Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уругвай ақыны Хуана Фернандес Моралес де Ибарбуру, сондай-ақ Хуана де Америка (8 наурыз 1892 – 15 шілде 1979) – уругвайлық ақын және испан Америкасының ең танымал жазушыларының бірі. Оның поэзиясы, оның ерте туындыларының көбі эротикалық сипатқа ие, оның сезімдерін айналасындағы табиғатпен байланыстыруымен ерекшеленеді. Ол төрт рет Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына үміткер болған.
Uruguayan poet
Juana Fernández Morales de Ibarbourou, also known as Juana de América, (March 8, 1892 – July 15, 1979) was a Uruguayan poet and one of the most popular writers of Spanish America. Her poetry, the earliest of which is often highly erotic, is notable for her identification of her feelings with nature around her. She was nominated for the Nobel Prize in Literature four times.
Өмірбаян
Ол 1892 жылдың 8 наурызында Уругвайдың Серро-Ларго қаласында Хуана Фернандес Моралес ретінде дүниеге келді. Хуананың туған күні жиі 1895 жылдың 8 наурызы деп көрсетіледі, бірақ екі куәгердің қол қойған жергілікті мемлекеттік азаматтық тіркелімінде нақты жылы 1892 жыл екені айтылған. Хуана 1899 жылы Хосе Педро Варела мектебінде оқуын бастады, келесі жылы діни мектепке, содан кейін екі мемлекеттік мектепке ауысты. 1909 жылы, 17 жасында, ол "Derechos femeninos" (әйелдер құқықтары) атты прозалық туындысын жариялап, өмір бойы көрнекті феминист ретінде танылды. 1913 жылдың 28 маусымында капитан Лукас Ибарбуру Трильоға (1879-1942) азаматтық рәсіммен үйленді және Хулио Сесар Ибарбуру Фернандес (1914-1988) есімді бір ұлы болды. 1918 жылы Хуана отбасымен Монтевидеоға көшіп келді. Дәстүр бойынша, Хуана мен Лукас 1921 жылдың 28 маусымында Мәңгілік жәрдем шіркеуінде діни рәсіммен қайтадан неке қиды. Лукас Ибарбуру 1942 жылдың 13 қаңтарында қайтыс болды. Ұлдары Хулио шектен тыс құмар ойыншыға және есірткіге тәуелді болды, Хуана барлық ақшасын оның қарыздарын және медициналық қызметін төлеу үшін жұмсады, соңында үйлерін, мүлкін және зергерлік бұйымдарын сатуға мәжбүр болды. Хуана де Ибарбуру 1979 жылдың 15 шілдесінде Уругвайдың Монтевидео қаласында қайтыс болды.
She was born Juana Fernández Morales on March 8, 1892, in Melo, Cerro Largo, Uruguay. The date of Juana's birth is often given as March 8, 1895, but according to a local state civil registry signed by two witnesses, the year was actually 1892. Juana began studies at the José Pedro Varela school in 1899 and moved to a religious school the following year, and two public schools afterwards. In 1909, when she was 17 years old, she published a prose piece, "Derechos femeninos" (women's rights), beginning a lifelong career as a prominent feminist. She married Captain Lucas Ibarbourou Trillo (1879 1942) in a civil ceremony June 28, 1913, and had one child named Julio César Ibarbourou Fernández (1914 1988). In 1918, Juana moved to Montevideo with her family. As was the custom, Juana and Lucas were remarried in a religious ceremony on June 28, 1921, in the Church of Our Lady of Perpetual Aid. Lucas Ibarbourou died on January 13, 1942. Their son Julio became a compulsive gambler and drug addict and Juana spent nearly all of her money, eventually having to sell her houses, property and jewelry, to pay his debts and the costs of his medical care. Juana de Ibarbourou died on July 15, 1979, in Montevideo, Uruguay.
Поэзия және философия
Хуана де Ибарбуру феминист, табиғатты зерттеуші және пантеист болған.
Juana de Ibarbourou was a feminist, naturalist, and pantheist.
Феминизм
Хуана де Ибарбуру – Латын Америкасының ерте феминистерінің бірі. Ибарбурудың феминистік көзқарастары "La Higuera" сияқты өлеңдерінде айқын көрінеді, онда ол өрік ағашын айналасындағы түзу және гүлдейтін ағаштардан гөрі әдемі деп суреттейді, ал "Como La Primavera" өлеңінде шынайылықтың кез келген парфюмерлік хош иістен де тартымды екенін мәлімдейді. Сонымен қатар, "La Cita" өлеңінде Ибарбуру дәстүрлі әшекейлерден бұрынғы жалаңаш денесін жоғары бағалап, оның табиғи белгілерін әртүрлі материалдық аксессуарлармен салыстырып, әшекейсіз денесін жақтап сөйлейді.
Juana de Ibarbourou was an early Latin American feminist. Ibarbourou's feminism is evident in poems such as "La Higuera", in which she describes a fig tree as more beautiful than the straight and blooming trees around it, and "Como La Primavera", in which she asserts that authenticity is more attractive than any perfume. Also, in "La Cita", Ibarbourou extols her naked form devoid of traditional ornamentation, comparing her natural features to various material accessories and finding in favor of her unadorned body.
Ортақ тақырыптар
Табиғат суреттері мен эротизм Ибарбуру өлеңдерінің көп бөлігін құрайды.
Nature imagery and eroticism define a great body of Ibarbourou's poetry.
Өлім
Ибарбурудың поэзиясындағы өлім бейнесі оның барлық шығармаларында біркелкі болған жоқ. "La Inquietud Fugaz" өлеңінде Ибарбуру батыс дәстүріне сай екіұшты, соңғы өлімді көрсеткен. Дегенмен, "Vida Garfio" және "Carne Inmortal" шығармаларында Ибарбуру өзінің қайтыс болған денесінен өсімдіктер өсіп, оның мәңгілікке дейін тірі қалуына мүмкіндік беретінін сипаттайды. "Rebelde" ("Қарсыласушы") деп аталатын, ең терең мағынасы бар өлеңінде Ибарбуру өзі мен Стикс өзенінің қайықшысы Харон арасындағы қақтығысты толыққанды көрсетеді. Астыртын әлемге бара жатқан қайықта аза күйіндегі жандармен қоршалған Ибарбуру тағдырына мойынұрып, қайғырудан бас тартып, қарлығаштай көңілді болады. Ибарбуру тағдырынан қашып құтыла алмаса да, өлім күштеріне қарсы моральдық жеңіске жетеді. Көптеген ақындар сияқты, Ибарбуру да өлімнен қатты қорқып жүрді. Бұл туралы оның өлеңдерінен болжау оңай болғанымен, ол "Carne Inmortal" ("Өлімсіз ет") өлеңінің бірінші жолында осыны тікелей айтады.
Ibarbourou's depiction of death in her poetry was not consistent throughout her body of work. In "La Inquietud Fugaz", Ibarbourou portrayed a binary, final death consistent with Western tradition. In "Vida Garfio" and "Carne Inmortal", however, Ibarbourou describes her dead body giving rise to plant life, allowing her to live on. In "Rebelde", one of her most richly constructed poems, Ibarbourou details a confrontation between herself and Charon, the ferryman of the River Styx. Surrounded by wailing souls on the boat passage to the underworld, Ibarbourou defiantly refuses to lament her fate, acting as cheerfully as a sparrow. Although Ibarbourou does not escape her fate, she wins a moral victory against the forces of death. Like most poets, Ibarbourou nursed an intense fear of death. Though it is easy to surmise this from her poetry, she states so explicitly in the first line of "Carne Inmortal."
Пайдаланылған әдебиеттер
Сильвия Пуэнтес де Ойенард. "Жуана де Ибарбуроның биобиблиографиялық жазбалары". Кіріспе. Таңдамал туындылар. Авторы: Хуана де Ибарбуру, ред. Сильвия Пуэнтес де Ойенард. Мексика, Д. Ф.: Андрес Белло баспасы, 1998.
Sylvia Puentes de Oyenard. "Apuntes para una Biobibliografia de Juana de Ibarbourou." Foreword. Obras Escogidas. By Juana de Ibarbourou, ed. Sylvia Puentes de Oyenard. México, D. F.: Editorial Andres Bello, 1998.