Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық журнал
British magazine
1984 жылы Ұлыбританияда құрылған "The Green Anarchist" журналы жасыл анархизмді қолдаған басылым болды.
The Green Anarchist, established in 1984 in the UK, was a magazine advocating green anarchism.
Алғашқы жылдар
1984 жылы «Қаланы тоқтатыңыз» наразылықтарынан кейін құрылған журнал сол жылдың жазында Алан Альбон, Ричард Хант және Маркус Кристодан тұратын редакциялық топпен жарық көрді. Альбон бұрын «Азаттық» журналының редакторы болса, Хант «Жасыл желі» журналына көңілі толып, жазған болатын. Жас Кристо анархо-панк ортасынан келді – ол сондай-ақ «Жасыл CND» мүшесі болды және 1984 жылы Ланкастер Хаусы саммитінде Рональд Рейганның машинасына блокада қоюға қатысты. Журналдың алғашқы нөмірлерінде анархистік және экологиялық идеялар кеңінен талқыланды, «Сыныптық соғыс» тобы, тәжірибелі анархист жазушы Колин Уорд, «Crass» анархо-панк тобы, сондай-ақ «Бейбітшілік шеруі», ядролық қаруға қарсы науқандаушылар, жануарлар құқығын қорғаушылар және тағы да басқалар бірікті. Алайда, көптеген адамдар басылымның ең үлкен артықшылығы деп есептеген әртүрлілік, Альбон мен Кристоның негізінен бейбітшіл көзқарасы мен Ханттың мемлекетке қарсы күш қолдануды жақтауы арасындағы қақтығысқа әкелді. Альбон мен Кристо көп ұзамай «Green Anarchist» журналынан кетіп, журналда редакциялық топтар жиі алмасып тұрды, бірақ Хант жалпы бақылауды сақтап қалды. Осы кезеңде ол журнал оқырмандарының көп бөлігін наразылыққа итерген мақалалар жариялады. Жағдай Ханттың Ұлыбритания әскерлеріне қолдау білдіріп, патриотизмнің қадір-қасиетін мақтап жазған бас редакторлық мақаласынан кейін шиеленісті. Хант редакциялық топтың қалған бөлігі «Green Anarchist» журналына солшыл саяси көзқарас енгізуді қаласа, ол оны бейтарап қалдыруды ниеттенгенін айтты. Одан кейін ол «Alternative Green» атты жаңа журнал құру үшін кетіп, онда өзінің жасыл анархизмге қатысты ерекше көзқарасын жарнамалады және 90-шы жылдардың ортасынан бастап Ұлттық Анархистік қозғалысқа жақын болды.
Founded after the 1984 Stop the City protests, the magazine was launched in the summer of that year by an editorial collective consisting of Alan Albon, Richard Hunt and Marcus Christo. Albon had been an editor of Freedom whilst Hunt had become frustrated with the more mainstream green magazine Green Line for which he had been writing. The younger Christo had come from a more anarcho punk background – he was also a member of Green CND, and had been involved in the blockade of Ronald Reagan's car at the 1984 Lancaster House summit meeting. Early issues featured a range of broadly anarchist and ecological ideas, bringing together groups and individuals as varied as Class War, veteran anarchist writer Colin Ward, anarcho punk band Crass, as well as the Peace Convoy, anti nuclear campaigners, animal rights activists and so on. However the diversity that many saw as the publication's greatest strength quickly led to irreconcilable arguments between the essentially pacifist approach of Albon and Christo, and the advocacy of violent confrontation with the State favoured by Hunt. Albon and Christo left Green Anarchist shortly afterwards, and the magazine saw a succession of editorial collectives, although Hunt remained in overall control. During this period he published articles which were increasingly alienating much of the magazine's readership. Matters came to a head after Hunt wrote an editorial which expressed support for British troops in the Gulf War and extolled the virtues of patriotism. Hunt has stated that the rest of the editorial collective wished to bring to Green Anarchist a more left wing political approach, while Hunt wanted it to remain non aligned. Shortly afterwards he left to start another magazine Alternative Green, which continued to promote his own particular view of green anarchism, and eventually became closely linked to the National Anarchist movement from the mid 90s onwards.
Тоқсандық жылдар
1990 жылдары Green Anarchist журналы Пол Роджерс, Стив Бут және басқалардан тұратын редакциялық топтың басшылығында болды. Осы кезеңде журнал примитивизммен, яғни Джон Зерзан, Боб Блэк және Фредди Перлман сияқты жазушылар тарапынан қолдау тапқан, өркениетке қарсы философиямен тығыз байланысты болды. Осы жылдары журнал Тед Качинскинің қылмыстық әрекеттеріне көңіл білдірді және "Иррационалистер" деген танымал мақала жариялады, онда Оклахома-Ситидегі жарылыс және Токиодағы Аум культының зарин газын қолдану сияқты шаралар қолдау тапты. Бұл Ұлыбританиядағы анархистік қозғалыстың көп бөлігін қайтадан бөліп-жарып, Стюарт Хоум, Counter Information, Анархистік Коммунистік Федерация және тағы басқалар тарапынан журналға қарсы күшті сынға алып келді. Мақала авторы Стивен Бут бұл мақаладағы көзқарастарынан, сондай-ақ примитивистік қозғалыстан толығымен бас тартты.
During the 1990s Green Anarchist came under the helm of an editorial collective that included Paul Rogers, Steve Booth and others, during which period the publication became increasingly aligned with primitivism, an anti civilization philosophy advocated by writers such as John Zerzan, Bob Black and Fredy Perlman. During this period the magazine expressed sympathy for the criminal activities of Ted Kaczynski and published a notorious article entitled "The Irrationalists" that supported actions like the Oklahoma City bombing and the sarin gas attacks carried out by the Tokyo based Aum cult. This once again alienated much of the UK anarchist movement, and led to strong criticism of the magazine by Stewart Home, Counter Information, the Anarchist Communist Federation and others. Steven Booth, the writer of the article, has since renounced the views expressed in it, as well as the primitivist movement altogether.
ГАНДАЛФ ісі
1995 жылдан бастап Гэмпшир полициясы кем дегенде 56 рейдтен тұратын, «Вашингтон операциясы» деп аталған операцияны бастады. Бұл операция 1997 жылдың тамызынан қарашасына дейін Портсмут қаласында өткен сотқа әкелді, онда «Жасыл анархист» журналының редакторлары Бут, Саксон Вуд, Ноэль Молланд және Пол Роджерс, сондай-ақ «Жануарларды азат ету майданының» (ЖАМ) баспасөз хатшысы Робин Уэбб және «Жануарларды азат ету майданының қолдаушылар тобының» (ЖАМҚТ) ақпараттық бюллетенінің редакторы Саймон Рассел сотта болды. Сотталушылар «ГАНДАЛФты қорғау» науқанын ұйымдастырды. «Жасыл анархист» журналының үш редакторы – Ноэль Молланд, Саксон Вуд және Бут «қоздыруға құлықтану» айыбымен сотталды. Бірақ, олардың үшеуі де апелляциялық сот шешімімен қысқа уақыттан кейін босатылды.
Starting in 1995, Hampshire Police began a series of at least 56 raids, code named 'Operation Washington', that eventually resulted in the August to November 1997 Portsmouth trial of Green Anarchist editors Booth, Saxon Wood, Noel Molland and Paul Rogers, as well as Animal Liberation Front (ALF) Press Officer Robin Webb and Animal Liberation Front Supporters Group (ALFSG) newsletter editor Simon Russell. The defendants organised the GANDALF Defence campaign. Three of the editors of Green Anarchist, Noel Molland, Saxon Wood and Booth were jailed for 'conspiracy to incite'. However, all three were shortly afterwards released on appeal.
Бут пен Роджерстің жасыл анархистері
1990 жылдардың соңында ГА ұжымы арасында тағы да бөлініс болды, нәтижесінде "Жасыл Анархист" деген атпен екі толыққанды бөлек журнал пайда болды. Олардың біріншісін Пауль Роджерс және "Джон Коннор" (өз нұсқасын "түпнұсқа және ең жақсысы" деп атаған) редакциялық тобы шығарды, ал екіншісін Стив Бут шығарды, ол бұрын жариялаған кейбір көзқарастарынан бас тартып, "журналдың бастапқы қағидаларына оралуды" қалайтынын айтты. Екі басылым да 2000 жылдары тоқтатылды.
In the late 1990s there was a further split amongst the GA collective, leading to the existence of two entirely separate magazines using the Green Anarchist title. These were respectively published by an editorial team that includes Paul Rogers and 'John Connor' (who subtitled their version of the paper as the original and best), and Steve Booth, who has publicly renounced some of his earlier published views and expressed a wish to 'return to the magazine's roots'. Both versions ceased publication in the 2000s.