Суссекстің темір жол желісі

Кіріспе

Сассекс темір жолы, Англия

Шығыс жағалау жолы – Англияның Брайтон қаласының шығысына қарай Сассекс оңтүстік жағалауындағы темір жол желісі. Брайтонның батысына қарайғы пойыздар Батыс жағалау жолы желісімен қатынайды. Батыс жағалау жолы және шығысқа қарайғы Marshlink желісімен бірге, бұл желі Хаванттан Эшфордқа дейінгі үздіксіз маршруттың бөлігін құрайды. Брайтон магистральдық жолы Истборн мен Гастингс қалаларына Пламптон және Куксбридж арқылы, Льюс станциясының шығысынан Шығыс жағалау жолымен бірге жүреді. Southern теміржол операторы осы жолдарды "East Coastway" немесе "Coastway East" деп атайды. "East Coastway" атымен жүретін пойыздар Брайтон, Льюс, Истборн, Гастингс, Оре және Эшфорд арасындағы стансаларға, сондай-ақ Сифордқа дейінгі тармақ желісіне де қызмет көрсетеді. Брайтонның Кемптаунға қарайғы жабық тармағы Лондондық жол стансасының шығысында бөлінетін еді.

Брайтоннан Льюзге (Шығыс бөлімшесі)

Брайтоннан шығыс жағалау жолы арқылы жүретін пойыздар көбінесе шығыс платформаларын пайдаланады. Олар Брайтон бағытымен жүріп, 28 аркалы Лондон жолы виадугынан шығысқа бұрылады, одан солтүстікке Престон мен Уиддиндегі тұрғын үйлерді, ал оңтүстікке қаланың көрінісін тамашалауға болады. Содан кейін пойыздар Лондон жолының (Брайтон) орналасқан жеріндегі тік жарға кіреді. Пойыз жолын жалғастыра бергенде, 1:258 еңістікпен көтеріледі және алғашқы туннель – Ditchling Road туннелінен өтеді, оның ұзындығы 63 ярд (58 м). Туннельден кейін орналасқан, Кемп Таунға саялайтын тармақ желісіне арналған бұрылыс 1971 жылы жабылды. Пойыз 1980 жылдың 12 мамырында ашылған Моулсекумб станциясынан өтеді және Ходшров виадугынан көпірлейді. Еңістік 1:99-ға дейін арта бастайды, Фалмерге 1:93 еңістікпен жетеді, содан кейін 490 ярд (441 м) ұзындығындағы Фалмер туннелінде тегіс болады. Соңында, жол Оңтүстік Даунс арқылы Льюеске қарай төмендейді, шамамен 4 мильге созылған 1:88 еңістікпен, бұрынғы Льюес аббаттығының орнынан өтеді, содан кейін Льюесте тегістеледі.

Кеймерден Льюеске дейінгі жол айрығы

Пойыз бағыты Брайтон магистралінен Кеймер тоғысында шығып, Вивельсфилдтің оңтүстігінде орналасқан. Содан кейін ол оңтүстікке қарай беттейді, Бёрджесс-Хиллдің солтүстік жиегінен өтіп, Пламптонға қарай бірте-бірте төмендейді. Бұл учаскеде жылдамдық 90 миль/сағатқа жетеді, сонымен бірге Куксбриджке қарай түсу жалғасады. Пойыз 70 миль/сағатқа дейін жылдамдығын төмендеткенде Хамси теміржол өткелінен өтеді, содан кейін оңтүстікке бұрылып, Оуз өзені бойымен жүреді және 395 ярдтық (361 м) ұзындықтағы Льюс туннеліне кіреді. Соңында пойыз Льюс қаласына жетеді.

Льюес - Истборн

Бір кездері Льюс басқа бағыттардың тоғыс нүктесі болған, оның ішінде солтүстікке қарай екі тармақ желісі бар еді. Бірі Укфилд арқылы Эриджге, ал екіншісі Шығыс Гринстедке және одан әрі жүрген. Екі бағыт та Льюестен Велден желісі арқылы басталып, Калвер тоғысында екіге бөлінетін. Басты желі және шығыс тармағы Льюестен шыққаннан кейін бірігіп, Оуз өзенінен және A27 тас жолынан өтіп, Ньюхейвен мен Сифорд тармағына Соузерхам тоғысына жетеді. Желінің солтүстігінде, сол кездегі цемент зауыттары үшін алмастыру жолдары болған. Шамамен бір шақырымнан кейін, бағыт қайтадан A27 тас жолының астынан Маунт Кабурн тауының етегінен өтеді, содан кейін Глиндіден өтеді. Глиндеде екі өнеркәсіптік тармақ желісіне арналған алмастыру жолдары болған: біреуі саз кеніне, екіншісі әктас кеніне апаратын. Желі Бервиккеге дейін дерлік түзу бағытта жүреді, содан кейін Кукмир өзенінен сәл төбелі-төмен өтеді, одан кейін қазіргі Полегейт станциясына қарай төмен түседі. Алдыңғы станция, батысқа қарай 330 метр жерде, 1968 жылы жабылған Хейлшам (Күкі желісі) арқылы Эриджге дейінгі бұрынғы тармақ желісімен байланысты болған. Станциядан шыққаннан кейін, бір кезде Гастингс бағытына қарай созылатын қосымша желіге тоғыс болған, бұл пойыздарға тармақтан өтуге мүмкіндік берген; қазір ол жабылып, барлық пойыз Истборн желісіне кіріп, аялдамада кері бұрылып, сапарын жалғастырады. Қатты бұрылыстан кейін, бағыт Уиллингдон тоғысына дейін сәл төмендеп жүреді, онда Гастингс бағытынан және одан келетін бағыттар орналасқан. Ұзақ өтпей Хэмпден Паркі, содан кейін жалпақ Уиллингдон жазығы арқылы Истборнға, соңғы станцияға жетеді.

Истборн - Сент Леонардс

Истборннан басталатын бағыт Хэмпден паркі арқылы өтіп, Уиллингдон тоғысына жетеді. Мұнда бағыт бұрынғы Stone Cross Junction бағытына бұрылады, сол жерден Полегейттен келген бағыт қосылатын еді. 1905 жылы ашылып, 1935 жылы жабылған Стоун Кросс аялдамасынан кейін, бағыт Певенси мен Уэстхэмге қарай еңіспен төмендейді. Желі енді Певенси қамалынан өтіп, Певенси жазықтарын кесіп өтеді, тек қана ең жұмысты уақытта тоқтау жасап тұратын Певенси шығанағына қызмет көрсетеді. Содан кейін желі оңтүстіктегі Бичлендс ауданы мен Норманс шығанағына жетуден бұрын, жылжымалы үйлер орналасқан жерден өтеді. Норманс шығанағы бастапқыда аялдама ретінде ашылған және әлі күнге дейін сағат сайын қызмет көрсетеді. Певенси жазықтары бойымен жалғасып, желі Куден жағажайы мен Коллингтонға жақын өтеді, содан кейін Бекшеллге жетеді. Бағыт одан әрі Галли Хилл тұйықтарына дейін ойыс арқылы өтеді, сосын Бульверхит пен Гастингс дизельдерінің және Оңтүстік-Шығыс деполарының жанынан жағалау бойымен өтеді, 1967 жылы жабылған Сент Леонардс (Батыс Марина) жерінен өтеді. Шығыс жағалау жолы Бо Пип тоғысында аяқталады, онда Тонбриджден келген Гастингс желісі Бо Пип туннелі арқылы Сент Леонардсқа (Жұмысшы алаңы) және Гастингс туннелі арқылы Гастингске дейін жалғасады. Лондон мен Брайтоннан келген кейбір пойыздар Гастингстен әрі Ореге дейін барады, онда бұрынғы депо жабылып, жаңадан құрылған. Бұл Шығыс жағалау бағытының соңы, ал Ашфордқа қарай шығысқа қарай созылатын желі Маршлинк желісі деп аталады.

Негізгі желі

Брайтон, Льюс және Хейстингс темір жолы (BLHR) 1844 жылдың 7 ақпанында құрылды және 29 шілдеде Брайтон мен Льюс арасындағы желіні салуға парламенттік мақұлдау алды. Жұмысты қыркүйек айында Джон Урпет Растрик бастады. Бағыт Лондондық жол виадугы арқылы аңғардан өтіп, содан кейін Оңтүстік Даунс таулары арқылы Фалмерге дейін, ал одан Льюске дейін, Фалмерде орналасқан станциясымен бірге төмен түсті. Бұл бөлік 1846 жылдың 8 маусымында ашылды. Сол жылдың 27 маусымында Хейстингс қаласының сыртындағы Бульверхитте бір жолмен ұзартылды, ал Полегейттегі аралық станциясы жақын жердегі Хейлшам және Оңтүстік Борн қалаларына қызмет көрсету үшін салынды, соңғысы қазір Истборнның бір бөлігі. Бұл бөлік 1849 жылдың қаңтарында екі жолға дейін кеңейтілді. 1846 жылдың 27 шілдесінде BLHR басқа темір жолдармен бірігіп, Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолын (LB&SCR) құрды. 1846 жылдың қараша айында Астен өзенінің үстіндегі көпір аяқталды және Бульверхит уақытша станциясы Гастингс және Сент-Леонардс деп аталған тұрақты станциямен ауыстырылды, кейін Сент-Леонардс Вест Марина деп қайта аталды. Шамамен бір жыл бойы Лондоннан барлық пойыздар Брайтон арқылы өтті, содан кейін 1847 жылдың 2 қазанында Кэймер тоғысынан Льюске дейін Брайтон бағыты салынды. Льюсте ашылған алғашқы станция Friar's Walk-тегі аялдама болды. Хейстингске дейінгі желі ашылғаннан кейін, Брайтоннан келген пойыздар станцияға кіріп, шығысқа қарай кері жүріп шығатын. Кеймер тоғысынан желі ашылғанда, станцияға жақын жерде Пинвелл платформалары деп аталған жаңа, уақытша және шатырсыз платформалар ашылды. Бұл пойыздарды кері жүргізу қажеттілігін жойды, бірақ Friars Walk-тан бөлек орналасқан. 1857 жылдың 1 қарашасында төрт платформасы бар жаңа тоғыс станциясы ашылды, ол Брайтон, Лондон, Укфилд, Ньюхейвен, Истборн және Хейстингс қалаларына қызмет көрсетті. Көбірек платформаларды орналастыру және қисықтарды азайту үшін станция қайта құрылды, жаңадан жобаланды және 1889 жылдың 17 маусымында қайта ашылды. Жүк ауласына апаратын бастапқы бағыт сақталды. Желідегі тағы бір тоғыс станциясы Полегейтте орналасқан. 1849 жылдың 14 мамырында Полегейттен екі тармақ желі салынды, біреуі оңтүстікке қарай Истборнға, екіншісі солтүстікке қарай Хейлшамға дейін. Екеуі де станциядан шығысқа қарай шықты, яғни Истборннан келген пойыздар Полегейтте кері жүруге мәжбүр болды. Бұл 1880 жылы Хейлшамнан Cuckoo Line желісіне дейін ұзартылғанда өзгерді, содан кейін шығысқа қарай жаңа станция салынды. Онда төрт өткізу платформасы болды және Хейлшамға дейінгі желі станцияның батысынан қайта бағытталды. Бұл Истборннан Tunbridge Wells қаласына қарай пойыздарды кері жүргізу қажеттілігін жойды. Истборн бағытындағы келесі станция 1888 жылы Уиллингдон еншілес қауымынан кейін Уиллингдон деп аталған Хэмпден Парк болды. Осы станцияның солтүстігіндегі тоғыс Уиллингдон тоғысы деп аталды, онда бағыт шығысқа немесе батысқа қарай бұрылады. Уиллингдоннан Стоун-Кросс тоғысына дейінгі бір жол 1871 жылдың 2 тамызында ашылды, бұл Полегейт, Певенси және Истборн арасындағы үшбұрышты тоғыс құрады және Истборннан Хейстингске тікелей пойыздардың қатынай алуына мүмкіндік берді. Истборндағы аялдама бастапқыда ағаштан салынған ғимарат болды. Ол 1866 жылы қайта салынды, ал ағаш No. 1 Уорф көшесіндегі үй салуға пайдаланылды. Екінші станция 1872 жылы қайта жобаланып, 1886 жылы қайта құрылды. Онда төрт платформа, локомотив депосы және кең жүк ауласы болды. Гастингске дейінгі желінің қалған бөлігін 1851 жылы Оңтүстік-Шығыс темір жолы Ашфордтан Хейстингске дейінгі желісінің бір бөлігі ретінде салды, бірақ LB&SCR оған басқару құқығын алды.

The Brighton, Lewes and Hastings Railway (BLHR) was established on 7 February 1844, and was granted parliamentary approval to construct a line between Brighton and Lewes on 29 July 1844. The work was started by September, engineered by John Urpeth Rastrick. The route crossed a valley with the London Road viaduct and then ran through the South Downs to Falmer before descending to Lewes, with a station located at Falmer. This section was opened on 8 June 1846. On 27 June that year, a single line extension was opened to just outside Hastings at Bulverhythe, with an intermediate station at Polegate to serve the nearby towns of Hailsham and South Bourne, the latter now part of Eastbourne. This section was later doubled in January 1849. On 27 July 1846 the BLHR merged with other railways to form the London, Brighton and South Coast Railway (LB&SCR). In November 1846, the bridge over the River Asten was completed and Bulverhythe Temporary Station was replaced by a permanent station named Hastings & St Leonards, later renamed to St Leonards West Marina. For almost a year, all services from London travelled via Brighton until a spur off the Brighton Main Line was constructed from Keymer Junction to Lewes and opened on 2 October 1847. The first station opened at Lewes was a terminus at Friar's Walk. After the extension to Hastings opened, trains from Brighton visited the station and then reversed out before continuing east. When the line from Keymer Junction opened, a new set of makeshift and unroofed platforms opened near the junction to the station, known as the Pinwell platforms. These eliminated the need for reversing trains but were separate from Friars walk. A new junction station with four platforms was constructed and opened on 1 November 1857, serving trains to Brighton, London, Uckfield, Newhaven, Eastbourne, and Hastings. To accommodate more platforms and reduce the tight curves, the station was rebuilt, realigned, and reopened on 17 June 1889. The original route leading to the freight yards was retained. Another junction station on the line was at Polegate. On 14 May 1849 two branch lines from Polegate were built, one southwards to Eastbourne and one north to Hailsham. Both had left the station from the east, which meant trains from Eastbourne had to reverse at Polegate. This was changed when the Cuckoo Line from Hailsham to was extended in 1880, and a new station was built mile east. It had four through platforms and the line to Hailsham was re routed from the west of the station. This eliminated the need to reverse trains from Eastbourne towards Tunbridge Wells. The next station on the line towards Eastbourne was Hampden Park, built in 1888 as Willingdon, after the parish of Willingdon. The junction north of this station was called Willingdon Junction, where the route diverges either east or west. A single line spur from Willingdon Junction to Stone Cross Junction was opened on 2 August 1871, forming a triangular junction between Polegate, Pevensey, and Eastbourne and allowing direct trains to operate from Eastbourne to Hastings. The terminus at Eastbourne was originally a timber building. It was rebuilt in 1866, and the timber was reused to build a house at No. 1 Wharf Road. The second station was redesigned in 1872 and then significantly rebuilt in 1886. At its peak, it had four platforms, a locomotive shed, and an extensive goods yard. The remaining of line to Hastings was constructed by the South Eastern Railway in 1851 as a part of their line from Ashford to Hastings, but the LB&SCR obtained running powers over it.

Кемп Таун филиалы

Лондон жолының шығыс станциясынан шығысқа қарай тартылған тармақ желісі 1869 жылдың 2 тамызында ашылды. Оның салынысы қымбатқа түсті, Lewes Road және Hartington Road үстінен туннель және 14 аркалы виадук салу қажет болды. Бұл желі негізінен LBSCR компаниясының Брайтонға шығыстан таяп келе жатқан басқа компаниядан қауіптенуін басу үшін салынды. 1873 жылдың 1 қыркүйегінде аралық станция ашылды. 1917 жылдың 1 қаңтарында бұл тармақ жолаушылар тасымалы үшін уақытша жабылды. 1919 жылдың 10 тамызында қайта ашылды, бірақ 1933 жылдың 1 қаңтарында толығымен жабылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кемп Таунға апаратын туннель әуе шабуылынан қорғануға арналған баспана ретінде пайдаланылды. Желі 1971 жылдың 14 тамызына дейін жүк тасымалы үшін қолданылды. 1976 жылы виадук бұзылып жатыс.

Қалқып қалған бұтақ

Бұл тармақ 3 мильге (5 км) созылып, 1862 жылы салынған. Ол The Crumbles деп аталатын құмшақты төбеге дейін жеткізіп, онда жиналған құмшақ LB&SCR теміржол желілері үшін балласт ретінде қолданылды. Балласт пойыздары 1932 жылға дейін жүріп тұрды, содан кейін Оңтүстік теміржолы гранит пайдалануға көшті. Желіге кейіннен қосымша тармақтар салынды, оның ішінде 1870 жылы теміржолды кесіп өтетін Истборн газ компаниясы үшін арналған қосым жол. Газ зауыты көмірді тасымалдау арқылы алды, ал оның орнына кокс өндіріп, оны алып кетті. 1926 жылы Eastbourne Corporation Electric Works үшін желі салынды, ол көмір тасымалдады, автобус гаражына отын жеткізді, сондай-ақ қоқыс өңдеу зауыттарынан металл қалдықтарын шығарды. 1960 жылдың сәуір айында тармақта бумен жұмыс тоқтатылды, содан кейін 1967 жылдың басында желі жабылғанға дейін дизельді маневрлік локомотивтер жұмысты жалғастырды.

Моторлы пойыздар

LB&SCR 1905 жылы Истборн мен Сент-Леонардс Вест-Марина арасында моторлық пойыз қатынасын бастады. Компания Stone Cross, Pevensey Bay, Normans Bay, Cooden, Collington және Glyne Gap аймақтарында жаңа, операторсыз тоқтау пункттерін ашты. Олардың барлығы, Stone Cross (1935 жылы жабылған) және Glyne Gap (1915 жылы жабылған) ең болмаса, әлі де жұмыс істеп тұр.

Электрмен жабдықтау

Барлық желілер, Ореге дейін (Кемп Таун тармағынан басқа), Оңтүстік темір жолымен 1935 жылдың мамыр айында ашылған 750 В тұрақты токпен жұмыс істейтін үшінші рельс жүйесімен электрлендірілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Шығыс Сассекс жағалауына жақындығынан, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше рет бомбалау шабуылдарына ұшырады. 1943 жылдың 25 мамырында күндізгі әуе шабуылы кезінде неміс бомбалаушысы Брайтон станциясының солтүстігіндегі жоғарғы жүк ауласына бес бомба тастады. Бұған қоса, Лондон жолының виадугінің бір бөлігі де зақымдалды. Бомбалар екі арканы қиратып, бір теміржол қызметкерінің қаза болуына себеп болды. Құрылысқа уақытша жөндеу жұмыстары жылдам жасалып, жыл соңына дейін зақымдалған кірпіш қабырғалары толыққанды қалпына келтірілді. 1941 жылы Истборндағы локомотив депосы көптеген әуе шабуылдарынан кейін дерлік шатырсыз қалды. 1944 жылдың наурыз айында неміс әуе шабуылы кезінде Истборн станциясының платформалары ауыр зақымдарға ұшырады. Шабуыл рельстерді қиратып, платформаның шатырларын құлатты. Сонымен қатар, 1942 жылы АРП жаттығулары барысында теміржол қызметкерлері қаза тапты.

2015 жылға дейінгі

Бастапқыда желіге бірнеше жыл бойы семафорлық сигналдар мен түрлі түсті жарықтардың қоспасы арқылы, бірнеше сигналдық посттармен белгі берілді. Көптеген станцияларда сигналдық пост болған, тіпті Льюесте жүк ауласын қоса алғанда, аймақты басқаратын бес сигналдық пост болған. Полегейтте үш сигналдық пост, ал Уиллингдон және Стоун Кросс түйіндерінде, сондай-ақ Певенси шығанағы мен Куден Бичте басқа да сигналдық посттар болды. Глинд пен Бервик арасындағы Рипте, және Бервик пен Полегейт арасындағы Уилмингтонда да өткізу посттары болды. 2015 жылға дейін Үш көпір сигналдық орталығы Кеймер түйінінен Пламптонға және Брайтоннан Фалмерге дейінгі маршрутты басқарды, онда Льюс электрлік пост Саузерхэм түйініне дейін басқаруды қабылдады, одан кейін Гастингске дейін абсолютті блок сигналы қолданылды. Сигналдық посттар Бервик, Полегейт өтпесі, Хэмпден Парк, Истборн, Певенси және Уэстхэм, Бексхилл және Бо Пип түйіндерінде орналасқан. Пламптон мен Норман шығанағында екі өткізу посттары болды.

2015 қайта белгілеу

2013 жылы Network Rail жобасы бойынша Льюс пен Сент-Леонардс арасындағы бағытты жаңарту жоспарланды, осы бағыттағы семафорлық сигналдар мен сигналдық посттар түсті шамдарға алмастырылып, басқару жаңа Теміржол Операциялық Орталығынан, Үш Көпірде жүзеге асырылатын болды. 2015 жылдың 13 ақпанында Бервик, Полегейт, Хэмпден Парк, Истборн, Певенси және Вестхэм, Норманс Бэй және Бексхилл сигналдық посттары соңғы пойызға сигнал берді. Содан кейін демалыс күндері семафорлық сигналдар мен қолданыстағы түсті шамдар сигналдары ауыстырылып, жаңа түсті шамдар орнатылып, сынақтан өтті. Бағыт 2015 жылдың 16 ақпанында қайта ашылды, ал Хэмпден Парк сигналдық посттары демалыс күндері бұзылды. Бексхилл, Истборн және Бервик сигналдық посттары ескерткіштер тізіміне енгендіктен, бұзудан сақталды, ал Полегейт сигналдық посттарын жергілікті қалалық кеңес мұражай ретінде сатып алды. Певенси сигналдық посттары кейінірек бұзылуы жоспарлануда.