Флоренс Келли: Әлеуметтік реформатор және белсендісі
Florence Kelley
Флоренс Келли (1859-1932) – американдық әлеуметтік реформатор, жалақыны жою идеясының авторы. Еңбек құқығы, балалар құқығы үшін күресті. NAACP құруға көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық белсенді (1859–1932)
автор және журналист
American activist (1859–1932)
the author and journalist
Флоренс Молтроп Келли (12 қыркүйек 1859 – 17 ақпан 1932) – әлеуметтік және саяси реформатор, сондай-ақ жалақыны жою тұжырымын алғаш қолданған адам. Оның қанаушылық еңбекке қарсы, ең төменгі жалақы, сегіз сағаттық жұмыс күні және балалардың құқықтары үшін атқарған жұмысы бүгінде жоғары бағаланады. Келли 1899 жылы құрылған Ұлттық Тұтынушылар Лигасының алғашқы бас хатшысы болды. 1909 жылы Келли Афроамерикалықтарды жақсарту үшін Ұлттық қауымдастықты (NAACP) құруға көмектесті.
Florence Moltrop Kelley (September 12, 1859 – February 17, 1932) was a social and political reformer and the pioneer of the term wage abolitionism. Her work against sweatshops and for the minimum wage, eight hour workdays, and children's rights is widely regarded today. From its founding in 1899, Kelley served as the first general secretary of the National Consumers League. In 1909, Kelley helped to create the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP).
Ерте өмір
12 қыркүйекте 1859 жылы Келли Уильям Д. Келлидің (1814–1890) және Каролина Бартрам Бонсалдың отбасында Филадельфияда дүниеге келді. Келлиге әсіресе әкесі әсер етті және ол: «Мен үйренгеннің бәрі үшін оған қарыздымын» деді. Пью әйелдердің жағдайын жақсартушы болды және Келлиге өзінің қанаушылыққа ұшыраған әйел ретіндегі өмірі туралы айтты. Олар 1891 жылы ажырасты. Ол оның физикалық зорлық-зомбылығынан ажырасуды қалады. Келли өзі сол жерде кешкі сабақтарды жүргізді. Ұйым жергілікті, штаттық және федералдық деңгейде ең төменгі жалақы мен сегіз сағаттық жұмыс күні сияқты еңбек заңдарын қабылдау үшін күреске жетекшілік етті. 1890 жылы Нью-Йорк заң шығарушы органы әйелдерге штаттық фабрика инспекторлары ретінде сегіз жаңа лауазым құру туралы заң қабылдады. Келли 1891 жылдан 1899 жылға дейін Хулл Хаусқа қосылды. Хулл Хаус Келлиге басқа әлеуметтік ұйымдармен байланыс орнатуға және жұмысшы әйелдер мен балалардың құқықтарын қорғауға мүмкіндік берді, осы арқылы оның мансабында алға жылжуға көмектесті. Келли Джейн Аддамстың қолдауымен Чикаго әйелдер клубымен байланыс жасады және Хулл Хауста әйелдер еңбегі бюросын құрды. Ұйым ретінде Хулл Хаус Келлиге сол кезде ресми саясатқа қатысуға мүмкіндік берілмеген әйелдер үшін әлеуметтік белсенділікке қатысу үшін ерлер ұйымдарын айналып өтуге мүмкіндік берді. Ол әлеуметтік әділеттілік феминизмінің бастаушысы деп есептеледі. Оның социалистік нанымдарына сәйкес еңбек жағдайларын жақсартуға бағытталған реформалар Келлиді фабрикаларды тексеруде, жұмыс берушілерге әлеуметтік қозғалыс қысымын ұйымдастыруда және оның мансабы барысында реформалық заңнаманы және сот шараларын қолдауда алғашқы рөл атқаруға итерді (төменде қараңыз). Келли Ұлттық бала еңбегі комитеті, Ұлттық тұтынушылар лигасы, Әлеуметтік қызметкерлердің ұлттық конференциясы, Бейбітшілік және еркіндік үшін әйелдер халықаралық лигасы сияқты түрлі әлеуметтік ұйымдарға үлес қосты немесе басшылық етті. Хулл Хаус тұрғыны Алзина Стивенс Келлидің фабрика инспекторларының көмекшілерінің бірі болды. Хулл Хаустағы жұмысы барысында ол Чикаго университетінің Чикаго аудандарын зерттеуді сұраған Фрэнк Алан Феттермен достық қарым-қатынас орнатты. Феттердің ұсынысымен ол Корнелл факультетіне қосылғанда Корнеллдің Ирвинг әдеби қоғамының мүшесі болды. Келли өзінің қатаңдығымен және күшті энергиясымен танымал болды. Хулл Хаус негізін қалаушы Джейн Адамстың жүйсі Келлиді «реформалық көтерілістегі ең қатал адам, басқалар үшін жақсы өмір үшін күрескен ең жақсы және ең шебер жауынгер, Хулл Хаус білген» деп атады.
On September 12, 1859, Kelley was born to William D. Kelley (1814–1890) and Caroline Bartram Bonsall in Philadelphia. Kelley was influenced mainly by her father and said, "I owe him everything that I have ever been able to learn to do." Pugh was an advocate for women and told Kelley about her life as an oppressed woman. the couple divorced in 1891. She wanted a divorce because of his physical abuse Kelley herself taught evening classes there. The organization helped lead the battle for labor laws, such as the minimum wage and the eight hour days, at the local, state, and federal levels. By 1890, the New York legislature passed laws creating eight new positions for women as state factory inspectors. Kelley joined the Hull House settlement house from 1891 to 1899. Hull House allowed Kelley to advance in her career by providing her a network to other social organizations and an outlet to pursue the advancement of rights for working women and children. Kelley interacted with the Chicago Women's Club under Jane Addams' sponsorship by establishing a Bureau of Women's Labor within Hull House. As an organization, Hull House provided Kelley the opportunity to bypass male organizations in order to pursue social activism for women, who were denied participation in formal politics at the time. She is credited with starting the social justice feminism movement. Reform of labor conditions, in line with her socialist commitments, led to Kelley having pioneering roles in factory inspection, in organizing social movement pressure on employers, and in advocating for reform legislation and legal action over the course of her career (see below). Kelley contributed to or led a variety of social organizations including National Child Labor Committee, National Consumers League, National Conference of Social Workers, Women's International League for Peace and Freedom, Hull House resident Alzina Stevens served as one of Kelley's assistant factory inspectors. In the course of her Hull House work, she befriended Frank Alan Fetter when he was asked by the University of Chicago to conduct a study of Chicago neighborhoods. At Fetter's motion, she was made a member of Cornell's Irving Literary Society as an alumna, when he joined the Cornell Faculty. Kelley was known for her firmness and fierce energy. Hull House founder Jane Addams' nephew called Kelley "the toughest customer in the reform riot, the finest rough and tumble fighter for the good life for others, that Hull House ever knew."
NAACP және нәсілдік теңдік бойынша жұмыс
Уильям Инглиш Уоллинг пен Мэри Уайт Овингтонның сұрауымен Келли NAACP-тің негізін қалаушы мүшесі болды. Директорлар кеңесінің мүшесі ретінде ол кандидаттарды ұсыну, бюджет, білім беруге федералдық көмек көрсету, линчеваниеге қарсы күрес және мектеп қаражатының теңсіздікпен жұмсалуы жөніндегі комиссияларға қатысты. Бұл оны Стерлингтің кемсіту заң жобасын жасауға итермеледі, ол Стерлинг Тауннер заңына қарсы бағытталған шабуыл болды. Аталған заң түсті терілі балаларға мұғалімдерге жан басына 2,98 доллар, ал Оңтүстіктегі және Вашингтондағы 15 мектептегі ақ балаларға 10,32 доллар мөлшерінде федералдық жәрдем беруді ұсынды. NAACP бұл қара нәсілділерге арналған мемлекеттік мектептердегі кемсітушілік пен еңсерілмейтін мәселелерді одан әрі күшейтеді деп мәлімдеді. Келли мен В.Е.Б. Дюбуа осы заңға қалай қарсы тұру керектігі туралы келіспеді. Келли нәсіліне қарамастан қаражатты тең бөлуді қамтамасыз ететін ережелерді қосуды қалады. Дюбуа осы мәселенің маңыздылығын ескере отырып, нәсілге қатысты арнайы бап енгізуді ұсынды, себебі бұл федералды үкіметті қара нәсілді балаларға арналған мектептерде әділ қарауды қамтамасыз етуге міндеттейтін еді. Келли заң жобасына нәсіл туралы бірде-бір сөз қосылса, Конгресс оны қабылдамайды деп сенді. Ол заң жобасын қабылдап, содан кейін оның мазмұнын өзгертуді жоспарлады. Сондықтан заң жобасы қабылданғанда, қаражатты халық санына сәйкес штаттарға тең бөлуді қарастырды. Ақшаны тең бөлу мәселесі штаттардың құзырында қалатын еді. Келли NAACP және В.Е.Б. Дюбуамен басқа да мәселелер бойынша келіспеді. Шеппард Тауннер заңы олардың арасындағы ең күрделі келіспеушіліктердің бірі болды. Аталған заң жүктілік және бала кезеңінде аналар мен балаларға көмек көрсетуді көздеді. NAACP және Дюбуа заң жобасына қарсы болды, себебі қара нәсілді аналарға қаражат бөлуде кемсітушілікке жол бермеуге қатысты ешқандай ереже болмады. Білім беру қаражатын тең бөлу туралы ұстанымынан өзгеше, Келли әділ бөлуді қамтамасыз етуге қатысты ешқандай талаптар қоймады, себебі ол нәсіл мәселесі көтерілсе, заң жобасы қабылданбайтынын білді, әсіресе Оңтүстік штаттарының қарсылығын ескере отырып. Келли заңның, тіпті шектеулі нысанында болса да, қабылдануы маңызды деп санайтын, себебі бұл қаржыландыруды қамтамасыз ететін және әлеуметтік әл-ауқаттың негізгі қағидасын орнықтыратын еді. Ақырында Келли NAACP-тің қолдауын алды, егер заң қабылданса, оны бақылап отыратынына және нәсіліне қарамастан, барлығының теңдігі үшін талмай жұмыс істейтініне уәде берді. Ол жұмыс істеген кезеңде еңбек заңнамасын қолдау және қабылдау үшін 64 тұтынушылар лигасы құрды. Келли көбінесе штат заң шығарушыларына өкіл ретінде сөйледі және әйелдер клубтары арқылы NCL желісін кеңейтті. Ол жұмыс күнін сегіз сағатқа дейін шектеуге күш салды. 1907 жылы ол өзінің ықпалын Жоғарғы Соттың Мюллер Орегонға қарсы ісіне жұмсады, бұл әйелдердің қауіпсіз емес кәсіптерде жұмыс істейтін сағаттарын шектеуге тырысты. Келли әйелдердің ұзақ сағат бойы жұмыс істеуінің зияндылығы туралы әлеуметтанулық және медициналық дәлелдерді қамтитын әйгілі Брандейс қысқаша мақаласын жасауға көмектесті, соның нәтижесінде Жоғарғы Сот әлеуметтанулық дәлелдерді мойындады, бұл кейіннен Браунның білім беру кеңесіне қарсы істе үлкен нәтиже берді. Оның әйелдер үшін сегіз сағаттық жұмыс күнін енгізуге жасаған тырысы 1895 жылы Иллинойс Жоғарғы Сотымен конституцияға қайшы деп танылды, себебі бұл әйелдерге ұзақ мерзімді келісімшарттар жасасудан тыйым салды. 1909 жылы Келли NAACP құруға көмектесті, содан кейін ол В.Е.Б. Дюбуаның досы мен одақтасы болды. Ол сонымен қатар балалар еңбегі заңдарын және еңбек жағдайларын жақсартуға жұмыстады. 1917 жылы ол Жоғарғы Сотқа "Бантингке қарсы Орегон" ісі бойынша "әрбір зауытта, фабрикада немесе өндіріс орнында" жұмыс істейтін жұмысшылар үшін сегіз сағаттық жұмыс күні туралы арыз берді. Келлидің NCL-і балалар еңбегімен және еңбек жағдайларымен мемлекеттік заңға қайшы киім өндірісін шектеуді қамтамасыз ететін киімге "Тұтынушының ақ таңбасын" қойды. Ол 1932 жылы қайтыс болғанға дейін Ұлттық тұтынушылар лигасына жетекшілік етті.
Asked by William English Walling and Mary White Ovington, Kelley became a founding member of the NAACP. As a member of the board of directors, she belonged to committees on Nomination, The Budget, Federal Aid to Education, Anti Lynching, and the Inequality Expenditure of School Funds. That launched her to create the Sterling Discrimination Bill, which was an attack against the Sterling Towner Bill, which proposed a federal sanction of $2.98 per capita for teachers of colored children and $10.32 per capita children at white schools in 15 schools in the South and Washington, D. C. The NAACP held the position that it would perpetuate the continual discrimination and neglect of the public schools for black people. She and W. E. B. DuBois disagreed on how to attack this bill. She wanted to add the language that guaranteed equitable distribution of funding regardless of race. DuBois believed that there should be a clause added specific to race because it would require the federal government to enforce that the schools for black people to be treated fairly. Kelley believed that if anything was added about race to the bill, it would not pass through Congress. She wanted to get the bill passed and then to change the language. Therefore, when the bill was passed, it called for equal distribution to the schools to be handled by the states based on population. The issue remained on whether or not the states would distribute the money equally. Kelley disagreed with the NAACP and W. E. B. DuBois on other issues as well. The Sheppard Towner Act was the most contentious issue of disagreement between them. The act provided aid to mothers and children during pregnancy and infancy. The NAACP and DuBois were opposed to the bill because there were no provisions to prevent discrimination in the distribution of funds to black mothers. Unlike her stance on equitable distribution of educational funds, Kelley was not demanding any provisions for equitable distribution, as she knew the bill would never pass if the issue of race was introduced, especially with the opposition already present from southern states. Kelley believed that it was more important to pass the legislation, even in its limited form, so that the funding would be secured and the primary principle of social welfare would be established. Eventually, Kelley, earned the support of the NAACP on the issue with the promise to monitor the bill if it passed and to work tirelessly toward the equity of all, regardless of race. In her work there, she built 64 Consumers Leagues to promote and to pass labor legislation. Kelley often acted as a representative to address state legislators and expanded the NCL network through women's clubs. She worked hard to establish a workday limited to eight hours. In 1907, she threw her influence into a Supreme Court case, Muller v. Oregon, an attempt to overturn limits to the hours female workers could work in non hazardous professions. Kelley helped file the famous Brandeis Brief, which included sociological and medical evidence of the hazards of working long hours and set the precedent of the Supreme Court's recognition of sociological evidence, which was used to great effect later in Brown v. Board of Education. Her pursuit to enforce the eight hour work day for women was later declared unconstitutional by the Illinois Supreme Court in 1895 because it restricted women from making contracts for longer hours. In 1909, Kelley helped create the NAACP and thereafter became a friend and ally of W. E. B. Du Bois. She also worked to help improve child labor laws and working conditions. In 1917, she again filed briefs in a Supreme Court case for an eight hour workday, now for workers "in any mill, factory or manufacturing establishment," in the case Bunting v. Oregon. Kelley's NCL sponsored a "Consumer's 'white label'" on clothing that restricted garment production with child labor and working conditions against state law. She led the National Consumers League until her death, in 1932.
Басқа жетістіктер
1907 жылы Келли Нью-Йоркте Халық тығырылын азайту жөніндегі комитетті ұйымдастырды, одан кейін ол және Мэри Кингсбери Симхович тығырылдың себептері мен салдары және оны жеңілдету жолдары туралы көрме өткізді, бұл 1909 жылы қала құрылысы жөніндегі алғашқы ұлттық конференцияға түрткіс болды. Келли Джозефин Голдмаркпен бірге заңгер Луи Брандейс жинаған ақпаратты ұсыну үшін жұмыс істеді, бұл ақпарат Брандейс есебі деп аталды, және ол әйелдердің денсаулығына артық жұмыс істеудің зиянды әсерін көрсетуге мүмкіндік берді. Келли сондай-ақ Конгресске 1916 жылғы Китинг-Оуэн бала еңбегі заңын қабылдауға көмектесті, ол он үш жасқа дейінгі балаларды жұмысқа алған фабрикаларда жасалған тауарларды сатуға тыйым салды. Осы заңнан басқа, ол Шеппард-Таунер заңын қабылдау үшін де үгіт жүргізді, ол аналар мен нәрестелердің өлімін азайту мақсатында мамандандырылған медициналық клиникаларды қаржыландыру арқылы елдегі алғашқы әлеуметтік қамтамасыздандыру бағдарламасын құрды. 1912 жылы ол балалардың әл-ауқатын бақылау үшін АҚШ Балалар бюросын құрды.
In 1907 Kelley organized New York’s Committee on Congestion of Population, after which she and Mary Kingsbury Simkhovitch sponsored an exhibit on the causes and consequences of congestion and methods for alleviating it, catalyzing the first National Conference on City Planning in 1909. Kelley worked with Josephine Goldmark to provide the information organized by lawyer Louis Brandeis in what became known as the Brandeis Brief to demonstrate the harmful effects of overtime on women's health. Kelley also helped lobby Congress to pass the Keating Owen Child Labor Act of 1916, which banned the sale of products created from factories that employed children thirteen and under. In addition to this act, she also lobbied for the Sheppard Towner Act, which created the nation's first social welfare program to fight against maternal and infant mortality by funding health care clinics specialized in those areas. In 1912, she formed the US Children's Bureau, a federal agency to oversee children's welfare.
Өлім
Келли 1932 жылдың 17 ақпанында Филадельфияның Германтаун ауданында 72 жасында қайтыс болды. Ол Филадельфиядағы Лорел-Хилл бейістігіне жерленді. "Менің Батырым" жобасы оны "Ангел" батыры деп жариялады.
Kelley died, age 72, in the Germantown section of Philadelphia on February 17, 1932. She was interred at Philadelphia's Laurel Hill Cemetery. She was named an Angel hero by The My Hero Project.
Жарияланымдар
Тұтынушының жауапкершілігі. Нью-Йорк: Ұлттық бала еңбегі комитеті, 1908. Келли тұтынушының жауапкершілігі – сатып алу арқылы жұмыс жағдайларына қатысты моральдық кемшіліктерді, мысалы бала еңбегін тоқтатуға ықпал ету екенін айтады. Қысқасы, ол "доларыңызбен дауыс беріңіз" деген қазіргі заманғы ұғымды қолдайды. Сонымен қатар, еңбек жағдайларын бағалау үшін азаматтар мемлекеттік және федералды үкіметтерден осы жағдайлар туралы толыққанды статистика талап етуі керек деп санайды. "Ең төменгі жалақы заңнамасының қазіргі күйі". Нью-Йорк: Ұлттық тұтынушылар лигасы, 1913. Англия мен АҚШ-та ең төменгі жалақы заңнамасының басталу тарихын қысқаша баяндайды. Келли штаттарды асығыс және нашар жазылған заң қабылдаудан сақтандырады, себебі сот оны жойып, сондай заңдарға үлгі қалыптастыруы мүмкін. Соңында Келли қоғамның жеткілікті ең төменгі жалақы төленбеуінен туындаған шығындарды – кедейлерге көмек көрсету және түрмелерді ұстау арқылы көтеретінін қысқаша қарастырады. Қазіргі заманғы өнеркәсіп: отбасы, денсаулық, білім, мораль тұрғысынан. Нью-Йорк: Лонгманс, Грин, 1914. Өнеркәсіптегі әйелдер: сегіз сағаттық жұмыс күні және түнгі демалыс, АҚШ Жоғарғы сотымен бекітілді. Нью-Йорк: Ұлттық тұтынушылар лигасы, 1916. Ұлттық әйелдер партиясы ұсынған Федералдық түзету туралы жиырма сұрақ. Нью-Йорк: Ұлттық тұтынушылар лигасы, 1922. Алпыс жылдық жазбалар: Флоренс Келлидің өмірбаяны. Чикаго: C. H. Kerr баспасы, 1986. "Қайырымдылық жұмысына теориялық дайындықтың қажеттілігі". 1887 жыл. Келли қайырымдылық жұмысына кіріспес бұрын теориялық білімнің маңызды екенін атап өтеді. Ол, теориялық негізсіз таңдалған қайырымдылық жұмысының түрі, капиталистік әлеуметтік-экономикалық жүйені, қайырымдылық жұмысының қажеттілігіне әкелетін жүйені қайта жаңартуы мүмкін екенін айтады. Мағынасы, симптомдарды емес, себептерін емдеу үшін теориялық дайындық қажет. Ол бұл пікірін екі түрлі қайырымдылықты ажырату арқылы дәлелдейді: буржуазиялық қайырымдылық және жұмысшы табының қайырымдылығы. Буржуазиялық қайырымдылық "жұмыскерлерге әлеуметтік жүйеміз ұрлаған нәрсенің бір бөлігін қайтарып беруге, жүйені одан әрі ұстап тұруға бағытталған" (92), сондықтан ол негізінен жеңілдетуші, қазіргі жүйені сақтап қалуға арналған. Ал жұмысшы табының қайырымдылығы капиталистік жүйені жұмыс күнін қысқарту және балалардың еңбегін шектеу сияқты мақсаттар арқылы әлсіретуге тырысады. Бұл шаралар капиталистік жүйеге қайшы келетін артық құнның өндірілу мөлшерін азайтады. Осындай теориялық дайындықтан кейін Келли нағыз қайырымдылық жұмысы – таптық сананы арттырудан тұрады деген қорытындыға келеді.
The responsibility of the consumer. New York City: National Child Labor Committee, 1908. Kelly argues that it is the responsibility of the consumer to use their buying power to discourage moral ills regarding work conditions, such as child labor. Succinctly put, she argues for the modern phrase, "vote with your dollar." Further, in order to judge labor conditions, she argues that citizens must demand adequate statistics about such conditions from their state and federal governments. ''The Present Status of Minimum Wage Legislation. New York City: National Consumers' League, 1913. Provides a brief history of the beginnings of minimum wage legislation in England and the United States. Kelley cautions the states against drawing up too quickly a hastily and poorly written law such that a court may strike it down thereby setting a precedent for similar laws. Finally, Kelly briefly explores how society ultimately bears the cost for not paying a sufficient minimum wage, through caring for the poor and through the maintenance of prisons. Modern Industry: in relation to the family, health, education, morality. New York: Longmans, Green 1914. Women in Industry: the Eight Hours Day and Rest at Night, upheld by the United States Supreme Court. New York: National Consumers' League, 1916. Twenty Questions about the Federal Amendment Proposed by the National Woman's Party. New York: National Consumers' League, 1922. Notes of Sixty Years: The Autobiography of Florence Kelley. Chicago: C. H. Kerr Pub. Co., 1986. The Need of Theoretical Preparation for Philanthropic Work''. 1887. Kelly emphasizes the need for a theoretical background prior to engaging in philanthropic work. Without such background, she argues, the type of philanthropic work chosen will most likely reproduce the current capitalist socioeconomic system that leads to the need for philanthropic work in the first place. In essence, one needs theoretical preparation in order to treat the causes rather than the symptoms. She argues for this by distinguishing between two types of philanthropy: bourgeois philanthropy and philanthropy of the working class. Bourgeois philanthropy "aims to give back to the workers a little bit of what our social system robs them of, propping up the system longer," (92) thus it is fundamentally palliative, preserving the current system in place. Philanthropy of the working class, on the other hand, aims to weaken the capitalist system through goals such as shortening the work day and limiting the working of children. These measures result in a lower amount of surplus value produced which is antithetical to the capitalist system. After such a theoretical preparation, Kelley concludes that real philanthropic work consists in elevating class consciousness.