейде кесушілер пропорциялар мен симметрияны нашарлауға келісіп, кіріктірімдерден аулақ болу үшін немесе карат салмағын сақтау үшін, өйткені алмаздың караттық бағасы бір караттан (200 мг) жоғары болғанда едәуір артады. Дөңгелек бриллиант кесу алмаз үшін стандартты саналады, оның пішіні мен пропорциялары тұрақты, бірақ фантазиялық кесуді таңдау сәске қатты тәуелді. Мысалы, жылтырлығын, ақшылдығын және тазалығын күшейтіп, бірақ алмаздың жарығын азайтатын багет кесу Ар-Деко дәуірінде өте танымал болды, ал оттылығы мен жарқырауын жылтырлығынан гөрі күшейтетін аралас Принцесса кесу қазір танымалдылыққа ие. Принцесса кесуі алмаз кесушілер арасында да танымал, өйткені ол барлық кесулердің ішінде бастапқы кристалдың ең аз бөлігін қана тұтынады. 1900 жылға дейін кесілген ескі алмаздар қазіргі заманғы дөңгелек бриллианттардың "примитивті" нұсқаларында, мысалы, роза кесу және ескі шахта кесу (тарих бөлімін қараңыз) кесілген. Ескі тастарға сұраныс болғанымен, олардың көпшілігі саудаға шығу үшін заманауи бриллианттарға қайта өңделеді. Сондай-ақ, ескі зергерлік бұйымдарды жөндеу немесе қайта жасау үшін алмазды ескі стильде кесуге сұраныс артып келеді. Алмаздың мөлшері де маңызды фактор болуы мүмкін. Өте кішкентай (< 0.02 карат [4 мг]) алмаздар – меле – әдетте қарапайым кесулерге (яғни, азырақ гранейлі) ие болады. Себебі мұндай кішкентай өлшемдегі толық кесілген бриллиант адам көзіне сүттей болып көрінеді, өйткені оның тастың дисперстік жарығын ажырату қабілеті жеткіліксіз. Керісінше, үлкен алмаздарға көбінесе көптеген қосымша гранейлі фантазиялық кесулер беріледі. Дәстүрлі дөңгелек бриллиант немесе фантазиялық кесулер жеткілікті түрде үлкейтілмейді, сондықтан "өлген нүктелердің" болмауын қамтамасыз ету үшін қосымша гранейлер қажет. Үлкен алмаздар көбінесе зергерлік бұйымдарға орнатылмайтындықтан, олардың кесуі алмаздың қасиеттерін қаншалықты жақсы көрсететініне байланысты, ал орташа өлшемді алмаздар үшін кесулер негізінен беттік тартымдылығына қарай қарастырылады. Дөңгелек бриллианттар бұрынғыдай сәнді емес, өйткені ғасырдың соңғы онжылдықтарында нарыққа тым көп алмаз келді. Сонымен қатар, ерекше мерекелерде асыл тас ретінде фантазиялық алмаз кесу дәстүрге айналды. Жүрек кесуінің алмазы романтикалық символизмге ие, сондықтан ол Валентин күніне немесе үйлену тойына тамаша сыйлық болып табылады. Тамшы пішіндес алмаздар су тамшысына ұқсайды және бұл пішін алмаз сырғаларға өте қолайлы. Ең танымал пішіндер: Принцесса, Жақсылық, Жүрек, Тамшы, Маркиза, Сәуле, Асшер кесуі, Изумруд, Овал.

The choice of diamond cut is often decided by the original shape of the rough stone, location of internal flaws or inclusions, the preservation of carat weight, and popularity of certain shapes among consumers. The cutter must consider each of these variables before proceeding. Most gem quality diamond crystals are octahedra in their rough state (see material properties of diamond). These crystals are usually cut into round brilliants because it is possible to cut two such stones out of one octahedron with minimal loss of weight. If the crystal is malformed or twinned, or if inclusions are present at inopportune locations, the diamond is more likely to receive a fancy cut (a cut other than a round brilliant). This is especially true in the case of macle, which are flattened twin octahedron crystals. Round brilliants have certain requisite proportions that would result in high weight loss, whereas fancy cuts are typically much more flexible in this regard. The choice of diamond cut is influenced not only by the stone's characteristics but also by cultural and symbolic meanings associated with specific shapes, such as the romantic symbolism of the Heart cut or the elegance of the Pear shape. Sometimes the cutters compromise and accept lesser proportions and symmetry in order to avoid inclusions or to preserve carat weight, since the per carat price of diamond is much higher when the stone is over one carat (200 mg). While the round brilliant cut is considered standard for diamond, with its shape and proportions nearly constant, the choice of fancy cut is influenced heavily by fashion. For example, the step cut baguette—which accentuates a diamond's luster, whiteness, and clarity but downplays its fire—was all the rage during the Art Deco period, whereas the mixed Princess cut—which accentuates a diamond's fire and brilliance rather than its luster—is currently gaining popularity. The princess cut is also popular among diamond cutters because, of all the cuts, it wastes the least of the original crystal. Older diamonds cut before ca. 1900 were cut in "primitive" versions of the modern round brilliant, such as the rose cut and old mine cut (see History section). Although there is a market for antique stones, many are recut into modern brilliants to increase their marketability. There is also increasing demand for diamonds to be cut in older styles for the purpose of repairing or reproducing antique jewelry. The size of a diamond may also be a factor. Tiny (< 0.02 carats [4 mg]) diamonds—known as melée—are usually given simplified cuts (i. e., with fewer facets). This is because a full cut brilliant of such small size would appear milky to the human eye, owing to its inability to resolve the stone's dispersive fire. Conversely, large diamonds are usually given fancy cuts with many extra facets. Conventional round brilliant or fancy cuts do not scale up satisfactorily, so the extra facets are needed to ensure there are no "dead spots". Because large diamonds are less likely to be set in jewelry, their cuts are considered for how well they display the diamonds' properties from a wide range of viewing directions; in the case of more moderate sized diamonds, the cuts are considered primarily for their face up appeal. The dominating round brilliant diamonds are not as trendy as they used to be since the market was overcrowded in the last decades of the century. Simultaneously, giving a fancy diamond cut as a precious jewel on specific celebrations became a part of tradition. A Heart cut diamond has romantic symbolism so it is a common gift for Valentine's Day or wedding anniversary. The pear shaped diamonds look like a drop of water and the shape is suitable for diamond earrings. The most famous shapes are: Princess, Cushion, Heart, Pear, Marquise, Radiant, Asscher cut, Emerald, Oval.

Дөңгелек жарқыраған

1900 жылдар шамасында жасалған дөңгелек бриллиант – алмазға берілетін ең танымал кесу түрі. Ол әдетте сатуға қолайлылығы, сақтандыру жағдайы (өте "қауіпсіз" пішіні болғандықтан) және қажетті оптикалық қасиеттері тұрғысынан ең жақсы таңдау болып табылады.

Жасушалардың саны мен атаулары

Қазіргі заманғы дөңгелек бриллиант (1- және 2-суреттер) 58 қырдан тұрады (немесе кулет ескерілмесе 57); оның 33-і тақтада (тастың ортасы немесе белдеуінен жоғарыдағы бөлігі), ал 25-і павильонда (белдеуден төменгі бөлігі). Белдеудің жиегі тозаңдатылған, тегіс жылтыратылған немесе қырлы болуы мүмкін. Соңғы онжылдықтарда көптеген белдеулер қырлы болып келеді; олардың көбі 32, 64, 80 немесе 96 қырдан тұрады, бұл қырлар жалпы қырлар санына кірмейді. Сондай-ақ, кейбір алмастарда алмаз кесу процесінде беткі кемшіліктерді жою үшін тақтада немесе павильонда қосымша шағын қырлар болуы мүмкін. Олардың мөлшері мен орналасуына қарай, кесудің симметриясына әсер ете алады, сондықтан кесу сапасын бағалау кезінде ескеріледі. 1-суретте белдеудің "қалың бөлігі" барлық 16 "қалың бөлікте" бірдей қалыңдыққа ие деп есептеледі. Ол жоғарғы белдеудегі қырлардың бұрыштар бойынша орналасуын ескермейді. 2-сурет 1919 жылы жарық көрген Толковскийдің кітабынан алынған. 1919 жылдан бері төменгі белдеу қырларының ұзындығы артты. Осының салдарынан павильонның негізгі қырлары тар болып кетті.

Қатысуы

Беттер саны стандартты болғанымен, шын мәнінде пропорциялар – тәж биіктігі мен бұрышы, павильон тереңдігі мен бұрышы және кесте өлшемі – жалпыға бірдей келісілген емес. Жылдар бойы кем дегенде алты «идеалдық кесу» жасалды, бірақ тек үшеуі ғана салыстырмалы бағалау құралы ретінде кеңінен қолданылады. 1919 жылы Марсель Толковский әзірлеген Америка стандарты (American Ideal және Tolkowsky Brilliant деп те аталады) Солтүстік Америкадағы эталон болып табылады. Ол жарық пен отты ескере отырып, математикалық есептеулер арқылы туындады. Германияда және басқа да еуропалық елдерде 1939 жылы енгізілген Практикалық ұсақ кесу (Feinschliff der Praxis, сондай-ақ Эпплер кесу деп те аталады) эталон болып табылады. Ол Германияда эмпирикалық байқаулар арқылы жасалды және американдық стандарттан аздап ғана ерекшеленеді. 1969 жылы Скандинавиялық алмаз номенклатурасының (Scan. D. N.) бөлігі ретінде ұсынылған Скандинавия стандарты да аздап өзгешеленеді. Басқа эталондарға: Идеалдық жарқырауы (1929 жылы Джонсон мен Роеш әзірлеген), Паркер жарқырауы (1951), және Эулиц жарқырауы (1968) кіреді. Идеалдық және Паркер жарқыраулары қолданылмайды, өйткені олардың пропорциялары (қазіргі заман стандарттары бойынша) қабылдауға болмайтын төмен жарқырауға әкеледі. Эулиц кесуі – математикалық тұрғыдан алынған жалғыз эталон; сонымен қатар, ол белдеу қалыңдығын ескеретін жалғыз эталон болып табылады. Қазіргі заманғы эталон – Аккредиттелген асыл тастар бағалаушылары (AGA) белгілеген эталон. Олардың стандарты әдетте заманауи идеалды кесуді жасаса да, оны тым қатаң деп сынға алды. Әртүрлі эталондардың жиынтығы төменде келтірілген:

| Эталон | Тәж биіктігі | Павильон тереңдігі | Кесте диаметрі | Белдеу қалыңдығы | Тәж бұрышы | Павильон бұрышы | Жарқырау деңгейі |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| AGA | 14.0–16.3% | 42.8–43.2% | 53–59% | 34.0–34.7° | 100% | | |
| Америка стандарты | 16.2% | 43.1% | 53.0% | 34.5° | 40.75° | 99.5% | |
| Эулиц жарқырауы | 14.45% | 43.15% | 56.5% | 1.5% | 33.6° | 40.8° | 100% |
| Идеалдық жарқырауы | 19.2% | 40.0% | 56.1% | 41.1° | 38.7° | 98.4% | |
| Паркер жарқырауы | 10.5% | 43.4% | 55.9% | 25.5° | 40.9° | Төмен | |
| Практикалық ұсақ кесу | 14.4% | 43.2% | 56.0% | 33.2° | 40.8° | 99.95% | |
| Скандинавия стандарты | 14.6% | 43.1% | 57.5% | 34.5° | 40.75° | 99.5% | |

Тәж биіктігі, павильон тереңдігі және кесте диаметрі – белдеу диаметрінің жалпы пайызын құрайды. Павильон бұрышы (соның салдарынан павильон тереңдігі) жалпы ішкі шағылысқа өте тығыз байланысты болғандықтан, ол әртүрлі стандарттар арасында ең аз өзгереді.

Жүректер мен жебелер құбылысы

"Жүректер мен жебелер" термині – толық симметриясы мен бұрыштары бар дөңгелек жарқыраған бриллиант кесімінде пайда болатын, нақты және толық жүректер мен жебелердің көрінісін сипаттау үшін қолданылады. Арнайы үлкейтілген қарапайым көзбен қарағанда, павильон арқылы төменнен қарағанда 8 жүрек пішінді суретті, ал кесу бетінен қарағанда 8 жебе пішінді суретті анық көруге болады.

Жанығу кесу

Дөңгелек идеал кесудің тағы бір түрі, бұрыштарының негізгі пропорцияларын сақтайтын – құмарлық кесу. Бұл кесуді «жүректер мен жебелер» кесудің керісі ретінде қарастыруға болады, себебі ол алмастың ортасынан ерекше жарық шағылысын алу үшін жебелерді жояды. Бұл кесу сегіз павильонды жақ бөліктерге бөліп, арнайы орналастырылған жалпы гранейлер санын 57-ден 81-ге дейін арттырады. Бұл кесу алмастың жарқырауын күшейту және ішкі кемшіліктерін жасыру мақсатымен жасалған.

Қиялы кесулер

Тіпті қазіргі заманғы техникаларды қолданғанның өзінде алмастың кристаллын кесу мен жылтырату әрқашан салмақтың күрт төмендеуіне алып келеді; көбінесе бұл көрсеткіш 50%-дан кем болмайды. Кристалл октаэдр түрінде болғанда дөңгелек жарқыраған кесуге басымдық беріледі, себебі бір мұндай кристалдан көбінесе екі тас кесіледі. Кескіндеме сияқты ерекше пішінді кристаллдар көбінесе сәнді кесу (яғни дөңгелек жарқырағаннан өзгеше кесу) түрінде кесіледі, себебі кристаллдың нақты пішіні оған қолайлы. Нақты сәнді кесудің таралуы мен таңдалуына сән де әсер етеді; әдетте, мұндай кесулер Толковский еңбегімен жасалған дөңгелек жарқырағандарға қойылатын қатаң стандарттарға сай келмейді. Көптеген сәнді кесулерді төрт категорияға бөлуге болады: өзгертілген жарқырағандар, қадамдық кесулер, аралас кесулер және роза кесулер.

Модификацияланған бриллиант

Бұл сәнді кесудің ең көп таралған түрі, себебі стандартты дөңгелек бриллиантты көптеген пішіндерге тиімді түрде өзгертуге болады. Олардың граней саны мен гранейдің орналасуы бірдей болғандықтан, өзгертілген бриллианттар да (жарық пен оттың өзара әрекеттесуі тұрғысынан) дөңгелек бриллиантқа ең жақын болып келеді. Өзгертілген бриллианттарға мыналар жатады: маркиза (сопақша лимон пішіні, сонымен қатар навет деп те аталады, француз тілінде "кішкентай қайық" деген мағынаны білдіреді, себебі ол желкенді қайықтың корпусына ұқсайды), жүрек, үшбұрышты триллион (триллиан немесе триллиант деп те аталады), овал және груша немесе тамшы пішінді кесу. Бұл ең көп кездесетін өзгертілген бриллианттар; Овал пішінді бриллианттарды Лазар Каплан 1960 жылдары жасаған. Әдетте, мұндай алмаздың 56 грані бар екендігі белгілі, ал салмағы тастың ұзындығы мен енін өлшеу арқылы анықталады. 1,33-тен 1,66 аралығындағы қатынас овал пішінді алмастардың жақсы дәстүрлі диапазонын құрайды. Груша пішінді алмаздар олардың ұқсастығына байланысты "жас тамшы" пішіні деп те аталады және маркиза кесімі мен дөңгелек бриллиант арасындағы гибрид ретінде қарастырылады. Тастың бір жағы дөңгелек, ал екінші жағы сүйір болып келеді. Груша пішінді алмаздар идеалды груша пішінді алмаз үшін әртүрлі ұзындық және ен қатынастарын таңдауға мүмкіндік береді. Ұзындығы мен енінің арақатынасы 1,45-тен 1,75 аралығында болуы жиі кездеседі. Қазіргі заманғы кесу технологиясы жұлдыздар мен көбелектер сияқты бұрынғыдан күрделі және ойластырылмаған пішіндерді жасауға мүмкіндік берді. Олардың пропорциялары көбінесе жеке талғамға байланысты болады; алайда, олардың өткір ұштары мен алмастың салыстырмалы нәзіктігіне байланысты, бұл кесулер кездейсоқ сынуға бейім және осы себепті сақтандыру қиын болуы мүмкін. Тарих үшін маңызды болған, бірақ қазіргі уақытта кеңінен қолданылмайтын, жасы белгісіз бірнеше ескі өзгертілген бриллиант кесулері бар. Олардың барлығы контуры бойынша дөңгелек және стандартты дөңгелек бриллиантқа граней қосу және симметрияны өзгерту арқылы өзгертіледі, стандартты гранейді бөлу арқылы немесе жаңаларын әртүрлі орналастыру арқылы. Бұл кесулерге мыналар жатады: Нью-Йорк қаласындағы фирмалар жасаған King және Magna кесулері, біріншісі 86 грань және 12 есе симметрияға ие, ал екіншісі 102 грань және 10 есе симметрияға ие; бельгиялық кесуші М. Вестрайх жасаған High Light кесу, тәж мен павильон арасында тең бөлінген 16 қосымша грань; және 1960 жылдары пайда болған Princess 144, 144 грань және 8 есе симметрияға ие. Аралас принцесса кесумен шатастырмау керек, Princess 144 кесу жақсы сцинтилляциямен жанды тас жасайды; қосымша граней бөлінбей, белдеудің астында кесіледі. Бұл белдеудің астындағы гранейге көрсетілетін ерекше күтім белдеудің бұзылуын және жарықтардың пайда болуын (шаш сызығының сынуы) азайту арқылы дайын тасқа пайда әкеледі. Бүгінде жарық динамикасы және алмасты кесу туралы білімнің артуымен көптеген компаниялар жаңа, өзгертілген дөңгелек бриллиант кесу алмастарын жасады. Дұрыс жобаланған жағдайда, бұл қосымша граней өзгертілген дөңгелек бриллианттың жалпы сұлулығын арттыруы мүмкін, мысалы 91 граньді алмастарда.

This is the most populous category of fancy cut, because the standard round brilliant can be effectively modified into a wide range of shapes. Because their facet counts and facet arrangements are the same, modified brilliants also look (in terms of brilliance and fire interplay) the most like round brilliants. Modified brilliants include the marquise (a prolate lemon shape, also called navette, which is French for "little boat", because it resembles the hull of a sailboat), heart, triangular trillion (also trillian or trilliant), oval, and the pear or drop cuts. These are the most commonly encountered modified brilliants;
Oval shaped diamonds have been created and introduced by Lazare Kaplan way back in the 1960s. Usually noted to have 56 facets, the weight of such diamonds is estimated by measuring the length and width of the stone. A ratio of 1.33 to 1.66 provides a good traditional range of oval shaped diamonds. Pear shaped diamonds are also known as the teardrop shape owing to their resemblance and is considered as a hybrid between the marquise cut and the round brilliant diamond. The stone has one end rounded while the other end is pointed. Pear shape diamonds can opt between varying length and width ratios for the ideal looking pear shaped diamond. Length to width ratios between 1.45 and 1.75 are most common. Modern cutting technology has allowed the development of increasingly complex and hitherto unthinkable shapes, such as stars and butterflies. Their proportions are mostly a matter of personal preference; however, due to their sharp terminations and diamond's relative fragility, these cuts are more vulnerable to accidental breakage and may therefore be more difficult to insure. There are several older modified brilliant cuts of uncertain age that, while no longer widely used, are notable for history's sake. They are all round in outline and modify the standard round brilliant by adding facets and changing symmetry, either by dividing the standard facets or by placing new ones in different arrangements. These cuts include: the King and Magna cuts, both developed by New York City firms, with the former possessing 86 facets and 12 fold symmetry and the latter with 102 facets and 10 fold symmetry; the High Light cut, developed by Belgian cutter M. Westreich, with 16 additional facets divided equally between the crown and pavilion; and the Princess 144, introduced in the 1960s, with 144 facets and 8 fold symmetry. Not to be confused with the mixed Princess cut, the Princess 144 cut makes for a lively stone with good scintillation; the extra facets are cut under the girdle rather than subdivided. The extra care required for these sub girdle facets benefits the finished stone by mitigating girdle irregularity and bearding (hairline fracturing). Today, with the increased understanding of light dynamics and diamond cutting, many companies have developed new, modified round brilliant cut diamonds. If designed correctly, these extra facets of the modified round brilliant could benefit the overall beauty of a diamond, such as in 91 facet diamonds.

Қадамды кесу

Кескіндері шаршы немесе тіктөртбұрышты, ал жақтары түзу сызықты және белдеумен қатар орналасқан тастар баспалдақ немесе тұзақ кесінділері деп аталады. Бұл тастар көбінесе бұрыштары қысқартылып, сегізбұрышты контурмен (смарагд асыл тастарына ең көп қолданылатындықтан) смарагд кесіндісін жасайды. Бұл диаманттың жарылуы немесе сынуы мүмкін өткір бұрыштардың әлсіздігі болғандықтан жасалады. Баспалдақ кесінділерінде кулет орнына павильонның ұзындығы бойымен созылатын кіл бар. Басқа да фантазиялық пішінді алмастар сияқты, смарагд кесінді алмастар да әртүрлі ұзындығы мен еніне ие болуы мүмкін. Смарагд кесінді алмастардың ең танымал және классикалық контуры 1.5-ке жуық. Асшер кесу, шаршы модификацияланған смарагд кесу, де танымал. Павильон мен тәжі салыстырмалы түрде жайпақ болғандықтан, баспалдақ кесінділері әдетте жарқырамайды және жарқын кесінділері сияқты отты болмайды, бірақ алмастың тазалығын (ең кішкентай кемшілік те көзге түсетіндей), ақшылдығын және жылтырлығын (соның салдарынан жақсы полировкасын) көрсетеді. Қазіргі кезде жарқын және жарқынға ұқсас кесулерге басымдық берілуіне байланысты, баспалдақ кесінді алмастардың құны төмендеуі мүмкін; жеткілікті тереңдігі бар тастар танымал пішіндерге қайта кесілуі мүмкін. Дегенмен, баспалдақ кесудің түзу сызықты пішіні Ар-Деко дәуірінде танымал болды. Осы кезеңдегі антикалық әшекейлерде баспалдақ кесінділері жиі кездеседі, және антикалық әшекейлерді жөндеу немесе қайта жасау үшін жаңа баспалдақ кесінділерін шығаруға нарық бар. Француз тілінен аударғанда «нанға ұқсайтын» тіктөртбұрышты багет, баспалдақ кесудің ең көп таралған түрі болды және болып табылады: бүгінде ол көбінесе сақинаның үлкен орталық (әдетте жарқын кесінді) тасын жақтау үшін акцент тасы ретінде қолданылады. Бұрыштары кесілмеген шаршы баспалдақ кесінділері кэре деп аталады; олар да антикалық әшекейлерге тән. Олар Princess кесіміне ұқсауы мүмкін, бірақ олардың отының жоқтығы және қарапайым жақтары ерекшеленеді. Оларда кулет болуы да, болмауы да мүмкін. Батыс әшекейлерінде жарқын кесулер пайда болғанға дейін, шағын суреттер үшін жылтыр қаптама ретінде жайпақ баспалдақ кесінділері қолданылды: олар антикалық саудада «портрет тастары» деп белгілі. Үнді әшекейлеріне тән ласк алмастары, баспалдақ кесудің ең ерте түрі болуы мүмкін. Олар үлкен беттері мен асимметриялық контурлары бар жалпақ тастар. Баспалдақ кесудің басқа түрлеріне үшбұрыш (немесе Триллиант кесу), желкен, ромб, трапеция (немесе трапецоид) және обос пішіндері жатады.

Stones whose outlines are either square or rectangular and whose facets are rectilinear and arranged parallel to the girdle are known as step or trap cut stones. These stones often have their corners truncated, creating an emerald cut (after its most common application to emerald gemstones) with an octagonal outline. This is done because sharp corners are points of weakness where a diamond may cleave or fracture. Instead of a culet, step cut stones have a keel running the length of the pavilion terminus. Like other fancy shaped diamonds, emerald cut diamonds can come in a variety of length to width ratios. The most popular and classic outline of emerald cut diamonds are close a value of 1.5. The Asscher cut, a square modified emerald cut, is also popular. Because both the pavilion and crown are comparatively shallow, step cut stones are generally not as bright and never as fiery as brilliant cut stones, but rather accentuate a diamond's clarity (as even the slightest flaw would be highly visible), whiteness, and lustre (and therefore good polish). Due to the current vogue for brilliant and brilliant like cuts, step cut diamonds may suffer somewhat in value; stones that are deep enough may be re cut into more popular shapes. However, the step cut's rectilinear form was popular in the Art Deco period. Antique jewelry of the period features step cut stones prominently, and there is a market in producing new step cut stones to repair antique jewelry or to reproduce it. The slender, rectangular baguette (from the French, resembling a loaf of bread) was and is the most common form of the step cut: today, it is most often used as an accent stone to flank a ring's larger central (and usually brilliant cut) stone. Square step cuts whose corners are not truncated are known as carré; they are also characteristic of antique jewelry. They may resemble the square shaped Princess cut in passing, but a carré's lack of fire and simpler facets are distinctive. They may or may not have a culet. In Western jewelry dating to before the advent of brilliant type cuts, shallow step cut stones were used as lustrous covers for miniature paintings: these are known in the antique trade as portrait stones. Characteristic of Indian jewelry are lasque diamonds, which may be the earliest form of step cut. They are flat stones with large tables and asymmetric outlines. Other forms of the step cut include triangle (or Trilliant cut), kite, lozenge, trapeze (or trapezoid), and obus shapes.

Аралас кесінділер

Аралас кесулер (өзгертілген) бриллиант және қадамды кесулердің ерекшеліктерін бөліседі: олар қадамды кесулердің салмағын сақтау және өлшемдерін бриллианттардың оптикалық әсерлерімен үйлестіруге арналған. Әдетте, тәжі бриллиантпен кесіледі, ал павильон – қадамды кесумен. Аралас кесулердің бәрі салыстырмалы түрде жаңа, ең көнесі 1960 жылдарға дейін жетеді. Олар коммерциялық жағынан өте табысты болды және танымалдылығын арттыра беруде, бұл де-факто стандартты дөңгелек бриллианттың орнын басып алуда. Алғашқы аралас кесулердің бірі – 1971 жылы ұсынылған Барион кесуі. Оңтүстік Африкалық бриллиант кесуші Базил Уотермейердің ойлап тапқан және өзі мен әйелі Марионның құрметіне аталған Барион кесуінің негізгі түрі – жылтыратылған және қырлы белбеуі бар сегізбұрышты шаршы немесе тіктөртбұрыш. Жалпы қырлардың саны 62 (кулетсіз): тәжде – 25; павильонда – 29; ал белбеуде – 8. Бұл кесуді павильон қырларымен жасалған ерекше орталық крест үлгісі (кесте арқылы көрінетіндей) және павильондағы ай тәрізді қырлар арқылы оңай анықтауға болады. Ұқсас кесу – Сәулелі кесу: ол 70 қырдан тұрады. Екеуі де – Барион және Сәулелі кесулер, әртүрлі қырлар мен комбинациялармен көптеген өзгертілген түрлерінде кездеседі. Ең табысты аралас кесу – Принцесса кесуі, оны алғаш рет 1960 жылы лондондық А. Наги ұсынды. Ол бастапқыда жалпақ шикі кристалдар (маклдер) үшін жасалған, бірақ содан бері Американдық Gem Society (AGS) сияқты кейбір гемологиялық зертханалар дөңгелек бриллианттарға қолданылатын стандарттармен салыстырылатын Принцесса кесуінің бағалау стандарттарын әзірледі. Оның басқа аралас кесулермен салыстырғанда жоғары оттылығы мен жарқырауы – Принцесса кесуінің танымалдығының бір себебі, бірақ ең бастысы – барлық бриллиант кесулердің ішінде ол бастапқы кристалдың ең аз бөлігін ысыраптайды. Тағы бір әдемі кесу – Фландрия кесуі, бұрыштары кесілген, бриллианттық қырлары бар өзгертілген шаршы, және қазіргі уақытта оны «Ресей Жұлдызы» кесушілері кесуде.

Кесудің басқа алмаз ерекшеліктеріне әсері

Алмазды кесу процесінде бриллиант кесуші шикі тастан ең ауыр алмазды алуға тырысады. Дегенмен, бұл кесу сапасын төмендетумен қатар жүруі мүмкін. Егер алмаз тым терең кесілсе, карат салмағы артады, бірақ жарық шығып кетуі салдарынан жылтырауы төмендейді. Алмаз кесушілер тасты ең аз қалдықтармен ең жақсы түріне жеткізу үшін күш жұмсауға тиіс. Бұл стратегия тастың сапасы мен соңғы пропорцияларына байланысты. Егер бірдей салмақтағы екі алмаз тексерілсе, жоғарыдан қарағанда олардың мөлшерінде айқын айырмашылық байқалуы мүмкін; бұл ең маңызды көрініс деп саналады. Мысалы, жақсы кесілген 0,90 каратты алмастың ені, нашар кесілген 1,00 каратты алмастың енімен бірдей болуы мүмкін. Бұл құбылыс таралу деп аталады. Кесу алмастың түсіне де әсер етеді. Бұл әсіресе сәнді түсті алмастарды қарастырғанда маңызды, себебі түстің кез келген ең кішкентай өзгерісі алмастың бағасына елеулі әсер етуі мүмкін. Көптеген сәнді түсті алмастар дөңгелек бриллианттар түрінде кесілмейді, өйткені дөңгелек бриллиант ақ жарықты шағылыстыру қабілеті үшін бағалы, ал сәнді түсті алмастағы ең маңызды қасиет – оның түсі, ақ жарықты шағылыстыру емес.