Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық суретші (1892–1984)
Australian artist (1892–1984)
Грейс Коссингтон Смит (20 сәуір 1892 – 20 желтоқсан 1984) – австралиялық суретші және Австралиядағы модернистік сурет салудың алғашқы төңкерушісі. Ол өз еліне пост-импрессионизмді әкелуде маңызды рөл атқарды. Оның туындылары Австралияның барлық маңызды галереяларында сақталады.
Grace Cossington Smith (20 April 189220 December 1984) was an Australian artist and pioneer of modernist painting in Australia and was instrumental in introducing Post Impressionism to her home country. Examples of her work are held by every major gallery in Australia.
Өмірбаян
Ол Нейтраль шығанағында, Сиднейде, Лондон туған адвокат Эрнест Смит пен оның әйелі Грейстің бес баласының екіншісі болып дүниеге келді. Оның анасы, Грейс Фишер, Лестерширдегі Коссингтон шлютерінің қызы болған. Отбасы 1890 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Торнлиге көшіп келді. Грейс 1905-09 жылдары Вахруонгадағы Эбботсли қыздар мектебінде оқыды, онда Альберт Коллинз және Альфред Коффи сурет сабақтарын берді. 1910-1911 жылдары ол Антонио Даттило Руббодан сурет салуды үйренді. 1912-1914 жылдары ол және оның әпкесі Англияда, Винчестердегі тәтесімен бірге тұрды, онда ол сурет салу сабақтарына қатысты, сондай-ақ Германиядағы Штеттиндегі сабақтарға қатысып, Берлинде Уоттоның картиналарымен танысты. 1914 жылы Сиднейге оралғаннан кейін ол Нора Симпсонмен бірге Датило Руббоның сурет сабақтарына қатысып, модернистік теорияларға қызығушылық танытты. Оның "Шоңқыр тоқушы" (1915) картинасы Австралияның алғашқы пост-импрессионистік туындысы саналады. Смит 1920 жылы "Коссингтон" есімді орта атын қабылдады. Ол өмірінің соңында үлкен даңққа ие болды, ал 1973 жылы оның туындыларынан жасалған ірі ретроспективті көрме Австралия бойынша гастрольдеді.
She was born Grace Smith, in Neutral Bay, Sydney, second of five children of London born solicitor Ernest Smith and his wife Grace, née Fisher, who was the daughter of the rector of Cossington in Leicestershire. The family moved to Thornleigh, New South Wales around 1890. Grace attended Abbotsleigh School for Girls in Wahroonga 1905–09 where Albert Collins and Alfred Coffey took art classes. From 1910 to 1911 she studied drawing with Antonio Dattilo Rubbo. From 1912 to 1914 she and her sister lived in England, staying with an aunt at Winchester where she attended drawing classes as well as classes at Stettin in Germany, and was exposed to paintings by Watteau in Berlin. After returning to Sydney in 1914 she attended Dattilo Rubbo's painting classes alongside Norah Simpson and took an interest in modernist theories. Her The Sock Knitter (1915) was arguably Australia's first post Impressionist painting. Smith adopted the middle name "Cossington" in 1920. She received acclaim late in her career, and in 1973 a major retrospective exhibition of her work toured Australia.
Коссингтон
Коссингтон Смит Сиднейдің Нейтрал-Бей қалашығындағы отбасының алғашқы үйі, Коссингтонде өсті. 1920 жылы олар бұрын квакерлер жиналатын үйге көшті, оны да Коссингтон деп атады, ол 43 Ku Ring Gai Avenue, Turramurra мекенжайында орналасқан. Ол жерде ол өмірінің көп бөлігін өткізді. Екеуі де анасының туған жері, Англиядағы Лестерширдегі Коссингтон-холл үйінің құрметіне аталған. Туррамурадағы Коссингтон – мәдени мұра нысаны.
Cossington Smith grew up in her family's first house, Cossington, in the Sydney suburb of Neutral Bay. In 1920, they moved to what had previously been a Quaker meeting house, which they also called Cossington, at 43 Ku Ring Gai Avenue, Turramurra, where she was to live most of her life. Both were named after her mother's original home, Cossington Hall, in Leicestershire, England. Cossington in Turramurra is heritage listed.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында Англиядан демалыс сапарынан Австралияға оралған Смит соғысқа қолдау көрсетті. Оның 1915 жылғы "Шоқ тоқушы" картинасында әпкесі соғыс үшін шұлық тоқып отырған көрінісі, күшті өрнектер мен түстермен ерекшеленеді. Суретте ханзаданың көше арқылы машинамен келе жатқан сәті дәл бейнеленген, көшенің екі жағына көптеген адам жиналған. Бұл Австралияның сол кезде Британ империясының құрамында болған кезінде британдық патшалық отбасына көрсеткен жылы ықыласын көрсетеді. Ол бұл картинадан кейін Сидней қаласында салған эскиздері негізінде "Жылдамдық" (1922 ж. шамасында) картинасын жасайды, онда адамдар асығыс қозғалыста, тіпті күлкілі жылдамдықпен өтіп барады, ал бір әйел көрерменге таңырқаған түрмен қарайды. Бұл Сиднейдің көлемі зор, жұмыстағы адамдармен толы қала екенін көрсетеді. "Көше" картинасында азырақ асығысқан көпшілік бейнеленген, бірақ бұл да өте көп адамды қамтиды, олардың барлығы дерлік сол заманғы сәнді көрсететін бас киімдерін киген.
Arriving in Australia back from a holiday to England shortly before the First World War began, Smith supported the war effort. Her 1915 painting The Sock Knitter, of her sister knitting socks for the war effort, which show strong patterns and colour. accurately records the scene of the prince being driven in his car through the street, which is lined with a large crowd of people. It shows the warm reception which Australians gave to the British royalty at the time, when Australia was still very much part of the British Empire. She followed this painting with other paintings based on sketches done in Sydney city, of crowds of people rushing past in Rushing (c. 1922), almost at humorous pace, with one woman looking at the viewer with a surprised expression. They show that Sydney was already a busy city with large crowds of people going to and from their jobs. A less hurried crowd is shown in Crowd, which shows a massive crowd nonetheless, almost all of them wearing hats, reflecting the fashion of the time.
Туррамура кескіндемелері
Коссингтон Смиттің Туррамура айналасындағы суреттері Сиднейдің солтүстік маңындағы қалыптасуын көрсетеді. Оның көше суреттерінде көбінесе жолдардың төбелерге көтеріліп, төмен түсетіні бейнеленген. Оның пейзаждары жолдар негізінде салынғанда әлдеқайда сәтті және динамикалық болып шықты. Оның "Шығыс жолы, Туррамура" суреті, Туррамураның төбелі айманындағы көптеген жолдар сияқты, көптеген өткелдер мен бұрылыстарға толы жолды көрсетеді. Бұл суреттен сол кездегі адамдардың өмір салтын көруге болады: үйлер қалалық аулалардан гөрі жер учаскелерінде орналасқандай, ал ағаштар үйлердің жанында емес, тек жол бойында ғана өседі. Сурет қала емес, ауыл немесе шағын қаланың көрінісін береді, сол кезде Сиднейдің шеткі аймандары шалқар көрінеді. Бұл туындылардың формасы мен түстерінің қарапайымдылығы сол дәуірдегі модернист суретшілердің өнер туындыларымен ұқсас.
Cossington Smith's paintings of the area around Turramurra show the development of Sydney in the northern suburbs. Her street scenes often showed roads going up and down hills. Her landscapes were often more successful and dynamic where they were based around a road. Her painting, Eastern Road, Turramurra, shows a road very similar to many of the roads around hilly Turramurra, which have many dips and bends in them. Much can be found in this picture which shows the lifestyle of the people at the time; the houses appear to be more on plots than in suburban yards, with trees only on the side of the road, not near the houses. The painting appears to show a view of a country town or a village, rather than a city, with the outer suburbs of Sydney somewhat rural looking at this time. In the simplicity of form and colours, these works look similar to other works by modernist artists at the time.
Қазіргі заман
Коссингтон Смит – Австралияға модернизмді әкелген алғашқы суретшілердің бірі болды. Оның 1915 жылғы «Шоқшы тоқушы» картинасы кеңінен танымал. Ол «Австралиядағы импрессионизмнен кейінгі алғашқы картина ретінде жарияланды». Коссингтон Смит Австралия мен Англияда оқыды және оның туындылары Еуропаның модернистік суреттерімен байланысты болды, ол сурет салудағы модернистік мәселелерді бөлісті, соның ішінде: түс теориясын зерттеу, сурет жазықтығымен тәжірибе жасау (суреттегі тереңдіктің иллюзиясы), экспрессивті щетка соққыларын қолдану және абстрактілі композиция. «Шоқшы тоқушы» туралы былай делінеді: «Сурет жазықтығының едәуір жазықталуы және форманы белгілеу үшін кең щеткамен жазылған жарқын, экспрессивті, сынған түстерді пайдалану, Сезанн, Матисс және Ван Гог сияқты еуропалық суретшілердің эстетикалық талғамдарын көрсетеді». Осы тенденцияларға қарамастан, ол Роберт Мензистің антимодернистік ұйымы – Австралия өнер академиясының негізін қалаушы мүшесі болды және оның көрмелеріне қатысты. 1932–1933 жылдар шамасында салған кейбір картиналары халықаралық заманауи суретшілердің ортақ қызығушылықтарын көрсетті. Бұл картиналарда заттар Сезаннға ұқсас, түстеріне сәйкес формаларға бөлінеді, ал кейбір бейнелер кубистік манипуляцияға ұшыраған. Оның 1935 жылғы «Ағаштармен үйі» картинасында үйлер қызғылт түсте, ал оларды қоршаған бұталар табиғи емес көк түсте бейнеленген. Реалистік түстердің бұрмалануы, сондай-ақ нақты үйдің перспективалық сызықтарының өзгеруі байқалады. «Лакталған бөлме» (1936) – Сиднейдегі Дэвид Джонс универмагында орналасқан «Сода фонтаны» деп аталатын арт-деко стиліндегі кафе көрінісі. Бұл туынды өте стильді, қабырғалары мен едені қызыл, сары және көк түстермен боялған. Суреттегі адамдардың беттерінде көп егжей-тегжейлілік көрсетілмеген, бірақ олар көрерменге қарағанда таңғалған және біршама жоғарыдан қарағандай көрінеді. Жарық түсті, жарқын түстер заманауи стильді көрсетеді. Сурет көлеңкесіздігімен ерекшеленеді; қабырғалар жарқын, бағытталмаған жарық пен түстермен сәулеленеді. Суретке байланысты барлық нәрсе заманауи болып көрінеді, жасыл үстел үстінен бастап креслолар мен қабырғалардағы қызғылт және қызыл түстерге дейін. Қабырғалардағы екі ерекше сары түсті заманауи стильдегі шамдар арт-деко стилінде жасалған. Келушілер сәнді шляпалармен және былғары пальтолармен киінген, бұл орынның сыйлы, орта тапқа жататын адамдарға арналғанын көрсетеді. Олардың барлығы ашық жасыл түсті киім киген. Креслолардың үлкен арқалары мен кішкентай аяқтары дәстүрлі ағаш жиһаздың орнына жаңа заманауи өндіріс нысандарын көрсетеді. Смиттің картиналарында нарцисс, гиппеаструм және варатах гүлдерінің композициялары бейнеленген. Жеке туындыларының бірі ретінде ол «Кринкли Кронкс» деп аталатын салқын қызғылт және апельсин түсті ұйықтап жатқан иттің суретін салған, бірақ иттің нақты аты Рекс болған.
Cossington Smith was one of the first artists to bring Modernism to Australia. Her painting The Sock Knitter, 1915, is widely celebrated. It was "acclaimed as the first post impressionist painting to be exhibited in Australia." Cossington Smith studied in Australia and England and her work was informed by the Modernist paintings of Europe, she shared the Modernist concerns about painting, including: investigating colour theory, playing with the picture plane (the illusion of depth in a painting), the use of expressive brush strokes and an abstracted composition. About The Sock Knitter it is said that "The extreme flattening of the picture plane and the use of bright, expressive, broken colour applied in broad brush strokes to delineate form reflects the aesthetic concerns of European painters such as Cézanne, Matisse and van Gogh." Despite these tendencies she became a foundation member of, and exhibited with, Robert Menzies' anti modernist organisation, the Australian Academy of Art. Some of her paintings from around 1932–33 reflected some common interests of international contemporary painters. These paintings show objects being broken down into forms based on their colours similar to Cézanne, and have a cubist manipulation of some of the imagery. Her House With Trees, 1935, shows houses in pink, with unnatural blues for some of the bushes surrounding them. A distortion of the realist colours is apparent, with distortion also of the perspective lines of the actual house. The Lacquer Room (1936), showing a view across an Art Deco styled café called the Soda Fountain, which was then located in the David Jones department store in Sydney. The work itself is highly stylised, with pinks, yellows and blues on the walls and on the floor. The people depicted have little detail shown in their faces, though in what is shown they look obviously surprised and somewhat condescending in their glance towards the viewer. The vibrant glaring colours reflect modern style. The painting is notable for its absence of shadow; the walls are glowing with bright non directional light and colour. Everything about the painting seems modern, from trendy green table tops to pinkish and red colours on the chairs and on the walls. Two unusual yellow modern style lamps on the walls have an Art Deco look. The customers wear fur coats with stylish hats, giving an impression that this is a place for respectable, middle class people. The waitresses wear a bright green colour in keeping with the rest. The chairs have huge backs and tiny legs, reflecting a new modern world of manufactured objects, rather than traditional wooden furniture. Smith's paintings included arrangements of flowers consisting of daffodils, hippeastrums and waratahs. As part of her personal oeuvre, she painted a work of a dog sleeping called Krinkley Kronks Sleeping in cool purples and oranges, although the actual name of the dog was Rex.
Сидней порт көпірінің суреттері
Оның Сидней порты көпірінің салынып жатқандағы суреттері ғасыр басында, ол Австралия халқының мүмкіндіктерінің символы болған кездегі ең жақсы суреттердің бірі саналады. Оның порты көпірінің алғашқы суреттері, мысалы, "Иілген көпір" көпірдің құрылысы басталмас бұрын жасалған. Осы жайтты жасыру үшін ол көпірдің ерте суреттерінде тіреулерді суреттеуге көбірек назар бөлді. Ол аркалардың біріне-бірі жақындасып келе жатқандағы көрінісін суреттеді, екі жақтың арасындағы кернеуді ұнатты және көпір толық аяқталғаннан кейін суреттемеді. "Иілген көпір" (1930) суреті 1930 жылы Суретшілер қоғамының көрмесінен қабылданбаса да, қазір Австралияның ең үздік модернистік суреттерінің бірі деп есептеледі. Онда көпірдің екі жағында да орнатылған крандармен құрылыс жұмыстары жалғасып жатқаны көрсетілген. Оның суреттегі егжей-тегжейлі эскизі оның бөлшектерге назар салуын және көріністі фотореалистік түрде бейнелеу қабілетін көрсетеді. Смит іс жүзінде "Айналалық шығанақтағы Ұлы Ақ Кеме" арқылы аяқталған Порт көпірін суреттеді, бірақ мұнда, атауынан көрініп тұрғандай, көпірдің өзіне қарағанда алдыңғы пландағы кемеге көбірек назар аударылады.
Her paintings of the Sydney Harbour Bridge as it was being built are some of the best painted at the turn of the century when it was a symbol of what the people of Australia are capable of. Her first paintings of the harbour bridge such as The Bridge in Curve were of the bridge before the actual work on the arms had started, and to disguise this fact she concentrated more on painting the pylons in her earlier paintings of the bridge. She painted the arches as they were approaching one another, liking the tension between the two sides, and did not paint the bridge after it was completed. Though the painting The Bridge in Curve (1930) was rejected from the Society of Artists exhibition in 1930 it is now considered one of Australia's best modernist paintings. It shows the construction work continuing, with cranes fixed over the edges of both sides of the bridge. Her highly detailed drawn study for the painting shows her eye for details and her ability to capture a scene in a photo realistic manner. Smith did in fact draw the Harbour Bridge completed in Great White Ship at Circular Quay, but here as the title suggests, the focus is more upon the ship in the foreground than the bridge itself.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс сияқты, ол Екінші дүниежүзілік соғысты да әртүрлі жолдармен бейнеледі. Ол одақтас әскерлердің Францияға келгенін, одақтас басшыларымен Ялтадағы кешкі асты, соғыс аяқталғаннан кейін соғысты еске алу рәсімін суреттеді. "Church Interior" (1941) – шіркеу ішіндегі көрініс, онда көптеген ер адамдар соғысқа кеткендіктен жоқ. Кейінгі шіркеу сахнасы, "Алғыс айту қызметі", соғыстағы жеңісті тойлап, британдық Юнион Джек пен Қызыл ту фонында бейнеленген. Оның тағы бірнеше суреттерінде үлкен британдық тулар бар, бұл оның британдық тегі мен патриотизмін ғана емес, сонымен қатар сол кезде көптеген австралиялықтардың өзін Британ империясының бір бөлігі деп санағанын көрсетеді. Соғыс кезінде ол аудандық күзетші болып жұмыс істеді, яғни Куринг Гай даңғылындағы үйлерде қандай да бір қиындық туғанда адамдарды эвакуациялауға жауапты болды. Ол "Күзетшілер кеңесі" (1943) картинасында күзетшілердің жиналысын бейнелеген, онда адамдар қатар отырып, ойлы да, мүмкін, үнсіз әңгімелесіп отырған. "Dawn Landing" (1944) Франциядағы одақтастардың қонуынан кейін кемеден түсіп жатқан әскерлер мен танкты көрсетеді. Бұл оқиға Еуропаны нацистердің басып алуының аяқталуының басталуын білдірді, ол әдетте өзінің алдында тікелей болмаған оқиғаларды суреттемейтін. Сонымен қатар, оның басқа жұмыстарына сәйкес келмейтін "Қол қою" (1945) картинасы, Ялтадағы бейбітшілік шартына қол қоюды бейнелейді, онда үш одақтас әлемдік көшбасшы ретінде шамалы танылатын отырған тұлғалар көрсетілген. Бұл оқиға оның суреттеуі үшін өте маңызды болған болуы керек, өйткені ол көбінесе жеке тәжірибесінен алынған көріністерді, әлемнің екінші жағындағы адамдар туралы емес, суреттеген.
As with the First World War, she also depicted the Second World War in various ways. She painted pictures showing the arrival of allied troops in France, a dinner with allied leaders at Yalta, and a mass after the war ended in remembrance of the war. Church Interior (1941) shows a scene in a church where men are mostly absent, having gone off to the war. A later church scene, Thanksgiving Service, shows a church with the British Union Jack and the Red Ensign in the background, a celebration of the victory in the war after it had finished. Several of her other paintings show large British flags, reflecting not only her own British heritage and patriotism, but also the fact that many Australians still thought of themselves as being part of the British Empire at this time. During the war she served as a warden, which meant she was in charge of getting people out of the houses in Kur ring gai Avenue if there was any trouble. She depicted a meeting of wardens in the painting Wardens' Meeting (1943), which shows a line of people sitting on chairs, looking solemn and possibly chatting quietly. Dawn Landing (1944) shows troops and a tank disembarking from a ship after the Allied landings in France. An event which marked the beginning of the end of the Nazi occupation of Europe, it was unusual for her to paint a scene of something not directly before her. Similarly seeming somewhat at odds with the rest of her work, is the painting of Signing (1945), depicting the signing of the peace treaty at Yalta, which shows seated figures who are vaguely recognisable as the three allied world leaders. This event must have been very important for her to paint as she almost always painted scenes from personal experience, rather than ones of people on the other side of the world.
Бейнелеу
Ол сыртқы көріністерді суреттеді, бірақ ішкі көріністерге қарағанда сәл нашаррақ болатын, алайда оны ауылға сурет салуға алып кеткенде әрқашан сыртта сурет салды, көптеген саяхаттар жасады. Өмірінде ол Сиднейден тыс жердегі бірнеше қалаларды, сондай-ақ ел астанасы Канберраны да аралады. Ол Көк тауларда, Мосс Вейлде және Эксетерде де сурет салған. 1930 жылдардың соңынан бастап ол модернизмнен аз әсерленген, бірақ Австралияның жарығы мен түсіне, сондай-ақ пейзажға жеке көзқарасына негізделген стильді қалыптастырды. Оның суреттерінде Австралияның бұталарының зәйтүн жасыл және сиена түстері, көрінетін щетка соққыларымен, көптеген ұқсас түстерден тұратын стильде бейнеленген. Оның ең танымал пейзаждарының бірі – «Экран үшін төрт панель: локват ағашы, эвкалипт және ваттл ағаштары, сарқырама, шатқалдағы пикник» атты 1929 жылғы төрт үлкен суреттен тұратын сериясы. Алғашқы екі панельде оның ауласындағы ағаштар, ал соңғы екеуінде үйінен алыс жатқан әлем бейнеленген – сарқырама және құздықта билли банкасымен пикник жасап отырған адамдар. Бұл оның пейзаждық туындыларындағы тақырыпты және оның жақын маңайдағы көшелері мен ағаштары мен достары мен туыстары оны сурет салуға жиі алып жүретін үйінен алыс жерлер арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Төрт сурет тапсырыс бойынша салынған, бірақ тапсырыс қабылданбады, сол себепті Смит енді ешқашан үлкен тапсырысқа жұмыс істемеді.
She painted outdoor scenes, somewhat less successfully than her indoor scenes, but painted outside whenever someone could take her out in the countryside to paint, going on many trips. In her life she visited several towns outside Sydney, as well as visiting the national capital, Canberra. She also painted in the Blue Mountains, and in Moss Vale and Exeter. Beginning in the late 1930s, she started a style which was less influenced by the modernist one, and more to do with the light and colour of Australia, and her own personal interpretation of the landscape. Her paintings show the olive green and sienna colours of the Australian bush, depicted in a style where the brush strokes are visible, made up of many similar colours. One of her best landscapes was a series of four large paintings she did called Four panels for a screen: loquat tree, gum and wattle trees, waterfall, picnic in the gully#, 1929. The first two panels show the trees in her yard, while the last two show the world further away from her home; a waterfall and people having a picnic with a billy can in a gully. It symbolises the theme and division in her landscape work between her immediate streets and trees, and further away from her home, where her friends and relatives often took her to paint. The four paintings were done on commission; however, the commission was refused, and because of this Smith would never work on a large commission again.
Шетелдер
Ол 1912-1914 жылдар аралығында әпкесімен бірге Англияға бір рет сапар шекті, ал кейін 1948-1951 жылдар аралығында Еуропаға оралды. Шетелдік сапарларында Грейс өзінен мүлдем өзгеше әлемді таныды, бірақ суреттерінде оған өзіндік стиль берді. Екінші сапарында ол ағылшын сәулет өнеріне қатты қызығушылық танытты. Соборлар мен ғимараттардың эскиздері мен суреттемелерінен бөлек, үйлердің ішкі есіктері мен бөлмелердің көріністерін көптеген фотосуреттерге түсірді. Оның көптеген эскиз кітаптары оның өмірінен сыр шертеді – үлкен суреттерге қарағанда еркін және жекелеген, эскиз кітаптары суретшінің күнделікті өмірінің егжей-тегжейін жақсырақ білуге мүмкіндік береді. Ол осы ішкі көріністерге көбірек назар аудара бастады, 1947 жылғы жеке көрмесінде он бөлме суретін көрсетті. Оның үлкен майлы суреті «Веранда есігі бар интерьер» (1954) – үлкен терезесі бар және төсектің ар жағында сыртқа ашылатын есігі бар үйінің нақты бейнесі. Бұл сурет оның үлкен бөлмелердің ішкі суреттерінің алғашқысы болып табылады және түс палитрасында сары түс басым. Ол сондай-ақ айнадағы көріністермен тәжірибе жасады, мысалы, «Кабинет айнасы бар интерьер» (1955) суретінде, онда ашық шкаф есігіндегі айна 45 градус бұрышпен ашылған, осылайша көрерменге әйнектегі бейне арқылы үйдің ауласы көрінеді. Осы есіктердің негізгі композицияға енгізілуі динамиканы қосып, суретке күшті сезім береді. Оның кейінгі суреттерінің барлығында матаға жағылатын шаршы тәрізді бояулардың ерекше стилі қолданылды, олар түрлі-түсті болғанымен, спектрдің сары жағына қарай еңкейтін. Оның көптеген бөлмелердің ішкі суреттерінде бір бөлме әртүрлі бұрыштардан немесе тіпті бірнеше көріністер бірдей бұрыштан көрсетілген. Кейбір суреттерде есік немесе терезе суреттің басты фокусы болып табылады, ал басқаларында көрерменге бүкіл бөлме көрсетіледі. Оның түс таңдауын Пьер Боннардың туындыларымен салыстырған, бірақ ол Сезаннның оған үлкен әсер еткенін айтты. Оның көптеген түрлі-түсті мақтаныштарының стилі оның ішкі көріністерінде ғана емес, сонымен қатар натюрморттарында да қолданылды.
She visited England once with her sister between 1912 and 1914, and returned to Europe later, between 1948 and 1951. On her overseas trips, Grace experienced a world different from her own, yet in her paintings gave it her own unique style. On the second trip she became very interested in English architecture and, besides sketches and drawings of cathedrals and buildings, took many photos of indoor doorways and scenes of rooms inside houses. Her many sketchbooks reveal something of her life – being more loose and personal than larger paintings, sketchbooks can give more of an insight into the details of the artist's everyday life. Increasingly she would concentrate on these interior views, with ten room paintings exhibited in her solo exhibition of 1947. Her large oil, Interior with verandah doors (1954), shows an accurate depiction of her house with a large window and a door opening to the outside on the other side of the bed. The painting is the first of her larger room interior paintings and prominently features yellow in the colouring. She also experimented with views in mirrors, such as in Interior with wardrobe mirror (1955), which shows a mirror on an open wardrobe door that is opened at a 45 degree angle, whereby the viewer is given a view of the yard outside the house from the reflection in the glass. The angular cutting into the basic composition with these doors adds dynamism and gives it an energetic feel. In all her later paintings she used a unique style of squarish daubs of paint applied on the canvas, in colours which were varied but which tended towards the yellow end of the spectrum. Many of her room interior paintings show the same room from different angles, or even multiple views from a slightly different or the same angle. In some paintings a door or window is the dominant focus for the painting, while in others the viewer is shown the entire room. Her use of colour has been compared to the work of Pierre Bonnard, though she said she found Cézanne a more important influence on her. Her style of many multi coloured brush strokes was used not only in her interior views, but also in her still lives.
Кейінгі натюрморттар
Грейстің кейінгі натюрморттары – біртұтас әсер беру үшін әртүрлі түстерді үйлестіруді зерттейтін туындылар. Ол көптеген жемістер, құмыралар мен вазалар бейнеленген натюрморттар салған, сондай-ақ матаның көріністері мен бөлме жартылай көрінісі де бар. Стилі жағынан, олар көптеген жеке, ұсақ, төртбұрышты мақтаныштан тұрады, түстері әртүрлі болғанымен, жалпы сары түсті сезім береді. Оның перспективаға қатысты ерекше сезімі және егжей-тегжейге назар аудару қабілеті бар, ол заттарды үш өлшемді кеңістікте берік орналастырады. «Қызыл вазамен натюрморт» (1962) – оның толықтыратын қарама-қарсы түсі, жасыл немесе кемінде жасыл сары түстегі фонмен контрастқа түсетін айқын қызыл вазаны көрсетеді. Оң жақтағы тағы бір құмыра фонмен үйлеседі, ал қызыл құмыра үстелдің перспективасына берік орналасқан. «Ақ тостаған мен табақпен натюрморт» (1971) – оның соңғы туындыларының бірі, жасыл, қызыл және сары түстегі бірнеше құмыраларды бейнелейді, олардың барлығы өте қатты заттар сияқты көрінеді, ал жанында әдемі ақ тостаған мен табақ тұр. Осыдан кейін ол өте осал болды, үлкен туындылар сала алмады. 1914 жылдан бастап Грейс теннис кортынан тыс, бақтағы шағын студияда сурет салған. Оның анасы 1931 жылы, әкесі 1938 жылы қайтыс болды, ол Коссингтон отбасының басшысы болды. Үйге оның үлкен жатын бөлмесіне іргелес, жақсы жарықтандырылған студия қосылды.
Grace's later still lifes are works that explore the use of different colours put together to give a unifying feel. She painted many still lifes of fruit, jugs and vases with glimpses of drapery and parts of the room behind. In style, they consisted of many individual, choppy, squarish brush strokes making up the whole, varied in colour, but still giving an overall yellowish feel. She has a striking sense of perspective, and great eye for detail, planting the objects firmly in three dimensional space. Still life with red vase (1962), shows a bold red vase contrasted with the background made from its complementary opposite colour, green, or at least, greenish yellow. Another jug to the right blends in with the background, while the red jug is firmly planted in the perspective of the table. Still life with white cup and saucer (1971), one of her last paintings, shows several jugs, green, red and yellow, all given a sense of being very solid objects, with a delightful white cup and saucer nearby. She was very frail after this, being unable to paint any more large works. From 1914 Grace had painted in a small studio hut in the garden, beyond the tennis lawn. Her mother died in 1931, her father in 1938, and she became head of the Cossington household. A larger well lit studio was added to the house, adjacent to her large bedroom.
Марапаттар
1973 жылы Смит Британ империясы орденінің офицері (OBE) атанды. Австралия өнеріне қосқан үлесі үшін 1983 жылы Австралия орденінің офицері болып тағайындалды. Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы Коссингтон Смитке оның тұрған қарттар үйіне барып, марапаттады. Коссингтон Смит 1984 жылғы 20 желтоқсанда Жаңа Оңтүстік Уэльстің Роузвилл қаласында дүние салды.
In 1973 Smith was made an Officer of the Order of the British Empire (OBE). For her services to Australian art, she was appointed an Officer of the Order of Australia in 1983. The Governor of New South Wales visited Cossington Smith in her nursing home to award her the honour. Cossington Smith died on 20 December 1984 in Roseville, New South Wales.
Грейс Коссингтон Смит галереясы
Грейс Коссингтон Смит галереясы 2013 жылы Уорхунгада, Тынық мұхиты жолындағы Эбботсли жоғары мектебінде ашылды. Бұл галереяның орны – Виндин үйі, бұрынғы қыздарға арналған жатақхана. Галерея жыл бойы әртүрлі көрмелер ұсынады. Екінші қабатта 12-ші сынып оқушыларының сурет студиясы орналасқан, онда HSC бағдарламасы бойынша оқушылар өнерді оқиды. Галерея жұртшылыққа дүйсенбіден сенбіге дейін сағат 9-дан 17-ге дейін ашық.
The Grace Cossington Smith Gallery was opened in Abbotsleigh Senior School on the Pacific Highway, Wahroonga, in 2013. The site of this gallery is Vindin House, a former boarding house for girls. The gallery holds different exhibitions throughout the year. On the second floor is the Year 12 art studio, where HSC students study the arts. The gallery is open to the public from Monday to Saturday from 9 am until 5 pm.