«В.Р.: Ұйымның құпиялары» фильмі және саясат, сексуалдық және Вильгельм Райх туралы ойлар
W.R.: Mysteries of the Organism
Душан Макавеевтің «W. R.» фильмі: Вильгельм Райх өмірі, сексуалдық және коммунистік саясат арасындағы қарым-қатынас. Югославияда тыйым салынған туынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
W. R.: Organism құпиялары – серб режиссері Душан Макавеевтің 1971 жылғы фильмі. Ол коммунистік саясат пен сексуалдық қатынастар арасындағы байланысты зерттейді, сонымен қатар австриялық-американдық психоаналитик Вильгельм Райхтың (1897–1957) даулы өмірі мен еңбектерін көрсетеді. Фильмнің повестволық құрылымы дәстүрден өзгеше, көркем және деректі элементтерді біріктіреді. Югославияда және одан тыс жерлерде алғашқы көрсетілімдерден кейін, «W. R.» фильмі бұл елде 16 жылға тыйым салынды. Содан кейін Макавеевке «мемлекетке, оның органдары мен өкілдеріне» деген «құтпеңдеу» қылмыстық айыбы тағылды, ол Батыс Германия газетіне фильмге қатысты жасаған ойсыз мәлімдемелерінен кейін болды. Оның туған елінен шеттетілуі режимнің аяқталуына дейін жалғасты.
W. R.: Mysteries of the Organism is a 1971 film by Serbian director Dušan Makavejev that explores the relationship between communist politics and sexuality, as well as presenting the controversial life and work of Austrian American psychoanalyst Wilhelm Reich (1897–1957). The film's narrative structure is unconventional, intermixing fictional and documentary elements. After initial screenings, both in and out of Yugoslavia, W. R. was banned in that country for the next 16 years. Makavejev was subsequently indicted there on criminal charges of "derision" towards "the state, its agencies, and representatives" after he made intemperate remarks to a West German newspaper about the ban. His exile from his home country lasted until the end of the regime.
Сюжет
Фильм деректі кадрлар мен басқа фильмдерден алынған үзінділерді – әсіресе, сталиндік үгіт фильмі "Сертім" (1946) – қияли және сатирикалық повестьпен ұштастырады. Бұл повесть жоғары саяси белсенді Югославиялық әйелдің Кеңес Одағының танымал конькимен сырғанаушысын баурап алу туралы. Әртүрлі орта, кейіпкерлер мен уақыттарға қарамастан, әртүрлі элементтер монтаж арқылы адамның сексуалдық қабілеті мен революция туралы біртұтас оқиғаны құрайды. Милена пролетариаттық нанымдарына қайшы келеді (және бір жұмысшының жыныстық ұсынысын қабылдамайды) Иосиф Сталинге ұқсайтын, Владимир Ильич (Лениннің есімі мен әкесінің аты) есімді танымал конькимен сырғанаушыны іздеу арқылы. Ол батыстың таптық қанаушылығы мен сыбайлас жемқорлығын коммунистік идеологияға әкеледі. Ол сексуалдық жақындыққа қиындықпен де болса қол жеткізеді, бірақ В.И. ішкі қайшылықтарын шеше алмайды және кездесуді оның басын кесу арқылы аяқтайды. Қайғыға толы В.И. кісі өлтіргеннен кейін Булат Окуджаваның "Франсуа Виллонның дұғасы" атты орыс әнін орындайды.
The film intercuts documentary footage and clips from other films — notably the Stalinist propaganda film The Vow (1946) — with an imaginative and satirical narrative about a highly political Yugoslav woman who seduces a visiting Soviet celebrity ice skater. Despite different settings, characters and time periods, the different elements produce a single story of human sexuality and revolution through montage. The woman, Milena, violates her proletarian convictions (and rejects the sexual advances of a worker) by pursuing a Joseph Stalin like celebrity ice skater — Vladimir Ilyich (Lenin's first name and patronymic) — who represents both class oppression and corruption from the West into communist beliefs. She succeeds, with difficulty, in sexual consummation, but V. I. is unable to reconcile his inner conflicts and ends the encounter by decapitating her. Distraught, V. I. sings a Russian song after the murder: "François Villon's Prayer" by Bulat Okudzhava.
Тюли Купферберг
The Fugs тобының ақыны және орындаушысы Тули Купферберг солдат киімін киіп, соғысты және адамның қаруға деген жыныстық тартымдылығын пародиялайды. Ол көшедегі бай Нью-Йорктіктерді іздеп, ойыншық мылтығымен мастурбация жасайды. Бұл көрініс The Fugs тобының 1965 жылғы "Kill for Peace" әнімен сүйемелдейді. Фильмнің шешімінде қарумен мастурбацияның кадрлары басқа оргазмдық сахналармен кезегімен көрсетіледі. Бұл бөлім Рейхтің жыныстық қанағатсыздық пен зорлық-зомбылықтың байланысты екенін көрсетеді.
Poet and performance artist Tuli Kupferberg of the band The Fugs, dressed as a soldier, parodies war and the sexual nature of human fascination with guns by stalking affluent New Yorkers on the street and masturbating his toy rifle. The scene is set to The Fugs' 1965 song "Kill for Peace". As part of the film's climax, the gun masturbation imagery is intercut with other orgasmic sequences. This segment highlights Reich's ideas that sexual frustration and violence are connected.
Суретшілер
Суретші Бетти Додсон мастурбация актілерін салудағы тәжірибесі және әйелдердің жыныстық жауабы туралы сананы көтеру топтарындағы әңгімелері туралы әңгімелейді. Додсонның тізбектері салыстырмалы түрде түзу деректі сұхбаттар; Додсонның мастурбация жасайтын ер адамның ірі көлемді суреті түсірілімдердің фонында басымдық құрайды. Бұл бөлім жыныстық қатынасқа деген еркін көзқарасты көрсетеді. Нью-Йорк суретшісі Нэнси Годфри "Гипсті құюшылар" деп аталған белгісіз топтың мүшесі болды, олар рок жұлдыздарының қасаңдарының гипстен жасалған көшірмелерін жасаумен танымал болды. Порнографиялық журнал "Screw" редакторы және негізін қалаушы Джим Баклимен кездесуде Годфри фильмнің деректік бөлігі ретінде Баклидің тік қасаңын гипске құйды. Саундтректе The Fugs тобының тағы бір әні "I'm Gonna Kill Myself Over Your Dead Body" дыбыстайды, онда Тули Купферберг а капелла ән шұғыласында Джон Уэйнге сатиралық еліктейді. Бұл көрініс цензура үшін дау тудырды. Ұлыбританиядағы бейне нұсқаларында Баклидің қасаңы монтаждалған психоделикалық түстермен жабылған (кино нұсқасы ерекше түрде толықтай қысқартылмады).
Artist Betty Dodson discusses her experiences in drawing acts of masturbation, as well as her discussions within consciousness raising groups about female sexual response. The Dodson sequences are relatively straightforward documentary interviews; Dodson's large scale drawing of a man masturbating dominates the background of the shots. This segment illustrates a freer attitude toward sexuality. New York artist Nancy Godfrey was among a loose group called Plaster Casters, who were known for taking plaster casts of rock stars penises. In a meeting with Jim Buckley, co founder editor of the porn magazine Screw, Godfrey makes a plaster cast of Buckley's erect penis as a documentary part of the film. The soundtrack features another song by The Fugs, "I'm Gonna Kill Myself Over Your Dead Body", with Tuli Kupferberg satirically mimicking John Wayne in his a cappella vocals. This scene was a point of contention for censors. On UK video prints Buckley's penis is covered with psychedelic colors added in editing (the cinema version was unusually approved fully uncut).
Жақсылық
Джеки Кертис, Энди Уорхолдың жанындағы киім ауыстырып киетін мүшесі және оның фильмдеріндегі актриса, Нью-Йорк көшелерінде серіктесімен бірге мұзжұмсақ жеп отырғанда бейнеленген. Кертистің сыртқы келбеті Рейхтің гендер және сексуалдық теорияларын көрнекті етіп көрсетті.
Jackie Curtis, a cross dressing member of Andy Warhol's entourage and star in his films, is shown on the streets of New York enjoying an ice cream cone with a partner. Curtis' appearance highlighted Reich's theories of gender and sexuality.